MISCHA!

Het deed haar wel pijn toen haar kleindochter zei dat ze niet Indisch wilde zijn, maar 'gewoon'. Toch begrijpt schrijver en kunstenares Marion Bloem haar ook. Ze heeft in haar 50-jarige schrijverschap alle kanten van de geschiedenis van Nederlands-Indië onderzocht en beschreven. Ook over haar eigen trauma's die daar uit zijn voorgekomen. Ze vertelt erover in deze aflevering. 

Acteur Victor Löw is veranderd sinds zijn mentale inzinking. Ook in positieve zin. Zijn oordeel naar anderen is veel milder. Want zo zegt hij: Je bent slechts 3 stappen verwijderd van de situatie van de junk onder de brug, het kan jou ook gebeuren. Een gesprek over empathie, de rotsmens, bladspiegel en kwetsbaarheid. 

Voormalig Denker des Vaderlands Marli Huijer vraagt juist de zwijgzame studentes in colleges om hun mening. Ze moeten zich uitspreken, vindt ze, anders gaan straks de mannen er met de banen vandoor. Dus, interrumpeer die man en doe mee. En een ander advies: luister ook eens naar de boodschap achter een scheldkanonnade of haatmail. 

Als het aan hoogleraar fysiologie Jan Hindrik Ravesloot ligt, krijgen alle leerlingen les over verliefdheid. Een roze bril is namelijk levensgevaarlijk, aldus de 'verliefdheidsprofessor'. En voor een gezonde relatie is kennis over die vlinders in je buik bepaald niet te onderschatten.

Radicaal teder, dat is hoe schrijver en performer Elfie Tromp graag in het leven wil staan. Ze is wars van deze tijd waarin boude uitspraken en spektakelnieuws de boventoon lijken te voeren. Vandaar dat voor haar de media hebben afgedaan. Was het alleen maar omdat die volgens haar de moraliteit van een vierjarige hebben.

Het verschil tussen een broek en een rok, is praktisch gezien een naadje, een stiksel. Maar oh wat maakt het een groot verschil. Dat merkt theatermaker Rikkert van Huisstede aan de reacties die hij krijgt als hij een jurk of rok aan doet. Dat doet hij soms, gewoon omdat hij het mooi vindt en het lekker zit. In zijn werk en leven stelt hij ook op andere manieren de clichés van en over mannen op de proef. Want zo zegt hij, is het niet veel prettiger om zonder stereotypen te leven? 

Hij zegt het voor het eerst hardop: 'Ik was drugsverslaafd.' Stand-up comedian Rachid Larouz erkent dat hij er een zootje van heeft gemaakt, zijn problemen ontkende. Maar hij heeft er mee afgerekend, hij is clean en voelt zich beter dan ooit. Zijn werk op het toneel heeft meer inhoud gekregen. En hij zet zijn ervaring èn humor nu in om jongeren te behoeden voor drugs. 

Ze vervloekt het, maar ze kan niet anders. Als het nodig is om haar verhaal goed te vertellen dan aanvaart ze de uiterste consequentie. En dat betekent in haar geval: dat ze zich steriliseert, ze ziek wordt van fijnstof, haar kat doodmaakt. En dan neemt ze alle haat en bedreigingen nog op de koop toe. Waarom? Omdat ze nooit, maar dan ook nooit, zal weg kijken als ze iets ziet dat niet door de beugel kan.

De hel op aarde is voor dichter en schrijver Erik Jan Harmens een tuinfeest. Veel mensen bij elkaar die je zowel buiten als binnen kan tegenkomen. Sinds hij een paar jaar geleden de  diagnose autisme kreeg, besloot hij dat hij ook 'nee' kan zeggen tegen zulke feesten. En begon hij over autisme te schrijven. Zodat mensen met die diagnose zich kunnen herkennen in zijn werk en mensen zonder wat meer begrip krijgen. Want: "Niet iedereen kan mee in jouw zogenaamde gezelligheid." 

Theatermaker Florian Myjer miste het toen hij opgroeide: verhalen waarin homo's eens niet tragisch ten onder gaan of de hysterische best friend zijn. In zijn voorstellingen wil hij graag heel persoonlijk zijn en zich kwetsbaar opstellen. In de hoop dat anderen er herkenning en troost in vinden. Zoals hem dat vroeger ook had kunnen helpen. Maar soms gaat dat ten koste van zichzelf.