พระคำบทนี้มาตักเตือนพลไพร่ของพระเจ้าด้วยถ้อยคำที่หนักแน่น และคาดโทษเอาไว้อย่างหนักหนาสาหัส เพื่อจะไม่ให้เราเป็นผู้พยากรณ์เท็จ ไม่เป็นคนสอนผิด ไม่ให้ปฏิเสธองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ได้ทรงไถ่เรา ไม่ให้ประพฤติตามความชั่วช้าลามก ไม่ให้เรามีใจโลภพูดตลบตะแลงค้ากำไร โดยเฉพาะเป็นคนที่ปล่อยตัวไปตามเนื้อหนัง ไปในทางความกำหนัดอันโสโครก หมิ่นประมาทต่อผู้ใหญ่ที่มีอำนาจ เป็นคนอวดดีบ้าบิ่น ประพฤติตามอำเภอใจ ไม่สะทกสะท้านในการที่จะกล่าวโทษต่อผู้ใหญ่ พูดหยาบคายด้วยข้อความที่เขาไม่เข้าใจ และประพฤติการเสเพลเฮฮาด้วยอุบายของตนเอง มีตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาแห่งการล่วงประเวณี และหยุดกระทำบาปไม่ได้เลย คอยวางกับดักคนที่มีจิตใจโลเล มีใจคุ้นชินกับการโลภ ได้สละทิ้งทางตรง ได้หลงไปทำตามอย่างบีละอาม เป็นคนที่เหมือนบ่อที่ไร้น้ำ พูดเย่อหยิ่งอวดตัว ใช้ความปรารถนาแห่งเนื้อหนังกับความกำหนัดมาล่อลวงคนทั้งหลายที่กำลังหนีไปจากเขา เขายอมแพ้แก่สิ่งต่างๆและยอมเป็นทาสของความชั่ว แม้ว่าเขาจะพ้นจากความชั่วของโลกนี้แล้วโดยที่ได้รู้จักพระเยซูคริสต์ผู้ช่วยให้รอด แต่ยังกลับไปเกี่ยวข้องพัวพัน และยอมแพ้แก่การชั่วนั้นอีก เขารู้จักทางแห่งความชอบธรรมแล้ว แต่กลับหันหลังให้พระคำอันบริสุทธิ์ที่ได้ทรงโปรดประทานให้เขา

พระเจ้าจะไม่ทรงยกเว้นคนอธรรมเลย เหมือนที่ไม่ได้ทรงยกเว้นพวกทูตสวรรค์ที่ได้ทำบาป หรือไม่ได้ทรงยกเว้นมนุษย์ในสมัยของโนฮา หรือชาวเมืองโสโดมและอะโมรา พระองค์ทราบวิธีที่จะรักษาคนอธรรมไว้จนถึงวันพิพากษาเพื่อจะได้ลงโทษเขา และพระองค์ก็มีวิธีช่วยคนชอบธรรมให้รอด คือผู้ที่มีความทุกข์เป็นอันมากเพราะการประพฤติลามกของคนชั่วเหล่านั้น ผู้ที่ได้เห็นและได้ยิน แล้วใจสัตย์ซื่อของท่านก็เป็นทุกข์เป็นร้อนทุกวันๆ พระเจ้าทรงทราบวิธีที่จะช่วยคนชอบธรรมให้รอดพ้นจากการทดลองต่างๆเช่นกัน

