Penuntun Saat Teduh - Renungan Harian

Nats Alkitab : Matius 15:32

Penulis : G.I. Pilipus Ferdinand

Belas kasihan adalah jiwa yang mendasari seluruh kehidupan dan pelayanan Yesus Kristus. Hati yang berbelas kasih itulah yang membuat Yesus rela mengosongkan diri-Nya dan mengambil rupa seorang hamba. Sekalipun tujuan utama inkarnasi Kristus adalah untuk menebus dan menyelamatkan manusia dari hukuman kekal, namun belas kasih Yesus tidak hanya terkait dengan urusan rohani saja. Rasa iba Yesus juga tampak ketika Ia melihat manusia bergumul dengan kebutuhan jasmani mereka.

Inilah yang terpotret juga dalam nas tadi. Ketika melihat orang banyak yang sudah tiga hari mengikuti-Nya, hati Yesus langsung tergerak oleh belas kasihan. Kenapa? Karena Yesus tahu mereka sedang lapar dan tidak punya makanan. Namun ketika Yesus mengungkapkan perasaan dan keprihatinan-Nya itu kepada para murid, mereka malah balik bertanya, “Bagaimana di tempat sunyi ini kita mendapat roti untuk mengenyangkan orang banyak yang begitu besar jumlahnya?” (33). Berbeda dengan para murid yang bingung dan cemas, Yesus tidak tinggal diam. Ia langsung merespons kebutuhan orang banyak itu dengan melakukan mukjizat. Hanya dengan tujuh roti dan beberapa ikan kecil, setelah menaikkan syukur dan melipatgandakannya, Yesus kemudian memberi mereka semua makan sampai kenyang. Karena hati-Nya yang penuh dengan belas kasihan, Yesus ingin memastikan keempat ribu orang yang telah mengikuti-Nya itu bisa pulang dengan kondisi perut yang kenyang. Melalui mukjizat ini, Yesus bukan saja ingin menegaskan kembali keilahian-Nya, namun juga untuk menunjukkan bahwa Dia adalah Allah yang berbelas kasihan, yang tidak menutup mata terhadap kebutuhan hidup umat-Nya.

Hati yang berbelas kasih dan prihatin terhadap kelemahan dan kekurangan orang lain, adalah hati yang juga Allah inginkan agar dimiliki oleh setiap umat-Nya. Sebagai orang-orang yang telah menerima belas kasih dan kemurahan-Nya, Allah mau setiap kita juga hidup dalam belas kasih terhadap sesama. Karena keprihatinan Allah harus menjadi keprihatinan kita juga, maka marilah kita belajar untuk memiliki hati yang berbelas kasih. Marilah kita belajar mengembangkan kepekaan dan perasaan belas kasih itu dengan melakukan aksi yang nyata. Mulai dari hal-hal yang kecil dan sederhana, marilah kita melatih diri kita untuk belajar memberi dan berbagi dengan orang lain.

“Belas kasih tanpa aksi hanya lah belas kasih yang palsu. Aksi tanpa belas kasih hanya lah pencitraan semata.”

Pertanyaan untuk direnungkan:

1. Hal apa yang menjadi alasan terkuat bagi saudara untuk memberi sesuatu kepada orang lain?

2. Bagaimana cara saudara melatih kepekaan dan kepedulian terhadap orang lain?

馬太福音 5:9

馬太福音 5-7 章中耶穌的登山寶訓，很可能是迄今為止為耶穌教導中最廣泛被閱讀的部分。耶穌利用當時的實際情況來教導祂的門徒，及無論祂走到哪裡都有繼續跟隨著祂的群眾。而在耶穌的登山寶訓中，最吸引人關注的部分就是第五章開始的八福。耶穌以智慧說：“使人和睦的人有福了，因為他們必稱為神的兒女。”

使人和睦的人能夠看到混亂發生背後的好處，並選擇用積極的言語和態度來平息局勢，來鼓舞每個人的心。我們作如何的響應將決定，是否在不愉快的情況下我們仍能保持內心的平靜。甚至還不止於此，我們正確的態度也會讓別人安心，及保持他們內心的安寧。

