Hoogleraar sport en recht Marjan Olfers vond het soms ondraaglijk de verhalen te horen van de turnsters die geleden hebben onder het grensoverschijdende regime in de topsport. Toch weet ze, ook dankzij haar onderzoek, dat er geen ouder meer kan zeggen: 'ik wist het niet'. Ogen zijn geopend. Ook roept ze iedereen op om beter naar elkaar te luisteren, beter te kijken naar ons eigen aandeel. Want we zijn in de samenleving de weg een beetje kwijt, aldus Olfers.  

Rob Marrevee kreeg ongelooflijk veel reacties op zijn boek Vaderland waarin hij de schaduwkant van de adoptie van zijn 2 zoon uit Ethiopië belicht. Hij deelt erin de donkerste details en komt tot een pijnlijke conclusie. Hoe hard je ook probeert, hoeveel liefde je geeft, sommige dingen zijn niet te repareren. 

Oud-luitenant-generaal aan de Koninklijke Landmacht Mart de Kruif is het laatste half jaar niet weg te denken als duider in de media. Hij ziet het als zijn taak zoveel mogelijk mensen houvast te geven in het woud van informatie over de oorlog in Oekraïne. Hij waarschuwt voor de blauw-gele bril die we makkelijk opzetten, analyseert de uitputtingsstrijd tussen de landen, vertelt over de gruwelijkheden. Maar vertelt ook over zingeving in zijn werk waar hij de leiding had over duizenden militairen. En wat verlies van manschappen hem deed beseffen. 

Gewoon doortikken, dat is de essentie van schrijven. Niks verhevens, maar wel kunnen associëren, zodat het geen invuloefening wordt. En natuurlijk hebben we het over de schoonheid van het wielrennen en dus die van het leven.

Er niet bij horen, je daar bewust van zijn én je daar niet bij neerleggen. Dat zie je terug in de personages van zijn nieuwste boek Passagiers/achterblijvers. Ook staan we uitgebreid stil bij de schoonheid van het ongemak.

Ze is negentig jaar, schrijft columns voor het AD, is totaal niet verbaasd over #metoo, heeft weinig vertrouwen in de ontwikkeling van de man, ze is geen - ik herhaal - geen dor hout en ze is zeker niet eenzaam: 'dat vind ik zo'n slecht woord!'

Vroeger wilde hij de beste worden, nu wil hij de beste worden die hij kan zijn. Een enorme bevrijding, dat besef. We bespreken de mannelijke en de vrouwelijke vorm van rouwen en hij vertelt over de zoektocht naar wie zijn vader écht was.

Hij wilde helemaal niet de beste saxofonist van Nederland worden. Hij wilde spelen met de allerbeste muzikanten én hij wilde de allerbeste autoverkoper worden. Ook spraken we over overtuigingskracht en over zijn liefde voor de ingezonden brief.

Het taboe op de dood, dat wil ze doorbreken met haar theatervoorstellingen over haar eigen verlies van haar vader. Een gesprek over vallen, rouwen en weer verdergaan.

Hij vindt dat hij nog steeds alles mag zeggen. De felle reacties van de 'woke wappies', hij houdt ervan. Oneindig voer voor zijn columns. Net als de opvallendheden van iemands uiterlijk, hij vindt het de basis van humor. Behoort hij tot een uitstervend soort of is Van Amerongen een welkom geluid tussen alle politieke correctheid? Oordeel zelf!