Akşamdı adı,

Bahar mı gül mü güz mü? ilk görüşte gülmeye başlamıştı

Biraz dalgın sesi, titrek

Selam vermemiştim oysa...Belki de kırdım istemeyerek

Hızlı hızlı yürüyordu

Yüzü sonbahar, hüznü güneşe benziyordu

Gülüşü birden bire geldi, beklemiyordum

Keskin bir bıçak gibi saplandı aklıma...Hep böyle cana yakın mı bakar acaba?

Hangimiz hangimize huzursuz bir elveda gibi duruyoruz şimdi bu gölgenin içinde?

Akşamdı,

Uzak bir deniz kenarında oturmuş efkar yakıyordum

Karanlık tutmuştu yolları

Kim bilir kimin boynundaydı kolları

Gecelerdi, kötümserdim

Sakallarımı uzatmış, durup durup uzakları dinlemiştim

Belki de bir zehirli göz tarafından zehirlenmiştim

Rüyada bana görünenler olmasa

Telefonu geldi aniden, dilinde kelimeler bir şeyler söylüyordu

Dilinde kelimeler....Silerek, bilmeyerek bir şeyler söylüyordu gülerek

Yaz geçti, kış geçti

Benden bir bahar geçti

Ben bahardan geçmedim...

Akşamdı

Uyanıktım, yatağımda oturuyordum

İstanbul mışıl mışıl uyuyordu.

Şimdi ne yapıyordu?

Nerede dans etmişti? Gözleri dolu muydu? Yoksa düşleri dolu muydu?

Neyse...Neyse, bunları düşünmek istemiyordum

İstediğim gibi olmadı hayat

Değildi ki mesele...

Asıl mesele,

Mesele,

Mesele olmadan,

Meseleyi anlatmaya gerek olmamasıydı

Akın var akın, içimden akın

Kanıma girmişti bir kere

Sanki başı, göğsümde

Eli elimdeydi ''yaşamak sevmekten geçer'' diyerek

Belki de sevdim isteyerek....Uykuya dalan bahçeyi uyandırmadan geçti yağmurlu güz,

Kışı atlatamadı, toprakla kucaklaştı sokağın yaşlıları. Beklemek ve görmek. Birbirinin benzeri sözler,

Gelip geçen insan suretleri,

Birbirine karışan yüzler ve sesler. Aklım kumsal iken, ben toz paresi

–Ben neyi aradım durdum?

Muslukta su var,. Akar, biliyorum...Kalemde mürekkep yazar. Bulutlar yer arar yağmak için kendine

Göğsümden geçerdi göç yolları kuşların. Yaşadım mı, düş mü, hayal mi....Ne kadar uzak. Yolları yorgun düşüren yolcuydum ben eskiden. Herkes kendi gözünde büyütüp seyrederken kendini

Sinip küçüldüm,

Sığındım yalnızlığın göğsüne, odalara sığmazken yalnızlığım. İçimin kırılıp dökülmüş camlarından sızan bir soğuk rüzgâr,

Bir karmakarışıklık,

Yolları yorgun düşüren yolcuydum ben eskiden

Herkesin bir vazgeçilmezi var ya,

Her yere birlikte götürdüğü takvimsiz, saatsiz vakitlerde dökülüp saçılan ortalığa.

Ben sarıp sarmalayıp kendimi yalnızlığa,

Taşıdım acıyı, küçültüp sığdırdım

Şimdi çıkıp gitsem, oturur sedire bekler beni

Evden eve taşınırken yıpranmış, hatırası karanlık hayaller,

Yüzünde iri bir gözyaşı, üzgün çocukluğum.

Bazen belirip -sisler arasında- durup bakıyor bana

– ben bunu daha önce yaşamıştım duygusu-

Uzansam kaçıp kaybolacak,

biliyorum...

Sabahtı,

O yoktu,

Ben yıkılıp gitmiştim

Bir daha ne zaman, nerede ne olacağımızı ikimiz de bilmiyorduk.

Belki yeni başlayacaktık,

Belki hiç başlamayacaktık... Belki de başlayıp bitirmiştik

Belki de

Belki de...

Sen ki, çiçekleri toplamayan güzelim

Çicekleri sulayan çocuk,

Ve ben ki, buruk ve kavruk yaşı bir adamım artık

Öyle güzeldim ki senle, çiçeklerden çok...

