Mana Telugu Kathalu | మనతెలుగుకథలు.కామ్ | Telugu Short Stories

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

మాతృహృదయ మహత్తు

రచన: చెన్నూరి సుదర్శన్

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

అది ఎర్రగట్టు పోలీసు స్టేషన్.. హసన్ పర్తి.

రాజశేఖరం ఎస్సై సెల్ ఫోన్ ఆన్ చేసి సమయం చూసాడు. దాదాపు ఎనిమిది కావస్తోంది. బయట అంతా ప్రశాంతంగా ఉంది. శీతాకాలం..

జనసంచారం లేక అర్థరాత్రి అయిందన్న అనుభూతి కలుగుతోంది. ‘ఈరోజు డ్యూటీ ప్రశాంతంగా ముగిసినట్టే.. ఈరోజు ఏంటి? ప్రతీ రోజు ప్రశాంతంగానే ముగుస్తోంది. ఈ స్టేషన్లో చేరి దాదాపు నెలరోజులు కావస్తున్నా.. కనీసం కీసులాడుకునే కేసు గూడా నమోదు కాలేదు. ఊరి గట్టు మీది గట్టమ్మ తల్లి చల్లంగా చూస్తుందనే ప్రజల నమ్మకం.. ’ అనే ఆలోచన ముఖం కవళికలను మార్చబోయింది.. పెదవులు విచ్చుకో బోతున్నాయి.

అంతలోనే ఆగమన్నట్టు అతని ఆరవస్మృతిపథం హెచ్చరించింది.

‘నిజమే.. ఈ ఉద్యోగమే అంత. పోలీసు నిఘంటువులో విశ్రాంతి అనే పదమే లేదు. అన్ని వేళలా అప్రమత్తంగా ఉండాల్సిందే. కాసేపు శారీరక విశ్రాంతి దొరుకుతుందేమో! గాని మానసిక ప్రశాంతతకు పోలీసులు నోచుకోలేదు’ అని మనసులోకి రాగానే.. చిరునవ్వుతో తన గది నుండి బయటకు వచ్చాడు రాజశేఖరం.

అతణ్ణి చూడగానే స్టేషన్ కాపలాదారుడు కనకయ్య కడక్ సలాం చేసాడు. రాజశేఖరం జాగ్రత్త అన్నట్టు చేతితో సంజ్ఞ చేస్తూ స్టేషన్ మెట్లు దిగుతుంటే.. ఒక అమ్మాయి పరుగెత్తుకుంటూ రావడం.. కంట పడింది. చటుక్కున ఆగిపోయాడు.

“పోలీస్ అంకుల్.. ” అని వెక్కి, వెక్కి ఏడువసాగింది. ఆయాసంతో గొంతు నుండి మాట పెకలడం లేదు. ఎంతో ప్రయాస పడుతూ.. “కాపాడండి” అనగలిగింది.

ఆమె ఏడుపు తారాస్థాయికి చేరింది. కనకయ్య పరుగు, పరుగున వచ్చి అమ్మాయిని చూసి గుర్తుపట్టాడు.

“సార్.. ఈ అమ్మాయి అనంతయ్య కూతురు” అంటూ అమ్మాయి వైపు తిరిగి “నీ పేరు నీరజ కదమ్మా” అడిగాడు ఆప్యాయంగా.

అవును అన్నట్టుగా తలూపింది. ఆమె ఎదలో ఏదో భయమావహించి కంపించి పోతోందని గ్రహించిన రాజశేఖరం ‘భయపడకు’ అన్నట్టు నీరజ భుజం తట్టుతూ.. తన గదిలోకి తీసుకు వెళ్ళాడు. కుర్చీలో కూర్చోవడం లేదు.

“ఫరవాలేదమ్మా.. కూర్చో.. ” అంటూ మరో మారు ధైర్యం చెప్పి కూర్చోమన్నాడు.

“ఇప్పుడు చెప్పు నీరజా.. ఎందుకు భయపడుతున్నావు. ఎక్కడి నుండి పరుగెత్తుకుంటూ వస్తున్నావు” అని అడుగుతూ.. నీరజ వంక పోలీసు చూపులకు పదును పెట్టాడు రాజశేఖరం. బహుశః టీనేజీ లోకి అడుగు పెట్టినట్టుగా కనబడుతోంది. తల చెదిరి, కుడి బుగ్గపై గాటు.. అర్థమయ్యింది.

“భయపడకు నీరజా.. కాపాడండి అంటూ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చావు. తప్పకుండా కాపాడుతాను. నువ్వు నా కూతురులాంటి దానివి ” అంటూంటే ఈమధ్యనే రోడ్డు ప్రమాదంలో చనిపోయిన అతని కూతరు జ్ఞప్తికి వచ్చి కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. కర్చీఫ్ తో కళ్ళు ఒత్తుకుంటూ.. భరోసా ఇచ్చాడు రాజశేఖరం.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/byBYWMmY5iA

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

నాకేమవుతోంది…? ఎపిసోడ్ 11

రచన, పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్

కాఫీ తాగాక రెస్ట్ రూమ్ కి వెళ్లి, ముఖం కడుక్కొని వచ్చింది ప్రమీల.

"ఆంటీ! మీరు అవసరమైతే కాసేపు రెస్ట్ తీసుకోండి. తరువాత మాకు ఏం జరిగిందో చెప్పవచ్చు" అంది ప్రవల్లిక.

