Michał Nowak przedstawia sytuację na frontach wojny rosyjsko-ukraińskiej w dniu 15 grudnia 2024 roku.

🔹 Jak wyglądają nastroje Polaków po roku rządów Tuska?

Jak wyglądają relacje gospodarcze Polski z Tajwanem? Co tajwańscy biznesmeni wiedzą o Polsce? Jakie szanse otwiera przed nami współpraca z tym azjatyckim partnerem w wymiarze technologicznym? Jak kształtować korzystne dla polskiego biznesu warunki współpracy?

🔹 Dziś mija rok od zaprzysiężenia rządu Donalda Tuska

Dlaczego feminizm nie jest odpowiedzią na współczesne problemy kobiet? Czy tego typu ruchy są szkodliwe i w istocie antykobiece? Dlaczego feministki działają niczym bicz i uporczywie terroryzują trzeźwe umysły? Czy istnieje jakaś alternatywa i antidotum?

W ostatnich latach na relacje Polski w Unii Europejskiej i szerzej w polityce międzynarodowej – zasadnicze znaczenie miały dwa czynniki: ideologiczny i geopolityczny. Ten pierwszy dotyczy zbieżności w sferze wartości politycznych. Przykładem tej tendencji jest bliskość rządów Platformy Obywatelskiej do liberalnego i lewicowego mainstreamu dominującego od dziesięcioleci w UE. Z kolei konserwatyzm i eurosceptycyzm rządów Prawa i Sprawiedliwości oddalał je od elit rządzących Unią, ale jednocześnie zbliżał do administracji Donalda Trumpa w USA. W odniesieniu do geopolityki Donald Tusk przede wszystkim kierował się w stronę Brukseli i Berlina, z tego powodu jego rządy były postrzegane przez elity zachodnioeuropejskie jako bardziej dopasowane do układu geopolitycznego funkcjonującego w UE, aniżeli rządy konserwatywne. Z kolei Jarosław Kaczyński stawiał na podmiotowość i suwerenność narodową, jak również szukał głównie porozumienia z Waszyngtonem. To stawiało go w konflikcie z układem władzy funkcjonującym w UE. Ten spór był dodatkowo wzmocniony przez dążenie do silniejszej autonomii regionalnej w Europie Środkowo-Wschodniej, a także przez wspomniany już konflikt aksjologiczny z liberalnymi i lewicowymi elitami z Europy Zachodniej.

Michał Nowak przedstawia sytuację na frontach wojny rosyjsko-ukraińskiej w dniu 10 grudnia 2024 roku.

W roku 2006 miało miejsce wydarzenie demaskujące istotę liberalnego konsensusu jako najlepszego systemu władzy publicznej. W tym systemie, zwanym check and balance, rząd, „konstruktywna” opozycja, organizacje pozarządowe oraz media miały się wzajemnie równoważyć w dążeniu do dobra wspólnego. Na skutek „zblatowania” mediów z systemem niewielu obywateli wie, że na forum Komisji Trójstronnej doszło wówczas do zgodnych ustaleń pomiędzy pracodawcami pod przywództwem Henryki Bochniarz (przypomnijmy: członek PZPR do końca, minister przemysłu w 1991 r. w rządzie liberałów, potem doradca gospodarczy dla sektora państwowego oraz inwestorów zagranicznych) a trzema centralami związkowymi, przyklepanych w parlamencie przez wszystkie kluby partyjne. Ich treścią było de facto pozbawienie pracowników ok. 85% przedsiębiorstw jakiejkolwiek reprezentacji.

Mimo iż zewsząd świat wydaje się chrześcijaństwu nieprzyjazny, a od lat słyszy się o końcu katolicyzmu kulturowego, żadnego końca chrześcijaństwa nie będzie. Na portalu Klubu Jagiellońskiego ukazał się niezwykle ciekawy tekst Jana Maciejewskiego na temat niechęci, niesmaku do tego, co nazywamy „chadecją” oraz szybka replika Konstantego Pilawy w obronie „chrześcijańskiej demokracji”. Teksty te skłoniły mnie do podjęcia szerszej refleksji na temat chrześcijaństwa w dwudziestym pierwszym wieku i wpisanie jej w kontekst szeregu różnych defetystycznych i pesymistycznych prognoz autorstwa choćby Roda Drehera (Opcja Benedykta), Chantal Delsol (Koniec świata chrześcijańskiego) i naszych rodzimych autorów: Marcina Kędzierskiego (tekst o rozpadzie katolickiego imaginarium, a także najnowsza replika zarówno wobec Maciejewskiego, jak i Pilawy) oraz Tomasza Terlikowskiego (Koniec Kościoła, jaki znacie).

Michał Nowak przedstawia sytuację na frontach wojny syryjskiej w dniu 9 grudnia 2024 roku.