Mana Telugu Kathalu | మనతెలుగుకథలు.కామ్ | Telugu Short Stories

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

ఫోన్ పోయింది

రచన : జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు

(ప్రముఖ రచయిత బిరుదు గ్రహీత)

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

కాలింగ్ బెల్ చప్పుడుకి వంట గదిలోనుంచి వచ్చి తలుపు తీసి, గోడ పట్టుకుని ఒంగిపోతు నిలిచివున్న సుబ్బారావు ని చూసి “అయ్యో.. ఏమైంది మామయ్యగారూ!” అంటూ చేయిపట్టుకుని లోపలికి తీసుకువచ్చి సోఫాలో కూర్చోపెట్టి, లోపల గదిలో కూతురుకి లెక్కలు చెపుతున్న మొగుడు రమేష్ ని రమ్మని పిలిచింది రమ్య.

“ఏమైంది..” అంటూ రమేష్, రమేష్ కూతురు స్వర, పక్కగదిలో భారతం చదుకుంటున్న రాజేశ్వరి ఒకేసారి కంగారుగా ముందు గదిలోకి వచ్చారు.

సోఫాలో చెమటలు పట్టి వణికిపోతున్న భర్తని చూసి “ఏమైందండి, మళ్ళీ షుగర్ పడిపోయిందా?” అంది రాజేశ్వరి.

“వుండమ్మా, ముందు కొద్దిగా ఫ్రూట్ జ్యూస్ ఇవ్వండి. యిది మనకి మాములేగా. వద్దన్నా సెల్ ఫోన్లో బాబాయ్ తో మాట్లాడుకుంటూ పది కిలోమీటర్లు నడిచేసి, ఇంటికి యిలా చేరతారు” అన్న కొడుకుతో, “ఎక్కువ దూరం వెళ్లలేదురా. మియాపూర్ దాకా వెళ్లి వచ్చేసాను” అన్నాడు సుబ్బారావు.

ఫ్రూట్ జ్యూస్ గ్లాస్ చేతికి యిస్తో “మామయ్యగారూ! మన యింటినుంచి మియాపూర్ రానుపోను 10 కిలోమీటర్స్ వుంటుంది, మీరు అంత దూరం నడవకూడదు” అంది కోడలు రమ్య.

“మొన్న తాతయ్య ఫోన్లో మాట్లాడుతూ రోడ్డు దాటుతున్నాడు” అంది మనవరాలు స్వర.

ఫ్రూట్ జ్యూస్ తో కొద్దిగా ఓపిక వచ్చిన సుబ్బారావు, మనవరాలు వంక చూసి “నువ్వు కూడా చెప్పేదానివే.. అసలు ఆ టైములో నువ్వు బయటకి ఎందుకు వచ్చావు, ఎవ్వరు తోడు లేకుండా” అన్నాడు.

“మిమ్మల్ని మేము ఎవ్వరం కంట్రోల్ చెయ్యలేం, మీ మనవరాలు తప్పా, అందుకే దానిని మీకు కాపలాపెట్టాం” అన్నాడు కొడుకు.

మెల్లగా లేచినుంచున్న తండ్రిని చూసి, “మళ్ళీ ఎక్కడకి లేచారు?” అన్నాడు.

“చెమటలు పట్టేసాయి, స్నానం చేసి వస్తా” అంటూ బాత్రూం లోకి వెళ్ళిపోయాడు..

వేడినీళ్లతో గంట సేపు స్నానం చేయడం అలవాటు. అయిదు నిమిషాలలోనే తలుపు కొడుతూ, “తాతయ్యా! ఆర్ యు ఓకే ?” అని అడుగుతున్న మనవరాలికి, “ఆ బాగానే వున్నా, వస్తున్నా” అన్నాడు సుబ్బారావు.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/jc1jqTOMcDo

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

లైన్ క్లియర్

రచన: సిహెచ్. సీఎస్. శర్మ 

కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

‘నలుపు...  నారాయుణ్ణి పోలు’, అన్నారు పెద్దలు. శరీర రంగుల్లో వున్న నలుపు తెలుపు తేడా మనస్సుకు లేదు. అందరి మనస్సులు తెల్లనివే. వారి వారి మనో భావాల మూలంగా మనస్సులుకు  నలుపు తెలుపు వర్తిస్తుంది.

“మాధవయ్యా!”... నీవు హెడ్మాస్టర్ గా రెటైర్ అయిన  స్కూల్లోనే నీ పెద్ద కూతురు శాంతి వుద్యోగాన్ని చేస్తున్నందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా వుందయ్యా! ... నీవేమీ అనుకోనంటే ... నేను నీతో ఓమాట చెబుతాను” ..నవ్వుతూ చెప్పాడు వామనశాస్త్రి.

“వామనా!... మనం స్నేహితులం. నీవు నా శ్రేయో భిలాషివి. నీవు చెప్పదలచుకొన్న  విషయాన్ని  నిర్భయంగా చెప్పు. నేను ఏమి అనుకోను.” చిరునవ్వుతో  మాధవయ్య గారు సమాధానం యిచ్చారు.

