Para współczesnych trzydziestolatków: on (Łukasz) - to marzący o debiucie poeta, ona (Marta) - to aspirująca pisarka, pracująca nad swoją pierwszą powieścią. Młodzi mieszkają w centrum Warszawy w wynajętym od stryja mieszkaniu. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie ich związkowy kryzys i jeszcze… pewien niemal dwustuletni lokator, który zadomowił się w szafie. Słuchowisko "Wypiór" Grzegorza Uzdańskiego w adaptacji Iwony Rusek i reżyserii Magdaleny Małeckiej-Wippich. Reżyseria dźwięku: Maciej Kubera. Muzyka: zespół KONKUBINAT, w składzie: klawisze, altówka: Magdalena Małecka-Wippich, instrumenty perkusyjne: Marcin Wippich. Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska. Obsada: Mariusz Bonaszewski, Mateusz Rusin, Karolina Charkiewicz, Waldemar Barwiński, Joanna Halinowska, Maciej Gudowski. Po słuchowisku rozmowa z autorem i reżyserką.

98 lat temu, 15 stycznia 1928 roku, Polskie Radio Wilno rozpoczęło emisję programu. Było to pierwsze radio na ziemiach wschodnich II Rzeczpospolitej. Realizowało znakomite słuchowiska oraz programy literacko-artystyczne. Krótkie formy radiowe Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, składające się na słuchowisko "Próby", pierwotnie powstały w 1936 roku właśnie dla wileńskiej rozgłośni Polskiego Radia. Pomimo upływu tylu lat nadal błyszczą absurdalnym dowcipem. Adaptacja i reżyseria: Maciej Wiktor. Reżyseria dźwięku: Maciej Kubera. Muzyka: Jacek Chrobak. Obsada: Wojciech Chorąży, Damian Mirga, Wojciech Kalita, Andrzej Chudy, Maja Kalbarczyk, Dominika Łakomska, Hanna Turnau, Jakub Kordas.

Po słuchowisku o historii Radia Wilno porozmawiamy z Krzysztofem Michalskim.

Ukazuje się właśnie album Tomasza Lerskiego i Janusza Kukuły wydany na jubileusz Teatru Polskiego Radia. Obchody jubileuszu trwają w 2026 roku, gdyż historia początków Polskiego Radia i jego rówieśnika radiowego teatru jest skomplikowana, obejmująca dłuższy czas niż jeden rok. W specjalnym wydaniu Sceny Teatralnej Trójki opowiadamy o książce i przywołamy kluczowe momenty z historii Teatru PR. Pierwszym polskim słuchowiskiem była transmitowana przez Polskie Towarzystwo Radiotechniczne "Warszawianka" Stanisława Wyspiańskiego. Sto lat później, 29 listopada 2025 roku, Pr I PR transmitował ze Studia im. A. Osieckiej nową adaptację "Warszawianki" w reżyserii Mariusza Malca. Przytaczamy fragmenty reportażu z przygotowań do tej premiery. Natomiast pierwszy program został nadany przez Polskie Radio 18 kwietnia 1926 roku. Goście: Janusz Kukuła - główny reżysera Teatru PR od początku lat 90. (z kilkuletnią przerwą) do 2024, Aleksandra Głogowska, Piotr Skotnicki oraz Krzsztof Sagan i Andrzej Brzoska.

To jedno z ostatnich słuchowisk, nagranych w Teatrze Polskiego Radia w 2025 roku , premierowo przedstawionych w Pr I PR. Reżyser od lat realizuje słuchowiska na podstawie dramatów Rafała Wojasińskiego. Jakie cechy tekstów tego autora, sprawiają, że wyróżnia je spośród przysyłanych do TPR?

