Op de dag dat zijn moeder overleed, stond zanger en muzikant Paul de Munnik (50) ‘s avonds op het podium. ‘Die avond kon ik nog een keer vertellen hoe mooi zij kon zingen. Het was een soort eerbetoon aan haar.’

Pauls moeder had Alzheimer. ‘Dat was tragisch en pijnlijk, omdat je haar eigenlijk al tijdens het leven verliest. Maar het afscheid is daardoor wel makkelijker’, vertelt Paul aan Kefah Allush in De Kist. Toen zijn vader vijftien jaar eerder overleed aan hartfalen, had hij daar meer moeite mee.

‘Dat was echt een grote klap, omdat het plotseling was. Ik heb geen afscheid van hem kunnen nemen.’ Paul denkt nog vaak aan hem. Bijvoorbeeld dat zijn vader zo blij kon zijn. ‘Hij leefde, was tevreden. Ik zou graag wat meer als mijn vader willen zijn en het stille geluk willen kennen.’

Maar de tijd begint wel te dringen. ‘Het leven is best kort, voor hoe leuk het is.’ Juist vanwege de eindigheid moet je zorgen dat het leven hier goed is, voor jezelf en anderen. ‘Dit is wat we hebben. Hopelijk mogen we daarna verder. Maar dat zien we in de tweede ronde dan wel weer.’