บทนี้เป็นอีกบทหนึ่งที่น่าสนใจมาก ผมอ่านแล้วรู้สึกต้องใส่ใจต่อพระคำตอนนี้ให้ดี แต่ไม่ใช่ที่จะทำตามภายนอก แต่มีความเที่ยงแท้ของบรรดาเทศกาลและบรรดาเครื่องบูชาซึ่งพระเยซูคริสต์เป็นความเที่ยงแท้ของสิ่งนั้นๆ กล่าวคือในบทนี้ ได้พูดเน้นถึงงานเลี้ยงของพระเจ้าซึ่งชายทุกคนจะต้องขึ้นไปต่อพระพักตร์พระยะโฮวาในสถานที่ซึ่งพระองค์ทรงเลือกไว้นั่นปีละสามครั้ง (เพราะเวลานั้นเยรูซาเลมเป็นสถานที่ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ พลไพร่อาศัยอยู่ทั่วตลอดแผ่นดินคานาอัน มีระยะทางไกล การคมนาคมไม่สะดวก ที่สำคัญคือทุกครั้งที่มาในงานเลี้ยง จะต้องนำเครื่องบูชาซึ่งเกิดจากผลผลิตที่ปลูกหว่าน และสัตว์หัวปีที่เลี้ยงดูไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่เหมือนเราในวันนี้ ที่พระเยซูคริสต์ทรงเป็นแผ่นดินคานาอัน ดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ และคริสตจักรก็คือเยรูซาเลม ที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ให้เป็นที่ตั้งพระนามของพระองค์) มีงานเลี้ยงเทศกาลปัศคารับประทานขนมไม่มีเชื้อ การเลี้ยงครบอาทิตย์ (หรือ Pentecost) และการเลี้ยงตั้งทับอาศัย (กระโจม) ชายทุกคน (ผู้มีชัยชนะ) เมื่อมาต่อพระพักตร์พระยะโฮวา จะไม่ได้มามือเปล่า

ทั้ง 3 เทศกาลนี้มีความหมายต่อเราในวันนี้มาก ไม่ว่าจะเป็นการ หยุดจากการงานทั้งปวงเพื่อไปร่วมงานเทศกาล ให้เราระลึกถึงวันที่ได้ออกมาจากประเทศอียิปต์ไปตลอดจนกว่าชีวิตเราจะสิ้นสุด และถวายเครื่องบูชาโมทนาพระคุณตามที่พระเจ้าได้ทรงเทพระพรฝ่ายวิญญาณแก่เราทั้งหลาย และเมื่อถึงปลายปี ถึงเวลาเก็บรวบรวมพืชผลต่างๆขึ้นมา ถึงเวลาแห่งงานเลี้ยงตั้งทับอาศัย เพราะเป็นเวลาที่เราทั้งหลายจะมีความยินดีในบรรดาการงานซึ่งมือของเราได้กระทำเมื่อพระองค์เสด็จกลับมา

รู้จักพระเจ้าของเรา

แล้ว​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, “การ​ที่​เจ้า​โกรธ​เช่นนี้​ถูก​หรือ?””

“เพราะฉะนั้น, ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, บัดนี้​ขอ​พระองค์​ทรง​เอาชีวิต​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไป​เสีย​เถอะ, เพราะว่า​ข้าพ​เจ้า​จะ​ตาย​เสีย​ก็ดี​กว่า​ที่​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป.”

‭‭ “พระ​ยะ​โฮ​วา​จึง​ตรัส​ว่า, “ตัว​เจ้า​ยัง​เสียดาย​ต้น​ละหุ่ง​ ซึ่ง​เจ้า​เอง​ก็​มิได้​ลง​แรง​ปลูก​ หรือ​มิได้​ทำ​อะไร​เพื่อให้​มัน​เจริญ​ขึ้น มัน​งอก​เจริญ​ขึ้น​ใน​คืน​เดียว แล้ว​ก็​ตาย​ไป​ใน​คืน​เดียว​ดุจ​กัน อัน​ตัว​เรา​จะ​ไม่​สงสารนี​นะ​เว​กรุง​ใหญ่​นั้น ​ซึ่ง​มี​พล​เมือง​มาก​กว่า​แสน​สอง​หมื่น​คน, เป็น​ผู้​ไม่​สามารถแยกแยะว่า​ข้าง​ไหน​เป็น​มือขวา​มือ​ซ้าย, รวม​ทั้ง​สัตว์​เดียรัจฉาน​เป็น​อัน​มาก​ด้วย, อย่าง​นั้น​หรือ?””