ఇందాక ప్రమీలకు టీ ఇచ్చిన కానిస్టేబుల్ మాట్లాడుతూ "మేడం గారిని చెప్పనీయండమ్మా! మనసులో ఉన్నది చెప్పేస్తే కాస్త ఊరట దొరుకుతుంది" అన్నాడు.

మనసులోనే నవ్వుకుంది ప్రవల్లిక. ఆ కానిస్టేబుల్ మాటల్లో ఒక సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ సగంలో ఆగిపోయిన ఫీలింగ్ కనపడుతోంది. కానీ అతను చెప్పింది కూడా నిజమేనేమో.. విషయం వివరించాక ప్రమీల ఆంటీ మనసులో ఉన్న భారం కాస్త తగ్గవచ్చు.

తరువాత జరిగిన సంఘటనలు చెప్పడానికన్నట్లు గొంతు సవరించుకుంది ప్రమీల. అందరూ ఆమె వంక ఆసక్తిగా చూస్తూ ఉన్నారు. చెప్పడం ప్రారంభించింది ప్రమీల.

"ఆ రోజు మరో గంట తర్వాత ఫోన్ చేసింది ప్రియ.

" చెప్పు ప్రియా! ఆ తర్వాత ఏం జరిగింది?" అని అడిగాను.

ప్రియ, జరిగిన సంఘటనను ఇలా వివరిస్తుంది.

“అమ్మా! నేను తలుపు కొద్దిగా తెరిచి చూశాను. మామయ్య అటువైపు తిరిగి సీసీ కెమెరా మానిటర్ దగ్గర ఏదో కదిలిస్తున్నాడు. తలుపు శబ్దం విని అతను వెనక్కి తిరుగుతుండగానే, నేను తలుపును దగ్గరకు మూసి, బెడ్ మీద పడుకున్నాను.

ఆయన ఏం చేస్తున్నాడో.. హార్డ్ డిస్క్ బయటకు తీసి పగలగొట్టేస్తాడేమో.. ఇందాక గదిలోకి వచ్చింది ఆయనే అయి ఉంటే కచ్చితంగా ఆ పని చేస్తాడు. బయట నుంచి ఏ విధమైన శబ్దం రావడం లేదు. ఎందుకు..? ఒకవేళ నేను తలుపు తెరిచి చూసినట్లు అతనికి అనుమానం వచ్చిందా.. వస్తే ఏం చేస్తాడు..? తన మీద అటాక్ చేస్తాడా.. తను తలుపు గడియ వేసుకోవడం మంచిది. ఇందాక ఆయన గడియ పెట్టుకోవద్దని చెప్పిన విషయం గుర్తుకొచ్చింది. కానీ ఎవరు ఏమనుకుంటే నాకేం.. నా మానప్రాణాలు నేను కాపాడుకోవాలి. వెంటనే బెడ్ మీద నుంచి కిందికి దిగాను.

అంతలో హఠాత్తుగా కరెంట్ పోయింది. ఒక్క క్షణం ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. బెడ్ మీద పిల్లో పక్కనే ఉన్న నా మొబైల్ తీసుకోవడమా.. లేక అలాగే తడుముకుంటూ తలుపు గడియ పెట్టడమా.. నా ఆలోచన తెగేలోపే తలుపు తెరుచుకొని ఒక వ్యక్తి లోపలికి వచ్చాడు.

హాల్లోని కిటికీ నుండి వచ్చే కొద్దిపాటి వెలుతురులో అతను ముఖానికి ముసుగో లేక మంకీ క్యాప్ లాంటిదో పెట్టుకొని ఉన్నట్లు గమనించాను. నాకు ఆలోచించుకునే వ్యవధి కూడా ఇవ్వకుండా అతను నన్ను బెడ్ మీదకు నెట్టాడు.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/rnlkLTqGUns

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

అగరు బొట్టు

రచన: లక్ష్మి మదన్

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

ఈరోజుల్లో అగరు అంటే ఎవరికీ తెలుస్తుందో లేదో... అగరు అంటే బొట్టు కోసం వాడే పదార్థం అప్పట్లో పిల్లలకి పెద్దవాళ్ళకి అదే బొట్టు వాడుకునే వాళ్ళము. అదెలా తయారు చేసి పెట్టుకుంటారో చూద్దాం.

ప్రతి ఇంటిలో అగరుబొట్టు బోలెడంత నిల్వ ఉంచుకునే వాళ్ళు. ఒకవేళ ఇళ్లల్లో అయిపోయినా పక్కింట్లోను ఎదురింట్లోనూ తెచ్చుకునే వాళ్ళము కానీ తప్పకుండా ప్రతి ఇంట్లో అగరుబొట్టు మాత్రం ఉండేది.

అగరు అయిపోవస్తుందంటే మా నాయనమ్మ ఆరున్నొక్క రాగం అందుకునేది.

మా అమ్మను పిలిచి "ఓ పిల్ల.. అదే అయిపోయింది చూసుకున్నావా.. పిల్లలకి ఏం పెడతావ్? ఏది సోయే ఉండదు" అని  గులిగేది.

"అయ్యో చూసుకోలేదు అత్తా.. తుమ్మకాయ తెచ్చి తయారు చేస్తా" అని సమాధానం చెప్పేది.

ఆ వెంటనే అమ్మ మమ్మల్ని పిలిచి "మామిడి వాళ్ళ ఇంట్లో తుమ్మ చెట్టు ఉంది. కొన్ని కాయలు రాలగొట్టమని చెప్పి ఏరుకొని రండి" అని చెప్పేది. ఇక మేము ఒక బట్ట సంచి తీసుకొని బయలుదేరే వాళ్ళము.

