Twórczość Jacka Malczewskiego jest w odbiorze bardzo wymagająca, bo bez znajomości kultury łacińskiej i helleńskiej nie zrozumiemy relacji łączących Thanatosa i ojczyzny, musimy wiedzieć czym jest Hades, kim Eurydyka, ubrana w szaty Polonii, kim jest Merkury, ze swoim magicznym kaduceuszem w dłoni, kim Orfeusz, jakie znaczenia ma łódź Charona. Bez tej wiedzy nie potrafimy powiązać wizualnych przedstawień Malczewskiego z sarmackim heroizmem rycersko-husarsko-ułańskim. Twórczość największego polskiego malarza symbolisty została przez ostatnie dekady wyniesiona na ołtarze pamięci narodowej, dlatego też wobec malarstwa Jacka Malczewskiego trudno pozostać obojętnym. Jego obrazy są nie tylko ozdobą każdej z większych polskich kolekcji muzealnych, ale są przedmiotem marzeń rodzimych kolekcjonerów.

Urodzony w Hawanie w 1976 roku Alberto Hernández ukończył studia medyczne na Wyższym Instytucie Nauk Medycznych w stolicy Kuby. Jednak w pewnym okresie życia doszedł do wniosku, że ceni wyżej pędzel niż stetoskop. W zasadzie można określić malarstwo Alberto Hernándeza mianem pejzażowego, jednak jego krajobrazy zdecydowanie nie są przeniesionymi z natury widokami przyrody. Pomimo całego sztafażu realistycznego, które przypomina w technice mistrzów pędzla dawnych epok, kubański artysta prezentuje nam widoki, które zdecydowanie odbiegają od tego, co zwykliśmy widzieć. Stosując bardzo określoną paletę kolorów, ledwo wychodzącą poza pastele, kreuje obrazy, które dla mnie wyglądają jak pocztówki wysyłane z rajskiego Edenu.

Portrety pędzla Dino Vallsa mocno niepokoją i już przy pierwszym oglądzie generują szereg pytań, przybierają formę szarady. Nie do końca wiemy, z jakiego okresu pochodzą, bo namalowane są w technice dawnych mistrzów flamandzkich, na drewnianych tablicach przypominających skrzydła ołtarzy. Każdy obraz to amalgamat medycyny, psychologii, chirurgii, botaniki, odwołań do starożytnych eposów i mitów. Poprzez umieszczenie tajemniczych narzędzi atmosfera obrazów aż kipi od alchemii, astrologii, prób poszukiwania legendarnego kamienia filozoficznego. Nie jest to łatwa sztuka w odbiorze, mocno niepokoi, wymusza pytania, jest jak lustro, w którym się przyglądamy. Jedno z pytań dotyczy możliwości jednoczesnego istnienia tego, co piękne i zarazem straszne.

W obrazach Alfreda Wierusza–Kowalskiego widać ogromną szczerość wypowiedzi, jakiś intymny motyw wywołany z pamięci wczesnego dzieciństwa, pod pędzlem artysty, te wspomnienia nabierają magicznego wymiaru, pełnego zagadek i tajemnic. Samotne basiory pośród w pokrytych śniegiem stepów są wyczarowane przez artystę w sposób mistrzowski. Trudno się też dziwić, że malarz wykonuje szereg obrazów o tej tematyce, zmienia detale, niuansuje scenerię, jednak główny aktor tych scen pozostaje niezmienny: to samotny basior, który przygląda się stadu lub obserwuje z oddali osiedla ludzkie. Dzisiaj ten motyw zostaje odczytany alegorycznie, samotny wilk przyrównywany jest do losu człowieka, który przeciwstawia się grupie, jest samotnikiem, znającym własną siłę i determinację.

Marco Grassi, włoski malarz młodego pokolenia, łączy hiperrealistyczny styl malarski z surrealizmem. Do każdego portretu, bo głównie takie maluje, dodaje osobliwy akcent, czy to w postaci barokowej rzeźby na plecach modelki odsłaniającej jej puste wnętrze, czy też tajemniczego tatuażu, który zdaje się rozkwitać pod półprzezroczystą skórą kobiety. Na uwagę zasługują w szczególności portrety, które przedstawiają akt kobiecy, który zawiera części anatomiczne uformowane z porcelany. Ten zabieg, wedle intencji artysty, jest metaforą ludzkiej natury i ducha, ukazuje jej piękno, ale jednocześnie kruchość i delikatność. W tym konkretnym przypadku ceramika, która stanowi istotną część ciała, zostaje rozbita na wiele kawałków, jest popękana.