เราทุกคนได้รับความเชื่ออันประเสริฐอย่างเดียวกับท่านเปโตร (โดยความชอบธรรมของพระเจ้าและของพระเยซูคริสต์เจ้า) และเราได้เห็นฤทธิ์เดชของพระเจ้าที่ทำบนตัวของเราแล้ว คือได้ประทานพระคริสต์ผู้ครอบคลุมสรรพสิ่งแก่เรา ที่จะให้เรามีชีวิตและมีธรรมผ่านการรู้จักพระเจ้า ยิ่งรู้จักพระองค์มากเท่าใด ฤทธิ์เดชของพระองค์บนตัวของเราก็ยิ่งมีมากเท่านั้น ขอพระคุณและสันติสุขมีเพิ่มพูนแก่เราทั้งหลาย เพื่อให้ได้รู้จักพระเจ้าและพระเยซูคริสต์เจ้ามากขึ้น

ด้วยเหตุเหล่านี้พระองค์จึงได้ทรงประทานพระสัญญาอันประเสริฐและใหญ่ยิ่งแก่เรา เพื่อว่าโดยผ่านพระสัญญาเหล่านี้ เราทั้งหลายจะพ้นจากความเสื่อมโทรมที่มีอยู่ในโลกนี้เพราะตัณหา และจะได้รับส่วนในสภาพของพระองค์ เพราะเหตุนี้เอง เราทั้งหลายจคงต้องอุตส่าห์จนสุดกำลัง ที่จะให้ความเชื่อที่เราได้รับ เพิ่มด้วยคุณธรรม เพิ่มด้วยความรู้ เพิ่มด้วยความเหนี่ยวรั้งตน เพิ่มด้วยความอดทน เพิ่มด้วยธรรม เพิ่มด้วยความรักระหว่างพวกพี่น้อง และเพิ่มด้วยความรักระหว่างคนทั่วไป

ถ้าท่านและข้าพเจ้ามีใจอย่างนี้อยู่เต็มบริบูรณ์ เราก็จะไม่เป็นคนเกียจคร้าน และไม่เป็นคนที่ไม่เกิดผลในการรู้จักพระเยซูคริสต์เจ้า แต่ถ้าเราขาดสิ่งเหล่านี้ เราจะกลายเป็นคนตาบอดตาสั้น และลืมการซึ่งพระองค์ได้ชำระความผิดของเรา เหตุฉะนั้นจงยิ่งอุตส่าห์กระทำให้การที่พระเจ้าทรงเรียกและเลือกเราไว้แล้วนั้น ให้ถึงที่สำเร็จแน่นอน ด้วยว่าถ้าได้ประพฤติเช่นนั้น เราจะไม่สะดุดล้มลงเลย เพราะโดยวิธีนี้ ทางที่จะเข้าอาณาจักรนิรันดร์ของพระเยซูคริสต์ผู้เป็นที่รอดของเรา จะถูกจัดเตรียมอย่างพร้อมมูลให้กับเรา

เหตุฉะนั้นตอนนี้เรารู้แล้ว ก็ให้เราตั้งอยู่ในความจริง และเตือนสติซึ่งกันและกันให้ระลึกถึงข้อความเหล่านี้อยู่เสมอ

