Z ogromnym zdziwieniem, ale i zaskoczeniem przyjąłem malarstwo młodego tajwańskiego artysty Lo Chan Penga, który, mimo młodego wieku maluje tak, jakby zdrapywał naskórek piękna, ukazując, co ciało skrywa pod urodziwą powłoką. Kiedy pierwszy raz zobaczyłem w galerii jego obrazy miałem wrażenie, że są one jak jakiś magiczny portal służący do wydobycia ukrytych emocji, pasji i lęków. Długo stałem przed obrazami i wpatrywałem się w nie. I doszedłem do wniosku, że są one doskonałą ilustracją tej części świata, która przypomina nam o ulotności piękna, które jest jak mydlana bańka, która przez moment cieszy nasze oko feerią mieniących i skrzących się kolorów, w których odbija się cały świat, by potem, w mgnieniu oka rozpaść się na błyszczące krople i w ciszy zniknąć.

Denis Korobkov urodził się w 1982 roku w Penzie, gdzie też w 2006 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych. W kręgu jego zainteresowań jest tradycyjna rosyjska kultura, folklor i architektura przedrewolucyjnej Rosji. Jest tu podobny do artystów okresu Młodej Polski, bo czerpie inspiracje twórcze z tradycji narodowych i z piękna folkloru. Korobkov, oprócz prac przedstawiających architekturę stworzył też cykl przepięknych ilustracji do „Cichego Donu”. Korobkov przez wiele lat poszukiwał własnego stylu, stąd w jego dorobku twórczym możemy znaleźć zarówno prace w technice olejnej, rysunki, grafiki, czy pastele. Ale w moim przekonaniu, to co stworzył w technice rysunku kredką jest wyjątkowe i zasługuje na szczególna uwagę.

Marta Zamarska pochodzi z Ustronia. W 2008 ukończyła z wyróżnieniem wydział malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. We wrześniu 2013 praca artystki „Impresja Kolejowa II” zajęła drugie miejsce w międzynarodowym konkursie organizowanym przez londyńską galerię Saatchi Art. Tam też, została wymieniona przez kurator Rebeccę Wilson, jako jedna z dwunastu najlepiej zapowiadających się artystów młodego pokolenia. Dziś jej prace znajdują się w licznych prywatnych kolekcjach w Polsce i za granicą.

Miles Johnston pracuje głównie w grafitach i olejach. Jego prace bywają określane jako psychodeliczne bądź surrealistyczne, ze względu na zniekształcenia i transformacje, którym poddaje rysowane obiekty. Artysta, mimo młodego wieku zrozumiał rolę intuicji w akcie twórczym, jej siłę i potęgę. Wie dobrze, że to ona jest odpowiedzialna za pomysł, ideę, która potem musi zostać uzupełniona przez racjonalny umysł, który zadba o to, by obraz wypełnić szczegółami i poprawnie wykonać. Tym samym Miles Johnston nadaje intuicji rolę swoistego aktu rozpoznania i widzi w niej jakiś tajemniczy błysk, bardziej odczucie niż myśl.

Malarstwo Gottfrida Helnweina jest trudne w odbiorze, bo jego obrazy wprawiają w drgania struny emocji znacznie bardziej niż fotografia reportażowa, czy literatura. Jego malarstwo sprawia, że czujemy grozę czegoś, co wydarzyło się naprawdę i nie odnosi się do pojedynczego epizodu. Są to trudne w odbiorze obrazy, bo Helnwein, daleki jest od ukazywania stereotypu dzieciństwa jako sielankowego momentu, w którym człowiek nie został jeszcze dotknięty przez zło. To tak, jakby dzieci z portretów chciały powiedzieć: Jak mogliście zgotować mi taki los?

Na obrazach Chiaramonte przedstawiane są za zwyczaj stoickie kobiety, niemal w katatonii, często za modelkę wybierana jest jej siostra bliźniaczka, która robi na obrazach zaskakujące rzeczy: siedzi odwrócona tyłem patrząc na ścianę, lub podciąga miniaturowy dom za korzenie, stoi w transie na jawie, podczas gdy leśne zwierzęta towarzyszą jej jak zwierzęta domowe. Artystka w poszukiwaniu inspiracji sięga po to, co ją otacza, może to być najbliższe otoczenie, wspomnienia, wyobrażenia, bądź opowieści innych. Dlatego większość jej prac ma charakter narracyjny, opowiada jakąś historię, czasem mroczną, niepokojącą, bądź niejasną.

