MISCHA!

Wat is goed leven? Je verantwoordelijkheid nemen. Als individu. Als bedrijf. Tegenslag omarmen, want 'het leven hangt van teleurstellingen aan elkaar'. En de liefde? Dat vindt hij 'een ingewikkeld dossier'. Verder spraken we over de bedrijfsethiek van zijn vader en natuurlijk kwam zelfhulpfilosoof Aristoteles meerdere keren voorbij.

Een profeet van de zee. Zo ziet hij zichzelf. Vanuit zijn oneindige liefde voor de zee roept hij - net als Jona, die van de walvis - dat er een ramp gaat plaatsvinden. En net als Noach bouwt hij daarom alvast zijn eigen ark.

Zijn talent om verhalen te vertellen heeft hij van zijn moeder. Zoektochten zijn het mooist, ergens aan beginnen, niet weten waar het eindigt. En: accepteren dat je niet op alle vragen antwoord krijgt.

We spraken over spijt als verlangen, als motivatie, als dubbele vorm van verdriet. Over rouw: 'Ontdekken wie je bent zonder de persoon die overleden is' en over de liefde, hoe die groei geeft, mits je je eraan durft over te geven.

Op Prinsjesdag ging ze haar badkamer voegen. Dus dat afstand nemen van Den Haag, dat is wel gelukt. We spraken over de democratie, bestaanszekerheid en over de gedupeerden van de toeslagenaffaire: 'Zet 50 ambtenaren in een gymzaal, laat alle gedupeerden langskomen en handel het af!'

Gedichten kunnen troosten, aanzetten tot denken, verwoorden wat je zelf niet kunt zeggen, je doen inzien wat je voelt, én verbinden. Het is haar missie om de poëzie te ontdoen van het hoogdravende. Trouwens, soms is er geen tweede laag. Soms wel, maar als je die niet volledig begrijpt, dan is dat ook niet erg.

Ze dook in de wereld van de juicekanalen en schreef er een roman over die laat zien hoe kwetsbaar BN-ers zijn. Als ze iets te verbergen hebben, maar dat is het voordeel als je Heleen van Royen bent, want dat heeft ze niet. We spraken over 20 jaar schrijverschap, schaamte, seks en jawel ook die oude koe (Oudkerk) halen we even uit de sloot.

Zelf had ze last van trots-schaamte en ze wilde weten waar dat vandaan kwam. Dus onderzocht ze wat trots met ons doet, hoe het ons beperkt of juist motiveert, hoe de politiek het inzet, hoe het ons verdeelt en hoe we het op een constructieve manier kunnen inzetten.

Met een geweldige verhalen garantie. Over een walvis achter het station, hoe hij er als kind voor zorgde dat hij wél een verjaardagsfeestje kreeg, en over zijn onbedwingbare neiging om mensen neer te maaien met zijn blik. Oh en Matthijs komt ook nog even voorbij.

Haar motto? Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers aantrekken. Want kleding vormt, het verbindt, het verbeeldt. Haar strijd? Meer ruimte! Om te zijn wie je bent, ook al is dat ieder uur weer iemand anders.