我們怎樣才能成為在群體中使人和睦的人；第一、與神和好。首先，我們需要透過基督的救贖工作，認罪悔改與神和好。第二、信靠神。全心全意地相信上帝在祂子民生活中所發生的每一件事掌權。因此，將發生的事情交託給神。第三、盡我們的責任並等候神。盡所能做好我們的職責及等待上帝完成祂的那部份。

“一個使人和睦的人即使在千萬件壞事中也能找到其中的好處。”

作　者：椰嘉達基督徒會堂寶麗斯佈道所－蘇興智傳道

翻譯員：張賽瓊

思考的問題：

1. 什麼事情最常奪走你內心的平安？

2. 根據神今天的話語，你現在有何反應？

Nats Alkitab : Matius 5:9

Penulis : G.I. Rony Sofian

Khotbah Yesus di Bukit dalam Matius 5-7 sangat mungkin merupakan bagian dari pengajaran Yesus yang paling banyak dibaca orang sampai saat ini. Yesus memakai situasi-situasi praktis saat itu untuk mengajar murid-murid-Nya dan orang banyak yang terus menerus mengikutinya ke mana pun ia pergi. Dan dalam Khotbah Yesus di Bukit itu, bagian yang cukup banyak menarik perhatian adalah 8 Ucapan Bahagia di bagian awal dari pasal 5. Dengan hikmat Yesus berkata, “Berbahagialah orang yang membawa damai, karena mereka akan disebut anak-anak Allah.”

Orang yang membawa damai adalah orang yang dapat melihat kebaikan di balik kekacauan yang terjadi dan memilih untuk menentramkan situasi dengan perkataan dan sikap yang positif untuk membesarkan hati semua orang. Setiap saat kita bisa saja bertemu dengan situasi yang buruk dan menyakitkan. Bagaimana kita meresponsnya akan menentukan apakah perasaan damai tetap berdiam di hati kita sekalipun dalam situasi yang tidak mengenakkan itu. Bahkan lebih dari itu, sikap kita yang benar juga akan menentramkan orang lain dan mempertahankan kedamaian di hati mereka.

Bagaimana caranya supaya kita menjadi orang yang membawa damai dalam komunitas kita Pertama, berdamailah dengan Allah. Terlebih dahulu kita perlu diperdamaikan dengan Allah lewat karya keselamatan Kristus dengan mengakui dosa-dosa kita dan bertobat. Kedua, percayakan kepada Tuhan. Percayalah sepenuh hati bahwa Tuhan pegang kendali atas setiap peristiwa yang terjadi dalam hidup umat-Nya. Oleh sebab itu percayakan apa yang sedang terjadi kepada Tuhan. Ketiga, lakukanlah tanggung jawab kita dan nantikanlah Tuhan. Lakukanlah bagian kita sebaik mungkin dan nantikan Tuhan melakukan bagian-Nya.

"Orang yang membawa damai bisa menemukan kebaikan di tengah ribuan hal buruk sekalipun."

Pertanyaan untuk direnungkan:

1. Hal apa yang paling sering merampas kedamaian di hati Anda?

2. Bagaimana sekarang Anda menyikapinya berdasarkan firman Tuhan hari ini?

撒母耳記上 24: 9-11

路易士•斯密特斯博士在他的《寬恕與忘記》一書中寫道：＂因為無法用數學計算，所以復仇無法扳平比分數，饒恕是唯一讓痛苦從記憶中消失的方法。＂大多數人在受到打擊並感到受傷害時會自動反擊。也許這是自動反射作用。一種自衛機制。那些當時做不到的人，會等待機會來為他們所經歷的痛苦報復。但我們信徒卻不可這樣。我們可以向大衛學習。