తన చేతిలోనుండి  ఒక ఫోటోను బయటికి తీశాడు వామన శాస్త్రి . మాధవయ్య చేతికి అందించాడు. కొన్ని క్షణాలు ఆ ఫోటోను  పరీక్షగా చూసి  మాధవయ్య...

“వామనా! అబ్బాయి లక్షణంగా  వున్నాడు. ఎవరు ఈ అబ్బాయి?...” అడిగాడు.

“వాడు మా బావమరిది  కొడుకు. పేరు పరంజ్యోతి  రైల్వేలో  నెల్లూరులో గూడ్స్  క్లర్క్ గా పనిచేస్తున్నాడు.  మంచి గుణవంతుడు.  ఏ దురలవాట్లు లేవు. నీవు సమ్మతిస్తే ... నేను వాళ్ళ అమ్మా నాన్నలతో  మన శాంతిని గురించి మాట్లాడుతాను.”

ఆశ్చర్యం,  ఆనందాలతో  వామనశాస్త్రి  ముఖంలోకి... చూచాడు మాధవయ్య.

“ఏమిటి మాధవయ్యా అలా చూస్తున్నావు! పిల్లవాడు నీకు నచ్చలేదా!... ఎందుకు అడుగు తున్నా నంటే ... నీవు నీ పిల్లలను ఏరీతిగా పెంచి  పెద్దచేసి  విద్యా బుద్ధులు  నేర్పించావో  నాకు తెలుసుగా!.. నీకు నచ్చితే ... మా చెల్లెలికి పిల్లలకు నచ్చినట్లేగా... నేను ఈ వృత్తిలో వున్నందుకు  ఎందరో ఆడపిల్లలను  చూచాను. వారికీ ...నీ పిల్లలకు  భూమికి ఆకాశానికి  వున్నంత  వ్యత్యాసం వుంది. నీ నిర్ణయం   ఏమిటో చెప్పు.  నీవు  ‘వూ’ అంటే  నేను  ప్రొసీడ్ అయిపోతా ..” అన్నాడు వామనశాస్త్రి.

మాధవయ్య గారి అర్ధాంగి సీతమ్మ వారిని సమీపించింది.

“అన్నయ్యగారూ! ... బాగున్నారా!...”  ప్రీతిగా అడిగింది. మాధవయ్య  తన చేతిలోని  ఫోటోను  సీతమ్మ చేతికి యిచ్చాడు.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/nQ6hAlk992k

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

బలి… భీమ… బలి

రచన: సిహెచ్. సీఎస్. శర్మ

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

జగన్మాత తమ కోర్కెలు తీరుస్తుందనే నమ్మకంతో ప్రజలు దేవతలకు జంతుబలులు ఇస్తుంటారు. ఇది వారి నమ్మకం… ఆనందం. అతివలను తృణప్రాయంగా చూచే గోముఖ వ్యాఘ్రాలను మాత …. మహాకాళిగా మారి… ఆ రక్త దాహాలతో శాంతి పొందుతుంది… రాక్షసత్వాన్ని నిర్మూలిస్తుంది.

ఆ వూరి మహారాజు... ఆ ఇంటి యజమాని భీమారావు... అది చిన్న గ్రామం... ఏడాది క్రిందట కరోనాతో అతని భార్య గౌరీ మరణించింది... ఆ ఇంటి పనిమనిషి రత్తమ్మ... ఆమె భర్త అమాస (అమావాస్యనాడు పుట్టాడు) భీమారావు పాలేరు. గ్రామ కాపలాదారుడు... రత్తమ్మకు ఒక కూతురు. పద్దెనిమిదేళ్లు. ఇంటర్ చదువుతూ ఉంది. భీమారావుకు ఒక కొడుకు... ఎమ్మెస్సీ బీఈడీ ముగించి... ఉద్యోగాన జిల్లా... పట్నంలో చేరాడు. అతని పేరు రంగారావు... పది రోజులు సెలవులో ఊరికి వచ్చిన అతను... రత్తాలు కూతురు మల్లికతో చనువుగా నవ్వుతూ మాట్లాడడం... భీమారావు కంటబడింది. మరుదినం కొడుకు ఇంట్లో లేని సమయంలో రత్తాలు, అమాస లను పిలిచాడు.

"దండాలు దొరా!"... చేతులు జోడించాడు అమాస...

"ఆఁ... వచ్చిండ్రా!... వికటపు నవ్వు... "చూడండ్రే!... నాకు డొంక తిరుగుడు మాటలు చేతకావు. సూటిగా ఇసయం చెబుతుండా! మీ కూతురు మల్లికంటే... నాకిష్టం. పెళ్లి చేసుకుంటా. మీ కూతురు మా ఇంటికి మహారాణి అయిపోద్ది మీరు ఊ.. అన్నారంటే... ఏమంటారు?" అడిగాడు భీమారావు.

