ROBBERT’S PODCAST

We horen twee uitvoeringen van de berijmde Psalm 73, vers 9 en 10 (12, 13) en we horen de preek van Karl Barth over Psalm 73:23: "Toch zal ik voortdurend bij U blijven, want U hebt mij bij de rechterhand gevat."

Een adventslied van de Lutherse predikant en lieddichter Georg Weissel (1590 - 1635), vertaald door Evert Louis Smelik (1900-1985).

Het lied werd in de Lutherse traditie gezongen op eerste Advent, juist omdat het wat inhoud betreft zo goed paste bij Palmpasen. De intocht in Jeruzalem werd dus aan het begin van de reeks adventszondagen geplaatst. Begrijpelijk omdat het lied zowel spreekt over de komst van de Koning in de wereld, als de komst van de Heer in het hart zodat advent en Palmpasen werden gecombineerd. Belangrijk was de verwerking van Psalm 24:7-9, waar we lezen:

Hef uw hoofden op, o poorten, ja verhef ze, eeuwige deuren, opdat de Koning der ere binnengaat. 

De melodie komt uit het Gesangbuch Freylinghausen, editie 1704, maar moet al sinds lang bekend zijn. De componist is onbekend gebleven. In deze aflevering horen we nog een Engelse versie en de huidige versie uit het Duitse Liederenboek.

Verkondiging op eeuwigheidszondag in Rijnsburg. Traditioneel wordt dan over Mattheus 25 vanaf vers 13 gepreekt. Het beeld van de scheiding van schapen en bokken, en van de eeuwige straf voor diegenen die Christus niet gediend hebben, is heftig, maar bevat belangrijke lessen voor ons. 

Wat te denken en wat te doen met diegenen die hun leven lang alleen maar gekarakteriseerd kunnen worden als "schoften"? Mensen die hun leven lang door het kwade worden beheerst en ermee weg komen? Het is de oude vraag van Job: waarom floreren de onrechtvaardigen en lijden de rechtvaardigen? De tekst vraagt ook van ons een "commitment"- hoe zit het met onze menselijkheid? Ons geloof moet ook uitmonden in gehoorzaamheid aan Christus. Dat is behoorlijk concreet: de hongerigen voeden, de dorst lessen van de dorstigen, de naakten kleden, de gevangenen bezoeken en de zieken. Dat gaat dan wel over degenen die God op onze weg plaatst, maar als gemeente ook de opdracht dat op grotere schaal te doen. 

Laten we maar niet vergeten dat Jezus niet alleen onze Heiland en Verlosser wil zijn, maar ook onze Heere is die gehoorzaamheid vraagt en ons roept tot de dienst aan Hem en onze naasten.

Bespreking van Gezang 430 uit het Liedboek voor de Kerken.

Het is een gedicht van de dichter Johann Scheffler (1624-1677), die vooral in Piëtistische kring met zijn mystieke en soms zelfs theosofisch getinte liederen, veel bewondering kreeg. Dit lied is afkomstig uit de verzamelbundel "Heilige Seelenlust" waar het in navolging van Ruusbroec gaat om de luefde van Psyche, de ziel, tot Christus. 

De huidige melodie is van Johann Balthasar König en komt uit 1738. De oorspronkelijke melodie is van Vogler en ontstond in dezelfde tijd als het gedicht. Met die versie eindig ik deze uitzending van Koinonia Bijbelstudie.

Verkondiging over Efeze 6:10-20.

De helm van het heil beschermt ons tegen wanhoop over de toekomst; het zwaard van de Geest is ons aanvalswapen - het beschermt tegen verleiding en het gevaar van dwaalleer. Met beide delen van de wapenrusting houden we onszelf op koers en blijven we trouw aan de Heer en onze roeping.

De boodschapper is geheel en al betrokken bij zijn boodschap! Het is dan ook een boodschap waarvoor je je niet hoeft te schamen. Als wij ons laten intimideren en ons schamen voor de boodschap van het evangelie geven wij de Heilige Geest geen kans om het hart van mensen aan te raken. (Hoewel de Geest uiteindelijk ons niet nodig heeft, maar toch is het geloof uit het gehoor (Rom. 10). Laten we daarom in woord en daad getuigen zijn van Jezus Christus, de Heiland van de wereld.

Verkondiging in Schagen op 11-11-2018.

We hebben dit lied van Whittier in twee versies. In het LvK 463 met de melodie van Frederick Charles Maker, en als Lied 836 met de melodie van Charles Hubert Parry. Whittier was een Quaker uit de 19e eeuw die vooral de nadruk legde op de stilte als middel om Gods stem te verstaan in het leven. Makers melodie past daar heel goed bij, maar mits goed gezongen is die van Charles Hubert Parry nog mooier.

Opvallend natuurlijk dat de vertaling door J.W. Schulte Nordholt het oorspronkelijke lied enigszins binnen de gebaande paden van het Hervormde belijden heeft willen plaatsen, terwijl het origineel eigenlijk een Quaker theologie uitademt. Het is een fraai anti-charismatisch lied, dat vooral uit de ergernis over opwekkingsbewegingen van zijn tijd was voortgekomen. Is het daarom "tijdgebonden"? Of juist weer heel actueel? Dat mag u als hoorder bepalen...

Johannes de Doper krijgt in de gevangenis twijfels aan de zending van Jezus. Het lijkt er niet op dat het Koninkrijk Gods al is begonnen. Zeker niet, omdat hij zelf in de gevangenis zit, terwijl de Messias zou komen om alle gevangen te bevrijden.

Twijfels lijken, zeggen velen in onze tijd, bij het geloof te horen. Maar dat wil alleen zeggen dat ze wel bij ons geloof passen, maar niet dat ze bij het geloof horen. Twijfels uitspreken tegenover God - zoals Johannes doet tegenover de Heer Jezus - is de weg naar reiniging en bevrijding van de verlammende twijfels. Jacobus schetst ons immers wat twijfel doet: het maakt ons een speelbal van gevoelens en tegengestelde gedachten.

Jezus' antwoord is wellicht verbijsterend: de tekenen van het Koninkrijk zijn daar, de belofte is er, de aankondiging, maar nog niet de realiteit. En daarmee moet Johannes het doen. En daarmee moeten wij het doen.

Dit is een weergave van een preek in de Lutherse Gemeente van Bussum, op de eerste advent 2015.

Ze staan naast elkaar in het Liedboek voor de Kerken, maar ze komen uit geheel andere tradities. Gez. 118 komt uit het late piëtisme en spreekt over een door en door piëtistisch thema: Christus moet "geboren worden in het hart", anders is Zijn leven en sterven voor ons van geen nut. Gez. 119 spreekt over de toekomstverwachting en is wezenlijk een gebed om vrede en gerechtigheid voor de hele wereld. Verschillende werelden dus! Je zou bijna zeggen: individueel piëtisme en sociaal evangelie staan op gespannen voet met elkaar. Of horen ze bij elkaar? Daarover gaat deze uitzending.

We gaan het boek bespreken van Randy Clark - There is More - waar ook de conferenties in Nederland van de Charismatisch, pardon Evangelische Werkgezelschap naar genoemd zijn. Randy Clark was daar al minstens twee keer te gast. (Hoewel het erop lijkt dat het hier niet echt wil lukken...)

In deze eerste bijdrage luisteren we ook naar enkele (Engelstalige) fragmenten van Randy Cark.

De muziek in deze aflevering komt van Scott Holmes, te vinden op:

scottholmesmusic.com

Gebruikt onder de FREE Creative Commons Attribution-Non-Commercial license.