大衛被對他懷有很深的嫉妒和怨恨的掃羅王追殺。耶路撒冷女子的歌聲在他耳邊聽起來就像不和諧的音調，深深地刺入他的內心深處。掃羅不會錯過任何殺死和消滅大衛的機會，對他來說大衛是最有威脅性的敵人。但神的手與大衛同在。他總是能夠逃脫掃羅和他的軍隊的伏擊，包括於野羊的磐石, 和隱基底曠野的事件。甚至，相反的大衛有機會在掃羅疏於戒備的時候殺死掃羅，來報復他的惡行（撒上 24:4）。大衛的追隨者的挑釁也無法讓他舉起手，將武器插入掃羅的胸口。他只是割下他的衣襟而已。那也使大衛心中自責不安。並不是因為他害怕掃羅，而是因為他敬畏神（第7節）。 大衛並沒有趁機報復。他選擇通過饒恕掃羅的性命來代替復仇，並希望他們之間的爭鬥能夠停止。

用饒恕代替報復，將會鬆開緊壓胸口束縛我們的憤怒，讓我們可以自由自在的呼吸，享受恩典的新鮮空氣。饒恕並不意味著否認我們所經歷的罪行或忘記它，就好像它從未發生過一樣。那只會讓我們這些人變得太天真。我們可以通過停止對傷害我們的人做同樣的事情來饒恕他，並在神的幫助下努力做得更好，就像大衛一樣。 饒恕的態度會重新點燃我們心中可能已開始熄滅的愛火。

"以眼還眼，讓全世界都瞎了。”

- 聖雄甘地

作　者：椰嘉達基督徒會堂寶麗斯佈道所－蘇興智傳道

翻譯員：張賽瓊

思考的問題：

1. 在你相信基督之前，你以什麼態度來對待那些傷害你的人？

你為何會有這樣的態度？

2. 你可以向上帝祈求什麼來讓你停止報復並饒恕那些傷害你的人？

現在就向上帝祈禱這事吧!

Nats Alkitab : 1 Samuel 24:10-12

Penulis : G.I. Rony Sofian

Dr. Lewis Smedes dalam bukunya Forgive & Forget menuliskan kalimat “Karena tidak bisa dihitung secara matematika, pembalasan dendam tidak bisa menyamakan skor. Pengampunan adalah satu-satunya cara agar kepahitan hilang dari kenangan.” Kebanyakan orang secara otomatis akan memukul balik ketika ia dipukul dan merasa tersakiti. Mungkin hal itu dilakukan secara refleks. Semacam mekanisme pembelaan diri. Mereka yang tidak dapat melakukannya saat itu, menunggu kesempatan untuk membalaskan rasa sakit yang dialaminya. Namun tidaklah demikian dengan kita orang percaya. Kita bisa belajar dari Daud.

Daud dikejar-kejar oleh Raja Saul yang menyimpan iri hati dan dengki yang amat mendalam kepada Daud. Nyanyian perempuan-perempuan Yerusalem terdengar bagai nada sumbang di telinganya yang menusuk tajam sampai ke relung hatinya. Saul tidak akan melewatkan setiap kesempatan untuk membunuh dan melenyapkan Daud, yang baginya bagai musuh yang paling mengancam. Namun tangan Tuhan menyertai Daud. Ia selalu mampu meluputkan diri dari sergapan Saul dan pasukannya, termasuk peristiwa di gunung batu Kambing Hutan di padang gurun En-Gedi. Bahkan sebaliknya, Daud punya kesempatan untuk membalas perbuatan jahat Saul dengan membunuhnya, saat Saul sedang tidak bersiaga (1Sam. 24:4). Provokasi dari pengikut-pengikutnya tak kuasa mengangkat tangan Daud untuk menghunjamkan senjatanya di dada Saul. Ia cuma memotong punca jubahnya. Itu pun sudah membuat hati Daud berdebar-debar. Bukan karena ia takut kepada Saul. Tapi karena ia takut kepada Tuhan (ay. 7). Daud tidak memanfaatkan situasi untuk melakukan pembalasan. Ia memilih untuk mengganti pembalasan dendam dengan mengampuni nyawa Saul dan berharap pertikaian di antara mereka berhenti.

