Wizja sztuki Alfonsa Muchy była projektem skrajnie zuchwałym, podobnie jak cały nurt secesji. Kilka wieków walki o najlepsze oddanie trójwymiarowości w obrazie, mozolnego doskonalenia technik budowania perspektywy, utrzymania symetrii kompozycji zostało przez Muchę odrzucone. Artysta tworzy przepiękne grafiki nie dbając o efekt trójwymiarowości, cieszy oko samym okładem linii i barw płaskiej kompozycji. W efekcie jego grafiki przedstawiające kobiety dają trudny do sprecyzowania nastrój. Z jednej strony stylizowane kobiece sylwetki, z głowami otoczonymi bujną fryzurą na tle dekoracyjnego tła, tchną jakąś nienaturalną teatralną pozą, z drugiej zaś strony patrząc na grafiki Muchy przenika mnie jakaś nostalgia za czasem, który bezpowrotnie minął, za czasem, gdzie nawet reklama potrafiła nawiązać tak intymną więź ze sztuką, cieszyła estetycznie, przemawiała samym obrazem.

Kiedy Witkacy kończy 40 lat porzuca malarstwo olejne, filozofię i literaturę i ze względów pragmatycznych (czyli braku pieniędzy), postanawia zajmować się sztuką stosowaną. Zakłada jednoosobową firmę portretową. By wykluczyć wszelkiego rodzaju nieporozumienia a i także każdorazowe tłumaczenia klientom jak funkcjonuje jego jednoosobowa firma portretowa Witkacy pisze szczegółowy regulamin. Regulamin, który Witkacy wydrukował w wielu egzemplarzach w Warszawie otwiera motto firmy portretowej: „Klient musi być zadowolony. Nieporozumienia wykluczone”

W twórczości Józefa Chełmońskiego chodziło nie tyle o rekonstrukcję widzianego świata, lecz oddanie nastroju, czyli rzeczy najtrudniejszej w sztuce. Ponadto siła twórczości Chełmońskiego jest skryta w doskonałych próbach ukazania pojęć ogólnych. Ponadto Chełmoński posiadał fenomenalną pamięć wizualną, raz dostrzeżony przez artystę przedmiot był przez niego zapamiętany niemal detalicznie, powiedzielibyśmy dzisiaj, że artysta archiwizował to, co dostrzegł po jednym zeskanowaniu i zapisaniu widoku na twardym dysku swej pamięci. W każdej dowolnej chwili artysta potrafił „wywołać” z pamięci to, co zobaczył i umieścić w obrazie. Jak wspomina Adam Chmielowski, Chełmoński był jedynym znanym mu malarzem, który nie potrzebował wspomagać się szkicownikiem podczas malowania.

Jacopo Cardillo, bardziej znany jako JAGO, mimo młodego wieku, jest spełnionym rzeźbiarzem, pracuje nad wieloma projektami podróżując między Nowym Jorkiem, Rzymem, Mediolanem, Pekinem i Neapolem. Wszystko to co osiągnął, zawdzięcza wyłącznie własnej determinacji, ciężkiej pracy i uporowi. Trudno dziś uwierzyć, patrząc na jego prace, że artysta sam doszedł do takiego poziomu warsztatowego i sam nauczył się rzeźbienia, bo po jego pracach absolutnie tego nie widać, pod względem warsztatowym są po prostu perfekcyjne.

Kaplica Sansevero położona przy Via Francesco de Sanctis pod numerem 19-tym, na północny zachód od kościoła San Domenico Maggiore w Neapolu kryje w sobie rzeźby, które są jednymi z najpiękniejszych, jakie widziałem w życiu. Zresztą sama kaplica jest czymś zupełnie wyjątkowym na mapie historii sztuki. Do dziś nie jestem w stanie zrozumieć, że tego rodzaju perły nie stanowią symbolu miasta, więcej się w Neapolu mówi o piłce nożnej, pizzy niż o tej skrzyni pełnej skarbów.