Ve anladım,

Anladım ki, bir daha düşünde bile göremez işler-Düşlerin gördüğü işleri...

''...Biz öyle değiliz. Sıkıntılısın, tedirginsin, içe dönüksün. Seni anlayan o kadar az ki...İnsan ancak kendine alışır gibi alışabilir bir insana. Sen, aşk kelimesi, bir sen kaldın sevmediğim gençliğimden arta kalan dirilik. Artık yaşıyorum seni. Ve kendi kendime söz veriyorum, seni sevmeyi, dünyanın en güzel şiiri yapacağım. Yarının mektubunu bugünden yazıyorum. Çünkü "Yarın" seni sevmem bakımından değişmeyecek. Bakıyorum da bütün aşk sözcükleri acemi oluyor. Tuhaf bir şey, sezgilerim daha az aldatıyor beni. Bugün müthiş sıkılıyorum. Nedenleri o kadar belli ki...Gene de saklamaya çalışıyorum kendimden, bilmezlikten geliyorum. Aşkın dili çok zengindir. Onu kavramak için, iyi öğrenmek gerek. Bunun da çaresi durmadan, dinlenmeden yalansız sevebilmektir. Başka yeteneklerin de var senin. Mesela belleğin çok iyi. Hem sonra özlemekten korkuyorum ben. Özlemek, özlediğimiz kişiyi mitleştiriyor. Şimdi de üzüldüğümü düşünmeme üzülüyorum. Ya bir gün üzülürsem? Hesapta bu da var. İnsanın kafasında açmayan bir çiçek vardır her zaman, işte o çiçek açsın istediğim masada. SEVİLDİĞİMİ ÇOK İYİ BİLMEK İSTEDİĞİM masada. Binlerce insanın yok edilişini umursamayan bir SS subayı kadın, bir kurt köpeğinin ölümüne gözyaşı döküyordu. Sahi, beni seviyor musun? Olsun, bir daha söyle. Ne çıkar tekrarlasan? 

İki gündür kar yağıyor. Seni düşünmek gibi bir kar bu. Senin mektubunu en sona sakladım. Günümün tek güzelliği bu mektup çünkü. İşte son mısralarım bunlar.. Son değil, bundan sonra ölüm var. Ölüm? Belki de bir kurtuluştur. Belki de tanıman kötü oldu; senin pırıl pırıl dünyana, kapkara bir böcek gibi yapıştım. Seni bir bulma, bir yitirme durumu da olmasa, kağıt gibi, dümdüz, algıları tetikte, iyinin iyisi bir adam olacağım. Belki şiir bile yazacağım. Uyanır uyanmaz içimde tuhaf bir sevinç buldum içimde; göğsümün ortasına çakılmış, yerinden memnun, benzersiz bir sevinç parçasıydı bu... Bana özgü değil ve sokağa bırakılmış bir çocuk gibi duruyor! Seviyorum mu desem, sevgiler mi desem, yoksa iyi günler mi? Bunlardan hangisi sıkmaz seni? Yoksa susmamı, hiç yazmamamı mı söyleyeceksin bana? Yalnızca bekliyorum. Üzgünüm, hepsi bu kadar. Yalnız kafamda yaşatmak yetmiyor ki seni. Kendimi düşünüyorum; seni kıracak bir davranışım da olmadı ki...Şuna inanıyorum ki, sen benden güçlüsün. Sen güçlüsündür, yaşamanın büyük akıntısında tutunmasını bilirsin...''

''Sevgili Kızım, 

Zorlukla yazıyorum. 

Elim rahatsız, titriyor. Onun için, yazım çarpık çurpuk oluyor. Bu küçük defteri de kendim yaptım; sayfalan keserken o da biraz eğri büğrü oldu. Kusura bakma....

Sana anlatmağa çalışacağım. Umarım anlarsın. Çünkü bu anlatacağımı anlayabileceğinden pek emin değilim. Çünkü, belki ben de tam olarak anlamamışımdır ve anlatamıyorumdur...''

Gece iniyor çatımdan aşağı, Ayağı takılıyor pencereye

Orta yerde ezilen benim,

Anlatamazsın ki geceye..

Yağmur yağıyordu,

Yatıp uyudum, uyumak böyle bir şey

Rüyadan sulara...