“แต่ทว่า​ถ้า​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อุตส่าห์​ระวัง (เชื่อฟัง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า ของ​เจ้า​และ​ประพฤติ​ตาม​บรรดา​ข้อบัญญัติ​ซึ่ง​เรา​สั่ง​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ไว้​ใน​วันนี้) จะ​ไม่​มี​คน​ยากจน​ใน​ท่ามกลาง​เจ้า​ทั้ง​หลาย เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​จะ​ทรง​อวยพร​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​เป็น​อัน​มาก​ใน​แผ่น​ดิน, ซึ่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ประทาน​ให้​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ปกครอง​นั้น, เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ระวัง​กลัว​ว่า​จะ​มี​ความ​คิด​อัน​ชั่ว​ใน​ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ว่า. ปี​ที่​เจ็ด, คือ​ปี​สำหรับ​ปลดปล่อย​นั้น, ใกล้​จะ​ถึง​แล้ว; และ​ความเห็น​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​จะ​ชั่ว​ไป ต่อ​พี่น้อง​ของ​เจ้าที่​ยากจน​นั้น, และ​หา​ได้​ให้​อะไร​แก่​เขา​ไม่; เขา​ร้อง​ฟ้อง​เจ้า​ต่อ​พระ​ยะ​โฮ​วา, ก็​จะ​เป็น​ความผิด​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย. เจ้า​ทั้ง​หลาย​ต้อง​ให้​ของ​แก่​เขา​จง​ได้ และ​เมื่อ​ให้​ของ​แก่​เขา​ดังนั้น​แล้ว ใจ​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย​อย่า​ได้​เสียดาย​เลย; เพราะ​พระ​ยะ​โฮ​วา​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​อวยพร​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย​ใน​บรรดา​กิจการ, และ​ใน​บรรดา​การ​ซึ่ง​มือ​ของ​เจ้า​กระทำ​นั้น.” (ข้อ 4-5, 9-10‬)

พระเจ้าตรัสสั่งให้ปลานั้นสำรอกโยนาออกไว้บนดินแห้ง (ฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้นจากตาย) เมื่อพระคำของพระเจ้ามายังโยนาครั้งที่สองให้เขาลุกขึ้นไปป่าวประกาศแก่กรุงนีนะเว โยนาก็ลุกขึ้นไปยังกรุงนีนะเวตามคำสั่งของพระยะโฮวา (ประสบกับฤทธิ์เดชแห่งการเป็นขึ้นจากตาย)

ผลลัพธ์จากการประกาศครั้งนี้น่าเหลือเชื่อ ชาวกรุงนีนะเวได้เชื่อพระเจ้า พากันอดอาหาร นุ่งห่มผ้าเนื้อหยาบ ตั้งแต่คนชั้นสูงที่สุดจนถึงคนชั้นต่ำที่สุด แม้แต่กษัตริย์ก็ยังลุกขึ้นจากพระที่นั่ง ลงไปนั่งที่กองขี้เถ้า (ถ่อมใจลงจนถึงมรณาเป็นผุยผง) ถอดฉลองพระองค์ออกและสวมผ้าเนื้อหยาบ (สละทิ้งสง่าราศีของตนเอง) ให้ทุกคนตั้งจิตตั้งใจร้องทุกข์ (อย่างแรง) ต่อพระเจ้า ให้ทุกคนเลิกประพฤติในทางชั่ว และเลิกการร้ายที่กำลังกระทำอยู่ สรรเสริญพระเจ้า! ผู้ประกอบเต็มด้วยพระเมตตาและพระกรุณาต่อคนบาปที่กลับใจ ที่สารภาพความผิดของตน ตั้งจิตตั้งใจร้องวิงวอนต่อพระเจ้า เพื่อพระเจ้าจะไม่ลงโทษเขา ครั้นพระเจ้าทรงเห็นการกระทำของเขาที่ได้กลับจากทางชั่วแล้ว ก็ทรงกลับพระทัยไม่ลงโทษเขาต่อไป

พระคุณนั้นเป็นพระคุณอันเที่ยงแท้ของพระเจ้าเราทั้งหลายจงตั้งมั่นคงอยู่ในพระคุณนั้น (1 เปโตร 5:12) และอย่าได้กระทำผิดอีกเลย (รม. 6:1)

