To, co mnie na prawdę urzeka w twórczości Evgniya Monahova, to jego portrety kobiet. Według mnie Evgeniy Monahov tymi portretami tka osobliwy, wielki gobelin składający się na pojęcie kobiecości jako takiej. Jak wytrawny pies gończy tropi i zachowuje momenty z życia kobiet, zarówno te z dnia codziennego, jak również z chwil ważnych i wyjątkowych. Widzimy w jego portretach kobiety pogrążone w myślach, marzące o czymś, ale także zabiegane sprawunkami czy odpoczywające po pracy. Czasem są to obrazy zaskakujące.

Daniel Sprick jest wszechstronnym malarzem, bo maluje enigmatyczne portrety i akty, ale także surrealistyczne pejzaże, wnętrza i martwe natury. Jego wszechogarniający realizm charakteryzuje się fenomenalną koordynacją oko-ręka. To, co mnie najbardziej urzeka w jego sztuce to przede wszystkim portrety jego autorstwa. Bo patrząc na portrety jego autorstwa odnoszę wrażenie, że dbałość o szczegóły miesza się w nich z pewną fantazją do abstrahowania. Niektóre partie portretów wyglądają na niedokończone, wzmacniając tym samym siłę obrazu. Bo, z jednej strony mamy doskonale oddane detale obrazu, ale też pewną zamierzoną niedbałość wykończenia, a to razem sprawia wrażenia tej przysłowiowej szczypty soli w potrawie, która nadaje smak całości.

Obrazy olejne nowojorskiego artysty Casey’a Baugh’a są zazwyczaj opisywane jako realistyczne, to jednak jest w nich pewna cudowna jakość, która nie istnieje w prawdziwym życiu. Główni bohaterzy jego obrazów ukazani są w prywatnych chwilach spokoju, która mocno kontrastuje z drugim tłem, gdzie nocny świat rozbłyska feerią świateł, neonów i blasków nocy. Artysta w swych nokturnach kreuje kompozycję obrazu w taki sposób, by model, lub modelka, hipnotyzowały intensywnym spojrzeniem, swą pozą i postawą przykuwały uwagę. Pomimo tego, że nokturn operuje ograniczoną gamą kolorów, to Baugh stosuje bogate harmonie kolorystyczne, mistrzowsko spójne, kontrastujące ostrością. Krytycy sztuki twórczość Baugh’a określają jego styl jako narracyjny realizm impresjonistyczny.

Największą siłą prac Marcina Sachy jest to, że nie koncentruje się on na wybranym detalu, nie wskazuje obiektywem miejsc, gdzie zostały wykonane fotografie, ukazuje raczej jakąś opowieść, wizję, stan emocjonalny, jego pracę są więc formą jakiejś syntezy wizualnej. Innymi słowy, te obrazy są jak kadry wyjęte z snów. Pomimo tego, że świat wyczarowany przez Marcina Sachę rozciąga się między tajemniczymi labiryntami, zagadkowymi budynkami, przygnębiającą i mroczą architekturą, to zawsze głównym bohaterem jest w nich człowiek, konfrontowany z otaczającą go mroczną przestrzenią, gdzie towarzyszy mu poczucie zagubienia i leku, jest głęboko zanurzony w klimacie mentalnej klaustrofobii.

Sergio Cerchi potrafi przedstawiać w swych obrazach ludzi, nadając im w wielu przypadkach poczucie psychologicznej tajemnicy. Trudno patrząc na te postacie odgadnąć ich myśli. Być może, przez niektórych odbiorców jego wykorzystywanie kwadratowych i prostokątnych modułów uchodzić może za dziwaczne, ale niewątpliwie stanowi dodatkowe zainteresowanie dla widza. A gdy już na te obrazy zwrócimy uwagę to dostrzeżemy, że świat Sergio Cherchiego kręci się wokół liczb i geometrii, jest to jego alternatywna rzeczywistość.