"ఓ మామిడి పెంటయ్య.. మా అమ్మ తుమ్మకాయ తీసుకొని రమ్మన్నది. కొంచెం రాలగొట్టవా" అని అడిగే వాళ్ళము.

అప్పుడు పెంటయ్య "తుమ్మకాయ గావాలే.. రాలగొట్టి ఇత్త తీ మా వొల్లు తలెల గట్క ఏసిండ్రు. గదితిని రాల గొడ్త" అని చెప్పి పెంటయ్య తెల్లగా తోమిన ఒక ఇత్తడిగిన్నెలో పసుపుపచ్చ రంగు ఉన్న మొక్కజొన్న గట్కా వేసుకొని, అందులో ఒక ఉల్లిగడ్డ, ఒక పచ్చిమిరపకాయ పక్కన పెట్టుకొని, దానిలో పచ్చిపులుసు పోసుకొని ఉల్లిగడ్డ మిరపకాయ నంచుకుంటూ తింటుంటే మాకు కూడా తినాలని అనిపించేది.

నిజంగా అప్పటి తిండ్లు చాలా ఆరోగ్యకరమైనవి మరియు ఎప్పటికప్పుడు వేడిగా వండుకొని తినేవాళ్లు.. కట్టెల పొయ్యి మీద వంటలు చేసే వాళ్ళు కదా.. వంట అయిన తర్వాత కట్టెలన్నీ తీసివేసి వండిన పదార్థాన్ని అట్లానే పొయ్యి మీద ఉంచేవాళ్ళు. అప్పుడు పొయ్యిలో ఉన్న సెగకి అన్నము లేదా గట్గా పాలు కూరలు అన్ని వేడిగా ఉండేవి.

మా ఇంట్లో అయితే ఆ వేడి పొయ్యిలో నిప్పులన్నీ తీసివేసిన తర్వాత నెయ్యి గిన్నె పెట్టి ఉంచేది అమ్మ. చక్కగా కరిగి అన్నం తినేటప్పుడు బాగుండేది.

అట్లా మేము ఆలోచనలో ఉండగానే పెంటయ్య తలేలో ఉన్న గత్క ను తాగేసి చేతులు కడుక్కొని పెద్ద ఇద్దరు చెంబుతో నీళ్లు గటగట తాగేసి బయటకు వచ్చి బ్రేవ్ మని తేల్చి...

పండ్రి అమ్మలు ! అని పెరట్లో ఉన్న తుమ్మ చెట్టు దగ్గరికి వచ్చి కట్టే తీసుకొని తుమ్మకాయలు అందిన అన్ని రాలగొట్టి.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/BW0kftfNpJI

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

తెరిచిన పుస్తకం

రచన: కిడాల శివకృష్ణ

(ఉత్తమ నవతరం రచయిత బిరుదు గ్రహీత)

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

“గురు బ్రహ్మ గురు విష్ణు

గురు దేవో మహేశ్వరః

గురు సాక్షాత్ పరబ్రహ్మ

తస్మై శ్రీ గురవే నమః”

“అన్నారు పెద్దలు” అని అన్నాడు బాలు.

“అవును, అంటారు. ఎందుకు అంటే నిజమే కాబట్టి. సరే కానీ నువు అల్లరి చేయకుండా వెళ్లి చదువుకో. పరీక్షలకు సమయం తక్కువగా ఉంది” అన్నాడు శశిధర్.

“వాడు వెళ్తాడులే గానీ నువ్వెందుకు అంతలా ఆవేశపడుతున్నావ్?” అన్నాడు సత్య.

“అంటే పరీక్షలకు సమయం తక్కువగా ఉంది కదా! అందుకే. అందులోనూ వాడు కొంచం డల్ స్టూడెంట్ కదా.. అందుకే నా ఆవేశం” అన్నాడు శశిధర్.

అరే.. వీడు ఇంకా అప్డేట్ అయినట్లు లేడురా. వీనికి కాస్త వివరంగా నిజాలను చెప్పండి రా” అన్నాడు రమేష్.

“ఏమి నిజాలు తెలుసుకోవాలి రా> నువ్వు చదువుకో” అన్నాడు శశిధర్.

“కోప్పడకురా! ఈ సారి మన కాలేజ్ లో చీటీలు అందిస్తారట. నీకు తెలుసునో లేదో అనీ” అన్నాడు రమేష్.

“ఆ విషయం నాకు ముందే తెలుసు, ఒకవేళ చీటీలు ఇవ్వకపోతే ఏమిటి పరిస్థితి?” అన్నాడు శశిధర్.

"అరే.. మీరిద్దరూ ఇంకా అప్డేట్ కాలేదురా. అసలు చీటీలు కాదురా.. మొత్తం బుక్ తీసుకెళ్ళి చూస్తూ రాయవచ్చు. అందుకే నా ఆనందం అంతా” అన్నాడు బాలు.

“అరే.. వీడు ఏమైనా కల కన్నట్లున్నాడు. మీరు వెళ్లి చదువుకోండి రా” అన్నాడు శశిధర్.

“లేదురా.. కావాలంటే చూడు.. న్యూస్ పేపర్ లో వచ్చిన స్టేట్ మెంట్. ఇంకా న్యూస్ ఛానల్ లో కూడా వచ్చింది రా, కావాలంటే చూడు” అన్నాడు బాలు.

“నిజమే కదరా.. ఇటు ఇవ్వు, నేను చదువుతాను” అన్నాడు శశిధర్.

