چشم سَر می‌بند و چشم سِر گشا

م.

بس گریزند از بلا سوی بلا

بس جهند از مار سوی اژدها

حیله کرد انسان و حیله‌ش دام بود

آنک جان پنداشت خون‌آشام بود

مولانا جان

خیلی وقتا اون چیزی که دو دستی چسبیدیم بهشه که باید تغییر کنه و رشد کنیم.

حواسمون نیست مشغول کاری که باید باشیم نمیشیم.

چیزی که بایدو رها نمیکنیم. بستیم به خودمون بعد میگیم چرا سنگینم چرا حسم خوب نیست.

خیلی چیزایی که ارزش میدونیم ارزش نیست

و برعکس

‎شکرِ نعمت خوشتر از نعمت بود

‎شُکرباره کِی سوی نعمت رود ؟

‎شُکر جان نعمت و نعمت چو پوست

‎ز آنک شُکر آرد ترا تا کوی دوست

‎نعمت آرد غفلت و شکر انتباه

‎صیدِ نعمت کن بدام شکر شاه

حضرت مولانا

چشم بستم دیدمت در عین جان

م.

منم که شهره‌ی شهرم به عشق ورزیدن

منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

در تو نمرودیست آتش در مرو

رفت خواهی اول ابراهیم شو…

درسی که از مشاورم یاد گرفتم…

نگو چی هستی

باش

من اگر که خودشناسی داشتم

کی ز خود بودن هراسی داشتم؟

مولانا جان

چه جای شک و گله از جهان آیینه

که هر چ گه شعبده کردم همو به من برسید

م.

مؤمن آن باشد که اندر جزر و مد

کافر از ایمان او حسرت خورد

مولانا