Dziś opowiem wam o moich sylwestrowo-noworocznych przygodach z Wysp Kanaryjskich. Pijani ludzie są śmieszni, a przechodzenie przez płoty bywa bolesne. Sponsorem odcinka jest producent bezalkoholowych szampanów, a o czystość podłogi zadbała wytwórnia węży ogrodowych.

Kolejny podcast z Wysp Kanaryjskich. Dziś opowiem jak mi wybuchła herbata w Carrefourze, mój kolega utopił drona, pralka zepsuła mi deskę, a potem poszłam do klubu i pisałam z Gosią. Introwertyzm, przypały i słabe wyświetlenia. Jednak nie wracam do Polski.

Dziś będzie podróżniczo i surfingowo. Opowiem wam moją historię spędzania zim w ciepłych krajach, zdradzę sekrety taniego podróżowania i wyjaśnię dlaczego surfing nie jest dla każdego. Wyjątkowo z sensem ten odcinek będzie. Hańba.

W dzisiejszym podcaście znowu się kłócimy. To już tradycja, tak jak muzyka Michała Wiśniewskiego. Piszemy piosenkę o mandacie, Maja każe mi zrobić prezentację o sobie, a ja zabieram jej komputer. Wniosek: najlepiej jeść śniadanie na czerwonym świetle.

Nie wierzę, że Maja znów jest na podcaście. Opowiadamy o kulisach najnowszej sesji zdjęciowej, wrzodach na tyłku (dowiecie się, jak to powiedzieć po angielsku) i odpowiadamy na najczęściej zadawane głupie pytania. Pozdrawiam Lidię.

Maja po raz ostatni nagrywa ze mną podcast, ponieważ znowu ją wyrzucam Opowiadam szokującą historię z protestu kobiet (byłam tam!) i testuję pojemność plecaka w kasztanach, a Maja zamienia się w pterodaktyla i zaczyna biznes maseczkowy (czy raczej mafię). Poprzewracało jej się w głowie, bo weszła w drzwi. A teraz muszę cierpieć przez jej szarlotkę z pestkami.

Dziś znów jest ze mną Gosia i narzekamy na trend „call me maybe”. Ludzie, błagam, przestańcie nam wysyłać swoje numery telefonów. Potem opowiadam jak spleśniał mi bidon w plecaku, Gosia wkręca panią w Starbucksie i rzuca butami, a ja mam najgorszy dzień w życiu. Proszę tak głośno nie mrugać, bo mnie to denerwuje.

Gosia kolekcjonuje puszki po Tymbarku, by zrobić z nich choinkę, a potem oddać je na złom. Tymczasem ja kradnę jej teksty, bo ma najlepsze na świecie, poza tym uwielbiam okradać ludzi z tożsamości, a potem torturować ich ostrym sosem do nachosów. Budujmy schroniska dla jeży!

Odwiedzam Gosię, która właśnie wyszła z kwarantanny. Jest z nami Mikołaj Kopernik i gra na pianinie, jemy śmierdzący makaron z Play-Doh i opowiadamy ciąg dalszy tragicznych losów kuchenek mikrofalowych.

Łazimy z buta po Krakowie, bo szkoda mi 3,40 zł na autobus. Zaczepia nas jakiś pijak, Gosia wyjeżdża do czerwonej strefy, a ja przeżywam wypalenie zawodowe. Przy okazji mam dla was przepis na szczęście: wystarczy mówić ludziom „miłego dnia” i robić zakupy w Castoramie (która niestety nas nie sponsoruje).