''Hep aklımdasın, çok düşünüyorum seni, seninle konuşuyorum. Senin o yabancı, siyah saçlı başını ellerimin arasına alıyorum. Göğsündeki taşları itmek, karanfilli ellerini serbest bırakmak ve şarkı söylediğini duymak istiyorum.”

“...O an, hayatında ilk kez, bir insanın tek bir gecede tenine nüfuz edebileceğini, aşk anının, bir dalın ucuna toplanan su damlası gibi birikerek gelmediğini -tüm hayatını başka bir hayata geçirme anı olmadığını daha çok arkanda bıraktıklarınla tanımlandığını anlamıştı.”

“-Bir ağaç dalındaki kar gibisin. Birini unuttuktan sonra bile mutluluklarının ya da hüzünlerinin sesini hatırlayabiliyorsun, bedeninde hissedebiliyorsun.”

“…Baştan başlayayım, beni yine kundakla.”

“Aşkın ilk kez ölüme inanmamızı sağladığı bir an vardır. Kaybını düşünmüş olsan bile, uyuyan bir çocuk gibi sonsuza dek taşıyacağın birini tanırsın.”

''...Biri fotoğrafımı çekiyorkenki gibi durdum

Azıcık gülümsedim

Ve dünya bana gülümsedi...

Çakılların üstünden yürüdüm

Yürüdüm ki, bir sese benziyordum sanki

Yüzyıllarca önce kırılmış bir kemik sesi İyice duydum

Çıkarken bahçe kapısını açık bıraktım

Çok yüksekti. Deniz dibi renginde ve demirdendi. Üstünde aslan başı

Tek başıma hiç sorunun yanıtını bulamıyorum. Hep yeni hayatlar yaşamayı isterken, kendimi aynı hayatı tekrar tekrar yeniden yaşarken buluyorum... Sisli bir gecede yolunu kaybetmiş gemilere benzetiyorum kendimi...

Yanına gidip konuşmak isteğim insanları da işte bu kayıp gemilere benzetiyorum. Uzaktan soluk ışıklarını görüyorum... Ama ne onlar bana yaklaşabiliyorlar, ne ben onlara... Sisli gecede birbirimize uzaktan bakıp yeniden kendi kayboluşlarımıza karışıyoruz. Evimde duramıyorum…Kendimi sokaklara atmak, insanlarla konuşmak, kendimi onlara anlatmak istiyor um. Dinliyor gibi gözüküp dinlemeseler de, anlıyor gibi yapıp gerçekte anlamasalar da...Anılar birer zorba gibi yükleniyorlar bizlere. Durmadan hesap soruyorlar... Tekrar tekrar aynı görüntüler belleğimi kanatıyor...

Bir başıma dinlemek istemiyorum ayrılığın şarkısını...Ayrılık zorba anılarıyla geliyor... Her zorba anı beni ayrılığın karşısında küçük düşürüyor. Kimin gözlerine baksam, bu gördüğün ben değilim, ben aslında çok başkasıyım, diyor... Kimi sevsem bu sevgiyle yarışacağı yerde benimle yarışıyor... Kim beni sevse, bu sevgide önce kendi yaralarını onarmaya çalışıyor...Sevgi bir eliyle çağırıyor, korku iki eliyle itiyor...Kim beni öpse ayrılığın ipini geçiriyor boynuma...Nereye gitsem, oraya benden önce anılarım gidiyor...Oraya benden önce, sevgiyi öğrenmeden önce, nefreti öğrenen kadın gidiyor... Nereden dönsem, ardımda küskünlüğüm kalıyor... Kimse kurtulamıyor bu küskünlükten. Onca gürültüye ve onca kalabalığa rağmen her yer aslında öylesine sessiz ve ıssız ki...Sanki insanlar bu ıssızlığı ve sessizliği gizlemek için durmadan boylukta dolaşıp duruyor ve anlamsızca konuşuyorlar...Birlikte olduğum insanlardan yalnızlığı öğrendim. Hepimiz biriz, Bir’den gelmişiz. Niye bu kavgalar, savaşlar… Hepimiz aynı kervanın yolcusu, aynı kökten türeyen ağacın dallarıyız. Niye bu itişme kakışma… Beri gel, daha beri; bu yol, vuruculuk nereye dek böyle? bu kavga, gürültü, bu hır gür nereye dek böyle? Sen bensin işte, ben senim işte. Gel birbirimizin kadrini bilelim de. Birdenbire birbirimizden olmayalım. Düşmanlıklar dostlukları karartır, neden düşmanlıkları gönülden kovmayalım.

Doymadım size,

Doymadım,

Bahçemin ağaçları, bahçemin çimeni, çiçeği,

Bahçemin dikenleri, doymadım size!

