Met@phor_Games

Czy można sobie wyobrazić lepsze okoliczności dla premiery 11. odcinka podcastu „Met@phor_Games”, niż jednoczesne uczestniczenie w „Forum Groznawczym” i to w dodatku poświęconym w całości zagadnieniu „Zasad gry” obowiązujących w grach wideo? Zdecydowanie nie! Nadając „jedenastce” ostatnie szlify, jestem w Poznaniu, gdzie Uniwersytet Adama Mickiewicza gości polskich groznawców, dyskutujących o tym, jak gry wideo konwertują, czyli wpływają na nasz świat i na nas. Ten wyjątkowy kontekst sprawia, że jeszcze inaczej patrzę na „Nadawanie powagi grze wideo”, czyli na proces pojawiający się w tytule odcinka 11. Tym razem opowiadam Ci o tym, jak wykreować takie medium gry, które pozwoli wpłynąć na postępowanie graczki i gracza i ogólniej społeczności i społeczeństw, jeśli coś w ich postępowaniu zasługuje na zmianę czy na korektę. Opowiadam także o tym, co twórcy gier muszą zrobić, żeby skłonić graczy do pozytywnych przeobrażeń otoczenia, gdy to otoczenie zagraża dobrostanowi i pogarsza codzienną egzystencję człowieka, także gdy nie gra w gry wideo. Zadanie jest trudne, bo developerzy muszą zrobić coś, żeby gracze zauważyli problem, zapamiętali rozwiązanie i odnieśli je do życia swojego i swoich bliskich, zmieniając nawyki lub nawet kształtując nowe! Czy to możliwe? Posłuchaj odcinka 11. pod tytułem „Nadawanie powagi grze wideo”.
Do skomunikowania! Miłosz Babecki

Plan dnia, tygodniowy plan pracy, a nawet dress code, to ramki i ramy, w których „formatujemy” się do codziennych zadań. Te ramki i ramy są z nami chyba od początku naszego stąpania po planecie Ziemia! Od lat 20. XX wieku są też w reklamie i w mediach, bo format reklamowy, format reality show, format serwisu informacyjnego, pozwala precyzyjniej zaadresować do kogoś reklamę, zachwalić produkt, usługę, zagwarantować telewizyjną rozrywkę i najnowszą informację. Kwestią czasu było więc też to, kiedy formatowane zaczną być gry wideo. No i zaczęły…, niemal natychmiast po swoich narodzinach, w 1958 roku. Formatując grę wideo, tak naprawdę trzeba sięgać po wiele różnych, mniejszych formatów. Jedne odpowiadają za to, jak poznajemy fabułę gry i np. historię postaci, a inne za formatowanie naszych doświadczeń, emocji, a nawet wspomnień! O tym, jak formatuje się gry wideo i jak one formatują nas, graczy, opowiadam w najnowszym odcinku podcastu „Met@phor_Games” pod tytułem „Formatowanie gier wideo”. Posłuchaj! Do skomunikowania! Miłosz Babecki

Święta potrafią wywołać wiele różnych, mniej i bardziej oczywistych skojarzeń. Wielbicielom, przyjaciołom i entuzjastom gier wideo, wielkanocny zając i pisanki na pewno skojarzą się właśnie z grami! Zając, dlatego że może je przynieść w prezencie, a pisanki ze względu na tzw. „Easter Eggs”, czyli niespodzianki, bonusy, komnaty, poziomy i skarby, które twórcy gier ukrywają w grach wideo z myślą o graczach! Czy będziecie odkrywać gamingowe „easter eggi”, ciesząc się grami przyniesionymi przez zająca, czy zdobić pisanki, „Met@phor_Games” i ja życzymy Wam rodzinnych, upływających w serdecznej atmosferze, Świąt Wielkiej Nocy! Do życzeń dołączam „Easter Egg od Met@phor_Games”, czyli świąteczny, bonusowy epizod specjalny podcastu „Metaphor_Games”, w którym opowiadam o „easter eggach”. Do skomunikowania! Miłosz Babecki