Wśród artystów, którzy korzystają z nowych narzędzi w sztuce obrazowej wyróżnia się Tomasz Strzałkowski. Jego grafiki określić można mianem wizyjnego zapisu lęków i obaw przed apokalipsą i końcem świata. W użyciu narzędzi graficznych widać u niego chęć oderwania przedmiotu od jego naturalnego oglądu i pragnienie wejścia przez sztukę między naturę a wyobraźnię. Jego apokaliptyczne pejzaże są wyjątkowo starannie wykonane, przez co posiadają moc wiarygodnego przedstawienia, pomimo tego, że przedstawiają świat całkowicie sztuczny, syntetyczny, który został powołany w obrębie specjalistycznych algorytmów graficznych.

Roberto Ferri na tle malarstwa współczesnego zdecydowanie się wyróżnia, nie jest artystą, do którego należy podchodzić poprzez subtelne niuanse, jest bezpośredni, a jego malarstwo nie jest rozrzedzone przez żadne destylatory. Roberto Ferri to elegijny piewca wizualnego uniwersum, graniczącego z wymiarem snu, a jednocześnie opowiadający o niemożliwej rzeczywistości, widocznej jedynie oczyma malarstwa. Jego styl jest absolutnie rozpoznawalny, bo jest szczery i autentyczny. Ten młody, anachroniczny malarz, zwrócił się w stronę sztuki minionej, w stronę muzeum, a tym samym zdecydowanie odrzucił ikonoklazm rozpowszechniany przez futurystów i dadaistów. Trudno się dziwić, że tak radykalne malarstwo budzi dziś u wielu sprzeciw.

Malarstwo Stanisława Żołądzia odkrywa nowy potencjał farb akwarelowych, oprócz zwiewnej formy, łagodnych przejść tonalnych artysta wydobywa jakąś ukrytą głębię lśnienia i blasku kompozycji. Zwłaszcza, kiedy maluje zimowe scenerie Sztokholmu. Tym nastrojowym nokturnom, sztuczne światło latarni w połączeniu ze śniegiem, taflami kry lodowej na rzece, nadaje niepowtarzalny klimat. Podobnie pozostałe zimowe krajobrazy dalekiej prowincji północy są wyjątkowo piękne. Pomimo tego, że akwarela jako technika malarska zachęca do pewnych skrótów, syntezy, to artyście udaje się w obrazach zachować doskonały balans między uogólnieniem a detalem. Potrafi doskonale zadbać o kompozycję, każdy jego obraz ma pewną dominantę, to wybrany starannie w ramach obserwacji przedmiot, który będzie nadawał ton całej kompozycji. Zazwyczaj jest on wypełniony pełniejszą barwą, oddany drobiazgowo i ze starannością.

Obrazy Vladimira Volegova, potrafią w sztuce znaleźć pomost miedzy rzeczywistością a wyśnioną i wymarzoną krainą, gdzie zawsze świeci słońce a kobiety są ponętnie piękne i łagodne. Pracując w Hiszpanii w nadmorskiej pracowni, Volegov malując wyrusza w podróż do wymarzonego imaginarium, za pomocą farb i pędzla tworzy w obrazach kadry ze świata, którego częścią chciałby być. Okazuje się, że w tą podróż nie wyrusza samotnie, wielu zakochuje się w jego obrazach. Od lat Vladimir Volegov wystawia swe obrazy w galeriach sztuki we Francji, w USA, Włoszech i Szwecji.

Malowanie farbami wodnymi w twórczości Michała Jasiewicza można porównać do gry na instrumencie, dobrze nastrojony instrument w rękach wirtuoza sam podpowiada dźwięki, zachęca do improziwazji, fantazjowania i wariacji. Myliłby się jednak ten, który uważałby, że operowanie farbami wodnymi to wyłącznie zdanie się na przypadek. To, by barwne plamy złożyły się na kompozycję obrazu, wymaga czasu, poświęcenia i dyscypliny. W tym przypadku pośpiech nie jest wskazany, sam proces oswajania wodnych pigmentów jest wolny i wymaga odpowiedniej cierpliwości.