రత్తాలు, అమాస గాడి నెత్తిన పిడుగు పడినట్లు అయింది...

భీమారావు స్వభావం ఎలాంటిదో ఆ ఇరువురికీ బాగా తెలుసు... తలలు ఎత్తలేక బాధ, భయంతో ఇరువురు తలలు ఏలాడేసారు...

"ఆ!... ఏందిరా!... జవాబు చెప్పండి” గద్దించాడు భీమారావు.

తొట్రుపాటుతో అమాస గాడు "అయ్యా!... అమ్మితో మాటాడి రేపు చెబుతానయ్యా!...” ఎంతో వినయపు జవాబు...

"సరే... వెళ్ళండి. రేపు మాపిటేళ  ఆ పిల్ల ఏమందో సెప్పు. అది కాదంటే నీ పాలు కష్టాలు... ఈ భీమారావు ఎలాంటి వాడో తెలుసుగా! పొండి..." కసిరినట్లు శాసించాడు. అట్టహాసంగా నవ్వాడు...

అమాస గాడు రత్తాలు కన్నీటితో వారి ఇంటికి వెళ్లిపోయారు.

"చూడు మల్లికా!... చిన్నప్పటి నుంచి నీవంటే నాకు ఎంతో ఇష్టం... మనం పెండ్లి చేసుకుందాం. అందుకు మా నాన్న ఒప్పుకోడు. మాకు తగిన డబ్బు గల అమ్మాయిని చూచి పెండ్లి చేయడం వారి ఉద్దేశ్యం... అది నాకు ఇష్టం లేదు"... అనునయంగా చెప్పాడు రంగారావు.

ఆ మాటలను రత్తాలు అమాస విన్నారు.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి. 

Video link

https://youtu.be/yZIqY9qQthE

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

అధిక సంపద - సోమరిపోతుతనం

రచన: కిడాల శివకృష్ణ (ఉత్తమ నవతరం రచయిత బిరుదు గ్రహీత)

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

మీటింగ్ మొదలైంది. మాటల శబ్దంతో మీటింగ్ హాల్ అంతా గందర గోళంగా ఉంది. ఇంతలో యం. డి కిషన్ రెడ్డి గారు మీటింగ్ హాల్ కు వచ్చేశారు. ఆయన ముఖం చూడగానే కంపెనీ స్టాఫ్ అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్ధంగా ఆయనకు నమస్కరిస్తూ పైకి లేచి నిల్చున్నారు.

ఆయన సంస్కారంతో ‘అందరికీ నమస్కారం’ అంటూ కూర్చోమన్నాడు. అందరూ కుర్చీలో కూర్చొని

ఏమీ మాట్లాడకుండా ఉన్నారు.

యం. డి కిషన్ రెడ్డి గారు “అందరూ బాగున్నారా?? ఎలా

సాగుతున్నాయి పనులు?” అన్నాడు.

అప్పుడు కంపెనీ స్టాఫ్ “అందరూ బాగున్నాము సార్. పనులన్నీ సక్రమంగానే జరుగుతున్నాయి” అంటూ సమాధానం ఇచ్చారు.

అప్పుడు యం డి కిషన్ రెడ్డి గారు “మీకు ఏమైనా సమస్యలు ఉన్నాయా?” అని అడిగారు.

అప్పుడు స్టాఫ్ అందరూ “ఏమీ సమస్యలు లేవు సార్” అన్నారు.

వెంటనే టీమ్ లీడర్ అయినటువంటి లోకనాథ్ గారు “నేను ముందుగానే ఈ ప్రశ్నను అడిగాను సార్. వీళ్ళు ఏమీ సమస్యలు లేవు అని చెప్పారు” అన్నాడు.

“సరే లోకనాథ్ గారూ! నేను ఇప్పుడు ఒక సమస్య గురించి అడుగుతాను. అప్పుడు అందరూ మాకు ఈ

సమస్య ఉంది అని అంటారు చూడండి” అన్నారు యం. డి కిషన్ రెడ్డి గారు.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

కాఫీ

రచన: సుజాత తిమ్మన

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

అమ్మ ఫోటో ముండు పొగలు గ్రక్కుతున్న కాఫీ గ్లాసు పెడుతూ...దుఃఖం ఆపుకోలేక పోయింది మంజుల .

పీట మీద వెలుగుతున్న దీపం చిరు గాలి తెరలకు మెల్లగా ఊగుతూ ఓదారుస్తుంది అమ్మ చల్లని స్పర్స లా.

"అమ్మ గా తను సక్రమంగా బాధ్యతలు నిర్వహిస్తూ ఉన్నా ..తనని కన్న అమ్మని అలక్ష్యం చేసానేమో..."అన్న బాధ ఎదలో సుడులు తిరుగుతూ

ఉంటె ముడుచుకొని కూర్చున్న మోకాళ్ళపై తల ఆన్చి వెక్కి వెక్కి ఏడ్వసాగింది మంజుల.

