“เจ้า​ทั้ง​หลาย​จง​ฟัง​คำ​นี้, เจ้า​คน​ที่​เหยียบย่ำ​คน​เข็ญใจ, เพื่อ​เจ้า​จะ​ทำลาย​คนจน​ใน​แผ่น​ดิน​นี้​เสีย. เจ้า​คน​ที่​ว่า​เมื่อใด​จะ​พ้น​วันขึ้น​เดือนใหม่​ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ขาย​ข้าว, แล​เมื่อไร​วัน​ซะบา​โต​จะ​ล่วง​ไป, เพื่อ​เรา​จะ​ได้​บอก​ขาย​ข้าวสาลี, ย่อ​ทะนาน​ให้​ย่อม​ลง ​ขาย​ให้​แพง​ขึ้น, ฉ้อ​ตราชู​เสีย. จะ​ได้​เงิน​มา​ซื้อ​คนจน ​แล​ซื้อ​คน​ยากไร้​ด้วย​ราคา​รองเท้า​คู่​หนึ่ง, แล​จะ​ได้​ขาย​ข้าว​ที่​เหลือ​เดน. พระ​ยะ​โฮ​วา​ได้​สาบาน​โดย​ผู้​ประเสริฐ​ของ​ยา​โคบ​ว่า, เรา​จะ​ไม่​ลืม​การ​อัน​ใด​ของ​เขา​ทั้ง​หลาย​เป็นนิตย์. แผ่น​ดิน​จะ​มิ​สะเทือน​หวั่นไหว​เพราะ​การ​นี้​หรือ, แล​บรรดา​คน​ที่อยู่​ใน​แผ่น​ดิน​จะ​มิ​พิลาป​หรือ, แล​แผ่น​ดิน​นั้น​จะ​มิ​ขึ้น​ดัง​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​หรือ, น้ำ​จะ​มิ​ท่วม​แลก​วาด​เสีย​ดัง​น้ำ​ใน​เมือง​อาย​ฆุบ​โต​หรือ. แล​พระ​ยะ​โฮ​วา​ตรัส​ว่า, จะ​เป็น​มา​ใน​วัน​นั้น​เรา​จะ​ยัง​พระอาทิตย์​ให้​ตกใน​เวลา​เที่ยง, แล​ใน​วัน​สว่าง​เรา​จะ​บันดาล​ให้​แผ่น​ดิน​มืดไป. แล​เรา​จะ​กลับ​การ​เลี้ยง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​พิลาป​ไป, แล​เพลง​ทั้ง​หลาย​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​เพลง​โศกเศร้า, แล​เรา​จะ​เอา​ผ้า​เนื้อ​หยาบ​ไว้​บน​เอว​ของ​เจ้า​ทั้ง​หลาย, แล​ศีรษะ​ทั้ง​หลาย จะ​โล้น, และ​เรา​จะ​กระทำ​วัน​นั้น​ให้​เป็น​ดัง​การ​โศกเศร้า​ถึงบุตร​คน​เดียว, แล​ที่สุด​วัน​นั้น​จะ​เป็น​วัน​ขม. พระ​ยะ​โฮ​วา​เจ้า​ตรัส​ว่า, นี่​แน่ะ​วัน​ทั้ง​หลาย​จะ​มา, เมื่อ​เรา​จะ​ยัง​ความ​กันดาร​ให้​มี​ใน​แผ่น​ดิน​ มิใช่​กันดาร​อ​าหาร​แล​กระหายน้ำ, คือ​กันดาร​เพราะ​จะ​มิได้​ฟัง​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา. แล​คน​จะ​เที่ยว​ไป​จาก​ทะเล​นี้​ถึง​ทะเล​โน้น, แล​จะ​เที่ยว​ไป​มา​แต่​ทิศเหนือ​ถึง​ทิศตะวันออก, ค้นหา​คำ​แห่ง​พระ​ยะ​โฮ​วา, แต่​จะ​มิได้​พบ​เลย. ใน​วัน​นั้น​หญิง​พรหมจารี​ที่​งาม​แล​ชายหนุ่ม​ทั้ง​หลาย​จะ​สลบ​ไป​เพราะ​กระหายน้ำ.”

