“พวกที่ใช้มือตักน้ำขึ้นถึงปากเลียกินนั้น, นับได้สามร้อยคน: นอกจากนั้นเป็นผู้คุกเข่าลงกินน้ำทั้งสิ้น. พระยะโฮวาจึงตรัสแก่ฆิดโอนว่า, “เราจะช่วยเจ้าทั้งหลายให้รอด, โดยสามร้อยคนที่เลียน้ำกินนั้น, เราจะมอบเหล่ามิดยานไว้ในมือเจ้าทั้งหลาย: นอกจากนั้นให้กลับไปบ้านของตนทุกคน.” ถ้าแม้นเจ้าไม่กล้าจะลงไปสู้จงพาฟูรา (กิ่ง, คุ้มครอง) คนใช้ของเจ้าลงไปด้วยกันให้ถึงค่ายนั้น: ครั้นฆิดโอนแอบมา, ก็ได้ยินผู้หนึ่งเล่าความฝันให้เพื่อนฟังว่า, ข้าพเจ้าฝันเห็น, ขนมบาร์เลย์ก้อนหนึ่งกลิ้งเข้าไปในกองทัพพวกมิดยาน, โดนกะโจม, พังคว่ำลงนอนอยู่กับพื้นดิน. เพื่อนก็ตอบว่า, นี่ใช่ว่าเหตุอื่นไกลเลย, นอกจากกระบี่ฆิดโอน, บุตรโยอาศ, ชนชาติยิศราเอล: พระเจ้าทรงมอบกองทัพมิดยานทั้งสิ้นไว้ในมือท่านแล้ว จึงสั่งเขาว่า, จงคอยดูเรา, ให้ทำเหมือนกัน: ขณะเมื่อเราไปถึงเขตต์ค่าย, เราจะทำอย่างไร, จงทำอย่างนั้น. ขณะเมื่อเรากับบรรดากองแตร, เป่าแตรขึ้นเมื่อใด, เจ้าจงเป่ารับให้รอบค่ายทั้งหมด แล้วร้องว่า, ฝ่ายพระยะโฮวาและฝ่ายฆิดโอน ฝ่ายกองทั้งสามก็เป่าแตรขึ้น, และต่อยหม้อให้แตก, มือซ้ายถือเชื้อเพลิง, มือขวาถือแตรจะได้เป่า: พากันร้องว่า, กระบี่ของพระยะโฮวาและของฆิดโอน. เมื่อสามร้อยคนเป่าแตรขึ้นนั้น, พระยะโฮวาทรงบันดาลให้เขาฟันฆ่าเพื่อนกันทั่วทุกกอง: กองทัพก็แตกหนีไปถึงตำบลเบธชีตา, ข้างเมืองซะเรรัธริมเขตต์อาเบนมะโฮลาตรงตำบลธาบาธ. ส่วนพวกยิศราเอลที่ถูกเรียกออกจากตระกูลนัพธาลี, ตระกูลอาเซอร์, และทั่วตระกูลมะนาเซ, รวมพร้อมกันไล่ตามพวกมิดยานไป”
วินิจฉัย 7:6-7, 10, 13-14, 17-18, 20, 22-23