O tym, czy polubimy kogoś lub coś decydują procesy, które zachodzą w naszym mózgu w czasie krótszym niż 1/10 sekundy! W rzeczywistości trwa to jeszcze krócej, bo każda informacja potrzebna, by pierwsze wrażenie było bardzo dobre, średnie, kiepskie lub fatalne, musi trafić do nas za pośrednictwem zmysłu wzroku, słuchu, węchu oraz dotyku.
Po 1/10 sekundy wiemy już, czy polubiliśmy nową osobę w naszym otoczeniu, lub, że chemii między nami nie będzie!
Te same procesy zachodzą w naszym mózgu, gdy decydujemy o wyborze jakiejś gry wideo lub, gdy uruchamiamy ją pierwszy raz i zaraz „czujemy”, że to nie to!
A gdyby tak postawić sytuację na głowie…? Gdyby Twoja nowa gra wideo była człowiekiem, zaprosiłabyś ją na kawę? Gdzie, przy stole, podczas rodzinnej uroczystości, siedziałaby Twoja gra wideo, gdyby należała do rodziny?
Te pytania to projekcje. Pozwalają ustalić, jak ważne coś dla nas jest albo jaką rolę, ktoś odgrywa w naszym życiu. Gry wideo są dla niektórych bardzo ważne, a inni żyją bez nich, grywając rzadko lub wcale. W najnowszym odcinku „Czy Twoja gra wideo Cię lubi” rozkładam na czynniki to, jak powstaje nasze pierwsze wrażenie, gdy stykamy się z jakąś grą i opowiadam o tym, czy można jakoś na nie wpływać i gdy wypada słabo, jakoś je polepszyć.
Więc, jak to jest „Czy Twoja gra wideo Cię lubi?”
Do skomunikowania! Miłosz Babecki

Czasami mówimy i piszemy, że coś lub ktoś nas do siebie przyciąga. Czasami temu przyciąganiu ulegamy, a czasami nie! Najnowszy odcinek podcastu „Met@phor_Games” pod tytułem „Magnetyzm gier wideo” jest właśnie o takim przyciąganiu. Konkretnie o tym, co sprawia, że potrafimy na grze w jedną grę spędzić 30, 70, 100, a nawet więcej godzin (!) lub, licząc inną miarą, kilka dni, tygodni, a nawet miesięcy. Silne przyciąganie wymaga bardzo silnych magnesów, ale nie tylko! Wymaga też odpowiednich obiektów, które będą przyciągane. Jeśli gry wideo nas do siebie przyciągają, to ich magnetyzm zależy od tego, jak dobra jest gra oraz od tego, jakie cechy posiadamy my gracze, że na „Magnetyzm gier wideo” reagujemy. Skorzystaj ze swojej ulubionej platformy podcastowej i posłuchaj najnowszego odcinka podcastu Met@phor_Games. Premiera czeka! Do skomunikowania! Miłosz Babecki

Komunikacja nas otacza. Jest wszędzie. Bez przerwy w niej uczestniczmy i jest też w nas. To, że komunikujemy się z innymi ludźmi jest oczywistością. Ale uczestniczymy też w komunikowaniu, gdy chodzi o zwierzęta, o przedmioty i oczywiście o gry wideo! To, że sięgamy po jakiś przedmiot albo napój lub potrawę, jest efektem tego, że analizujemy, na co mamy ochotę i czy to pasuje do jakichś innych okoliczności. Czasami pijemy zimową herbatę, a czasami zimną wodę z cytryną i miętą. To, że sięgamy po określony tytuł gry i jej gatunek jest efektem podobnych procesów. Ale potem, już w grze też się komunikujemy. I znów oczywiste jest to, że z postacią, że z innymi graczami. Ale ta komunikacja sięga znacznie głębiej. Dotyczy dźwięków, kolorów, kształtów, zadań, misji i wielu innych elementów, które trafiają do graczy z głośników i z ekranów, gdy gracze grają w grę. To, co i jak komunikujemy, czego słuchamy, co oglądamy, w co gramy i jak reagujemy na informacje zależy od wielu okoliczności. To parametry sytuacji komunikacyjnej. W świecie gier nazywa się je fizyką albo mechaniką gry. Jak gry wideo komunikują się z nami? Jak sprawiają, że robimy to, czego „chcą”? Czy mogą nam pomóc uratować nam nasz prawdziwy świat? „Fizyka gier wideo”, czyli siódmy odcinek podcastu „Met@phor_Games” jest już online i zawiera odpowiedzi na te pytania! Do skomunikowania! Miłosz Babecki