พระคุณนั้นคือตัวพระเยซูคริสต์ เป็นพระคุณอันเที่ยงแท้ของพระเจ้า

“…อันที่จริงให้ท่านทุกคนคาดเอวไว้ด้วยความถ่อมใจ ในการปฏิบัติต่อกันและกัน ด้วยว่าพระเจ้าทรงต่อสู้คนเหล่านั้นที่ถือตัวจองหอง แต่พระองค์ทรงประทานพระคุณแก่คนทั้งหลายที่ถ่อมใจลง เหตุฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงถ่อมใจลงภายใต้พระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระเจ้า เพื่อพระองค์จะได้ทรงยกท่านขึ้นเมื่อถึงเวลาอันควร จงละบรรดาความกระวนกระวายของท่านไว้กับพระองค์ เพราะว่าพระองค์ทรงห่วงใยท่านทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจงเป็นคนใจหนักแน่น จงระวังระไวให้ดี ด้วยว่าศัตรูของท่าน คือพญามาร วนเวียนอยู่รอบๆดุจสิงโตคำราม เที่ยวไปเสาะหาคนที่มันจะกัดกินได้ จงต่อสู้กับศัตรูนั้นด้วยตั้งใจมั่นคงในความเชื่อ โดยรู้อยู่ว่าความยากลำบากอย่างนั้นก็มีแก่พวกพี่น้องทั้งหลายของท่านที่อยู่ในโลกเช่นเดียวกัน และพระเจ้าแห่งบรรดาพระคุณ ผู้ได้ทรงเรียกให้เราทั้งหลายเข้าในสง่าราศีนิรันดร์ของพระองค์โดยพระเยซูคริสต์ ครั้นท่านทั้งหลายทนทุกข์อยู่หน่อยหนึ่งแล้ว พระองค์เองจะทรงโปรดให้ท่านทั้งหลายถึงที่สำเร็จ ทรงค้ำชูท่านให้ตั้งมั่นคง ให้ท่านมีกำลังมากขึ้น และทรงให้ท่านสงบลง ขอสง่าราศีและไอศวรรยานุภาพจงมีแด่พระองค์ตลอดไปเป็นนิตย์ เอเมน”

เราทั้งหลายเป็นบุตรของพระเจ้า อย่าให้เราเชือดเนื้อตัวของเราเอง (ทำร้ายร่างกายด้วยมีด ผ่าตัดเสริมสวย) อย่าโกนหน้าผากให้โล้น (โกนคิ้ว) เพื่อคนตาย (ชาวต่างชาติ - คนที่ไม่เชื่อพระเจ้า) เราทั้งหลายเป็นชนชาติบริสุทธิ์แก่พระเจ้าเพื่อให้เป็นสมบัติอันมีค่าของพระองค์ อย่ากินของอันเป็นมลทิน (ต่อติดกับคนที่มีมลทิน) คือ ไม่มีกีบแยกออก (ไม่มีการดำเนินชีวิตที่สังเกตแยกแยะ ฟป. 1:9-10) และหรือไม่เคี้ยวเอื้อง (ผู้ที่ไม่พินิจรำพึงถึง ไม่กินดื่มพระคำของพระเจ้าอยู่เสมอ บพส. 119:15) ไม่มีครีบ (ไม่ว่ายทวนกระแสโลก) ไม่มีเกล็ด (ไม่สามารถห้ามตนเองให้เหมือนอย่างโลก) กินซากสัตว์ (ความตาย) ไม่กินพันธ์เมล็ดแห่งชีวิต และเลื้อยคลานบนพื้นโลก (ติดสนิทกับโลกนี้) การคบค้าสมาคมกับคนชั่วนั้น ย่อมทำให้นิสัยดีกลับชั่วไปด้วย (1 กธ. 15:33)

ครั้นพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าจะอวยพรแก่เจ้าทั้งหลายให้มีบรรดาพืชผลที่บังเกิดในนาของเจ้า เจ้าทั้งหลายจงเอาสิบลดหนึ่งมาถวายให้จงได้ (ข้อ 22) ส่วนข้าว น้ำองุ่น น้ำมัน สัตว์หัวปี สำหรับถวายพระเจ้า เจ้าจะต้องกินต่อพระพักตร์พระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า ในที่ซึ่งพระองค์ทรงเลือกไว้สำหรับตั้งพระนามของพระองค์นั้น เพื่อเจ้าทั้งหลายจะได้เรียนรู้ให้เกรงกลัวพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าเสมอเป็นนิจ (ข้อ 23)