Carl Dobsky, który z wyglądu przypomina starotestamentalnego proroka z długimi włosami i brodą, chce być postrzegany jak ktoś, kto za pomocą alegorii obrazowej wieszczy, jest prorokiem zagłady, jest kimś podobnym do wróżbity z pędzlem w ręku. Swoje malarstwo owija w zawiły język, maskując swoje przepowiednie tak mocno, że nie sposób z całą pewnością stwierdzić, co mają one dokładnie oznaczać. Maluje na poziomie pewnej ogólności. Być może stosuje starą zasadę, że prognozowanie zawsze lepiej smakuje z perspektywy czasu, wtedy wieszczący może powiedzieć wprost - a nie mówiłem... Tym samym obrazy malowane przez Dobsky'ego ukazują ludzi ślepych na choroby trapiące Zachód.

Estetyczna przewrotność obrazów Smarowskiego polega na tym, że przerażające wizje katastroficzne oddane są w doskonałych kompozycjach, tętniących wręcz kolorami, oddane są z rozmachem i malowane w stylu dawanych mistrzów. Jego symboliczno-alegoryczna wizja świata, z jednej strony wydaje się być obciążona jakimś groźnym znaczeniem, strachem, tajemniczym sensem świata z drugiej zaś zachwyca wykonaniem, użyte przez niego alegorie zmieniają obraz w pojęcia wizualne, te zaś z kolei dają jakąś całościową wizją estetyczną. Być może jest ona sztuczna, wymyślona, wydobyta z głębokich zakamarków wyobraźni artysty, ale sprawnie przekazana w postaci wizualnej. Dlatego nie dziwi fakt, że prace Sebastiana Smarowskiego znajdują się w wielu kolekcjach prywatnych w kraju oraz za granicą.

Czerwone i czarne portrety autorstwa Salustiano García Cruz malowane w stylu renesansowych portretów są ewenementem na gruncie sztuk plastycznych. Artysta, z zauważenia godną drobiazgowością, delektuje się wręcz czystą formą obrazu, z portretów patrzą na nas uważnie postacie znad pustej i monochromatycznej przestrzeni, najczęściej w kolorze czerwonym. wykonane w renesansowej manierze, przekonująco nawiązujące do metod malarskich sprzed 600 lat, a jednocześnie bezsprzecznie zanurzone w współczesnej symbolice koloru, w której barwa uzurpuje sobie prawo do dominacji nad portretem. Jedno jest pewne, w malarstwie prace tego sewilskiego malarza odrzucają wszelkie punkty pośrednie, niuanse, są dobitne i absolutne. Portrety jego autorstwa silnie oddziaływają poprzez symboliczną wartość chromatycznego trójzębu: czerwieni, bieli i czerni.

Martin Llamedo jest artystą niezwykle subtelnym, przywiązującym dużą wagę do szczegółów, zarówno we wstępnym planowaniu, jak i w samym wykonaniu dzieła. Jest też wszechstronny w sztuce, ponieważ ma doświadczenie w pracy z rzeźbą, muzyką i budowaniem scenografii w przedstawieniach teatralnych, a także posiada tytuł magistra Narodowego Uniwersytetu Sztuki w Buenos Aires w Argentynie w zakresie teorii malarstwa. Artysta przyznaje, że uprawianie malarstwa jest dla niego w życiu luksusem, czymś wyjątkowym. Martin Llamedo, z ogromną dozą cierpliwości konstruuje każdy obraz, zarówno pod względem warsztatowym, kiedy to nadaje kształt przedmiotom, ale także pod względem ogólnej kompozycji. Wszystko jest przemyślane. Każda obraz to osobna, dobrze zaplanowana odsłona, opowiadana wizualnie historia, w której aż tętni od użytych symboli.