Wpływ gier wideo na życie graczy to fakt, a rzeczywistość bardzo odbiega od stereotypów! Badacze mediów dowodzą, że już 3 minuty gry w „Tetris” dziennie pozwalają palaczom łatwiej odzwyczaić się od palenia tytoniu, a kilkanaście minut w przypadku innych graczy, zapomnieć o traumatycznych wspomnieniach. Gry wideo potrafią też sprawić, że rozszerzają się nasze źrenice, że oddychamy szybciej, a nawet, że w naszym organizmie zwiększa się poziom substancji odpowiedzialnej za odczuwanie troski i współczucia. Posłuchaj „Anatomii gier wideo”, czyli najnowszego odcinka podcastu Met@phor_Games i odkryj jeszcze inne sekrety naszych cyfrowych towarzyszy!

Czy wirtualne psy gryzą naprawdę? Grami wideo zajmuję się zawodowo od wielu lat. Klika wymyśliłem i zrealizowałem. Analizuję je, zastanawiając się, w jaki sposób mogą zmienić lub już zmieniają życie graczy na lepsze. Interesuje mnie przede wszystkim to, czy po wyłączeniu komputera lub konsoli, gry wideo pozostawiają w naszym życiu jakiś wymierny ślad! Dlatego pytam: czy wirtualne psy gryzą naprawdę? Posłuchaj najnowszego, 5. odcinka podcastu Met@phor_Games i sprawdź jak to z tymi wirtualnymi psami jest!
Do skomunikowania! Miłosz Babecki

Seriale i filmy „pozwalają” się tylko oglądać, a prasa „tylko” czytać. Gry to światy, w których można podróżować, być kim tylko się chce i robić, co tylko się chce, tak długo jak długo komputer, konsola lub smartfon są włączone! Można się wcielić w kierowcę superszybkiego samochodu i mknąć amerykańskimi autostradami. Można być żeglarzem pływającym po nieznanych morzach i oceanach, podróżując w czasie do przeszłości lub przenosząc się w przyszłość. Można być nieustraszonym wojownikiem, wiodącym wielką armię do zwycięskiego boju lub naukowcem, który ocali ziemię przed morderczym wirusem. Można o wiele więcej, ponieważ gra wideo jest światem w pudełku, który potrafi wywołać w nas najróżniejsze emocje. Rozbawi, wystraszy, skłoni do rozmyślań. W najnowszym odcinku pod tytułem „Supermedia i światy w pudełkach” opowiadam o tym, jak to jest możliwe, że gry wideo oddziałują na nasze zmysły i co sprawia, że na całym świecie chcą w nie grać użytkownicy w wieku od 3 do ponad 65 lat, bez względu na wiek, na kraj i na kulturę!

Cześć! Gry wideo nie zawsze były tak zaawansowane graficznie, a konsole nie zawsze tak łatwe w obsłudze i intuicyjne. Pierwsze wersje domowych systemów rozrywki i wrzutowe automaty fascynowały, ponieważ oferowały coś, czego nikt wcześniej nie oferował, a żaden gracz nie miał punktu odniesienia i skali porównawczej. Gry i konsole, które dziś nie miałby szans stać się obiektami pożądania graczy, świetnie się sprzedawały, wywołując ogromne społeczne zainteresowanie. Zaczęły też przecierać szlaki w powstającej dopiero bardzo nieśmiało odmianie komunikacji reklamowej związanej z advergamingiem, czyli reklamowaniem różnych produktów i usług przy pomocy gier wideo i w grach wideo. Nie byłoby to możliwe bez czterech ważnych sztuczek, które trzeba było wymyślić i stosować, aby najdawniejsze gry i konsole wydawały się lepsze niż w rzeczywistości.