Duvarlar, çitler, kayrak taşları,

Kayrak taşlarıyla konuşan çeşme...

Bazen rüzgârın uğultusuna karışıyor,

Bazen ağustos böceğinin teranesine

Büyük Bahçıvan’ın beni çağıran sesi, Eylülün, sarı yaprakları çağırması gibi...

Bir bahçe mi olsam, gittiğim yerde?

Yalnızca bir ağaç mı pınar başında?

Mor renkli bir güz çiçeği mi?

Gök rengi bir yaz çiçeği mi yoksa?

Hiçbiri değil, hiçbiri belki!

Ey bu topraklar için toprağa düşen!

Bir karış toprağın var mıydı yaşarken?

Bütün ihsaslarımla, Tanrının yaratma sanatını bir körün çağlayana kulak vermesi gibi

hissetmeye çalışıyorum yaşamı

Ben gerçeğim, yanlış fikir olamam

Ben kolu bağlıyım, çözmeyin

Ben, bana çok dersem, elbet yok kibirlenmek

Ben aşığım...ağzı sözlü kalayım

Tersine gözlerin, aksi bakışı

Dostken düşmana çevirdi beni

Ağladığım, düşmanımı güldürdü

Poyraz yeli küme küme kaldırdı, Buğdaysız samana çevirdi beni

Gerçeği bilerek sakla dediler

Misal-i Mecnunlar örneği, çöller

Köküme göz dikti kara cahiller,

Budaksız ormana çevirdi beni....

İnkarın küreği küfrün kazması

Haksızın darbesi gücün ezmesi

Limansız denizin ani azması

Yelkensiz kaptana çevirdi beni

Gönül düşman derken, bakış dost derken

Bulut nara atıp, rüzgar es derken

Biri konuş, derken biri sus derken

Akıllı hayvana çevirdi beni..

Ben bir şarap testisi olsam....bir şarap testisi,

Tıpkı böyle bir bahçede,

Tıpkı böyle bir ceviz ağacının altında

Sızıp kalan bir bahçıvanın

Boynuna sarılıp ağladığı bir şarap testisi!

En eski kelimeleriyle yağıyor çocuk seslerinden bu yağmur

Unutulmuş sözlerin üstünde çıkacak yangını bekliyoruz

Köyler var, kulakları paslı

Çoğul cümleler kurarken, cesur

Gök var, onu bir türlü anlatamıyor olmaktan bütün yorgunluğumuz

Dünya bir şamdansa,

Güneş, ölüp gitmişse

Kendi omzunu, benim omzumdan tanıyorsan eğer

Hatırlamak, pişmanlığı peşinen kabullenmek demektir

Şehre, saçlarından yapılmış bir rüzgar çıkıyor

Garson adisyon açıyor sana bakar bakmaz masama,

Ve gözlerini ödeyecek kadar yaram çıkmıyor

Tuz işine giren bir tabibe sürüyorlar kalbimi

Öpsem, iz bırakmak suç

Sevişmek yasak,

Elini tutsam, tabip bir kamyon tuzu üzerime boşaltacak

Dünya biz için dönmüyorsa, dursun

Kalsın yaşamak...

Biri şu gazete kağıtlarından bize sofralar kursun

Dün gece senin küçücük elinle yalnız yattık

Yalnız senin küçücük elinle yalnızlık

Gökyüzünün, denizin, toprağın, hayalle, emeğin

Belki de baskın korkusuyla vefasız, akıntıya atılan Kitaplar var ya, onlardan

Ve belki de onun için o kadar, O kadar aydınlık ortalık…

Yalan değil, kalbim fena çarpıyor sana

Seni hiç görmeden, bir karanlığa doğru alışarak sevdim

Herkesin kalbinde kuruyan bir kuyudan çıkınca, seni bildim

İsmin belirdi diğer isimlerin yanı sıra

Artık bu pişirilmiş çamurun içini ele veriyor gözlerin

Baktıkça nefes alıyorum ormanların cennetinden

Kokladıkça görüyorum gözeneklenen yolları

Duydukça, dokunur gibi oluyor sesin kulaklarıma

Gayrı tadarsam, yanarım

Dokunursam, ölü sayarım kendimi bu diyarlarda

Gölgeyle üzerine serinliği örten kim? Ses tellerini titretip seni konuşturan? Bir akarsuyun dibindeki çakıl taşını saydamlaştıran?

Başını çıkar, daldırdığın o hayal âleminden ve o başı kurtar imgelerden. Pencereden bak. Dışarıdaki âlemi seyret. Bak neler oluyor orada? İhtişama dik gözlerini. Kendi âlemindeki karanlığın yalancı vehim ve vesveselerin, hakikatsiz kuruntularının eseri. Çık o kasvetli âlemden. Çık ve gözlerinin penceresinden hakiki âlemin hakikatlerine dal.