Ama uyanmak yok mu? Aydınlığa bulanmak

Karla süzülen, gelen benim

Gökyüzünde türlü biçim olur,

Şiir kesilirim hece hece

Yeryüzüne beyaz beyaz inerim

Gece iner çatımdan aşağı, Takılır ayağı pencereye

Bense insancıklarımla birlik, Gülerim düşler içinde geceye..

Sonra uyanırım birden

Mektubumu açmayın....

Irmaklarım dökülür

Gecenin bacaklarını tutar mısın?

Bulutlarım üşüyor

Şu gövdemi açar mısın?

Mavilerim susadı

Keşke böyle uçmasaydın,

Dağlarında kar göründü...

Bir zamanlar sen vardın ya,

Ben böyle yok değildim

Senden başkası mıydı o sessiz beklediğim?

Ben böyle degildim

Beni tenine kilitle...

Bana dumanından getir,

Dalgınlığımın tadını çıkar,

Kokunu üzerime yerleştir...

Uçların sonsuz...Git git bitmiyorsun

Uç git!

Söyle ezgini ıssız çöl kuşlarının sesiyle!

Göm, gizle!

Lirik bir mucizesin....

Yabancısı değilsin

Hakikat kadar derindesin

Nemli bir akşamsın,

Islığın başını döndürensin

Hadi bana kuytularını göster!

Uzaklığını ben tutarım

Işığını çözme! Boşluğum acır

Sesinde kaybolurum

Bırakmıyor peşimi hangi sokağa sapsam...

Öpüldükçe melek oluyorsun

Yağmurun kalbini sevindiriyorsun

Aldanmıyor artık ilkel ruhlar, yabani rüzgar

Onlar evlerde yaşamazlar mı, şaşıyorum.

Evlere uğramaz, evlerde iş yapmaz,

Bakmazlar mı bir şeye, şaşıyorum...

Onlar evlere hiç bir şey almazlar mı, şaşıyorum.

Gene de hiç kimse kurtulamaz içinde büyüyen bu korkunç boşluktan, diyorum.

Gözlerin denizdendi,

Yüzünde gül yüzdürüyordum

Mistik bir şehirdi gövdem

Satır satır böldü beni heceler

Var’da yoku haykırırken,

Sonsuz olan sona bir nefes kaldı...

Ey her candaki gizli hazinem, her harap gönüldeki inci tanem, her kanatsız kuştaki gizli kanadım,

Ey gönüllerdeki zahirim, suretlerdeki manam,

Ey sevgilim, ey sultanım!

Aşk, aşk derim, erimek isterim. İki değil, bir olmaktır derdim.

Harap olmuş yüreğim...Kırılmış kanatlarım, uçarım enginlere. Gözlerim a'ma, kulaklarım sağır, yolum sadece aşkadır.

Ey aşk yolu arkadaşları! Ey dostlar! Ağlayın, ağlayın. Yağmurlar gibi gözyaşı dökün!

Dökün de güzeller, yeşilliklerde size de gönül alıcı güzel yüzlü dilber ihsan etsinler. O gözyaşlarımı görünce bana acıyacağı, teselli edeceği yerde gülmeye başladı. O güzel varlığın acılarımı görmemezlikten gelerek gülmesi, onun bana yakınlığının belirtisi, bir lütuf olarak göründü de, o lütuftan, doğu tarafı da batı tarafı da dirildi.

Aşk değil midir yağmuru yağdıran? Suyu buluta, bulutu suya dönüştüren, aşkla toprağı kavuşturan, tüm tohumların içine zerk olan, kendini açığa vuran?

Toprağın deli gibi kaynaşması değil midir kavuşması aşıkların?

Ey sevgilim, ey sultanım!

Nasıl ki ben size sevdalıysam, su da toprağa sevdalıdır. Güneşin yakıcılığına aldırmaz, aşkla dönüşüne aldırmaz. Buharlaşıp gökyüzüne çıksa da, tekrar bilir döneceği vakti. Sabırla bekler. Eser rüzgar, çakar şimşek, ağlar bulut, su kavuşur yine aşkına. Aşıkların kavuşmasına eşlik eder tüm kainat.

Ey her candaki gizli hazinem! Her harap gönüldeki inci tanem, her kanatsız kuştaki gizli kanadım!

Ey gönüllerdeki zahirim, suretlerdeki manam,

Ey sevgilim, ey sultanım!

