Louis Treserras od 30 lat maluje, fotografuje i rzeźbi młode i tajemnicze modelki. A wszystko to, w bardzo klasycznej technice, charakterystycznej dla wczesnorenesansowego okresu. W swych portretach, drobiazgowo dbając o kwestie warsztatowe, przykłada niezwykłą wagę do spojrzenia, gestu, stroju, oświetlenia, czy kadrowania kompozycji. Sam artysta przyznaje, że w malarstwie interesuje go wyłącznie jeden temat: postać człowieka oddana w głęboko intymnym i poetyckim charakterze. Artyście udało się stworzyć to, co jest tak trudno osiągalne w malarstwie, stworzył swój własny i rozpoznawalny styl. Malowane przez niego smukłe, marzycielskie, niemal efemeryczne dziewczęta trudno pomylić z pracami innych artystów.

Kolorowe szkice anatomiczne autorstwa Wan Jin Gim wykraczają dalece poza zwykłe doskonalenie warsztatu artystycznego, stanowią wartość samą w sobie, ujmują głębokością przekazu, zachwycają kolorystycznie. Ich subtelna delikatność, mimo niezwykłej ruchliwości modela, wydaje się emanować jakimś wewnętrznym pięknem.

To, co mnie najbardziej urzeka w pracach Oleny Babak, to ich słowiański charakter. Na pierwszy rzut oka jej pastele i obrazy są jak wyjęte z epoki Młodej Polski, zarówno pod względem tematycznym, jak również warsztatowym. Ale nie jest to czysta rekapitulacja, bo artystka ciągle poszukuje. Jednak na swej artystycznej drodze trzyma się wyznaczonych wcześniej zasad, docenia przede wszystkim kwestie warsztatowe, a to dziś niekoniecznie jest w modzie. Wystarczy jej posłuchać, by przekonać się, że jest to głos, z jednej strony nieco być może nieco archaiczny, ale z drugiej wskakujący faktycznie na to, co w sztuce najważniejsze.

Obrazy autorstwa Maksymiliana Novák-Zemplińskiego pod ędem technicznym, są starannie wręcz cyzelowane, każdy przedstawiony detal oddany jest z dużą pieczołowitością i precyzją. Może dlatego obrazy powstają na dużych formatach, a proces ich tworzenia, jak sam artysta przyznaje, jest dość długotrwały. Ale gdy obraz jest skończony to jest jak otwarte okno, za którymi rozpościera się fantastyczny, tajemniczy świat. W jego twórczości docenić należy sam moment pomysłu, powstania idei obrazu, bo to chyba jeden z najtrudniejszych momentów, kiedy z wyobraźni trzeba wydrzeć to, co się tam jawi i przełożyć to potem na język plastyki. Ta żmudna praca przeniesienia wyobrażenia w obraz olejny musi być arcytrudna, bo należy zachować równowagę między tym, co zaprojektowane przez fantazję a tym, co przeniesione potem w obraz.

Wydaje się, że najciekawszy okres w twórczości młodej artystki przypadł na czas izolacji podczas trwającej pandemii. Jej realistycznie namalowane portrety samotnych kobiet za parawanem zaparowanej szyby wręcz domagały się interpretacji. Były to najczęściej autoportrety, które mimo całego sztafażu realistycznego, a nawet hiperrealistycznego, wydawały się nieco wyabstrahowane, oderwane od widzialnej rzeczywistości. A to głównie za sprawą mokrego szkła kabin prysznicowych, za którymi kryła się modelka. W wielu przypadkach portretowana kobieta spogląda na nas z obrazu pustym wzrokiem, czasem zasłania dłońmi twarz, jest jak zamknięta w wilgotnej i zaparowanej klatce.

W obrazach Michała Lukasiewicza, głównie o tematyce portretowej, najbardziej podoba mi się ukazanie pewnego klimatu. Wydaje się, że nie jest w nich istotny konkret, podobieństwo portretowe do modela, artysta za pomocą pędzla sięga po to, co jest skryte pod powierzchnią obrazu, wykracza poza wizualność, poza sam obraz. Uzyskany klimat, malowany z czułością, niemal oniryczny jest według mnie największą wartością jego sztuki. W tym wymiarze, Łukasiewicz stworzył to, co jest tak trudne do uzyskania na artystycznej drodze, zbudował swój własny styl, trudno bowiem pomylić jego malarstwo z twórczością innego artysty.

Vladimir Dunjić we współczesnym malarstwie serbskim jest dość osamotnioną osobowością twórczą, nie podąża za modami i trendami plastycznymi, pozostaje konsekwentnie wierny swym pierwotnym wyborom. Jest w tym wiele racji, bo patrząc na jego obrazy, nie jesteśmy w stanie przypisać ich do określonego stylu czy nawet epoki. Jest w nich coś osobliwego i ponadczasowego. Wzrok portretowanych kobiet nie jest też łatwy do jednoznacznego zinterpretowania. Malująca się na ich twarzach ekspresja, czasem na granicy karykatury czy stylistyki ikon, nadaje im wyraz nieprzeniknionego zamyślenia, oczy portretowanych kobiet mogą wyrażać równie dobrze, zadowolenie, ciekawość ale też i rozpacz, nostalgię czy udrękę.

To, co budzi mój podziw, to niezwykła praca Edwarda Poveya z modelami, przy użyciu wyszukanych scenografii i kostiumów, które potem oddaje w obrazach w kubistycznych perspektywach mieszając je z wczesnorenesansowymi metodami malowania ciała, artysta daje skomplikowane kompozycje, tętniące jakimś wewnętrznym życiem. Widać w tych obrazach ogromną tęsknotę za stworzeniem doskonałego sposobu przedstawiania tak skomplikowanych i wrażliwych emocji ludzkich, relacji między pamięcią a wyobrażeniem.

Malarstwo Trulsa Espedala jest przede wszystkim symboliczne, bo to symbol niesie cała tektonikę jego obrazów, to on odpowiada za budowaną w nich atmosferę. Jest w tym wiele racji, bo artysta wplata w kompozycję obrazów na przykład ptaki, które w połączeniu z postacią ludzką symbolizują wolność, niezależność, ale też kruchość i dzikość. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem obrazy Trulsa Espedala uderzyło mnie przede wszystkim to, jak mocno rezonują z miejscem, w którym powstały, czyli z Norwegią.

Siłą obrazów Stephanie Raw jest doskonała chromatyka, manipulacja kolorystyczna jest doprowadzona niemal do granic możliwości, widać też eksperymentowanie z łączeniem przestrzeni portretowej z mocnymi czerwieniami kadmowymi, bądź złoceniami. Co do tego nie ma wątpliwości, że prace Stephanie Raw, podobne są w stylu do ikon sporządzanych w tradycji bizantyjskiej, gdzie namalowana twarz staje się centrum przedstawienia a kolory tła, które świecą jak promienie wewnętrznego słońca, dają wrażenie intensywnego życia.