Mengganti pembalasan dendam dengan pengampunan akan melonggarkan ikatan kemarahan yang menyesakkan dada sehingga kita bisa bernafas lega untuk menikmati udara segar kasih karunia Tuhan. Pengampunan bukan berarti menyangkali kejahatan yang kita alami atau melupakannya seakan-akan tak pernah terjadi. Itu hanya akan menjadikan kita orang naif. Mengampuni dapat kita lakukan dengan berhenti melakukan hal yang sama kepada orang yang menyakiti kita dan berusaha melakukan hal yang lebih baik dengan pertolongan Tuhan, seperti Daud. Sikap mengampuni akan mengobarkan kembali kasih yang mungkin mulai padam di hati kita.

"Mata ganti mata membuat seluruh dunia buta”. —Mahatma Gandhi

Pertanyaan untuk direnungkan:

1. Dahulu sebelum Anda percaya kepada Kristus, bagaimana Anda merespons sikap orang yang menyakiti Anda? Mengapa Anda bersikap demikian?

2. Apa yang dapat Anda minta kepada Tuhan untuk memampukan Anda menghentikan pembalasan dan mulai mengampuni orang yang menyakiti Anda? Doakanlah hal itu kepada Tuhan saat ini.

創世記33:1-4

根據《印尼語大詞典》，和解是指恢復友好關係到原狀或解決分歧的行為。惟有和解才能解決衝突並修復因已發生的問題而造成的破裂關係。和解的絕對條件是要雙方都有和解的願望以及願意原諒或寬恕。其過程原本就不簡單。擔憂和恐懼有可能會發生的事情就會成為障礙。然而，如果不開始，和解就不可能發生，和平就不會實現。

雅各非常害怕見到以掃。雅各很清楚確切的原因。因過去，他曾兩次欺騙過他的哥哥。這符合他雅各這個名字的意思 “欺騙”(或“抓住)。首先，他用一碗紅豆奪取了以掃長子的名分（創世記25:29-34）。其次，他搶走了他們的父親以撒的祝福，本是通過他母親做的野味佳餚而賜下給以掃的祝福（創世記27章）。雅各聽見以掃帶著四百人迎面而來，心裡就甚懼怕而且愁煩。他就計劃了一個策略，即獻上大量的禮物來軟化他哥哥的心（創世記32章）。甚至他一連七次伏俯在地，才就近到他的哥哥面前，這與真正應該發生的實際情況相反。因在他從以掃那裡搶到的祝福中，他的哥哥應該跪拜他（創世記 27:29）然而，現在相反的事情發生了。而且令他驚訝的是，以掃並沒有攻擊他，而是擁抱他，摟住他的脖子，親吻他。以掃原諒了他所有的奸詐狡猾。有趣的是，雅各與以掃的和解，是從雅博河畔的爭鬥中神向雅各顯現開始的。因仰望神的面改變了他的生命，使雅各準備好自己與以掃相遇和見面。

首先，我們需要將自己與他人之間發生的衝突帶到神面前。我們需要仰望神並祈求衪的指導來解決這個問題。當我們仰望神的面容時，我們會清楚地看到衪的愛、衪的饒恕及祂對我們罪人的接納。這些應該會溶化我們常常覺得自己比別人更正義的傲慢。仰望神的面容可以改變我們的心，及充滿動力來實現與他人和睦。這將使我們更有把握的準備好饒恕和接受饒恕的心來開始邁出和解的步伐。

”未與對手見面前, 先仰望神的面容，

將使你的心準備好來觸摸他的心,

及重新與他手牽手。”