Dedim ki: “İş böyle ise, onun cevri cana can bağışlar, dene de gör. Göreceksin ki, denediğin her şey bir defİnenin tılsımı gibidir.”

Aşk aşk derim, erimek isterim. İki değil, bir olmaktır derdim.

Bazen kalbim kinle doluyor, acı ve öfkeyle. Öfkemin tadı ağzıma geliyor. İçime beyaza düşen bir leke gibi şüphe düşüyor. Kendimi hatırlamaya çalışıyorum. Hatırlamak, gizli bir ibadet benim için. İdrak et! Unutma, tevazu içinde ol. Nefsine üstünlük verme. Kibre düşme. Vücudun, fikrin zikrin ona ait, sahibi sanma.

Hakkın nimetlerini kendinin, kendinden olanları yegane sanma. Nefsini öldür! Yoksa o seni öldürür. Kibrini yen! Her firavunun musası, her şerrin bir nuru vardır. Hatırla!

Vücuda geldiğin hali ve gideceğin son mertebeyi unutma. Vicdanın senin kıblendir. Kaybetme!

Her siyahın içinde beyaz, her beyazın içinde siyah var. Her insanın içinde karanlık ve aydınlık. Hepimizin içinde melek ve şeytan ve dahi cennet ve cehennem. Hangisini tercih edersen o kazanır, hangisine yüz çevirirsen o kaybeder...

Ey dipsiz zindan! Ey herkesten köşe bucak kaçırdığım ruhumun öbür yanı! Güneşin bir daha doğmayacağını sandığım zifiri gecelerde beni rahat yatağımda uykusuz bırakan, nice düşmanlardan, cenk meydanlarında ırmaklar gibi akan kandan, ayıboğan yiğitlerden, bir damlasıyla en kudretli adamı deviren zehirlerden, Tebriz'li ustaların ellerinden çıkma, bir saç telini ikiye ayırabilecek keskinlikteki kılıçlardan daha korkutan şey!

Ey benim karanlığım!

Ey içimdeki şeytan, ey kötülük! Seninle her gece hesaplaşıyorum. Ne sen galip gelebildin ne de aydınlığı mağlup ettin...

İyi veyahut kötü bütün hakikatler aslana benzer. Onlara dokununca alemi birbirlerine katarlar. Hakikat, kıyısı, dibi bulunmayan büyük bir deryadır. O deryanın suyu ise baştan başa ateştir. Dalgası da inci.

Ey can! Bu hakikat ateş yağmurudur. Bir damlası yüzünden yeryüzü harabeye döner. Bir damlanın meydana getirdiği tufanda aynı gemiye biner. Niceleri de boğulur gider. Orada nice kuvvetli, kükremiş aslanlar, ceylanlar şekline girmiş, gizlenmişlerdir. Aslında insanın aradığı her şekil, her suret, düşünceden meydana gelir. Gönle, gamdan bir peygamber gelince, ötelerden Cebrail göllere iner.

Gecenin gizlediği hakikat nedir? Bu tepeden tırnağa kana bulanmış gök kubbeden yağan nedir? Kendi ciğerinden akan kan mıdır? Peki kader nedir? O kanı durdurmak mı, yoksa o kanda boğulmak mı?

Bu sonsuz gök bizden midir, değil midir?

Bu yıldızlar canlı mıdır, cansız mı?

Dostlar olmalı bu göğün içinde,

Düşman olmalı

Canlıysa bu yıldızlar toprağında can olmalı,

Nefes alınmalıdır

Yaşanıp ölünmeli

İnsan bu göğün boşluğuna dayanmaz

Bir koca göğün içinde, bir ufacık dünyada yapayalnız

Zamanın rahmine, sabahın nutfesi düştü az önce.

Gün doğuyor yine

Şimdi hatırla ki, sen de bir zamanlar yokluğun karanlığında yitiktin.

Kimsenin adını bilmediği, hatırını saymadığı biriydin.

Hatırla ki, Allah seni yokluğun gecesinden, varlık ufkuna eriştirdi.

Unutulmuşluğun gecesinde bırakmadı seni...

Seni sahipsiz de bırakmadı.

Şimdi seher vakti.

Sehere aç gözlerini

Güneş göğün en yüksek noktasında, tıpkı gençliğin gibi.

Şimdi gün de bir delikanlı.

Heyecanlı ve telaşlı...

Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi, hiç akşam olmayacakmış gibi...