มีการสอนผิดอย่างหนึ่งในท่ามกลางคริสเตียนว่า ขอเพียงเราผู้เชื่อและรับบัพติสมา มาประชุมวันอาทิตย์ มอบถวายสิบลด เราทั้งหมดก็จะถูกรับขึ้นไปพร้อมกันในเวลาที่องค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จกลับมา แต่ยาโกโบทั้ง 5 บท ได้บอกแก่เราว่า ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราต้องเตรียมตัวและประพฤติในระหว่างที่เรารอคอยการเสด็จกลับมาของพระองค์ เช่นในบทที่ 5 กล่าวถึงการส่ำสมทรัพย์สมบัติเงินทอง เสื้อผ้า กินดื่มฟุ่มเฟือย ประพฤติตามความสนุกสนานแห่งโลก กล่าวโทษผู้ชอบธรรม ฆ่าผู้ชอบธรรม ต้องมีใจอดทนนานคือจนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมา คอยรับผลอันดีจากแผ่นดิน เพียรคอยฝนต้นฤดูและผลปลายฤดู ยังต้องตั้งอกตั้งใจให้ดี ไม่บ่นว่ากันและกัน ให้เอาแบบอย่างความอดทนต่อความทุกข์ และความเพียรของผู้พยากรณ์ ผู้กล่าวพระคำในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า และที่สำคัญกว่าอะไรทั้งหมดก็คือ ให้พูดคำจริง จริงก็ว่าจริง ไม่ก็ว่าไม่ เมื่อมีความทุกข์ก็ให้อธิษฐานต่อพระเจ้า เมื่อมีความชื่นชมยินดีก็ให้ร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้า ให้รับสารภาพผิดต่อกันและกัน ให้อธิษฐานเผื่อกันและกัน และนำคนที่หลงจากความจริงให้เขากลับใจเสียใหม่

ท่านทั้งหลายจงเพียรคอยเช่นนั้นเหมือนกัน ตั้งอกตั้งใจให้ดี ด้วยว่าการเสด็จมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า ก็จวนจะถึงอยู่แล้ว

ในบทนี้ถึงเวลาที่พวกอิสราเอลจะต้องข้ามแม่น้ำยาระเด็น เข้าไปขับไล่ชาวเมืองที่เขาจะเข้าไปอยู่นั้น เหมือนเราทั้งหลายที่จะเข้าไปอาศัยในพระเยซูคริสต์ผู้เป็นแผ่นดินอันอุดมดีนั้น เราจะต้องต่อสู้และขับไล่ชนชาวประเทศที่ใหญ่และมีอำนาจมาก แต่ให้เรารู้และเข้าใจก่อนว่า

1. พระยะโฮวาเป็นผู้นำหน้าเราทั้งหลาย และจะทรงทำลายชาวเมือง (คนเก่า) เหล่านั้น และจะมอบคนเหล่านี้ไว้กับพวกเรา ดังนั้นแหละเราทั้งหลายจะต้องทำลายเขาเสียสิ้น และจะต้องขับไล่คนเหล่านั้นออกเสียโดยเร็ว

2. และที่ทรงขับไล่ชาวเมืองนั้นออกเสียต่อหน้าพวกเรา ไม่ใช่เพราะความชอบธรรมหรือความซื่อสัตย์ในใจของพวกเราเอง แต่เพราะความชั่วของชาวเมืองนั้นต่างหาก

3. และเพราะว่าพระเจ้าทรงสัตย์ซื่อ พระองค์จะทรงกระทำตามคำซึ่งได้ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษของท่าน

4. ไม่เพียงอย่าได้นึกในใจของตัวว่า ตนเป็นคนดีชอบธรรม แต่จะต้องระลึกถึง และอย่าได้ลืมเลยว่า เราทั้งหลายได้เคยทดลองพระเจ้า ทำให้พระองค์พระพิโรธ ได้เป็นกบฏ (ไม่เชื่อฟัง) ต่อพระองค์ ทำให้พระองค์มีพระทัยกริ้วต่อเราจนพระองค์จะทรงทำลาย เราเป็นคนใจคอแข็งกระด้าง เป็นผู้ที่ทำผิดในคลองพระเนตรของพระเจ้าทำให้พระองค์เคืองพระทัย จนพระองค์จะทำลายเจ้าทั้งหลายเสีย