"పాపా! ఒక్క సారి చూడాలని ఉందమ్మా..!" అని ఎంతగా కలవరించింది. తనకమో రావడానికి వీలుపడలేదు . ఆఖరి క్షణాల్లో కూడా తను దగ్గర లేకపోయింది.

"మమ్మీ ! కంట్రోల్ యువర్సేల్ప్! అమ్మమ్మ వియోగం తననీ భాదిస్తున్నా...తనను కన్న అమ్మను అనునయిస్తూ నిఖిత అమ్మని వాటేసుకొని ఓదార్చాలని ప్రయత్నిస్తుంది.

*******

1963..ఆ రోజుల్లో ఇంచు మించు అందరి ఇళ్ళల్లోనూ కుంపట్లు ఉండేవి. కుంపటి అంటే. (బొగ్గులతో మండే పొయ్యి ) కుంపట్లో  సైజు ఇత్తడి గుండిగలోని మరుగుతున్న నీళ్ళలో కాఫీ పొడి వేసి

మూత పెట్టి దించేసారు నారాయణ రావు గారు.

అయిదు కాక మునుపే నిద్రలేచి పాలు పోయించు కొచ్చేవారు . ఆ సమయానికల్లా లలితాంబ వాకిలి ఊడ్చి కళ్ళాపు జల్లి ముగ్గు పెట్టి కుంపటి వెలిగించేది. నారాయణరావుగారు కాఫీ డికాషన్ కాచేవారు .అది వారి రోజు ఉదయపు దినచర్య.  పాలు కూడా కాగిన తరువాత ఇద్దరు చెరొక గ్లాసు (పెద్దది) నిండా కాఫీ కలుపుకొని త్రాగేవారు మాట్లాడుకుంటూ అలా వంటింట్లోనే  పీటలపై కూర్చుని.

(బ్రిటిష్ వాళ్ళ దాస్యశృంకలాలను తెంచు కొనడానికి హరహరము పోరాడి చివరికి భారత దేశం అంతా ఒక్కటై "అహింస " ఆయుధంగా "సత్యాగ్రహం "సాయుధంగా గాంధీగారి న్యాయకత్వంలో స్వతంత్రం సంపాదించుకున్నాము కాని..వాళ్ళు మనకి నేర్పి వెళ్ళిన ఈ కాఫీత్రాగే అలవాటుని మానలేక పోతున్నాం .

పొద్దున్నే ఓ గ్లాసు కాఫీ పడందే ఈ మిషన్ (శరీరం) కదలని మొరాయిస్తుంది ఏంటో?

తనలో తనే అనుకుంటూ పైకే అనేస్తూ ఉంటారు రోజుకొకసారయినా నారాయణరావు గారు .

చీకటి దుప్పటిని తోసేస్తూ  తొలి కిరణాల కాళ్ళతో తన్నుతూ సంధ్య ఒడిలోంచి లేస్తూ ఉంటాడు బాల భానుడదే సమయానికి.

మంజుల , మనోహర్ రెండేళ్ళ తేడాతో ఇద్దరు పిల్లలు . ఆదాయపు శాఖలో చిన్నపాటి గుమాస్తాగా ఉద్యోగం నారాయణరావు గారిది. నిజనికయితే ఆ శాఖలో పనిచేసే ఎవరయినా...అంతో ..ఇంతో...సంపాదించు కునేవారే కానీ... నారాయణరావుగారు గాంధీగారి హయాములో వారి ఆశయాలతో జీవంపోసుకున్నవారు, నిజాయితీ ఉపిరి ఆయనకి. ఆత్మ స్తైర్యం ,స్వాభిమానం .అయన ఆహారాలు మరి ఆయనకు అన్ని విధాల తగిన అనుకూలవతి అయిన ఇల్లాలు లలితాంబ.

ఎప్పుడూ ఆప్యాయతల పొదరిల్లులా ఉంటుంది ఆ చిన్న పెంకుటిల్లు.

అయన చేసిన కాఫీ త్రాగుతూ అయన భావాలని జీర్ణం చేసుకొని ఆ కొమ్మలోనుంచి వచ్చిన పూవులాగే మంజుల పెరుగుతుంది . కొద్దో గొప్పో ..తమ్ముడనని గారం వల్ల కొంచం పెంకితనం అబ్బినా బుద్దిగా చదువుకునేవాడు మనోహర్.

కాలమనే పాకుడు రాళ్ళపై సంవత్సరాలెప్పుడు జారిపడిపోతూనే ఉంటాయి మరి.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/sBkPziQ3X3s

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

బాధ్యత

రచన : జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు (ప్రముఖ రచయిత బిరుదు గ్రహీత)

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

“ఇదిగో సీతా, రెండు లవంగాలు యిస్తావా, దగ్గు చంపేస్తోంది” అన్నాడు భార్య తో కామేశం.