作　者：椰嘉達基督徒會堂寶麗斯佈道所－蘇興智傳道

翻譯員：張賽瓊

思考的問題：

1. 你開始設法做和解工作時, 感到最困難的是什麼？

2. 當開始和解時，先抽時間仰望神的面容，

然後再看與你發生衝突的對方的面容。

你的感覺如何？

Nats Alkitab : Kejadian 33:1-4

Penulis : G.I. Rony Sofian

Menurut Kamus Besar Bahasa Indonesia, rekonsiliasi artinya perbuatan memulihkan hubungan persahabatan pada keadaan semula atau perbuatan menyelesaikan perbedaan. Rekonsiliasi diperlukan untuk menyelesaikan konflik dan memperbaiki kembali hubungan yang retak yang dikarenakan oleh masalah yang telah terjadi. Syarat mutlak untuk terjadinya rekonsiliasi adalah adanya keinginan kedua belah pihak untuk berdamai dan kesediaan untuk memaafkan atau mengampuni. Prosesnya sendiri tidak selalu mudah. Kekawatiran dan ketakutan akan apa yang mungkin terjadi dapat menjadi penghambat. Namun jikalau tidak dimulai, rekonsiliasi tidak akan pernah terjadi dan perdamaian tak akan pernah terwujud.

Yakub sangat takut bertemu dengan Esau. Yakub tahu persis alasannya. Di masa lalu, dua kali ia menipu kakaknya itu. Ya sesuai dengan namanya Yakub yang artinya penipu. Pertama, ia merampas hak kesulungan Esau lewat semangkok kacang merah (Kej 25:29-34). Kedua, ia merampas berkat dari Ishak, ayah mereka, yang seharusnya diberikan kepada Esau lewat masakan daging buatan ibunya (Kej 27). Mendengar Esau sedang mendatanginya bersama 400 orang, hati Yakub sesak karena ketakutan. Ia pun mengatur strategi, memberikan persembahan yang sangat banyak untuk melembutkan hati kakaknya (Kej. 32). Bahkan ia sujud sampai ke tanah tujuh kali hingga ia sampai ke dekat kakaknya. Hal ini bertolak belakang dengan apa yang seharusnya terjadi. Dalam berkat yang dirampasnya dari Esau, kakaknya yang seharusnya menyembah kepadanya (Kej 27:29) namun sebaliknya yang terjadi. Dan di luar dugaannya, Esau tidak menyerangnya sebaliknya mendekapnya, memeluk lehernya dan menciumnya. Esau mengampuni semua kelicikannya. Yang menarik, rekonsiliasi Yakub dengan Esau, diawali dengan Allah yang menampakkan wajah-Nya kepada Yakub dalam pergulatan mereka di tepi sungai Yabok. Memandang wajah Allah yang mengubah hidupnya mempersiapkan Yakub untuk bertemu dan memandang wajah Esau.

Pertama-tama kita perlu membawa konflik yang terjadi antara kita dengan orang lain kepada Tuhan. Kita perlu memandang kepada Tuhan dan memohon petunjuk-Nya untuk menyelesaikannya. Waktu kita memandang wajah Tuhan, kita akan melihat dengan jelas kasih-Nya, pengampunan-Nya dan penerimaan-Nya atas kita yang berdosa. Seharusnya itu akan meluruhkan keangkuhan kita yang sering kali merasa diri lebih benar dari orang lain. Memandang wajah Tuhan, dapat mengubahkan hati kita dan mengisinya dengan dorongan besar untuk mewujudkan perdamaian dengan orang lain. Hal ini akan memantapkan langkah kita untuk memulai rekonsiliasi dengan hati yang siap memberi pengampunan dan menerima pengampunan.

"Memandang wajah Tuhan sebelum memandang wajah lawanmu akan mempersiapkan hatimu untuk menjangkau hatinya dan bergandengan tangan kembali dengannya."

Pertanyaan untuk direnungkan:

1. Apa yang membuat Anda paling sulit untuk mulai mengupayakan terjadinya rekonsiliasi?

2. Ketika memulai rekonsiliasi, ambillah waktu untuk memandang wajah Tuhan sebelum memandang wajah orang lain yang dengannya Anda berkonflik. Apa yang Anda rasakan?