โอ้! แท้จริงมนุษย์เป็นผู้ใดหนอ ที่พระองค์ทรงใส่ใจถึงเพียงนี้ และทรงทนพวกเราจนถึงเดี๋ยวนี้ สรรเสริญพระเจ้า! เพราะเหตุพระเยซูคริสต์พระผู้ช่วยที่รัก ผู้ทรงทูลวิงวอนแทนเราทั้งหลาย และเพราะในพระเยซูคริสต์ เราทั้งหลายจึงเป็นผู้ที่ถูกยกถวายไว้ให้บริสุทธิ์ ปราศจากตำหนิจำเพาะพระพักตร์ของพระเจ้า

ในพระคัมภีร์พระเจ้าทรงเปิดเผยให้เราเห็นว่าการพิพากษาที่พระเจ้าจะกระทำบนโลก พระเจ้ามักจะเปิดเผยสิ่งที่พระองค์จะทำแก่คนที่สนิทกับพระองค์ ดังตัวอย่างเช่น อับราฮัม ผู้ซึ่งพระเจ้ามาบอกว่าจะทำลายเมืองซะโดมโกโมรา และอับราฮัมได้ร้องขอต่อพระเจ้า โมเซก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่ง พระเจ้ามาบอกแก่เขาถึงการทำลายล้างชนชาติอิสราเอลให้สิ้นในป่า และจะตั้งตระกูลของโมเซให้สืบทอดคำสัญญาที่พระเจ้าทำแก่บรรพบุรุษไว้ แต่โมเซทูลวิงวอนห้ามไว้ และบทนี้เราเห็นท่านอาโมศ พระเจ้าให้ท่านเห็นถึงการพิพากษาที่จะเกิดขึ้นแก่ชาติอิสราเอล และเมื่อท่านเห็นท่านจึงวิงวอนขอต่อพระเจ้า

วันนี้เรามีพระเยซูคริสต์ผู้ประทับอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า ทรงทูลวิงวอนขอเพื่อเราทั้งหลาย ผู้ซึ่งมักง่ายกระทำผิดต่อพระเจ้า ดังนั้นวันนี้ อย่าให้เราประมาทต่อพระคุณและพระเมตตานี้ ซึ่งเป็นเหตุให้เรากลับใจเสียใหม่จากการประพฤติที่ตาย แล้วกระตือรือร้น ระวังที่จะประพฤติตามพระคำของพระเจ้า ไม่เป็นคนสองใจ หรือบังอาจทำให้พระเจ้าทรงโทมนัส

เมื่อพระเจ้าทรงไถ่เรา ทรงสละชีวิตของพระบุตรองค์เดียวของพระองค์บนไม้กางเขน เพื่อไถ่เรากลับมาเป็นของพระองค์ และเพื่อให้เราเอาเนื้อหนัง กับความปรารถนา และราคะตัณหาของเราตรึงไว้ที่กางเขนร่วมกับพระบุตร เพื่อเราที่มีชีวิตอยู่วันนี้ จะไม่มีชีวิตอยู่คือตัวเราเองต่อไป แต่คือพระคริสต์ต่างหาก และในท้ายที่สุด เพื่อให้เราเป็นคู่ครองของพระองค์ พระองค์ทรงใส่พระวิญญาณของพระองค์เข้ามาอาศัยอยู่ในเรา เพื่อทำให้เราเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ (1 กธ. 6:19, 16-17) พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าที่หวงแหน (อซด. 20:5) และพระวิญญาณของพระองค์หวงแหนเราด้วยความหวงแหนของพระเจ้า (2 กธ. 11:2) เพราะไม่ต้องการให้เราผูกมิตรกับศัตรูของพระองค์ในขณะเดียวกันก็รักพระองค์ด้วย นี่เป็นครั้งเดียวที่ยาโกโบกล่าวถึงพระวิญญาณที่สถิตอยู่ในเราซึ่งพูดห้ามเกี่ยวกับการเป็นมิตรกับโลก แต่เพื่อให้พระองค์ครอบครองเราทั้งกาย ใจ และความคิด

ก่อนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราจะเสด็จกลับมา เราทุกคนจะต้องระวังประพฤติตามข้อกฎหมาย ข้อบัญญัติ ข้อพิพากษาทั้งปวง ที่พระองค์ได้สั่งแก่เราในวันนี้ เพื่อเราทั้งหลายจะได้มีชีวิตอยู่ จะได้ทวีมากขึ้น และจะเข้าไปปกครองในแผ่นดินซึ่งพระองค์ได้สัญญาไว้