“మీకు కనిపించే విధంగా గూట్లో పెట్టానని చెప్పాను, అయినా మంచం మీద పడుకుని లవంగాలు యిస్తావా అని అంటారు. ఉదయం నుంచి నడుం నొప్పి వున్నా అన్నీ పనులు చేసుకుంటున్నాను. మీకు జాలి కూడా లేదు” అంటూ రెండు లవంగాలు తెచ్చి పడేసింది.

“నాకోసం చేసింది ఏముంది? నీకు వండుకుంటూ నాకు పెడుతున్నావు. వెధవది రెండు లవంగాలు యివ్వడానికి ఎందుకు గొడవ” అన్నాడు చిరాకు పడుతూ.

“అవును లెండి! నా కోసమే యిన్ని వంటలు! వంటంతా అయిన తరువాత ‘ఈ కూర నేను తినను, రెండు బంగాళాదుంపలు వేయించు’ అని చెప్పి దగ్గుకుంటూ తిన్నది ఎవ్వరుటా? ఏదన్నా అంటే అన్నాను అంటారు” అంది సీత లైట్ తీసేస్తో.

ఆంజనేయ దండకం చదువుకొని పడుకోబోతో, కుడివైపుకి తిరిగి పడుకుని దగ్గుతున్న భర్తని చూసి, పాపం నాలుగు లవంగాలు అడిగినందుకు అనవసరంగా తిండి గురించి మాట్లాడాను, మాలాగా పూరిలో మామిడికాయ పప్పు నంచుకుని తిన్న వాళ్ళు కాదు,, మొదటి నుంచి మా అత్తగారు నాలుగు రకాల కూరలతో పిల్లలకి అన్నం పెట్టే వారుటా, ఆ అలవాటు మనలేక ఏదో ఒకటి స్పెషల్ గా వండమంటారు పాపం అనుకుంది  సీత.

ఈ తతంగం యిప్పటిది కాదు పెళ్లి అయి నలభై సంవత్సరాలనుండి జరుగుతోనే వుంటుంది ఈ మొగుడు పెళ్ళాల మధ్య.

కామేశం గవర్నమెంట్ ఆఫీసులో, సీత ప్రైవేట్ ఆఫీస్ లో మంచి జీతం మీద ఉద్యోగం చేస్తున్నారు. వీళ్ళకి ఇద్దరు పిల్లలు. అమ్మాయి, అబ్బాయి.

యిద్దరు పిల్లలకి మంచి ఉద్యోగాలు, పెళ్లిళ్లు అయిపోయి తలో సిటీ లో వుంటున్నారు. ఈ యిద్దరు ముసలాళ్ళు స్వంత వూరిని, యింటిని వదలలేక యిక్కడే వుండిపోయారు.

కామేశానికి దగ్గు ఎక్కువ అవడం తోపాటు కొద్దిగా జ్వరం కూడా రావడం మొదలైంది. యింట్లో వున్న యాంటీ బయోటిక్ క్యాప్సూల్స్ వేసుకుంటున్నాడు. వారం రోజులైనా దగ్గు తగ్గకపోగా కొద్దిగా మనిషి చిక్కినట్టు అనిపించింది సీతకి.

“మీరు రెడీ అవ్వండి, నేను క్యాబ్ లో మిమ్మల్ని హాస్పిటల్ కి తీసుకొని వెళ్తాను. మీ స్వంత వైద్యం లాభం లేదు” అంటూ తను కూడా రెడీ అయిపొయింది.

నిజమే ఎందుకైనా మంచిది ఒకసారి డాక్టర్ కి చూపించుకోవడం అనుకుని లేచి రెడీ అయ్యాడు.

అది పేరున్న హాస్పిటల్. వచ్చిన వాళ్ళని వచ్చినట్టు అడ్మిట్ చేసుకుంటారు. డిశ్చార్జ్ ఏ రూపంలో చేస్తారో భగవంతుడికి కూడా తెలియదు.

అరగంట ఆగిన తరువాత కామేశానికి అవకాశం వచ్చింది డాక్టర్ ని చూడటానికి.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/zi8Jdzppyto

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

విజయనగర సామ్రాజ్యానికి అంకురార్పణ

రచన : అయ్యల సోమయాజుల సుబ్రహ్మణ్యము 

(ప్రముఖ రచయిత బిరుదు గ్రహీత)

కథాపఠనం: కే. లక్ష్మి శైలజ

సంవత్సరానికి ఒకసారి మాత్రమే ఒక మహా ముఖ్యమైన రాత్రి పండుగ వస్తుంది.

అదే మహాశివరాత్రి. అది హిందువులందరికీ మహా పవిత్రమైన పర్వదినం. ఆనాడు హిందువులందరూ పిన్నలు, పెద్దలు, వృద్దులూ, స్త్రీలూ, పురుషులూ- పూజలు,

పునస్కారాలూ, జపాలు, తపాలు, యజ్ఞయాగాదులు మొదలగు పుణ్యకార్యము లెన్నింటినో చేస్తూ పరమశివువి పూజిస్తారు. అది హిందువుల కొక్కరికే చెందిన పండుగ కాదు. సకల మానవాళికి మహా పుణ్యదినము. మానవులకే కాక కిన్నరులు, కింపురుషులు, సిద్దులు, సాధ్యులు, యక్ష, గంధర్వ, విధ్యాధరాది సర్వులానాడు సర్వేశ్వరుడగు ఈశ్వరుని ఆరాధిస్తారు.

