saadia / سعدیا

|موسیقی: کریستف رضاعی|

بیت نخست:

گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

یا صنوبر که بناگوش و برش سیمین است

https://ganjoor.net/saadi/divan/ghazals/sh87

|موسیقی: پیمان یزدانیان|

بیت نخست

بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

پیر نگردد که در بهشت برین است

https://ganjoor.net/saadi/divan/ghazals/sh86

|موسیقی: کیهان کلهر|

بیت نخست: 

با همه مهر و با منش کین‌ست

چه کنم حظ بخت من این‌ست

|متن غزل در گنجور|

https://ganjoor.net/saadi/divan/ghazals/sh85

|موسیقی: علیرضا عجمی بختیاروند|

بیت نخست: 

ز من مپرس که در دست او دلت چون است

ازو بپرس که انگشت‌هاش در خون است

https://ganjoor.net/saadi/divan/ghazals/sh84

|موسیقی: کارن همایونفر|

مگر: قطعا| معاینه: آشکارا دیدن| مضایقه: خودداری و دریغ| اقتدار: توان| غمگسار: غمخوار| مسکین: بیچاره| بیت۱۰: اگر خواست تو ناکامی من است، برای من کامیابی و ناکامی فرقی نمیکند، من تنها خواستار خواسته‌ی تو هستم

|موسیقی: مرتضی حنانه|

صواب‌گویان: راست‌گویان، درست‌گویان| حظّ روحانی: بهره معنوی| دواب: چهارپایان| هر آینه: قید مرکب در معنای بی‌شک، بی‌تردید| اولی‌تر: شایسته‌تر| بیت ۱۰: (مصرع اول) من نفس خود را مبرّا نمی‌دانم و آن را از هوای نفس پاک نمی‌شمارم [اشاره به آیه: «و ما اُبَرِّی ءُ نَفْسی اِنَّ‌النَّفس الامّارهُٔ بالسُّوءِ الّا ما رَحِمَ ربّی، إنَّ رَبّی غَفورٌ رحیمٌ/ من نفس خود را تبرئه نمی‌کنم، چرا که نفس قطعاً به بدی امر می‌کند مگر کسی را که خدا رحم کند زیرا پروردگار من آمرزنده مهربان است(یوسف۵۳) و نیز: «فلا تُزَکُّوا اُنفُسَکُم هُوَ اُعلَمُ بِمَن اتَّقَی»(نجم،۳۲) پس خودتان را پاک مشمارید، او به حال کسی که پرهیزگاری نموده، داناتر است.

|موسیقی: روح‌الله خالقی|

مگر: انگار، گویی| سلیمان: پسر داوود از پیغمبران و پادشاهان بنی‌اسرائیل| عماری: کَجاوه و مَحمِل| جوف: میان| برج: هر ماه ۳۰ یا ۳۱ روزه| زهی: افسوس| بدار: مهلت بده| مهر: خورشید| میغ: ابر| غدر: بی‌وفایی و پیمان‌شکنی| پنجه‌ کردن: کنایه از زورآزمایی کردن

بدون تدوین|

غزل ۷۱ تا ۸۰

بدون تدوین|

غزل ۷۱ تا ۸۰

|موسیقی: کریستف رضاعی|

•خط: دست‌خط| بنان: انگشت| نُقلِ حدیث: سخن شیرین| عَبیر: نام ماده خوشبویی که از صندل و گلاب و مشک می‌سازند| ساخت: درگاه| مگر: حتماً، بی‌گمان| خُتن: سرزمینی در ترکستان| عبارت لطیف: طرز بیانِ مهرآمیز| کفایتِ بیان: فصاحت و زبان‌آوری| منطق: سخن و گفتار| شکرفشان: کنایه از محبوب شیرین‌سخن| روان: جان|