คนของพระเจ้าที่พระเจ้าจะทรงใช้เขา ไม่ใช่ทุกคนที่จะเชื่อฟังพระองค์อย่างหมดสิ้นในครั้งแรก พระองค์จะต้องนำพาเขาไปถึงบทเรียนแห่งไม้กางเขน (ท้องปลาใหญ่เล็งถึงการตรึงตายคนเก่า) ระหว่างอยู่ในท้องปลาใหญ่ ถ้าเขาได้กลับใจ และร้องทูลต่อพระองค์ ได้ปฏิญาณต่อพระองค์ว่าจะเชื่อฟัง และทำตามพระคำของพระองค์ ถ้าเขาได้ละทิ้งความสนใจในสิ่งที่เหลวไหลไม่เที่ยงแท้ และเพ่งมองไปทางพระวิหารอันบริสุทธิ์ของพระองค์ เขาก็จะได้ประสบพบกับความรักความเมตตาของพระองค์ เอเมน ความรอดนั้นมาจากพระยะโฮวา “แล้วพระยะโฮวาได้ตรัสสั่งปลานั้น มันก็สำรอกโยนาออกไว้บนดินแห้ง”

คนๆหนึ่งหลังจากที่ได้เชื่อในพระเยซูคริสต์และได้บังเกิดใหม่แล้วโดยพระคำอันบริสุทธิ์ ยังต้องติดเครื่องอาวุธทางความคิดไว้อย่างหนึ่ง ก็คือโดยเหตุที่พระเยซูคริสต์ได้ทรงทนทุกข์ทรมาณในร่างกาย ชีวิตของเราอาจจะต้องเผชิญกับความทุกข์ยากลำบากทางร่างกายเหมือนกัน แต่เพราะเหตุความทุกข์ยากลำบากในร่างกาย ก็ได้ทำให้เราหยุดจากการทำบาป (ยนซ. 3:17) และไม่ประกอบชีวิตที่เหลืออยู่ในเนื้อหนัง ตามใจปรารถนาของตน แต่ตามพระทัยของพระเจ้า (ข้อ 1-2) และยังเป็นการหยุดการประพฤติตามชอบใจคนที่ไม่เชื่อด้วย คือการประพฤติทั้งหลาย ซึ่งครั้งหนึ่งเราเคยกระทำมา ก่อนที่จะมาเชื่อในพระองค์ (ข้อ 3) อีกด้านหนึ่งก็เป็นการลองใจของเรา (ข้อ 12) ว่าจะเห็นแก่พระนามของพระองค์ ไม่ได้ปฏิเสธพระนามของพระองค์ และไม่ได้เป็นคนที่ต้องโทษเพราะเป็นผู้ฆ่าคน หรือเป็นคนลักขโมย หรือเป็นคนทำชั่ว หรือเป็นคนที่เที่ยวยุ่งกับธุระของคนอื่น แต่เป็นคนเอาจริงเอาจังและเฝ้าระวังในการอธิษฐาน รักซึ่งกันและกัน เลี้ยงดูซึ่งกันและกันโดยไม่บ่น ตามความสามารถที่พระเจ้าประทานให้ในแต่ละคน เพื่อพระเจ้าจะได้เกียรติยศในทุกสิ่งโดยพระเยซูคริสต์ และเพราะจะได้ความยินดีเป็นอันมากซึ่งจะปรากฏคราวเมื่อสง่าราศีของพระองค์จะมาปรากฏ

เหตุฉะนั้นให้คนทั้งหลายที่ทนความทุกข์ยากตามชอบพระทัยพระเจ้า ฝากจิตของตนไว้กับพระองค์ เหมือนหนึ่งฝากไว้กับพระองค์ผู้ทรงสร้างอันสัตย์ซื่อ ด้วยการประพฤติดีต่อไป (ข้อ 19)