నిర్మల మనస్కులైన భక్తులను, బీద నారాయణలకు దానధర్మములను చేసిన ధార్మికులను, పరమేశ్వరుడు ఆనాడు చిదానందము, కోటి సూర్య ప్రభా సమాన తేజోమూర్తియై నిజరూపముతో అనుగ్రహిస్తాడు.

ఈ కలియుగమునందు పదమూడవ శతాబ్దిలో అటువంటి మహాశివరాత్రి పర్వ దినమున ఒక శివరాత్రి సమయాన శ్రీభువనేశ్వరీమాత హేమకూటాద్రి శిఖరము మీదకు వేంచేసినది. మహాధ్యాన సమాధి నిష్టయందున్న శ్రీవిరూపాక్షస్వామి ని చూసింది.

శ్రీ విరూపాక్షుడు ఆమె ఏమైనా ముఖ్యమైన పనిమీద వచ్చిందేమోనని దివ్యదృష్టి చేత తెలిసినవాడైనను, వెంటనే కండ్లు తెరువలేదు. పెదవి విప్పి మాట్లాడలేదు. కొద్ది సేపైన తరువాత శ్రీవిరూపాక్షులు కండ్లు తెరచి చూసేటప్పటికి ఎదుట శ్రీభువనేశ్వరీమాత నిమీలిత నేత్రయై ధ్యాన నిమగ్నయై వెలుగొందు చుండెను. ఆమెను ఆ స్థితిలో చూడడం శ్రీవిరూపాక్షులకు ఎంతగానో ఆనందమైంది. "భువన" అని ప్రేమగా పిలిచి ఆమెను ఆ స్థితిలో నుండి మేల్కొలిపాడు.

శ్రీవిరూపాక్షుల పిలుపు విని శ్రీభువనేశ్వరి కన్నులు తెరచి చూచి భక్తి గౌరవములతో అంజలి ఘటించినది. విరూపాక్షస్వామి చిరునవ్వుతో "భువనా! ఈ నాడిలా కళావిహీనవై వుండుటకు కారణమేమిటీ? ఎల్లప్పుడు చిరునగవు చిందులాడు నీ మోమేలకో వన్నె తరిగి చిన్నబోయెను. ఏదియో నొక విషయము క్లిష్టమునైన సమస్య నీ మనమున నిలిచి, నిన్ను బాధించుచున్నదియో? దానిని గురించి తీవ్రముగా ఆలోచించుచుంటివో? నాకు

తెలియజెప్పుము" అన్నాడు..

శ్రీభువనేశ్వరి ఆ వాత్సల్యపూరిత వాక్కులకు ఆనందించిన, విచారగ్రస్తమైన వదనంతో " స్వామీ! ఏమని చెప్పను నా బాధ. భూలోకమున ప్రజలు నీతి న్యాయములు పాటింపక, దుష్టకార్యములను చేయుచూ పాపగ్రస్థు లై జీవిస్తున్నారు. ఇది నా కెంతో బాధను కలిగిస్తున్నది" అన్నది.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

సంపత్ సినిమా కథలు - 5

రచన : S. సంపత్ కుమార్  

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

నర్సింహ తన అనుచరులతో నారాయణ, పిచ్చి అవతారం దాక్కొన్న రూం దగ్గరకి రావడం చూస్తూ అక్కడికి కిరణ్ వచ్చాడు.

నారాయణను, పిచ్చి అవతారాన్ని నరసింహకు కనపడకుండా అడ్డుగా ఒక దుప్పటి పెట్టి, వాళ్ళను నారాయణకు కనపడకుండా కాంపౌండ్ వెనక గేట్ దగ్గరకు వెళ్ళమన్నాడు. నారాయణ ఏమీ ఆలోచించకుండా కిరణ్ చెప్పినట్టు చేశాడు. తర్వాత కిరణ్ కాంపౌండ్ వెనక గేట్ దగ్గర ఉన్న నారాయణ, పిచ్చి అవతారం దగ్గర కెళ్ళి ముందు "నేను చెప్పినట్టు చెయ్యి" అంటూ నారాయణ చెవిలో ఏదో చెప్పాడు.

"సరే " అంటూ ‘ఆరే అవతారం.. పద.. ’ అంటూ అక్కడే ఒక చోట ఉన్న రూములో వాడిని ఉంచి కుర్చీలో కూర్చొపెట్టి, అక్కడ ఉన్న తాడుతో చేతులు కాళ్ళు కట్టేసి నోట్లో గుడ్డ పెట్టి బయటకు వచ్చి ఆ రూము డోర్కు ఉన్న గొళ్ళెం పెట్టాడు. తర్వాత అవతారం ఎంత అరచినా నోట్లో గుడ్డ ఉండటం వలన అరుపు బయటకు వినిపించలేదు.