Oysa, güneş şimdi batmaya başladı.

Zirveye erişen herkes gibi o da alçalmaya başladı.

Akşama akıyor ışıklar artık.

Bil ki gün akşamlıdır; bil ki yazın sonu hazândır.

Vakit öğle...

O kadar gürültü var ki ortalıkta.

Kalbinin sesini duyamıyorsun bile.

Ruhunun sonsuza uzanan emellerine kör olmak üzeresin.

Telaşların arasından sıyrıl, yer ayır ruhuna.

Kalbini sonsuzluğa bitiştir.

Güneş solgun rengini bırakıyor güller üstüne.

Hüzün renkli,

Bulutlar sardı göğü.

Güneşin saltanatı bitmek üzere.

Hatırla ki, sen de bir ömrün ikindisine yürüyorsun

Tenin soluyor.

Gözlerinin feri çekiliyor

Öbür kıyısındasın artık nehrin

Güz yaprakları gibi...

Hem dalındasın hayatın, hem de düşmeye hazırsın.

Rüzgârı bekliyor gibisin (:

İnceldiğin yerden kopmaya hazırsın

Hoyrat bir rüzgâr artık zaman

Can olmalıdır göğün yıldızlarında

Can bize benzer

Veya benzemez

Dost veya düşman gelmeliler dünyamıza

Dolaştığım denizlerce düşünüyorum,

Herkes gibi teselliye muhtaç olsaydım eğer,

Fakat bütün bunlar da olur,

O kapıyı kapa. Gayret kemerini kuşan. Bize can şarabını sun. Bu meyhaneye aşık kişileriz biz. Hem çok uzaklardan geliyoruz bak. Çok uzaklardan. O kapıyı kapa. Gel sen...Asıl bizi gör. Gör halimizi, acı...Bir başka kapı aç. İşte şurda. Bir gizli kapı. Bir büyük sağrak bul getir bize. Sonra doldur şarabı eski dostluğumuzun şerefine. O kapıyı kapa. Gel bizi yıka, arıt. Bugün yüzünde bir başka güzellik var senin. Bugün dudağında başka bir tad var. Boyunda başka bir yücelik. Bugün kırmızı gülün bir başka daldan...Ayın gökyüzüne bugün sığmamış. Göklere benzeyen göğsün bugün daha geniş. Hangi yanından kalktın bu sabah? Söyle. Bir başka kavga var dünyada senin yüzünden. Dünyada bir başka gidiş. Biz senin gözlerinden gördük aslanlara meydan okuyan o ceylanı. Başka bir ovası var o ceylanın bugün. Her zaman yeni bir suret, her an yeni bir güzellik görmedeyim. Yeni görmekle de, elem ve utanç kalmaz, insan daima yeniden yeniye neşelenir durur. Gözlerinin denizinde onu arama. O inci bir başka denizde. Bakarsın bugün sever bu yürek. Bakarsın yarın sevilir.  Kendine kağıttan kanat yapıp dağdan uçmaya kalkışma! Bu sevdada niceler başından oldu. Yüreğimin özünde başka yarınlar var. O canlara canlar katan la’l, şarapla, la’l içinde la’l olduk, la’l içinde la’l kesildik. Hani bir gün, bilmem unuttun mu? Biz hepimiz uykudaydık. Sen bir tekme atmıştın bize derken bir, bir daha. Uyanmıştık uykudan. Oturup şarap içmiştik sonra. Şarap başımıza vurmuştu. O zaman olmuştu işte ne olduysa. Haydi, inadı bırak. İnadı bırak da kendine gel. Bize şarap ver. Şarabım aşk ateşidir, hele onun eliyle sunulursa, öyle bir ateşe odun kesilmezsen yaşamak haram olur sana...Söz dalga dalga coşmada...Ama onu dudakla, dille değil. Gönülle canla anlatman daha iyi. 

Aşk nedir? 

