Maja po raz ostatni nagrywa ze mną podcast, ponieważ znowu ją wyrzucam Opowiadam szokującą historię z protestu kobiet (byłam tam!) i testuję pojemność plecaka w kasztanach, a Maja zamienia się w pterodaktyla i zaczyna biznes maseczkowy (czy raczej mafię). Poprzewracało jej się w głowie, bo weszła w drzwi. A teraz muszę cierpieć przez jej szarlotkę z pestkami.

Dziś znów jest ze mną Gosia i narzekamy na trend „call me maybe”. Ludzie, błagam, przestańcie nam wysyłać swoje numery telefonów. Potem opowiadam jak spleśniał mi bidon w plecaku, Gosia wkręca panią w Starbucksie i rzuca butami, a ja mam najgorszy dzień w życiu. Proszę tak głośno nie mrugać, bo mnie to denerwuje.

Gosia kolekcjonuje puszki po Tymbarku, by zrobić z nich choinkę, a potem oddać je na złom. Tymczasem ja kradnę jej teksty, bo ma najlepsze na świecie, poza tym uwielbiam okradać ludzi z tożsamości, a potem torturować ich ostrym sosem do nachosów. Budujmy schroniska dla jeży!

Odwiedzam Gosię, która właśnie wyszła z kwarantanny. Jest z nami Mikołaj Kopernik i gra na pianinie, jemy śmierdzący makaron z Play-Doh i opowiadamy ciąg dalszy tragicznych losów kuchenek mikrofalowych.

Łazimy z buta po Krakowie, bo szkoda mi 3,40 zł na autobus. Zaczepia nas jakiś pijak, Gosia wyjeżdża do czerwonej strefy, a ja przeżywam wypalenie zawodowe. Przy okazji mam dla was przepis na szczęście: wystarczy mówić ludziom „miłego dnia” i robić zakupy w Castoramie (która niestety nas nie sponsoruje).

Razem z Mają zapraszamy na rozkminy o Bogu, debilach, wszechświecie i pierdzeniu. Przygotujcie się również na historie dwóch Grażyn budowlanki o tym, jak zwaliły remont (tak, to my) i wspaniałą opowieść o dobroczynnym menelu spod śmietnika. Jan Kochanowski byłby z nas dumny.

Swędzi mnie głowa. Bardzo. Gosię też zaczyna swędzieć głowa. Nie wiemy, co nam jest. Albo mamy wszy, albo zamieniamy się w zombie. Jest północ, a my idziemy myć włosy wężem ogrodowym na balkonie. Ten odcinek jest tak bardzo bez sensu, że jeśli ktoś wytrwa do końca, otrzyma ode mnie owacje na stojąco.

Razem z Gosią podejmujemy się wyjaśniania memów przez podcast. Pomagają nam w tym zdechłe ślimaki i partia polityczna youtuberów. Kończy się na kłótni o śniadanie i wygrywam lody, które ktoś zeżarł, po czym siostra Gosi wbija do pokoju. Morał? Tuńczyk w oliwie to to samo co łosoś w wodzie. Można go jeść oglądając mecz na środku podjazdu.

Jestem u Gosi i w środku nocy nagrywamy podcast na jej słynnym piętrowym łóżku. Gosia odmawia wyjścia ze mną na melanż (jestem oburzona), do mojej mamy dzwonią z Kiribati (drogi telefon), oddaję lampę w Lerłę Merłę (nikt nie umie wymówić nazwy tego sklepu), a dziadek Gosi krzyczy, żeby jechać po oscypki (uwaga na rzyganie!). Do tego robi się wielka drama z zazdrości o lajki i przyjaźnie. Morał? Nie otworzysz windy kluczykami do samochodu.

Podcast z kolonii w Darłówku, część 2 z 2. Dwie Marysie opowiadają o najbardziej przypałowym wypadzie do parku linowego, jedna z Maryś stalkuje cyrk siedząc na parapecie i drąc się do gościa za oknem, a Olivka szaleje od pobudzającego czosnku w tabletkach. Na szczęście nasi odlotowi wychowawcy nie mają problemu z dziećmi wchodzącymi do poszewek na poduszki. Cała kolonia się rozchorowuje, a w pokoju 207 trwa akcja ratunkowa. Na plaży również, bo ktoś się utopił.