“ఏమి ఉందిరా.. ఎందుకు ఆ విధంగా స్టేట్ మెంట్ ఇచ్చారు?” ప్రశ్నించాడు సత్య.

ఏమీ లేదురా.. వాళ్లకు చదివి రాయడం కంటే పుస్తకాలను చూస్తూ రాయడం కష్టం అట. అందుకే ఆ విధంగా స్టేట్ మెంట్ ఇచ్చారు” అన్నాడు శశిధర్.

“ఎలా కష్టం రా.. బుక్ లో ఉన్నది చూసి రాయడానికి ఏమి అంత కష్టం” అన్నాడు రమేష్.

"అంటే పరీక్షలకు సమయం కేటాయిస్తారు కదా, ఆ సమయంలోనే బుక్ లో ఉండే సమాధానాలను వెతికి రాయడానికి సమయం ఎక్కువ అవుతుంది కదా! పుస్తకాలలో ఉండే పూర్తి సమాచారం అంతా విద్యార్థుల మెదడులో ఉండాలి అట. అప్పుడే మెత్తం అన్నీ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు రాయడానికి అవకాశం ఉంటుంది అనీ వారి ఆలోచన” అన్నాడు శశిధర్.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/juXLo-dOhp8

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

మానవ సేవే...మాధవ సేవ

రచన: Ch. ప్రతాప్

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

జయంతపురంలో రామయ్య, కృష్ణయ్య అనే స్నేహితులు వుండేవారు. వారిద్దవిరివీ పక్క పక్క ఇళ్లు. ఇద్దరూ తమకు తమ తాతల నుండి సంక్రమించిన వ్యవసాయ భూమిలో సేద్యం చేసుకుంటూ వచ్చిన ఆదాయంతో సంతృప్తిగా జీవిస్తుండేవారు. ఇద్దరి కుటుంబాల మధ్య మంచి స్నేహం వుంది.

ఒక రోజు రామయ్య కృష్ణయ్య వద్దకు వచ్చి అక్కడికి 200 మైళ్ళ దూరంలో వున్న ప్రసిద్ధ వినాయకుని క్షేత్రానికి వెళ్దామని అడిగాడు. అక్కద దైవ దర్శనం చేసుకుంటే జీవితంలో వచ్చే అన్ని సమస్యలు తొలిగిపోయి, సకల ఐశ్వర్యాలు సిద్ధిస్తాయన్నది ఆ దేసవాసుల ప్రగాఢ నమ్మకం. అందుకే ఆ క్షేత్రానికి పెద్ద సంఖ్యలో భక్తులు వస్తుంటారు. ఆ క్షేత్రంలో సంవత్సరానికి ఒకసారి పెద్ద జాతర జరుగుతుంది. ఆ జాతరకు వెళ్దామని రామయ్య అడగగా కృష్ణయ్య వెంటనే అంగీకరించాడు. జాతరకు నాలుగు రోజుల వ్యవధే ఉన్నందున మర్నాడే అన్ని ఏర్పాట్లు చేసుకొని ఇద్దరూ బయలుదేరారు.

మూడవ రోజుకు ఒక గ్రామం పొలిమేరకు చేరగా అక్కడ రహదారి పక్కన అచేతనంగా పడివున్న ఒక వృద్ధుడు వారికి కనిపించాడు. వెంటనే రామయ్య ఎడ్ల బండి ఆపించి కిందకు దిగి ఆ వృద్ధుడిని పరీక్షించాడు. అతని నాడి చాలా బలహీనంగా వుంది. బహుశా అధిక శ్రమ, అనారోగ్యం, పస్తుల ఉండటాన ఆ వృద్ధుడు అచేతనమైపోయి వుంటాడనుకున్నారు. తన సీసా నుండి అతని ముఖంపై నీళ్ళు జల్లి, కాస్త బలవంతంగా త్రాగించి అతడిని సపర్యలు చేయసాగాడు రామయ్య. ఇదంతా చూస్తున్న కృష్ణయ్య ముఖం చిట్లించాడు. లేని పోని తద్దినం తలకు తగిలించుకోవడం అంటే ఇదే రామయ్యా? ఇప్పుడో, మరుక్షణమో అన్నట్లు వున్న ఈ ముసలాడికి సేవలు చేయడం అవసరమా చెప్పు?

ఇతగాడికి సపర్యలు చేస్తూ సమయం వృధా చేసుకుంటే రేపటికి మనం జాతరకు చేరలేము. అసలే ముందు దట్టమైన అదవి వుంది. దానిని చీకటిపడే లోగా దాటటం ఎంతో అవసరం.ఈ ముసలయ్యను వదిలిపెట్టి త్వరగా రా" అంటూ కృష్ణయ్య విసుగుతో రామయ్యను తొందరపెట్టసాగాడు. రామయ్య ఎంతో ప్రశాంతంగా" మిత్రమా, సాటి మనిషి ఆపదలో వున్నప్పుడు ఆదుకోవడం సాటి మానవునిగా మన కనీస కర్తవ్యం. ఇతడు కొన ఊపిరితో వున్నాడు. కాస్త సపర్యలు చేస్తే కోలుకునే అవకాశాలు మెండుగా వున్నాయి. ఈ పరిస్థితిలో మన స్వార్ధం చూసుకోవడం అన్యాయం.ఇతడికి నేను చేతనైనంత సేవలు చేసాకే ఇక్కడి నుండి కదులుతాను" అని ధృఢంగా అన్నాడు.

