در دل شبی تاریک، وقتی صدای موشک آسمان را پاره می‌کند، قصه‌ آغاز می‌شود؛ قصه‌ی آدمی که دیگر از انفجارها نمی‌ترسد، چون جنگ واقعی درون خودش شعله ‌ور شده. در این اینجا، مرز میان جنگ بیرونی و جنگ درونی فرو می‌ریزد. از صدای آژیرها تا سکوتی که قلب را مچاله می‌کند…
آژیر سکوت فریاد میکشد و روایتی آغاز میشود از آدمی که در میانه‌ی ویرانی، هنوز به صدایی گوش می‌سپارد که دیگر نیست

گاهی در پس هر لکه ای که تو عناصر زندگیمون نقش بسته اتفاقی نهفته هست 
گاهی برای فکر کردن و فهمیدن
گاهی برای درس گرفتن
و گاهی برای اصلاح کردن
فقط کافیه اشتباه نکنی 
اون وقته که مسیر روبه روت باز میشه
و تو میتونی انتخاب کنی که باز اشتباه گذشته رو تکرار کنی و یا از اون مسیر با ذهنی تازه عبور کنی

گاهی باید یسری تلخی ها رو چشید تا به شیرینی خیلی چیز ها پی برد. 
گاهی باید به یاد داشت خیلی تلخی ها گذرا هستن ...اما نیاز هست تا شیرینی را رو بیاد بیاریم . 
و دلچسبی شیرینی ها در پس تلخی ها نهفته شده .
اما چه بهتر که تلخی ها فقط در حد یه قهوه باشه و یادمون باشه تموم میشه...

گاهی «نونِ» پایان، واقعاً پایان رو نمی‌سازه و تمومش نمی‌کنه. اونجاست که همه‌چیز پایا میشه، همه‌چیز موندگار میشه. و درست همون «نون»، تبدیل میشه به «نور»؛
 می‌تابه وسطِ زدگی و اونو تبدیل می‌کنه به زندگی.....

در دل شب‌هایی که بی‌پایان به نظر می‌رسند، جایی میان بی‌خوابی، اضطراب، و هجوم خاطرات، صدایی بلند می‌شود؛ صدای کسی که تصمیم گرفته در تاریکی بماند و تاریکی را بشناسد.
 اونجاست،  که از شب‌های پرکابوس، تنهاییِ صادقانه، و سفر به درون آغاز میشود؛ جایی که «من مست و تو دیوانه» نه یک شکایت، که یک انتخاب است..

یه زمانی هست که تو مشخص کننده مسیری جدید تو زندگی میشی 
اونجاست که زمان ، جهان به دوقسمت تقسیم میشه و به موازات هم پیش میره اونجاست که تو باید تصمیم میگرفتی که تو کدوم مسیر زندگی باشی !!!! اونجاست که جهانی موازی درست تو نقطه مقابل شکل میگیره .

گاهی میفهمی خودتت مسبب اتفاق افتادن یکسری اتفاقات که رقم خورده هستی!!! ؛
جوری که متوجه میشی اون اتفاقات اون مسیر اون کسایی که اومدن از اون نقطه ای که تو گذاشتی شروع شدن
نقطه ای مثل وارد کردن ترس به احساساتت....

یه روز بیدار می‌شی و می‌بینی پوچی رو به روت نشسته. نه حرف می‌زنه، نه دل می‌سوزونه. فقط نگاهت می‌کنه و آروم‌آروم همه چیز رو ازت می‌گیره. حواست باشه… پوچی همیشه از همون‌جایی شروع می‌شه که تو سکوت می‌کنی

مهمون من و اینبار خاطرات 
که با اومدنش میبرتت به اعماق سیاهی و جوری که گلتو 
فشار میده طوری که انگار نفست بند اومده

مهمون من… حالا دیگه تنها نیست!!!!. 
تنهایی که کنج اتاق جا خوش کرده بود، حالا غم رو هم با خودش آورده. یکی کنارت می‌نشیند و سکوت می‌کند، اون یکی  بی‌صدا مسبب اشکهایت میشود. مهمون من دیگه یه نفر نیست… یه هم‌اتاقی دوتایی‌ست که هر شب تو بغل هم بغلت می‌کنن. و فقط نگاه می‌کنی… و سعی می‌کنی نفس بکشی.