以弗所書 4:20-32

那天中午，當我接Jose 放學時，我看到他陰沉的臉。也許班上發生了一些讓他心煩意亂的事情。上車後，我開始問他到底發生了什麼事情。他以尖銳的聲音回答說 “我不想再和Santo做朋友了!” (Santo是他班上的朋友之一, 不是真名）。我好奇地問道＂怎麼啦? Santo對Jose做了甚麼呢?” 他快速回答說: ”剛才Santo在教室推我使我跌倒,因此我不想再和Santo做朋友了!”, 語氣越來越氣憤。我沒有再追問我的兒子, 我讓他面對自己的情緒。下午, 我陪他一起讀經靈修時，我才開導他要原諒並饒恕Santo。我們再次閲讀有關耶穌基督饒恕罪人的聖經故事。他以禱告結束了下午的靈修:＂主耶穌，Jose已經原諒了今天中午把我推倒在地的Santo。求上帝賜恩，讓Santo不再喜歡推人了。奉主耶穌的名，阿們！＂

孩子們相對的比較容易原諒甚至忘記，成年人則不然。我們被人傷害過的那些遭遇往往會留下很深的傷痕，並牢牢的記在心裡。我們輕易被挑撥而去報復他們的惡行。保羅勸勉我們要脫去舊人並經歷不斷的更新。我們不再隨著情慾、忿怒、嚷鬧。並要以恩慈相待、存憐憫的心、彼此饒恕、正如上帝在基督裡饒恕了我們一樣。(第32節) 印記我們的聖靈可以幫助我們成長更加認識基督(第20節)。這樣我們就可以按照神的旨意，在真理和聖潔中生活(第24節)。

你是否仍然存留因為別人的行為而有的傷痛？這樣是會奪去我們生活中的快樂與平安。最好的處理方法就是把他放在神的手中，交托並祈求聖靈的幫助，讓你能夠原諒，甚至饒恕他。饒恕能真正的釋放我們。

＂儘管饒恕很難行，然而其果實是真正的釋放。”

作　者：椰嘉達基督徒會堂寶麗斯佈道所－蘇興智傳道

翻譯員：張賽瓊

思考的問題：

1. 你是否還受制於別人的惡行而感到傷害和憤怒？承認這一點並將其帶到耶穌面前。

2. 請求聖靈更新你的心，將你從束縛的憤怒中釋放出來。

Nats Alkitab : Efesus 4:20-32

Penulis : G.I. Rony Sofian

Siang itu, saat menjemput Jose pulang sekolah, saya melihat wajahnya cemberut. Mungkin ada kejadian di kelasnya yang membuatnya kesal. Setelah masuk ke dalam mobil, saya mulai bertanya apa yang membuatnya kesal. "Aku tidak mau berteman lagi dengan Santo!" jawabnya ketus (Santo adalah salah seorang temannya di kelas, bukan nama sebenarnya). "Emangnya kenapa? Santo buat apa ke Jose?", tanya saya penasaran. "Dia mendorongku tadi di kelas hingga aku jatuh. Pokoknya aku tidak mau berteman lagi dengan Santo!" jawabnya cepat dengan nada yang makin kesal. Saya tidak bertanya lebih lanjut lagi pada anak saya. Saya membiarkannya menghadapi rasa kesal dan marahnya. Sore harinya, saat saya mendampinginya bersaat teduh, barulah saya membimbingnya untuk memaafkan dan mengampuni Santo. Kami kembali membaca cerita Alkitab tentang Yesus Kristus yang mengampuni orang berdosa. Dia mengakhiri saat teduhnya dengan doa, "Tuhan Yesus, Jose sudah memaafkan Santo yang tadi siang mendorongku sampai jatuh. Tuhan berkati supaya Santo tidak dorong-dorong lagi. Dalam nama Tuhan Yesus, amin!"