ให้เราระลึกถึงชีวิตที่ผ่านมาของเรา ที่พระองค์ทรงนำพาอย่างไร เพื่อจะให้เราถ่อมใจลง และเพื่อจะลองใจของเรา เพื่อจะได้รู้ว่าแท้จริงใจของเราเป็นอย่างไร ว่าใจของเราจะรักษาข้อกฎหมายของพระองค์หรือไม่ เรื่องหนึ่งที่พระองค์ทรงทดลองใจเราก็คือ การลุกขึ้นมาเก็บมานากินทุกๆวัน ก็คือบรรดาพระคำซึ่งออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ทำให้เรารู้ว่า แท้จริงแล้วใจของเราที่ว่าจะรักษาพระคำของพระองค์นั้นเป็นอย่างไร?

ท่านมีประสบการณ์การตีสอนจากพระองค์หรือไม่? ท่านยินดีให้พระองค์ตีสอนท่านหรือไม่? ดูก่อนบุตรของข้าพเจ้า อย่าประมาทต่อการตีสอนขององค์พระผู้เป็นเจ้า และอย่าระอาใจเมื่อพระองค์ทรงติเตียนท่าน เพราะพระองค์ทรงรักผู้ใด พระองค์จึงทรงตีสอนผู้นั้น พระองค์ทรงรับคนใดเป็นบุตร พระองค์ก็ทรงเฆี่ยนตีผู้นั้น อีกประการหนึ่งการตีสอน ทำให้เรานับถือพระบิดา และมีชีวิตที่ยำเกรงนอบน้อมต่อพระบิดาแห่งวิญญาณไม่ใช่หรือ? (ฮร. 12:5-10)

เราทั้งหลายจงระวังตัว อย่าได้ลืมพระเจ้าของเรา ด้วยการไม่รักษาข้อบัญญัติ ข้อพิพากษา และข้อกฎหมาย เพราะนั่นแสดงว่าเราได้ลืมพระเจ้าของเราไปแล้ว (ข้อ 11) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต้องรักษาใจของเรา เพราะเกรงว่าเมื่อเรากินอิ่ม เมื่อเรามีสิ่งของเพียงพอแล้ว และมีทวีบริบูรณ์ขึ้นแล้ว ใจของเราก็จะพองขึ้น และหลงลืมพระเจ้าของเรา เราจะคิดในใจว่า เราได้สิ่งของเหล่านี้ด้วยกำลังมือของเราเอง แต่พระองค์ตรัสว่า เจ้าทั้งหลายจงระลึกถึงพระเจ้าของเจ้า เพราะเป็นพระเจ้าที่ได้ประทานกำลังให้เจ้า ที่จะได้ทรัพย์สมบัติเหล่านี้ เพราะว่าพระองค์ต้องการจะกระทำให้คำปฏิญาณของพระองค์ยืนมั่นคงอยู่ (ข้อ 14-18)

และถ้าเราหลงลืมพระเจ้าของเรา หันไปติดตาม (follow) พระอื่น (วันนี้เราติดตามอะไรอยู่ ) ไปปฏิบัติ และนมัสการพระอื่นๆ พระองค์ก็เป็นพยานกล่าวไว้ในวันนี้ว่า เราทั้งหลายจะพินาศไปเป็นแน่ เพราะเราไม่ยอมเชื่อฟังคำของพระองค์

“วิบัติแก่ผู้ที่อยู่อย่างสบายในซีโอน และแก่ผู้ที่วางใจในภูเขาสะมาเรีย คือผู้มีชื่อเสียงโดดเด่นแห่งประชาชาติ ผู้ซึ่งพงศ์พันธุ์อิสราเอลมาหานั่นน่ะ โอ เจ้าผู้อยากผลัดวันหายนะให้เนิ่นไป แต่กลับนำเอาการปกครองที่ทารุณเข้ามาใกล้ ผู้ใช้ชามใส่เหล้าองุ่นดื่ม และชโลมตัวด้วยน้ำมันอย่างดี แต่ไม่เป็นทุกข์โศกในเรื่องความพินาศของโยเซฟ พระยาห์เวห์องค์เจ้านายได้ทรงปฏิญาณเองว่า (พระยาห์เวห์พระเจ้าจอมทัพตรัสว่า) “เราสะอิดสะเอียนความเย่อหยิ่งของยาโคบ และเกลียดป้อมทั้งหลายของเขา เราจะมอบเมืองนั้นและสิ่งสารพัดที่อยู่ในเมืองนั้นแก่ศัตรู””