Malarstwo Guillerma Lorca jest paradoksalne, bo w jego obrazach, jak w tyglu alchemika, miesza się, niewinność, erotyzm, krew, mgła, surrealizm, sny, dzieciństwo, władza, czułość, przemoc, zabawa, piękno, śmierć i tajemnica. Jest to rodzaj jakiejś szarady, zagadki. Dlatego ten styl malarski najlepiej opisać jako surrealistyczny chaos, polegający na mieszaniu realistycznych postaci i przerośniętych zwierząt malowanych w odcieniach klejnotów i jaskrawych, nienaturalnych kolorach. W efekcie dostajemy obrazy w stylu dawnych mistrzów, chaotyczne sceny z eteryczną mimiką twarzy tworzą intensywne uczucie ucieczki do innej krainy.

Postacie z obrazów Anne Magill żyją w XX wieku, ale mają ponadczasową jakość, w której zacierają się granice definiujące pokolenia i epoki. Panuje tam stoicka cisza, jest tajemnicza monumentalność, która mocno rezonuje z naszą pamięcią. Siła obrazów Anny Magill tkwi również w tym, że przenosi przeszłość w teraźniejszość, ubiera ją indywidualnie w znaczenia. Jej obrazy osnute mgiełką tajemnicy, są jak stary fotoplastikon, w którym staramy się odpowiedzieć na pytanie, kim są ludzie na fotografiach, co się na nich wydarzyło, jakie miejsca są przedstawiane..

Marcos Beccari w swych akwarelach przedstawia motyw wody załamującej wizerunek zanurzonych w niej ludzi. Chociaż postacie ludzkie często znajdują się w centrum zainteresowania Beccariego, to ich twarze rzadko są w pełni widoczne. Tak, jakby artysta chciał zachować ich anonimowość, często zniekształcając ich rysy poprzez ruch wody lub ustawiając modeli tyłem do obrazu. Zabieg ten nadaje jego pracom poczucie romantycznej nostalgii budowanej w oparciu o jakieś pojęcia ogólne, o syntezę wizualną. Pomimo zachowanej dbałości o oddane szczegóły, trudno jego prace zakwalifikować jako hiperrealistyczne, bo artysta stara się przełożyć fenomen światła odbitego w wodzie, skrzące się kolory, zniekształcone wodą kształty na jasną i zwięzłą kompozycję, na coś zupełnie ogólnego, chce raczej ukazać nie tyle detal, co pewien klimat, atmosferę, nastrój czy koloryt.

Rysunki węglem amerykańskiej artystki Anne Murphy Robinson emanują mieszanką niezdecydowania, strachu, lęku, doznanej krzywdy, ale i drzemiącej siły, chęci walki i odwagi. I wszystkie te uczucia artystka w mistrzowski sposób potrafi zamknąć w swych portretach. Mogę na nie patrzeć godzinami i za każdym razem odkrywam w nich coś nowego, otwieram jakąś nową furtkę, za którą są ścieżki interpretacji. Czasem, co prawda, mam obawę dokąd mnie zaprowadzą, ale sztuka, zwłaszcza tak angażująca odbiorcę emocjonalnie, zawsze jest związana z zagadką i tajemnicą. Innymi słowy, sztuka Anne Murphy Robinson jest wyłącznie dla tych, którzy nie boją się nieznanego, jest tylko dla odważnych.

Pomimo ewidentnych inspiracji sztuką dawnych mistrzów trudno określić styl malarski Kesji Tabaczuk. Niewątpliwie jest to malarstwo figuratywne, które określiłbym mianem realizmu impresjonistycznego, bo artystka w malarstwie łączy to, co widzi, z tym co sobie wyobraża, dając tym samym osobliwy amalgamat impresji imaginacyjnej z ogromnym pokładem emocjonalności. To, co moim zdaniem jest siłą jej obrazów, to specyficzny nastrój rozwieszony między pięknem a melancholią, między klimatem Skandynawii a błogością słowiańskiej kanikuły. Jej obrazy są jak bilet w podróż do świata baśni, do świata, którego być może nie ma i jest wymyślony, ale za to koi swym spokojem. Bo portrety jej autorstwa są jak klejnoty, które swym pięknem uderzają w czułą strunę emocji, dając piękny akord.