Liu Yuanshou w swej twórczości przedstawia wizję wyjątkowo złożoną, artysta przyznaje, że z rozmysłem portretuje zmysłowe kobiety na tle zróżnicowanych czerwonych jedwabiów. W zależności od intensywności koloru czerwonego, stara się ukazać różne odcienie emocjonalne, czasem portretowana kobieta jest niewinnie dziecięca, a czasem głęboki karmin obrazuje jej determinację, drapieżność i walkę, a czasem pod szkarłatnym jedwabiem wybucha niekontrolowana namiętność, szał i pożądanie, które przeradza się płomień. W zależności od ukazania stanów emocjonalnych kobiet artysta stosuje całą paletę odcieni, cynobru, karminu, purpury, smoczej krwi, czy szkarłatu.

Krzysztof i Michał Powałka mieli odwagę nie tylko odwołać się w swej twórczości do tradycji malarstwa renesansowego, ale także poświęcić trzy lata wytężonej pracy na projekt stricte religijny, bo namalowali XIV stacji Drogi Krzyżowej. We współczesnej kulturze, gdzie zarówno obraz, a także sztuka sakralna zostały dość mocno zdewaluowane, uważam ich prace za gest ogromnej odwagi. A nawet i brawury, bo podjęcie się kolejnej odsłony dość dobrze znanego tematu obrazów stacji Drogi Krzyżowej (które wiszą niemal w każdym kościele w Polsce), jest równie niebezpieczne jak zawód kaskadera. Bo co nowego można tu dodać, do tak obficie wyeksplorowanego przez wieki tematu? Okazuje się, że można.

István Sándorfi maluje jak rasowy hiperrealista, ale wprowadza do obrazów elementy surrealizmu, nie wykańcza prac, bądź stosuje technikę, która polega na zlaniu się portretu z tłem. Tłem obrazów jest najczęściej neutralna ściana lub zwykła tektura, ale nawet najdrobniejsze pęknięcia w ścianie, czy zgniecenia na kartonie, są pieczołowicie oddane w obrazie. Jego obrazy są jak kadry z jakiegoś niespokojnego snu, gdzie spuszczone ze smyczy emocje buszują po magazynach pamięci, wyciągając z nich przypadkowo wybrane osoby i rzeczy, zestawiając je potem w zadziwiające kompozycje. To tak, jakby nad tymi obrazami nie było żadnej kontroli, można je tylko namalować. I tak właśnie robił wielki István Sándorfi.

Alessandra Maria Peters , pomimo młodego wieku, opracowała własną technikę plastyczną, jej grafiki powstają przy użyciu papieru barwionego kawą, do rysunku stosuje grafit, ołówek węglowy, tusz i technikę złocenia. Tak mówi o swoim warsztacie pracy: „Pracuję na papierze barwionym kawą - jest to specjalny papier, który sprowadzam z Francji, a następnie poddaję go procesowi namaczania, rozciągania i barwienia".

Nowego Jorku. Obrazy autorstwa Giarrano są malowane w uniwersalnym języku plastyki, pozwala nam to poczuć pulsujący rytm miasta, zarówno jego wyjątkowe oblicze jak również to pospolite, codzienne a nawet brzydkie. Vincent Giarrano wykorzystuje swoje malarstwo do dzielenia się uczuciami i obserwacjami z Nowego Jorku i za pomocą osobliwego wizualnego pamiętnika ukazuje nam codzienny punkt widzenia tej metropolii, prowadzi po prostu dziennik wizualny. Jego unikalne i kreatywne DNA bazujące na bacznej obserwacji zbiera osobiste refleksje na temat miasta i przekłada je na język plastyki.

Obrazy Daniela Bilmesa wyglądają jak drobiazgowy rysunek wykonany ostro zatemperowanymi kolorowymi pastelami, a nie farbą olejną. Technika ta podkreśla doskonale fakturę skóry, ubrań i włosów, nie gubi detalu. Dzięki niej większość portretowanych kobiet wyłania się z tła, jakby była jego integralną częścią. Niektóre z jego obrazów wyglądają przez to jak niedokończone, a to z kolei wzmacnia ich charakter narracyjny, bo portrety kobiet domagają się od widza dokończenia, dopowiedzenia dalszej historii, uzupełnienia tego, czego im brakuje. Przez to obrazy Daniela Bilmesa aż tętnią skrytą energią, mimo tego, że są eteryczne i zwiewne, to aż wibrują zmysłowością. Każdy portret, czy grupa portretów stwarzają osobliwy mikroświat.

Mark Pugh w swoim malarstwie doskonale łączy tradycyjne techniki z tym, co technikami ilustracyjnymi. W zasadzie w jego malarstwie każde tło zastosowane do kompozycji jest oszczędną w środkach ilustracją, którą artysta szkicuje niezależnie od kompozycji. I to tło, często dyktuje dynamikę obrazu, jego ostateczny wygląd. Bardzo podoba mi się prostota tła, rysowanego często zwykłym tuszem, ta surowość mocno kontrastuje z pierwszym planem figury, misternie wykończonej wzorem dawnych mistrzów. Realistycznie przedstawione postacie na tle fantazyjnego tła, paradoksalnie odrealniają całą kompozycję, powodują, że obrazy potraktować można jak klisze ze snu, kiedy wędrujemy po krainach wyobraźni, przez ten charakter jego obrazy nabierają niezwykłej intymności.

Brad Kunkle w swych obrazach portretuje głównie kobiety na tle przyrody, stosując zgaszoną i ograniczoną kolorystykę łączoną z aplikacjami z metali szlachetnych sprawia, że obrazy mają nieco surrealistyczną aurę. Artysta na etapie kompozycji szkicuje w pierwszej kolejności zarys postaci. To co najistotniejsze, zadziwia tu ogromną biegłością warsztatową, kobiety spod jego pędzla są zmysłowo piękne i tajemnicze. Gdy sylwetka jest ukończona nakłada wokół postaci płatki ze srebra bądź złota, w zależności od potrzeb koncepcyjnych. Trudno jego obrazy nazwać hiperrealistycznymi, bo Kunkle łączy malarstwo stricte figuratywne z fantazyjnymi wykończeniami i ornamentami.

Przyznam się, że patrząc na obrazy Nathalie Picoulet mam wrażenie, że artystka dzieli się z nami czymś deficytowym, swoistym luksusem. Bo z jej obrazów emanuje ogromna elegancja połączona ze spokojem, i wewnętrzną pogodą ducha, prezentowane na obrazach kobiety promieniują naturalną zmysłowością, nie wystudiowaną i teatralną, emanują też erotyzmem, ale bez cienia wulgarności, nie są bezwstydne i prymitywne, lecz kobieco piękne i delikatne.

Anne Christine Roda dostała od losu dar malowania w taki sposób, że potrafi zamienić swe płótna w wielkie opowieści o człowieku, wydobyć w nich najbardziej intymne wyznania. Pewnym jest to, że wykształcenie konserwatora obrazów wpływa na warsztat pracy artystki, bo maluje z niebywałą precyzją i realizmem, cyzeluje każdy detal obrazu. Trudno zaliczyć malarstwo Anne Roda do hiperrealistycznego, bo jej warsztat pracy nie polega na wiernym przeniesieniu tego, co widzi, w kompozycję obrazu, jest raczej wypadkową tego co dostrzeżone, z tym co pomyślane i wydobyte z wyobraźni.