ఆ మాటలకు కృష్ణయ్య ఆగ్రహోదగ్రుడయ్యాడు. ఏం చెప్పినా రామయ్య వినేటట్లు లేడు. అతని చాదస్తంతో తనకు పని లేదు. ఇక్కడ వుండడం అనవసరం నౌకున్నాడు.

"అయితే నీ ఖర్మ నీది. నేను ఇక్కడ నీతో కూర్చోని ఈ ముసలాయనకు సేవలు చెస్తూ నా సమయం వృధా చెసుకోలేను. నేను బండి తీసుకొని బయలుదేరుతున్నాను. రేపటికల్లా జాతరకు చేరుకోవాలన్న నా నిర్ణయంలో ఎలాంటి మార్పు లేదు" అని బండి తీసుకొని ముందుకు వెళ్ళిపోయాడు.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/Je4pah2_vt4

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

ప్రేమ చేజారితే(భవిష్యత్ కాలంలో) - 3

రచన, పఠనం: పెండేకంటి లావణ్య కుమారి

(ఉత్తమ యువ రచయిత్రి బిరుదు గ్రహీత)

గత భాగంలో కాలనీ గురించిన ఎన్నో విశేషాలు తెలుసుకున్నాము. మిగిలిన విశేషాలు ఇప్పుడు తెలుసుకుందాం.   ఇక చదవండి...  'ఆనందలోకం' లాంటి కాలనీలలో తిరిగే వాళ్ళందరూ ఎక్కడికెళ్ళినా సైకిళ్ళలోనే వెళ్తుంటారు.   కాలనీలో కేవలం సరుకుల రవాణాకూ, నడవలేని వారి కోసం మాత్రమే సోలార్ పవర్ కార్లను వాడుతుంటారు. కాలనీ వారంతా గ్రీన్ అండ్ క్లీన్ ఎనర్జీ వాడుతూ, ఇప్పటికైనా పాడైన ప్రకృతిని తిరిగి బాగు చేసే ప్రయత్నం చేస్తామని వాళ్ళకు వాళ్ళు ప్రమాణం చేస్కున్నారు. అలా ఆ ప్రమాణాలు పాటిస్తూ సమాజానికి మేలు కలిగే విధంగా వుండటమే ఆ కాలనీల గొప్పతనం. అందువల్లే కాలనీలు కట్టుకోటానికి ప్రభుత్వం నుండి అనుమతి పొందటమే కాక మిగిలిన ప్రజలందరి మన్నన కూడా పొందాయి.

కాలనీలు ఎంతో నిశ్శబ్దంగా ఉంటుండగా, కాలనీలు కాక బయటి మామూలు ఊర్లు మాత్రం యథావిధిగా ట్రాఫిక్, రణగొణధ్వనులు మరియు ఎప్పుడూ ప్రజల హడావిడితో ఎంతో చైతన్యవంతంగా వున్నా నిండా కాలుష్యంతో వుంటున్నాయి.   ఇప్పుడిక కాలనీలలో కాక బయట ఊర్లలోని వారు ఎలా వుంటున్నారో తెలుసుకుందాము....   అదే రోజు ఉదయం ఆరుగంటల సమయం...   'ఆనందలోకం' కాలనీ బయట వున్న వూరిలో...   చాలా మటుకు అందరి అపార్ట్మెంట్లలో ఆఫీసులకు, స్కూళ్ళకు వెళ్ళేవారు లేచి తయారవుతున్న హడావిడి మొదలయ్యింది.   ఒక అపార్ట్మెంట్లో భర్తను లేపుతున్న భార్య, ఇంకో అపార్ట్మెంట్లో తొందర, తొందరగా వంట చేస్తూ స్కూల్కెళ్ళాల్సిన కూతురిని అక్కడినుండే పిలుస్తూ లేపుతున్న తల్లి, ఇంకో అపార్ట్మెంట్లో తల్లిని తను ఆ రోజు  వేసుకోవాలనుకున్న డ్రెస్సుకు ఐరన్ గురించి వాకబు చేస్తున్న కాలేజీకెళ్ళే కూతురు...    అక్కడక్కడా, ఆరోగ్యం మీద శ్రద్ధ వున్న కొందరు వాకింగ్ చేయటానికి వెళ్ళి తిరిగి వస్తున్న దృశ్యాలు.   వంటిళ్ళలో పొద్దునకు, మద్యాహ్నానికి కావాల్సిన వంటలు చేయటంలో తల పక్కకు కూడా తిప్పను సమయం లేని తల్లులూ, పిల్లలను ప్రేమగా తయారుచేయలేకపోతున్నామనే బాధ వున్నా వారినే చేస్కునేలా తర్ఫీదివ్వటం వల్ల వాళ్ళే చేతనయ్యీ కాకుండా, మధ్య, మధ్యలో తల్లిని అడిగి చేస్కుంటున్న పిల్లలూ.   ఇలా ఎవరికివారు తమ, తమ పనులను చేస్కుంటూ అదిలేదూ, ఇదిలేదూ, అది కావాలి, ఇది కావాలని తల్లులతో గొడవపడ్తూ బిజీగా వున్నారు.   ఎంత హడావిడి వున్నా అదే వారి జీవితం, దాన్నే వారు ఇష్టపడతారు..