“เพราะว่า​เรา​ทั้ง​หลาย​ย่อม​พลาด​พลั้ง​กัน​หลายๆ สิ่ง. ถ้า​ผู้ใด​มิได้​พลั้ง​ผิด​ใน​วาจา, ผู้​นั้น​ก็​เป็น​ผู้ใหญ่​ (perfect) แล้ว, อาจ​บังคับ​ทั้ง​ตัว​ไว้​ได้​ด้วย. ถ้า​เรา​เอา​บังเหียน​ใส่​ปาก​ม้า​เพื่อ​จะ​ให้​มัน​ฟัง​เรา, เรา​ก็​อาจ​กระทำ​ให้​ทั้ง​ตัว​มัน​หัน​ไป​มา​ได้​ด้วย. จง​ดู​บรรดา​เรือด้วย แม้ว่า​เรือ​นั้น​ใหญ่, และ​ถูก​ลม​กล้า​พัด​ให้​แล่น​ไป, ก็​ยัง​หัน​ไป​มา​ด้วย​หาง​เสือ​เล็กๆ ตามใจ​นายท้าย​จะ​ให้​ไป​ทาง​ไหน, ถึงแม้ว่า​ลิ้น​เป็น​อวัยวะ​เล็กๆ, และ​พูด​อวดอ้าง​การ​ใหญ่. จง​ดู​เถิด​ไฟ​นิด​เดียว​อาจ​เผา​ไหม้ป่าได้​มาก​เท่าใด และ​ลิ้น​นั้น​ก็​คือ​ไฟ เป็น​โลก​แห่ง​การ​ชั่ว ตั้ง​อยู่​ท่ามกลาง​อวัยวะ​กาย​ของ​เรา เป็น​เหตุ​ให้​ทั้ง​กาย​มลทิน​ไป, และ​ทำให้ชีวิตทั้งชีวิตลุกเป็นไฟ, และ​มัน​เอง​ก็​ได้​ติด​ไฟ​มา​จาก​นรก. เรา​ทั้ง​หลาย​ย่อม​สรรเสริญ​พระ​เจ้า​พระ​บิดา​ด้วย​ลิ้น​นั้น, และ​ด้วย​ลิ้น​นั้น​เรา​เคย​ด่า​แช่ง​มนุษย์ที่​ได้ ทรงสร้างไว้แล้วตามแบบพระฉายของพระเจ้า คำสรรเสริญและคำด่าแช่ง ก็ออกมาจากปากอันเดียวกัน ดูก่อนพี่น้องของข้าพเจ้า การอย่างนั้นไม่ควรให้มีขึ้น​”

“ใครบ้างในพวกท่านมีสติปัญญาและประกอบด้วยความรู้ จงให้ผู้นั้นสำแดงการประพฤติของตัวด้วยกิริยาอันดี มีใจอ่อนสุภาพ ประกอบด้วยปัญญา. แต่สติปัญญาที่มาจากเบื้องบนนั้น บริสุทธิ์เป็นที่หนึ่ง และเป็นที่เกิดสันติสุข และอ่อนสุภาพ และว่าง่าย เต็มไปด้วยความเมตตา และผลอันดี ไม่เลือกหน้าผู้ใด ไม่หน้าซื่อใจคด และผลแห่งความชอบธรรมก็หว่านลงในสันติสุข โดยผู้เหล่านั้นที่กระทำให้เกิดสันติสุข.”

พระเจ้าของเราเป็นพระเจ้าผู้ซื่อสัตย์ ผู้ทรงรักษาคำสัญญาไมตรี และทรงพระกรุณาคุณแก่คนทั้งหลายที่รักพระองค์ และแก่ผู้ที่รักษาบัญญัติของพระองค์จนถึงพันชั่วอายุคน ที่เหลือจึงขึ้นอยู่กับเราแล้วว่า จะเป็นผู้ที่เชื่อฟังและประพฤติตามพระคำของพระองค์หรือไม่

พระองค์ตรัสแก่เราว่า “เราจะมอบศัตรูเหล่านั้นไว้ในอำนาจเจ้า เจ้าจงตีทำลายเขาเหล่านั้นเสียให้สิ้นซาก อย่าทำคำสัญญาไมตรี อย่าได้มีความเมตตาต่อเขาเลย” เราจะเชื่อฟังและทำตามหรือไม่?