Z każdym, na nowo odkrytym obrazem Zdzisława Beksińskiego, kompletuję tajemnicza układankę jego psychiki, każdy nowy obraz, to kolejny brakujący element. Dla mnie osobiście sztuka Beksińskiego to akt głębokiej introspekcji, przyglądania się sobie, własnym myślom odbitym w zwierciadle świata, to jak podróż w tajemniczy labirynt z licznymi pokojami, korytarzami, skarbami. W jego bogatym dorobku twórczym są obrazy zarówno dobre, jak i nieco gorsze, wręcz słabe. Ale są też prace arcygenialne. I to czyni z Beksińskiego jednego z największych malarzy XX wieku. Wbrew temu, co o nim sądzi wciąż wielu krytyków sztuki i artystów.

Japoński malarz Minoru Nomata w swojej twórczości od wielu lat konsekwentnie maluje wymyślone budynki, głównie obserwatoria i wieże, które przypominają starożytne pomniki zapomnianych cywilizacji. Nomata zafascynowany architekturą Azteków i Egipcjan łączy w swych obrazach antyczne budowle z futurystycznym wyglądem. Jego obrazy ukazują samotne budynki, które nabierają tajemniczego charakteru poprzez enigmatyczne elementy konstrukcyjne. Artysta posiadając doskonały warsztat celebruje w obrazach estetykę maszyn i konstrukcji.

Wytworzenie klimatu starej fotografii w obrazie Andrei Zadorine uzyskuje operując odpowiednio światłem, kadr obrazu jest często prześwietlony, artysta domalowuje załamania i przebarwienia, wszystko to po to, by uzyskać siłę dokumentu w fikcyjnej i wyobrażonej narracji malarskiej. Stosując ciepłą i wyrazistą paletę tworzy poczucie intymności, budowana przestrzeń w obrazie staje się więc cicha i osobista, przedstawiona atmosfera jest przesiąknięta klimatem ciszy i melancholii zabarwionej głęboką refleksją nad przemijaniem. Innymi słowy: Zadorine potrafi stworzyć kompozycję, która wizualnie i klimatycznie przypomina fotografię, ale w rzeczywistości jest obrazem.

Obrazy Jakuba Różalskiego, jak mawiał Guillemme Apollinaire, są jakby wyjęte z epoki snów. To, co zawsze mnie porusza w sztuce, to przede wszystkim oryginalny pomysł, nowatorstwo. Ponadto obrazy Jakuba Różalskiego są bardzo literackie, są czymś na wzór migawek sennych przeniesionych z wielką pieczołowitością w obraz. Dodatkową zaletą jest ich narracyjny, a nawet nieco prowokacyjny charakter, bo każdy z obrazów miał jakiś element niejasności, domaga się interpretacji. Szczególnie cykl obrazów zatytułowany „1920+” poświęcony Bitwie Warszawskiej i wojnie polsko-bolszewickiej jest intrygujący, bo odnosi się do konkretnych wydarzeń z historii Polski, ale artysta miesza jak w tyglu alchemika realizm z alternatywną wizją przeszłości, a przez to budzi metaforyczny niepokój.

W cyklu prac zatytułowanych Mini People Dawid Planeta stworzył serię tajemniczych obrazów wyimaginowanego świata, w którym bohater przemierza mroczne labirynty dżungli zamieszkanej przez gigantyczne zwierzęta ze świecącymi oczyma. Konstruując te cyfrowe obrazy szukał inspiracji we własnej psychice, starał się oddać za pomocą konstruowanego obrazu towarzyszące mu emocje. Przywołana i przedstawiona w obrazach dżungla jest metaforą tajemnic naszego umysłu, który czasem nam się po prostu wymyka z ciasnej klatki racjonalności. Obrazy skonstruowane przez młodego krakowskiego artystę w ziarnistej fakturze i odcieniach sepii są po prostu brawurowo piękne.