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/uHISa6QDq4Y

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

ఆడపిల్ల

రచన, పఠనం: కే. లక్ష్మీ శైలజ

వాకిట్లో ఉన్న నందివర్ధనం చెట్టు నిండుగా విరగబూసి వుంది. ఆ చెట్టు మొదట్లో ఉన్న అరుగు మీద కూర్చొని రామలక్ష్మణులిద్దరూ వారి చేతిలో ఉన్న శనగపిండి తో చేసిన కారం చుట్టలను చిన్నగా నములుతున్నారు. వరండాలో వాలు కుర్చీలో కూర్చొని వారిని ముచ్చటగా చూస్తున్నాడు మాధవ శర్మ. ఇద్దరూ పది సంవత్సరాల లోపు పిల్లలు. చక్కగా చదువుకుంటూ వున్నారు. రేపు సంవత్సరం ఇద్దరినీ కర్నూల్ లో కాన్వెంట్ కు పంపించడానికి ఏర్పాట్లు చెయ్యాలి, అనుకుంటూ ఆలోచన చేస్తున్నాడతను.

ఇంతలో లోపల్నుంచి ఆ పిల్లల అమ్మమ్మ రాధమ్మ వచ్చింది. వరండాలో ఆరబెట్టిన మామిడి వొరుగులను చేత్తో చక్కగా నెరుపుతూ అల్లుడి వైపు తిరిగి ఇలా అంది.

“నాయనా దేవమ్మకు ఆరోగ్యం ఏమీ బాగుండటం లేదు. మందులు సరిగా పనిచేస్తున్నట్లుగా లేదు. కానుపు ఇబ్బందువుతుందేమో?”

ఆ మాటలకు ఈ లోకం లో కొచ్చాడు, మాధవశర్మ. ఆమెకు దేవమ్మ ఒక్కతే కూతురు. అందుకని దేవమ్మకు మూడవ గర్భం వచ్చినప్పటి నుంచీ ఇద్దరు మగపిల్లలను, దేవమ్మను చూసుకుంటూ వీళ్ళదగ్గరే వుంది. దేవమ్మకు ఇప్పుడు తొమ్మిదో నెల గర్భం జరుగుతోంది. కానీ గర్భం వచ్చినప్పటినుంచీ దేవమ్మ ఆరోగ్యం అంత కుదురుగా లేదు. ఎన్ని మందులు వాడినా ఫలితం ఉండటం లేదు.

“రేపు మళ్ళీ కర్నూల్లో డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళి చూపిద్దాం అత్తయ్యాగారూ, ” అన్నాడు మాధవశర్మ లేస్తూ.

కానీ అంత అవసరం లేకుండానే దేవమ్మకు అర్దరాత్రి నొప్పులు వచ్చి, ఆడపిల్లకు జన్మనిచ్చి ఆమె పై లోకాలకు వెళ్ళిపోయింది. ఇద్దరు చిన్నమగపిల్లలతో పాటు, ఇంకొక పసికూన కూడా చేరింది, మాధవశర్మ వంటరి జీవితానికి. ముగ్గురు పిల్లల్తో రాధమ్మ అవస్థ పడటం చూస్తుంటే ఉర్లో వాళ్ళందరూ ఆమె మీద జాలి పడేవాళ్ళు. మాధవశర్మకు ముప్పయి సంవత్సరాలు కూడా నిండలేదు. మరో పెళ్ళి చేసుకొమ్మని ఎంతమంది చెప్పినా మాధవశర్మ ఇష్టపడలేదు.

మగపిల్లలిద్దరినీ కాన్వెంట్ లో చదువుకోవడానికి అగ్రహారం నుండి రోజూ గుర్రం బండిలో కర్నూల్ కు పంపిస్తూ వచ్చారు. ఒక సంవత్సరం నెమ్మదిగా గడిచింది. రోజులు నిండి, నెలలు గడిచేటప్పటికీ, చిన్నపాప మామూలుగా లేదనీ, మాటలు రావనీ, మతిస్థిమితం కూడా లేదనీ అర్ధమయ్యింది. మాధవ శర్మ కుప్పకూలిపొయ్యాడు. పిల్లను చూసినప్పుడల్లా రాధమ్మ గుండెలవిసేలా రోజూ ఏడుస్తూనే ఉంది. అసలే తల్లి లేదు. పైన అవకరాలు తోడయ్యాయి.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/eoaCfkF-4io

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

పాణిగ్రహణం - 7

రచన: భాగవతుల భారతి

(ఉత్తమ రచయిత్రి బిరుదు గ్రహీత)

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

అప్పుడే ఓ చిన్న గులాబీ మెుక్క తెచ్చి, దానికున్న మెుగ్గ, ఒక్కొక్కరేకూ విచ్చుకుంటుండగా.... అక్కడే కూర్చుని మురిసిపోయే, చిన్నారి మనసులా...

తన 'పాణిగ్రహణం కన్స్ ల్టెన్సీ' బ్యానర్ మాటిమాటికి చూసుకుని.... తన బాధ్యత ను తలుచుకుని

ఆలోచనల్లోకి వెళ్ళిపోతున్నాడు.

మెుదటి కేసు అక్కదే...

ఎలా? ఎక్కడినుంచి, మెుదలుపెట్టాలీ?

"విరూ! భోజనం కూడా చేయకుండా ఏం ఆలోచిస్తున్నావు ?"

తల్లి పిలుపుతో ఈ లోకంలోకి వచ్చి, తల విదిలించాడు.

"అమ్మా! ఆశీర్వదించమ్మా!"

"విరూ! నా ఆశీర్వాదం ఎప్పుడూ ఉంటుందిరా! అక్కకీ, నీకూ!"

