De liefde voor Europa, die kreeg hij van zijn vader mee, tijdens de vele discussies aan de keukentafel. Toen hij ontdekte dat er nog geen partij was die Europa als oplossing zag in plaats van als probleem, besloot hij er zelf één op te richten. De belangrijkste les van de afgelopen twee jaar? Dicht bij jezelf blijven, een cliché, maar dat maakt het niet minder waar.

Natuurlijk spraken we over de oorlog in Oekraine, hoe we die écht kunnen begrijpen en waarom Rusland niet gaat winnen, waarom er alleen maar verliezers zijn. Maar we spraken ook over moed, angst en verlies. En we luisterden naar de helende klanken van Jack Johnson en The Dire Straits.

Bodypositivity is dus veel meer dan blij zijn met hoe je er uitziet. Ze was altijd op dieet en pas nadat ze besloot daarmee te stoppen, 'kwamen er dingen vanonder het tapijt tevoorschijn' en ontdekte ze waar ze écht aan moest werken.

Hij stapelde het op, de emoties van verschillende tegenslagen, totdat de emmer overliep. Toen begon de rouw, hij kwam zijn pijn onder ogen en het maakte hem een mooier mens. En een betere advocaat.

We spraken over de normen en waarden die ze als kind meekreeg, over de afstand tussen weten en doen en over loslaten door iets vaker stil te staan.

Vier jaar geleden won hij een Gouden Kalf en kreeg hij een burn-out. Of, hoe hij het liever noemt, een burn-in. Een aanloop naar een ander leven waarin hij vooral veel leerde van zijn hond. Onvoorwaardelijk liefhebben. Zorgen. Voor jezelf én voor de ander.

Hoe leer je goed burgerschap aan? We spraken over de verantwoordelijkheid die je hebt als opleider en over het imago van het MBO, de rol die moeders spelen in opleidingskeuze, de duurzaamheid van het STAP-budget en de vele levenslessen in 'Kleine Jongen'.

Hij is nogal gesloten over zijn privéleven. En dat wekt argwaan. Dus ik doe een poging om wat persoonlijks los te peuteren. Verder bespreken we niet de drie J's, maar wel de drie B's: grappen die geheid tot veel reacties leiden. En daarnaast: zijn fascinatie voor Linda de Mol, de deugcultuur, en zijn wens om ooit op een Kees van Kooten-achtige manier zijn carrière te beëindigen. Maar gelukkig is het nog lang niet zo ver.

Ze schaamde zich voor het feit dat ze haar haar verloor. En ze schaamde zich voor het feit dat ze zich daarvoor schaamde. Ze schreef er een boek over waarin ze zich kwetsbaarder dan ooit moest opstellen, een bijzonder boek over tegenslag, loslaten én identiteit.

Ze weet nog precies waar ze was toen ze hoorde dat de oorlog was begonnen. Ze belde met haar familie en ze hadden allemaal een plan. En zij? Ze ging zorgen, regelen. Een oorlog kan zoveel kapotmaken, afpakken, 'maar de muziek blijft altijd bij ons, en we hebben onze stemmen'. Dus belt ze met haar tante in Oekraïne, en zingen ze samen, omdat dat het beste alternatief is als je elkaar niet kunt vasthouden.