และเมื่อพระองค์ตรัสว่า “อย่าได้กระทำงานบ่าวสาวด้วยเขาผู้เป็นชนประเทศทั้งหลายที่อยู่ข้างหน้าเจ้า เพราะจะทำให้บุตรชายหญิงของเจ้าหันหวนจากเราไปปฏิบัติพระอื่นๆ และพระเจ้าจะทรงพระพิโรธต่อเจ้าและทำลายเจ้าโดยเร็วพลัน” เราจะเชื่อฟังและทำตามหรือไม่?

เมื่อพระองค์ตรัสว่า “จงทำลายแท่นบูชา และหักทำลายรูปเคารพ และฟันต้นไม้อันเป็นที่นับถือ และเผารูปเคารพเสียด้วยไฟ” เราจะเชื่อฟังและทำตามหรือไม่?

และพระองค์ตรัสว่ารูปพระทั้งปวงจงเผาไฟเสีย อย่าได้คิดหวังเอาเงินและทองซึ่งปิดรูปพระนั้น อย่าเอาไว้เลย กลัวว่าเจ้าจะหลงเพราะสิ่งนั้น ด้วยว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่พระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าทรงเกลียดชังนัก อย่าเอาสิ่งนั้นเข้ามาในเรือนของเจ้า เกรงว่าเจ้าจะเป็นที่ต้องแช่งด้วยกัน แต่เจ้าจงเกลียดชังของสิ่งนั้นอย่างยิ่งที่สุด ด้วยเป็นของที่ถูกแช่งแล้ว” เราจะเชื่อฟังและทำตามหรือไม่?

และเมื่อเราเชื่อฟังและประพฤติตามพระคำของพระเจ้า พระองค์ก็จะกระทำตามคำสัญญาไมตรี ตามพระกรุณาคุณของพระองค์ คือจะทรงรักเจ้า จะอวยพรแก่เจ้า ให้เจ้าเจริญ ให้ลูกหลานของเจ้าทวีมากขึ้น ให้พืชผลในแผ่นดินของเจ้าทวีขึ้นเจ้า เจ้าจะมีความผาสุกยิ่งกว่าชนประเทศทั้งปวง ชายหญิงสัตว์ตัวผู้ตัวเมียจะไม่ได้เป็นหมัน โรคภัยไข้เจ็บซึ่งเจ้าได้เห็นในโลกนี้ จะไม่ได้บังเกิดแก่เจ้า พระองค์จะแก้แค้นต่อคนที่ชังเจ้า และจะทรงช่วย ขับไล่ชนประเทศทั้งปวงออกไปเสียจากแผ่นดินของเจ้าทีละเล็กทีละน้อย เพื่อให้เราทำลายศัตรูนั้นให้สิ้นซากไป เหตุฉะนั้นเราอย่าได้กลัวแต่จงเชื่อฟัง และอุตส่าห์ประพฤติตามพระคำเหล่านี้ต่อพระพักตร์พระยะโฮวาพระเจ้าของเราในพระเยซูคริสต์

“เพราะพระเยโฮวาห์ตรัสแก่วงศ์วานอิสราเอลดังนี้ว่า “จงแสวงหาเรา และเจ้าจะดำรงชีวิตอยู่ จงแสวงหาพระเยโฮวาห์และเจ้าจะดำรงชีวิตอยู่ เกรงว่าพระองค์จะทรงพลุ่งออกมาอย่างไฟในวงศ์วานโยเซฟ ไฟจะเผาผลาญ และไม่มีผู้ใดดับได้ จงแสวงหาพระองค์ผู้ทรงสร้างหมู่ดาวลูกไก่และหมู่ดาวไถ และเป็นผู้ทรงกลับเงามัจจุราชให้เป็นรุ่งเช้า และทรงกระทำกลางวันให้มืดเป็นกลางคืน ผู้ทรงเรียกน้ำทะเลมาและโปรยน้ำนั้นลงบนพื้นพิภพ พระเยโฮวาห์คือพระนามของพระองค์ จงแสวงหาความดี อย่าแสวงหาความชั่ว เพื่อเจ้าจะดำรงชีวิตอยู่ได้ พระเยโฮวาห์พระเจ้าจอมโยธาจึงจะทรงสถิตกับเจ้าดังที่เจ้ากล่าวแล้วนั้น”