"నా ప్రయత్నం అంతా అక్క జీవితం బాగుచేయాలనే! కానీ.... ఏదో ఉద్వేగం... "

"ప్రయత్నించండి... ముందుగా అక్కకు ఫోన్ చేసి, ఆమె అభిప్రాయం తెలుసుకోండీ ఆమెకు అతనితో కలవడం ఇష్టమేనా?... "

భార్యసలహాతో... ఫోన్ తీసాడు.

విరూపాక్ష భార్యకూడా అతనికి అనుకూలవతే, చేదోడు వాదోడుగా ఉండే ఇల్లాలు. ఆడపడుచు సంసారం ఇలా అవటం ఆమెనూ బాధిస్తోంది.

"వదినా! మీరు ఒక్కరే అంతదూరం లో ఎందుకు? ఇక్కడే ఏదైనా ఉద్యోగం చూసుకుని మాతోనే ఉంటే మీ తమ్ముడు, నేనూ కనిపెట్టుకుని ఉంటాం... అత్తయ్య గారికీ, మనశ్శాంతి గా ఉంటుంది. "

ఎన్నోసార్లు చెప్పిచూసింది.

కానీ సాగరమేఖల "నువ్వు చాలా మంచిదానివి. నీ మంచితనాన్ని ఆసరాగా తీసుకొని, మీ మధ్యలోకి రాలేను.

భార్యాభర్తల మధ్య మూడో మనుషులు చేసే విధ్వంసం నేను అనుభవించాను. కాబట్టి... దూరంగా ఉంటేనే బంధాలు నిలబడతాయి. తరచుగా కలుస్తూనే ఉందాం. " సున్నితంగా తిరస్కరించింది సాగరమేఖల.

విరూపాక్ష ఫోన్ అక్కకి చేసాడు.

"అక్కా! బాగున్నావా!"

"సూ..... పర్... కొత్త ప్రపంచం... కొత్త ఉద్యోగం.... "

"హంసమంజీర.... ఆమె భర్త సహాయం. ప్రస్తుతం అంతా ఓకే... " అంటూ నవ్వింది.

"అక్కా! బావ ఎక్కడున్నాడో ఫోన్ చేయకపోయావా?" సాగర మేఖల నవ్వు మాయమయింది.

"విరూ! ఇదేమిటీ కొత్తగా! తెగతెంపులు చేసుకుని వచ్చేసాక.... " అంది.

"మీఇంటిపేరు ఏమిటే "

"చామర్తి"

"చూసావా! మనింటి పేరు చెప్పలేదు నువ్వు. అత్తింటి పేరే మోస్తున్నావుగా!"

"ఐతే !"

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/0Zb_fyr_ov0

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

వినిపించని రాగాలు 7

రచన : గొర్తి వాణిశ్రీనివాస్

(ఉత్తమ రచయిత్రి బిరుదు గ్రహీత)

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

మా పెళ్లి ముహూర్తం రాత్రి రెండింటికి. కుమార్ తరపు బంధువులు వచ్చారు. అతని స్నేహితులను కూడా పిలిచాడు. వాళ్ళతో పాటు వాళ్ళ పేరెంట్స్ వాళ్ళ తరపు పెద్దవాళ్లు కూడా వచ్చారు. పెళ్లి పందిరి మా పెద్ద పెరట్లో ఏర్పాటుచేశారు. మొక్కలన్నీ పీకి చదును చేసి ఎత్తైన మండపం నిర్మించారు. అదంతా పూలతో అలంకరించారు.

వచ్చినవాళ్ళందరికీ విడిది మా చుట్టు పక్కల వాళ్ళ ఇళ్లలో ఏర్పాటు చేశారు. ఉదయం నన్ను పెళ్లి కూతుర్ని చేశారు. ఆరోజు భోజనాల దగ్గర అపశృతి చోటుచేసుకుంది. పెళ్లి భోజనం చేసిన అందరూ దాదాపు ఆస్వస్తులయ్యారు. ఏమైందో ఎవ్వరికీ అర్ధం కాలేదు. భోజనం తిన్నవాళ్ళంతా దాదాపుగా వికారం వాంతులాంటి వాటితో చాలా బాధపడ్డారు. కొందరు ముసలివాళ్ళని హాస్పిటల్ లో చేర్చారు. నేనూ, నాతో పాటు కుమార్, మా అమ్మా నాన్నా, వాళ్ళ అమ్మా నాన్నా తప్ప అందరూ ఆ భోజనాన్ని తిన్నారు. తలతిప్పు వికారంతో చాలా మంది విడిదిలో ఉండిపోయారు. పెళ్లి మంటపం దగ్గర ఉన్నవాళ్లు కుమార్ స్నేహితులు, కొద్దిమంది ముఖ్యమైన బంధువులు మాత్రమే. అలా జరిగినందుకు నాన్న చాలా భయపడ్డారు. వీళ్ళలో ఎవరికన్నా జరగరానిదేదైనా జరిగితే అప్రతిష్ట అని ఆందోళనలో వున్నారు. పక్కూరునుంచి వంటవాళ్లను పిలిపించి, పెరట్లో గాడిపొయ్యి తవ్వించి శుభ్రంగా వంటలు చేయించారు. కానీ ఇలా ఎలా జరిగిందో ఎవరికీ అర్థం కాలేదు. నాన్న భయపడుతుంటే కుమార్ వాళ్ళ నాన్న వచ్చి

"ఇదంతా యాదృచ్చికంగా జరిగింది. మన వైపు నీళ్లు వీళ్ళకి అలవాటు లేదు కాబట్టి కాస్త అజీర్తి చేసుంటుంది. మీరేం కంగారు పడకండి బావగారూ. అంతా సర్దుకుంటుంది" అని నచ్చచెప్పారు. అయినా నాన్న మనసు ఏదో కీడు శంకిస్తూనేవుంది. అమ్మ కూడా దిగులుగానే ఉంది. హాస్పటల్ లో చేరిన వాళ్ళ కోసం తోడుగా ఇంకొంతమంది వెళ్లి ఉండిపోయారు.

