De publicist voorziet al zijn hele leven rampen. Hij waarschuwt er voor. Niet altijd voelt hij zich gehoord. De labels die op hem worden geplakt maken het moeilijker zijn boodschap over te brengen zegt hij. Hij oogst lof, maar ook kritiek en doodsbedreigingen. Maar geen haar op zijn hoofd die er over denkt ermee te stoppen.

De gelauwerd schrijver schrijft voor kinderen vooral mooie verhalen over dieren. In haar werk voor het volwassen publiek gaat het er anders aan toe. Daarin laat ze geen spaan heel van  jagers, maaiers, mensen die haar persoonlijk leed aandoen, en van duffe ouderwetse kinderboeken. Ze vindt: als je echt iets wilt veranderen moet je je woorden scherp kiezen. 

Hij is vaak getypecast als de Marokkaanse terrorist, dief of verkrachter. En hij ziet dat witte jongens die net komen kijken fluitend er met mooie acteerklussen van door gaan. Zijn antwoord op dit alles is verrassend begripvol en strijdbaar. 

Ze noemt zichzelf verschrikkelijk links, dus ze krijgt het er flink van langs, met name van witte rechtse mannen. Ze trekt zich er weinig van aan. Als columnist vertelt ze dingen 'waar mensen niet op zitten te wachten', maar ze komt graag op voor de mensen die daar wel wat hulp bij kunnen gebruiken.

De vragen stellen die iedereen wil weten. Dat is de taak van een journalist, vindt ze. En op gelijkwaardige basis, dus je niet als een jachthond op je gast storten. Natuurlijk zou ze zelf weer een talkshow willen presenteren. Maar 'ze weten wat ik kan, ik ga echt niet meer solliciteren'.

Ze strijdt al decennialang tegen de adoptielobby, die volgens haar sterker is dan de tabakslobby, wat ze vooral wijt aan de combinatie van emotie en geld. Waar komt haar drive vandaan om met deze missie door te gaan die haar hele leven beheerst en die haar soms letterlijk in gevaar brengt?

Vergevingsgezindheid en tolerantie zijn volgens hem nodig om het tij van de cancelcultuur te keren. Maar voorlopig is het einde nog niet in zicht. Ik sprak met deze Vlaamse psychiater en filosoof over de toenemende neiging om mensen op de zwarte lijst te plaatsen. En over hoe we die mensen er ook weer af krijgen.

Hoeveel humor zit er in een psychiatrische aandoening? Best veel blijkbaar, want ze maakt al jarenlang psychiatrisch cabaret. Als ervaringsdeskundige wil ze het taboe doorbreken, zodat lotgenoten zich minder alleen en onbegrepen voelen. 'Normaal betekent dat je nog geen diagnose hebt.'

Ze kan als geen ander uitleggen waarom mannen vissen zo leuk vinden, waarom we juist wél in hokjes moeten denken, waarom vreemdgaan geen dealbreaker hoeft te zijn en dat gebroken harten ook weer helen.

Deze Vlaamse filosoof is een echte dwarse denker. Hij vindt dat veel mensen juist te weinig consumeren. Dat je moet uitkijken voor groene beleggingsfondsen. Dat je je geld beter kunt weggeven als je zinvol wilt leven. En dat je juist wel het debat moet aangaan met andersdenkenden.