నారాయణ అక్కడ ఉన్న కిరణ్ దగ్గరకు వచ్చి

" నీవు చెప్పినట్లు చేశా" అన్నాడు.

"రేపు పిచ్చి అవతారం గాడిని ఇక్కడ నుండి షిఫ్ట్ చేసి ఇంకో దగ్గర.. అంటే మీ గెస్ట్ హౌస్ లో ఉంచుదాం. అంతవరకు వాడు చావకుండ తిండి ఏర్పాట్లు చూడు. తర్వాత కొన్ని రోజుల తరువాత వెండితెర మీద అసలు సినిమా చూపిస్తా " అన్నాడు కిరణ్.

"అలాగే బాబు. " ఉల్లాసంగా అన్నాడు నారాయణ.

నరసింహ తన అనుచరులతో రూములోకి వచ్చి ఎంత వెతికినా నారాయణా, పిచ్చి అవతారం కనపడలేదు.

రూములో నుంచి బయటకు వచ్చిన నరసింహ, అతని అనుచరులు అక్కడే ఉన్న రంగ, భీమలను చూసి

"ఆ ఇద్దరు ఆ రూములో లేరు కదా" అన్నారు.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

ఆశల రెక్కలు

రచన : లక్ష్మీ శర్మ త్రిగుళ్ళ

(ఉత్తమ రచయిత్రి బిరుదు గ్రహీత)

కథాపఠనం: కే. లక్ష్మి శైలజ

"ఏయ్ సింధు.. నిన్న రాలేదేంటి కాలేజికి? పెళ్ళిచూపుల ఏర్పాటు ఏమైనా జరిగిందేమిటి? అయినా మాకెందుకు చెబుతావులే, పెళ్ళికార్డు తెచ్చి చేతిలోపెడుతుందేమో.. అంతే కదా పద్మ," అంది సుధ.

"అబ్బా.. ఏంటే నీ గోలా, దాన్నీ కాలేజిలో అడుగుపెట్టనిస్తావా లేదా? పాపం అది మాత్రం ఏం చేస్తుంది చెప్పవే? దీని పెళ్ళి అయిందనిపిస్తే దీని తరువాత ముగ్గురు ఆడపిల్లలున్నారు. వాళ్ళందరికి పెద్ద చదువులు చెప్పించి పెళ్ళిళ్ళు చెయ్యాలంటే మామూలు విషయం కాదే తల్లి" అంది పద్మ.

"అలా చెప్పవే దానికి, పుట్టినప్పటినుండి డబ్బులోనే పుట్టిపెరిగింది. సుధకు సుఖాలు తెలుసు కానీ మధ్యతరగతి కుటుంబాల కష్టాలు తెలియవు కదా! మా నాన్న ఒక్కడి

సంపాదనమీదనే ఇంతమందిని పోషించాలి. పైగా మా అందరిని పెద్ద చదువులు చెప్పించాలి అంటే డబ్బులు కావాలి. పోనీ అంటే అందరం ఆడపిల్లలమే.

ఉన్నదంతా మాకే దోచిపెడితే, రేపు వాళ్ళ భవిష్యత్ గురించి కూడా ఆలోచించాలి కదా!

అడిగినంత కట్నాలు పోసి పెళ్ళికొడుకును తెచ్చుకునే స్థోమత మాకులేదు. అందుకని మా సంబంధం నచ్చి మాకు అనుకూలమైనదివచ్చినప్పుడే మా పెళ్ళిళ్ళు చెయ్యాలని మా నాన్న కోరిక," అంది బాధపడుతూ.

"ఏయ్ సింధు.. దాని మాటలు పట్టించుకుంటావా? సరదాగా నిన్ను ఆట పట్టించాలనుకుంటే నువ్వు అంత సీరియస్ గా తీసుకుంటున్నావా? చూడవే.. మనందరం ఏదో ఒకరోజు పెళ్ళి చేసుకుని అత్తారింటికి వెళ్ళవలసిన వాళ్ళమే. అవునా కాదా," అడిగింది పద్మ సింధును. అవునన్నట్టుగా తలవూపింది సింధు.

"సారీ సింధు.. నిన్ను బాధపెట్టాలని అలా అనలేదు, సరదాగా అన్నాను. ఏమి అనుకోకే," అంది బ్రతిమాలుతూ.