కొందరు విడిదిలోనే రెస్ట్ తీసుకుంటున్నారు. ముహూర్త సమయం సమీపించింది. భజంత్రీలు మోగుతున్నాయి. పౌరోహితుడు మంత్రాలు చదువుతున్నాడు.

మంటపంలోకి పెళ్లి కొడుకు వచ్చాడు. వరపూజ అవుతోంది. ఇంతలో పెద్దగా అరుపులు వినిపించాయి.. 'మెయిన్ ఆపండి.. . మెయిన్ ఆపండి' అని. ఎవరో గభాల్న కరెంట్ మెయిన్ ఆపేశారు. పెళ్లి ఇల్లు మొత్తం చీకటి. పెళ్ళికొచ్చిన కుమార్ స్నేహితుడి తాలూకు ఒక మూసలాయన గోడకి వేలాడుతున్న సీరియల్ లైట్స్ వైర్ మీద చెయ్యి వేసాడు. అది షాక్ కొట్టింది. దాని వైర్ అతని వేలు లోపలికి గుచ్చుకుంది. అది కొద్దిసేపు వదిలి పెట్టలేదు. అతను గిలాగిలా కొట్టుకుంటున్నాడు. ఎవరో అతన్ని పట్టుకుని పక్కకు లాగబోయారు. వాళ్ళకీ షాక్ కొట్టింది.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/9kMtSL-vpvI

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

హై టెక్ లైఫ్

రచన: ఏ. అన్నపూర్ణ

(ఉత్తమ అభ్యుదయ రచయిత్రి)

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

''ఆకాష్! వాషింగ్ మెషిన్లో క్లోత్స్ వేయమని రెండురోజులుగా చెబుతున్నాను. వేయనేలేదు. నామాట అంటే ఇంత నిర్లక్ష్యమా..... పింకీ, అమర్ స్కూల్ కి వెళ్ళాలి. డ్రెస్ రెడీగా లేదు! ఇప్పుడు ఏమి చేయాలి? ”

విల్లా మూడో ఫ్లోర్ నుంచి పెద్ద గొంతుతో అరిచింది మేఘన..

''సారీ మేఘా, నేను వర్క్తో బిజీ. మర్చిపోయాను. ఇప్పుడే వెళ్లి కొని తెస్తా... అంటూ కారు బయటికి తీసాడు ఆకాష్.

''ఇదేమి విడ్డూరం! పనిమనిషి మాలిని వుంది. దానితో చెప్పకుండా ఆకాష్ తో చెబుతుంది ఏమిటి? పాపం వాడు రాత్రి అంతా మేలుకుని ఇప్పుడే పడుకున్నాడు. వాడి నిద్రా చెడగొట్టింది'' అంటూ జానకి బాధతో గొణుక్కుంది.

''మనకెందుకు? వాళ్ళయిష్టం. వీడు చేస్తాడు, ఆవిడ ఆర్డర్ వేస్తుంది.." అన్నాడు లాప్ టాప్లో న్యూస్ పేపర్ చదువుతున్న నిరంజన్.

''నేను రెడీ చేసిపెట్టాను. అవి వేయదు. ఐరన్ చేయలేదుట.. వొకరోజుకి ఏమవుతుంది? ''

పిల్లలు మరీ చిన్నవాళ్లు కాదు. ఎవరి పని వాళ్ళు చేసుకోవచ్చు. కానీ వాళ్ళు చేయరు అంటే నేను ఐరన్ చేసాను. నచ్చలేదు. ఏం చేస్తాం.. ఆకాష్ కష్టపడుతుంటే చూడలేం. మనపని నచ్చదు. రోజూ ఉండేదే. పద అలా పార్కులో వాక్ చేసి వద్దాం...." అంటూ బయలుదేరాడు నిరంజన్.

''సరే పదండి. అందరూ బయటికి వెళ్ళేక ఇంటికి వద్దాం!” అని తన రూముకి లాక్ చేసి బయటికి వచ్చింది జానకి.

పిల్లలను రెడీచేసి కారులో కూర్చోబెట్టి, మేఘనకి కాఫీ చేసి బ్రేక్ ఫాస్ట్ టేబుల్ మీద పెట్టి కూర్చున్నాడు నిరంజన్.

''ఈరోజూ బ్రెడ్డేనా...." అంటూ విసుక్కుని పూర్తిచేసి.... కాఫీతాగి వెళ్ళిపొయిన్ది.

వాళ్లకి బై చెప్పి హాల్లో సోఫాలో వొరిగిపోయాడు ఆకాష్.

మేఘన ఈ మధ్య త్రీ లెవెల్స్ ఉన్న ఈ విల్లా చూసి మురిసిపోయి కొనేసింది. చుట్టుపక్కల ఇంకా ఎవరూ లేరు. యాభై విల్లాలు. సిటీకి దూరం. ధరా ఎక్కువే అని చాలామంది వెనక్కి వెళ్లిపోతున్నారు.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/V2kPkTcYnPE