W roku Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej zapraszamy na wyjątkowe słuchowisko. "Gąsiornica" to dramat poetki, który nigdy nie został wystawiony. To też jedna z najmniej znanych sztuk Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej - stworzona najpewniej około 1939 roku, porusza kwestie społeczne, psychologiczne i egzystencjalne, demaskując mit idealnej matki Polki. Tekst poetki charakteryzuje absurd, groteska, ironia oraz krytyka społeczna. Utwór wpisuje się w charakterystyczny styl Pawlikowskiej – połączenie humoru, metafory i głębokiej refleksji nad losem jednostki w obliczu zmieniającego się świata i narastających ideologii... Adaptacja i reżyseria: Aleksandra Głogowska. Reżyseria dźwięku: Andrzej Brzoska. Muzyka: Zuzanna Całka. Prapremierowa emisja spektaklu w Boże Narodzenie miała miejsce 25 grudnia na antenie Polskiego Radia RDC. Po słuchowisku rozmowa z Aleksandrą Głogowską.

Teatr TVP zorganizował w tym roku konkurs na sztukę pod hasłem "Narracje nieobecne". Teatr PR zrealizował kolejny z dramatów biorących udział w konkursie. Podsumowując rok 2025, przedstawiamy drugie słuchowisko Krysi Bednarek - "O człowieku, co wlazł do morza ( i chyba nie wylezie)". Spotkanie z Jarosławm Tumidajskim - reżyserem oraz autorem adaptacji niełatwego tekstu.

W specjalnym wydaniu naszej audycji przypomnimy "Księgę Eklezjastesa", którą wykonywał w spektaklu Piotra Cieplaka "Historia Jakuba" - Eryk Lubos. Spektakl miał premierę we Wrocławskim Teatrze Współczesnym w 2001 roku. Erykowi Lubosowi towarzyszyły na scenie Kormorany. Zespół umieścił to wykonanie "Księgi Eklezjastesa" na jednej z pięciu płyt w albumie "Musica Teatrale" z utworami z przedstawień w reżyserii Piotra Cieplaka. Prezentacji "Księgi Eklezjastesa" towarzyszyła rozmowa z Adamem Woronowiczem, aktorem współpracującym i zaprzyjaźnionym  z reżyserem oraz rozmowa z Tomaszem Cyzem - byłym studentem Piotra Cieplaka oraz Tomasza Mana, który widział premierowy pokaz "Historii Jakuba" we Wrocławiu.

Autorka tekstu - Magdalena Drab, czerpała inspirację z prawdziwych wydarzeń. W latach dziewięćdziesiątych w Radomiu zawodnicy karate stworzyli gang. Zanim zostali schwytani, dokonali niemal trzydzieści napadów. Ich znak rozpoznawczy? Podczas włamań zachowywali się zaskakująco szarmancko, niemal empatycznie wobec swoich ofiar. Podczas jednego z takich włamań, w mieszkaniu Samotnej Matki pojawia się Zbir. Spotkanie, które miało być tylko kolejną kradzieżą, zaskakuje ich oboje…Reżyseria dźwięku: Andrzej Brzoska. Muzyka: Szymon Burnos. Obsada: Agnieszka Więdłocha (Samotna Matka) i Antoni Pawlicki (Zbir). Po słuchowisku krótka rozmowa z autorką i reżyserką.

Bezkompromisowa, brawurowa i głęboko osobista. Autobiograficzna proza Elizy Kąckiej to literacka eksplozja odwagi i wrażliwości. To opowieść o podwójnym doświadczeniu pewnej odmienności i nieprzystawalności do społecznych schematów i o mozolnym, lecz pięknym budowaniu nieoczywistej relacji. O byciu matką i córką, o dryfie przez życie, performowaniu codzienności i wydreptywaniu ścieżek wiedzy. O dzielności i miłości. O życiu w kokonie i odważnym przeobrażeniu się w motyla. O tym, jak słowa potrafią znaczyć więcej, niż się wydaje i jak to jest widzieć je w kolorach. R ozmowa z Elizą Kącką i Tomaszem Cyzem.

W jednym z bloków na zwykłym osiedlu kobieta coraz mocniej zanurza się w świat, który sama sobie stworzyła. Uważa się za królową Bonę, wydaje dekrety, czuwa nad porządkiem swojego dworu - córki, wnuczki i psa. W tym świecie absurd miesza się z czułością, a choroba z godnością. "Nie jestem jakaś chora" to słuchowisko o rodzinie, która próbuje zachować bliskość, gdy pamięć zaczyna się kruszyć.