Bilmiyorsan gecelere sor, şu sapsarı yüzlere, şu kupkuru dudaklara sor. Su nasıl yıldızı, ayı aksettirir, gösterirse, Bedenler de canı, aklı bildirir, gösterir. Can, aşktan binlerce edep öğrenmede. Öylesine edepler ki, mekteplerde okunup öğrenilmesine imkan yok. Gökyüzünde, yıldızlar arasında parlak ay nasıl görünürse, aşık da yüzlerce kişi arasında öyle görünür. O göründü mü herkesin parlaklığı söner. Akıl bütün gidilecek yolları bilse bile, gene aşk yolunu bilemez, şaşırır kalır. Yemyeşil aşk bağının sonu, ucu-bucağı yok. Orada gamdan ve neşeden başka ne meyveler var! Aşk davaya benzer; cefa çekmek de şahide. Şahidin yoksa davayı kazanamazsın ki! Her ne kadar dille anlatmak aydınlatıcı ise de dile (gelmeyen) aşk, daha parlaktır. Aşk, seçkin erler için gemiye benzer. Gemiye binen kişinin bir afete uğraması nadirdir, çoğu zaman kurtulur. Aşkın beş yüz kanadı vardır. Her kanadı, arştan yer altına kadar bütün kâinatı kaplar. Aşk, denizi bir çömlek gibi kaynatır; Aşk, dağı kum gibi ezer, eritir. Aşk, gökyüzünü çatlatır, yüzlerce yarık açar; aşk, sebepsiz yeryüzünü titretir. Temiz aşk, onunla eşti. Allah aşk yüzünden ona “Sen olmasaydın...” dedi. Gönüllerin dönüşünü aşktan bil. Aşk olmasaydı, dünya, donar kalırdı. Bu dünya pazarında sermaye altındır; O dünyada ise aşk ve iki ıslak göz. Zahirî güzelliğe ait bulunan aşklar da aşk değildir; onlar sonunda bir utanç vesilesi olur. En güzel olan Allah aşkından başka ne varsa, can çekişmeden ibarettir...Âşık, aşk diyarında ne söylerse söylesin, ağzından aşk kokusu duyulur. Onların varlıkla işi yoktur. Yoklukta çadır kurarlar. Onlar, yokluk gibi bir renktedirler, bir tek ruhları vardır onların! Sevgilinin güzelliği müderristir. Defterleri, dersleri, meşkleri de onun yüzü! Âşık, başını verince akıl kalır mı? Her şey helâk bulur, yalnız O’nun hakikati kalır.Şeytan bile âşık olsa topu çeler; bir Cebrail kesilir, şeytanlığı ölür Kul, daima elbise diler; âşığın elbisesi ise daima sevgilinin cemalidir.

Prag-Berlin treninde pencerenin yanındayım,

Akşam oluyor,

Dumanlı, ıslak ovaya-akşamın yorgun bir kuş gibi inişini severmişim meğer

Akşamın inişini, yorgun kuşun inişine benzetmeyi sevmedim

Toprağı severmişim meğer,

Toprağı sevdim diyebilir mi onu bir kez olsun sürmeyen,

Ben sürmedim,

Platonik biricik sevdam da buymuş meğer,

Meğer,

Irmağı severmişim,

İster böyle kımıldanmadan aksın,

İster uzasın göz alabildiğine dümdüz,

Bilirim, aynı ırmakta yıkanılmaz bir kere bile,

Bilirim, ırmak yeni ışıklar getirecek sen göremeyeceksin

Bilirim,

Benden önce duyulmuş bu keder benden sonra da duyulacak,

Benden önce söylenmiş bunların hepsi bin kere,

Benden sonra da söylenecek,

Gökyüzünü severmişim meğer,

Kapalı olsun açık olsun

Ağaçları severmişim meğer,

Yolları severmişim meğer,

Bir kapalı kutuda ikimiz

Dünya akıyor iki yandan, dışarda dilsiz uzak

Hiç kimseyle hiçbir zaman böyle yakın olmadım

Belki böyle bir şey olmadı...

Çiçekler geldi aklıma her nedense,

Gelincikler, kaktüsler, fulyalar

Çiçekleri severmişim meğer,

Üç kırmızı karanfil yolladı bana,

Yıldızları hatırladım…

Severmişim meğer,

Gözümün önüne kar yağışı geliyor,

Meğer kar yağışını severmişim,

Güneşi severmişim meğer,

Meğer denizi severmişim,

Hem de nasıl,

Bulutları severmişim meğer,

İster altlarında olayım ister üstlerinde,

Yağmuru severmişim meğer

Ağ gibi de inse üstüme ve damlayıp dağılsa da camlarımda yüreğim

Beni olduğum yerde bırakır ağlara,

Ya da bir damlanın içinde ve çıkar yolculuğa,

Haritada çizilmemiş bir memlekete gider,

Yağmuru severmişim meğer

Ama neden birdenbire keşfettim bu sevdaları Prag-Berlin treninde?