Anak-anak relatif lebih mudah memaafkan bahkan melupakan. Tidak demikian dengan orang dewasa. Perlakuan orang lain yang menyakiti kita sering kali membekas lebih dalam dan tinggal lebih lama di hati kita. Kita suka tergoda untuk membalas perbuatan jahat mereka. Paulus menasihatkan kita supaya menanggalkan manusia lama dan perlu mengalami pembaharuan terus menerus. Kita tidak lagi mengikuti hawa nafsu kemarahan dan memelihara pertikaian. Sebaliknya daripada terus melanggengkan pembalasan dendam, hendaklah kita ramah seorang terhadap yang lain, penuh kasih mesra dan saling mengampuni, sebagaimana Allah di dalam Kristus telah mengampuni kita (ay. 32). Roh Kudus yang telah memeteraikan kita dapat menolong kita untuk bertumbuh dalam pengenalan akan Kristus (ay. 20). Supaya kita hidup seturut kehendak Allah dalam kebenaran dan kekudusan (ay. 24).

Apakah Anda masih menyimpan perasaan ter sakiti karena perbuatan orang lain? Hal ini bisa merampas sukacita dan damai sejahtera dari dalam hidup kita. Cara terbaik untuk mengatasinya adalah dengan membawanya ke dalam tangan Tuhan, serahkan dan mohonlah pertolongan Roh Kudus untuk memampukan Anda memaafkan bahkan mengampuninya. Pengampunan sungguh membebaskan.

"Sekalipun mengampuni itu sulit namun buahnya sungguh melegakan."

Pertanyaan untuk direnungkan:

1. Apakah Anda masih disandera oleh sakit hati dan kemarahan karena perbuatan jahat orang lain? Akuilah dan bawa pada Yesus.

2. Mintalah Roh Kudus memperbaharui hati Anda dan melepaskan Anda dari kemarahan yang membelenggu.

創世記 50:15-21

1981年5月15日，教皇約翰•保羅二世在梵蒂岡聖彼得廣場遭到槍擊。槍手是前土耳其士兵莫梅特•阿裡•阿加。他向教皇開了數槍,擊中教皇身體的多個部位。莫梅特被捕並被判終身監禁。教皇康復後，到監獄探望他。教皇說:＂我已經原諒了我的那位兄弟!＂因教皇的態度讓莫梅特有機會經歷到對他惡行的饒恕。確實，教皇的做法對於大多數人來說很難做到，但我們可以學習去做。

完全信靠上帝的人會降服己身完全按照上帝的計劃流程生活，而不是按照自己的計劃生活。例如約瑟，他的兄弟因為嫉妒，把他賣給了一個米甸商人。然後商人再將他賣到埃及以獲取利潤。約瑟的一生，從一名奴隸，輾轉成為法老王宮中高位的掌權者。他的地位和權力使他有能力護庇保全在迦南地遭受饑荒的兄弟們的生活。他們的父親雅各去世後，他的兄弟們擔心約瑟會因為他們的惡行而向他們報仇，約瑟對他們表達了他的信念:＂從前你們的意思是要害我、但上帝的意思原是好的、要保全許多人的性命、成就今日的光景.” (第20節) 約瑟不僅饒恕了他們, 而且還承認上帝對他生命中所發生的一切的計劃流程。

如果當我們在上帝看為有罪時求饒恕，上帝就會饒恕我們。那麼，作為上帝的兒女，當別人在上帝看來有罪時，我們有什麼理由不饒恕他呢？當我們認為別人犯錯，但依照上帝看來認為他不一定犯錯時, 我們有什麼理由不饒恕他呢？作為蒙上帝饒恕其過錯的人，我們實際上沒有理由不饒恕那些無論上帝認為有罪或我們認為有罪的人。饒恕的態度表明我們已經經歷了上帝的饒恕和復興，因此我們也給予別人機會來經歷上帝的饒恕和復興吧。

＂我們饒恕別人的過錯

是活出上帝計劃之流程中的一種方式。”

作　者：椰嘉達基督徒會堂寶麗斯佈道所－蘇興智傳道

翻譯員：張賽瓊

思考的問題：

1. 你能否視你生命中出現的每一個人和發生的每一件事都是上帝對你生命中重要事情的計劃流程？你認為上帝的計劃流程是什麼？

2. 如果那傷害你的人確實也在這個計劃流程中，那麼你應該有如何的態度？