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/WHq0T4ivS10

(కథ manatelugukathalu.com లో చదవడానికి కథ పేరు మీద క్లిక్ చేయండి)

పెళ్లిచూపులు

రచన: యశోద పులుగుర్త

(ఉత్తమ రచయిత్రి బిరుదు గ్రహీత)

(కథా పఠనం: మల్లవరపు సీతారాం కుమార్)

రాజేష్ ఆష్ట్రేలియాలో ఒక పెద్ద బేంక్ లో ఉన్నత పదవిలో అయిదు సంవత్సరాలనుండి ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. ఐఐటి ఖరగ్ పూర్ లో చదివాడు. చాలా తెలివైనవాడు. అంతేకంటే ముఖ్యంగా జీవితపు విలువలు బాగా తెలుసున్నవాడు. మధ్యతరగతి కుటుంబంలో పుట్టి పెరిగిన రాజేష్ కు తను ఎంత కష్టపడి చదివి పైకి వచ్చాడో, దాని వెనుక అతని తల్లితండ్రుల కష్టం, త్యాగం అన్నీ గుర్తు ఉన్నాయి.

రాజేష్ తల్లి కల్యాణి కూడా ఉద్యోగం చేసేది. తండ్రి ప్రకాశ్ రావు ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో పనిచేసేవాడు. ఎప్పుడూ ఆఫీస్ టూర్లంటూ తిరిగేవాడు. తల్లి పొద్దుటే లేచి అన్ని పనులూ పూర్తిచేసుకుని తనను, తమ్ముడిని తయారు చేసి స్కూల్ కు పంపి తను హడావుడిగా ఆఫీసుకి పరుగెత్తేది. నాన్న ఊళ్లో లేని కారణంగా అన్నీ తనే చూసుకోవలసి వచ్చేది.

ఒకవైపు ఉద్యోగ బాధ్యతలతో సతమతమౌతూనే పిల్లల పెంపకం విషయంలో ఎంతో శ్రధ్ద తీసుకునేది. తమ చదువుల విషయంలో ఎంతో స్ట్రిక్ట్ గా ఉంటూ శ్రధ్దగా దగ్గర కూర్చుని చదివించేది. తనకు ఐఐటి ఖరగ్ పూర్ లో సీట్ వచ్చినపుడు ఆనందంలో అమ్మ కళ్లనుండి జాలువారిన ఆ కన్నీటి బొట్లను తనెప్పటకీ మరచిపోలేడు. ఐఐటి పూర్తి అయిన తరువాత ఎమ్. ఎస్ కి యూ. ఎస్ వెడతావా అని అమ్మ అడిగితే వెళ్లనని చెప్పేసాడు.

ఆస్ట్రేలియాలో ఒక పెద్ద బేంక్ లో మంచి పేకేజ్ తో జాబ్ వచ్చింది. కొన్నాళ్లు అక్కడ పనిచేసి తరువాత ఇండియా వచ్చేసి ఇక్కడే జాబ్ చేస్తూ తన తల్లితండ్రులతో కలసి ఉండాలనేదే అతని ధ్యేయం.

రాజేష్ తల్లితండ్రులు కొడుక్కి పెళ్లిచేసేయాలన్న తలంపులో ఉన్నారు.

ఇంకో రెండు మూడేళ్లు ఆగేక చేసుకుంటానన్న రాజేష్ తో 'అలా కాదు రాజేష్! మేమూ పెద్దవాళ్లం అయిపోయాం. స్తిరపడ్డావు కదా, తమ్ముడి చదువు పూర్తయింది. వాడుకూడా ఉద్యోగ ప్రయత్నాలలో ఉన్నాడు. నీ పెళ్లి బాధ్యత తీరిపోతే మేమూ కాస్త రిలాక్స్ అవుతా’మని నచ్చచెప్పేసరికి, మీ ఇష్టం అంటూ సమాధానమిచ్చాడు.

రాజేష్ మూడు వారాలు శెలవు మీద హైద్రాబాద్ కి తల్లీతండ్రీ తో గడపాలని వచ్చాడు.

అప్పటకి రెడీ గా పెట్టుకున్న రెండు సంబంధాలను చూసివచ్చారు రాజేష్ తో కలసి.

రాజేష్ కు అవేమీ నచ్చలేదు.

ఒక రోజు బెంగుళూర్ నుండి ఒక సంబంధం వచ్చింది.

అమ్మాయి తల్లితండ్రులు రాజేష్ తల్లితండ్రులతో ఫోన్ లో మాట్లాడి పెళ్లిచూపులకు రావలసిందిగా ఆహ్వానించారు..

అమ్మాయి ప్రొఫైల్ బాగుంది. ఆ అమ్మాయి ఫొటో కూడా రాజేష్ కు నచ్చింది.

రాజేష్ పిన్ని బెంగుళూర్ లో ఉంటున్న కారణంగా రాజేష్ వాళ్లూ పిన్ని ఇంట్లో దిగారు.

ఆ మరుసటి రోజు రాజేష్ కు అపర్ణకూ బెంగుళూర్ లో పెళ్లి చూపులైనాయి..

Read the full story on www.manatelugukathalu.com

ఈ కథ మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింప బడింది.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

https://www.youtube.com/channel/UCP4xPLpOxrVz33eo1ZjlesQ

ఈ కథను యూట్యూబ్ లో చూడండి.

Video link

https://youtu.be/vhu32wq556w