Yanında pencerenin altıncı sigaramı yaktığımdan mı?

Bir eski ölümdür benim için

Saçları saman sarısı, kirpikleri mavi

Zifiri karanlıkta gidiyor tren,

Zifiri karanlığı severmişim meğer

Kıvılcımlar uçuşuyor lokomotiften-kıvılcımları severmişim meğer

Meğer ne çok şeyi severmişim de altmışında farkına vardım bunun

Prag-Berlin treninde

Yanında,

Pencerenin yeryüzünü dönülmez bir yolculuğa çıkmışım gibi seyrederek

Sesssiz herşey, sen de yoksun nedense

Başka bir sabahın hatırası aslında bu

Bugün sokaklar yeterince boş değil

Deniz fazla soğuk senin için bile

Kalmak isteyebileceğin gibi her şey ama

Güzel, eski bir şiir

Hayır, sadece onun şarkısı

Tatlı bir esinti tek kişilik güneşine rağmen

Olmak istediğimiz o başka yer tam da burası

Tam ortasındayız zaten yolun, kaplumbağa gibi

Dönemiyoruz başladığımız yere

Karşısı da çok uzak, görünmüyor bile

Vızır vızır geçiyor arabalar etrafımızdan

Sarılıyoruz yarın yok gibi birbirimize

Açıyorsun gözlerini,

Kaçmış rüzgar, bitmiş şarkı

Güneş çok kızmış yine her zamanki gibi

Keşke dünde olsaydık bir şekilde diyorsun Umarsızca yatarken kumların üstünde

Deniz güzel ama ya dünya içine düşerse?

Soğuk, diyorsun, ya da çok uzak bir yerde

Arabalar geçiyor vızır vızır etrafımızdan

Arılar uçuyor denizin üstünde

Ayda olsaydık , keşke diyorsun, yalnızca ikimiz

Sokakta beş yıl sonrasının çocuk sesleri

Bu kadar sıcak, bu kadar kalabalık olmazdı belki

Bu kadar muğlak olmazdı hiç bir şey

Bugün yaşamak çok fazla hoş değil

Sadece eski bir şarkı...

Hayır, sadece onun sözleri

Sabah bırakıyor yerini başka bir zaman, başka bir evrene

Ben beş yıl sonra benzer bir sokakta, Yerde yatıyorum ,

çocuk sesleri gitmiş

Ölü ve yalnız

Olduğumuz, olacağımız

Bitenler, hayatımız

Denemek, çabalamak

12 için uğraşmak

12'ye kadar bırakmak

Karşıdan gelen bulutlardan,

Uçurumlardan,

Uçurtmaları,

Uçmak isteyenleri,

Çürümek isteyenlerden,

Kaçmak isteyenleri,

Her mevsim için bir tane

Ya da üç

12 için barışmak

Sadece 12'ye kadar...

Bitti her şey

Ne olacaktı başka?

Şüphe, Uyum, Hayat

Kalpler, şüphe içinde kalsa

Kalpler, uyum içinde atsa

Kalpler, hayattan bıksa,

Ve gitse uzaklara

12 için uzaklaşsa?

12'ye kadar dönse ama

Neye baksan yabancı...

Çaresizlik diz boyu,

Umudumuz, Sonumuz,

Susuzuz doğduğumuzdan beri

Yolumuz belli şimdiden,

Kırılan bacaklar, bırakılan kuşlar Güvercin galiba

Onlar uçar sadece eve doğru

Kaç gece korktum olmayacaksın diye

Kaç gece büyüdüm sensiz

Kaç beni öldürdüm 12 için

Göstermek, bitirmektir değil mi?

Aşağılık biriyim 12'ye kadar

Güneş doğacak yine de Aşağılıkların da üstünde

Düşünmeyelim,

Hatırlamayalım,

Duymayalım aslında olmayanı,

Olması gerekmeyeni,

Yolumuz belli, evet

Cennet değil ama, Sırat hiç değil

Kaç gece ağladım Özgür olmak için belki

Aptal olmak için

Aynı yere çıkıyor hepsi, tüm yollar

Aynı geceyi arıyor tüm saatler

Aynı şey için yazılmış tüm şarkılar

12 için

12'ye kadar