Radio Paranormalium - wszystkie audycje

Ponieważ techniki astronomiczne stają się coraz bardziej zaawansowane, zespół astrofizyków uważa, że będą w stanie nie tylko wykryć sygnatury obcego życia w atmosferach egzoplanet, ale również wyśledzić jego bezwzględne rozprzestrzenianie się po całej galaktyce.Badanie, któremu przewodniczy Henry Lin z Harvardzko-Smithoniańskiego Centrum Astrofizyki (CfA), zakłada że taki wyczyn będzie możliwy do osiągnięcia w ciągu jednego pokolenia lub w podobnym czasie, i że hipoteza o panspermii może działać jako system wysyłkowy obcej biologii, co pozwala jej przeskakiwać z jednego układu gwiezdnego do drugiego.

Przez dwa tysiąclecia ludzie bezskutecznie poszukiwali legendarnej Atlantydy. Co jednak z tymi, którzy w tym czasie twierdzili, że ją odnaleźli? Tak naprawdę do tej pory nikomu nie udało się wskazać miejsca które idealnie pasowałoby do opisu Platona. Zamiast tego, mamy teorię na teorii o możliwych lokalizacjach Atlantydy. Ale dlaczego? Skoro wszyscy korzystają z tej samej księgi, to skąd bierze się to przypuszczalne zamieszanie? Czy może to być kwestia zbiorowej błędnej interpretacji przez badaczy, czy też wcześni tłumacze błędnie uchwycili i przekazali zeznania Platona? I co z konfliktem chronologicznym, który występuje w jego zapiskach?Najnowsze badania sugerują, że Atlantyda tak naprawdę znajdowała się w zupełnie innym miejscu niż do tej pory sądziła większość autorów i badaczy. Sprawie przyjrzał się Christos Djonis, autor książki Uchronia? Atlantis revealed.

Genialny wywiad z publicystą Przemysławem Nowakowskim, w którym nasz gość opowiada między innymi o swojej książce Ponadwymiarowi i jej 33 bohaterach. Warto posłuchać (i poczytać)!

Fragment jednej z książek Lucjana Znicza z serii Goście z kosmosu?

Spekulatywny mechanizm panspermii mógłby wyjaśniać, jak uformowało się życie na Ziemi i w jaki sposób może ono istnieć gdzieś w naszym układzie słonecznym i poza nim. Okazuje się, że rozpoczynając podróże na kawałkach skał wystrzelonych w kosmos przez uderzenia meteorytów lub prześlizgując się w przestrzeni na powierzchni komety, życie takie jakie znamy posiada zdumiewający talent do przetrwania w najbardziej ekstremalnych środowiskach.Co jednak gdyby gatunek ludzki potrafił celowo wystrzeliwać sondy kosmiczne wyposażone w małe biologiczne zestawy startowe w kierunku układów gwiezdnych, które przypuszczalnie posiadają potencjał do utrzymania życia? Tutaj mamy go sporo, czyż więc nie jest naszym obowiązkiem rozprzestrzenienia naszego ziarna pośród gwiazd?

Przez dwa tysiąclecia ludzie bezskutecznie poszukiwali legendarnej Atlantydy. Co jednak z tymi, którzy w tym czasie twierdzili, że ją odnaleźli? Tak naprawdę do tej pory nikomu nie udało się wskazać miejsca które idealnie pasowałoby do opisu Platona. Zamiast tego, mamy teorię na teorii o możliwych lokalizacjach Atlantydy. Ale dlaczego? Skoro wszyscy korzystają z tej samej księgi, to skąd bierze się to przypuszczalne zamieszanie? Czy może to być kwestia zbiorowej błędnej interpretacji przez badaczy, czy też wcześni tłumacze błędnie uchwycili i przekazali zeznania Platona? I co z konfliktem chronologicznym, który występuje w jego zapiskach?

Najnowsze badania sugerują, że Atlantyda tak naprawdę znajdowała się w zupełnie innym miejscu niż do tej pory sądziła większość autorów i badaczy. Sprawie przyjrzał się Christos Djonis, autor książki "Uchronia? Atlantis revealed".

Genialny wywiad z publicystą Przemysławem Nowakowskim, w którym nasz gość opowiada między innymi o swojej książce "Ponadwymiarowi" i jej 33 bohaterach. Warto posłuchać (i poczytać)!

Ponieważ techniki astronomiczne stają się coraz bardziej zaawansowane, zespół astrofizyków uważa, że będą w stanie nie tylko wykryć sygnatury obcego życia w atmosferach egzoplanet, ale również wyśledzić jego bezwzględne rozprzestrzenianie się po całej galaktyce.

Badanie, któremu przewodniczy Henry Lin z Harvardzko-Smithoniańskiego Centrum Astrofizyki (CfA), zakłada że taki wyczyn będzie możliwy do osiągnięcia w ciągu jednego pokolenia lub w podobnym czasie, i że hipoteza o panspermii może działać jako system wysyłkowy obcej biologii, co pozwala jej przeskakiwać z jednego układu gwiezdnego do drugiego.

Fragment jednej z książek Lucjana Znicza z serii "Goście z kosmosu?"

Spekulatywny mechanizm panspermii mógłby wyjaśniać, jak uformowało się życie na Ziemi i w jaki sposób może ono istnieć gdzieś w naszym układzie słonecznym i poza nim. Okazuje się, że rozpoczynając podróże na kawałkach skał wystrzelonych w kosmos przez uderzenia meteorytów lub prześlizgując się w przestrzeni na powierzchni komety, "życie takie jakie znamy" posiada zdumiewający talent do przetrwania w najbardziej ekstremalnych środowiskach.

Co jednak gdyby gatunek ludzki potrafił celowo wystrzeliwać sondy kosmiczne wyposażone w małe biologiczne "zestawy startowe" w kierunku układów gwiezdnych, które przypuszczalnie posiadają potencjał do utrzymania życia? Tutaj mamy go sporo, czyż więc nie jest naszym obowiązkiem rozprzestrzenienia naszego ziarna pośród gwiazd?