Bırak kendini.

Hangi hoş vardır ki, nahoş olmamıştır? Hangi tavan vardır ki yıkılmamış?

İlim gönüle yansırsa, İnsanlığın, iyiliğine kullanılırsa yardım olur; ama tene, maddeye yansırsa, bu bir yük, bir ağırlık, bir felaket olur.

Allah, insana şah damarından daha yakındır. Halbuki sen ok gibi olan düşünceni uzaklara fırlatmaktasın. Ey yayını çekip oku atan! Av yakında, sense uzağa bakmaktasın!

Denizi gören göz başka, köpüğü gören göz başka. Köpüğü bırak da denizin gözüyle bak sen. Köpükler, gece gündüz denizden meydana gelir, onları deniz harekete getirir. Fakat sen ne şaşılacak şey, köpüğü görüyorsun da denizi göremiyorsun!

Ümitsizlik köyüne gitme, ümitler var. Karanlığa doğru yürüme, güneşler var.

Sevgiden acılar tatlılaşır, sevgiyle bakır altın olur, sevgiden bulanıklıklar durulur, sevgiyle dertler şifa bulur, sevgiden ölü bile dirilir. Sevgiyle padişah köle olur, sevgiden, zindan gül bahçesi olur, sevgiyle karanlık evler aydınlanır, sevgiden nûr olur. Sevgiyle, demir mum gibi erir, sevgiden hastalık şifa bulur, sevgiyle kahır rahmet olur.

Bil ki görünen şekil yok olur gider. Asıl mana alemidir ölümsüz olan. Niye testinin şekliyle oynayıp duracaksın! Bırak testinin şeklini, suyu ara.

Düşüncen gül ise, sen bir gül bahçesisin, diken ise külhana atılacak odunsun.

Bir can var canında o, canı ara, beden dağındaki gizli mücevheri ara. Ey yürüyüp giden dost bütün gücünle ara, ama dışarda değil aradığını kendi içinde ara!

Hangi renk camdan bakarsan, güneşi o renkte görürsün. Sen doğu olursan, güneş sana gelecektir. Camı kır ki, nur görünsün.

Sevdiklerinin mezarının üstünde otları bitiren kim?

Ecel verileni almadan önce, verilmesi gereken her şeyi vermek gerekir.

Nasıl oluyor da aklına güvenip, hükümler veriyorsun bu iyi oldu, bu kötü oldu diye? Nereden biliyorsun karanlığın içinden aydınlığın çıkmayacağını? Bu acele niye?

“Beyhude ızdıraba düşüp azab çekme, mülk başkasınındır.”

İnsan varlığı bir ambardır; dünya hayatı boyunca doldurulur ve öğütülmek üzere ahiret değirmenine götürülür. Burada ne biriktirilirse orada aynısı olacaktır.

Çünkü bütün alem bir evden fazla bir şey değildir. O sadece bu evden o eve gitmiş, yahut evin şu köşesinden, bu köşesine geçmiş demektir.

Sevgiliyle hoş geçinen sevgisiz kalmaz, müşteri ile iyi anlaşan iflas etmez. Ay geceden ürkmediği için parlak kaldı; gül, dikenle uyuştuğu için o güzel kokuyu elde etti.

Her an dünya yenilenir. Fakat biz, dünyayı öylece durur gördüğümüzden, bu yenilenmeden haberdar değiliz. Ömür, ırmak misali yeniden yeniye akıp gider.

Nefsini alçak gören kişi, ne mutludur. Dağ gibi kendini üstün gören kişinin de vay haline!

Şunu iyi bil ki, bu kibir, ululanma, kendini üstün görme hali, öldürücü bir zehirdir. Ahmaklar bu zehirli şarabı içerek sarhoş olurlar.

Yol düzgün, ama altında tuzaklar var. Yazının tarzı hoş, ama içinde mana kıt. Sözler, yazılar, tuzaklara benzer.

Ayağa batan diken böyle güç bulunursa, gönle batan diken nasıl bulunur?

Kaybolmayan bir ses ara, batmayan bir güneşin nuruna yaklaş!

Bütün ırmaklara su veren deniz bile, her çöpü başının üstünde taşır. Deniz, bu kereminden dolayı eksilmez, ihsanı yüzünden aşağılanmaz.

Her şey vaktini bekler. Ne gül vaktinden önce açar, ne güneş vaktinden önce doğar. Bekle! Senin olan, sana gelecektir.

Zor zamanlar iyi olmak için var ey can! O yüzden sabret.

Her şey gelip geçici ey gönül! Bak az önce aldığın nefes bile geldi geçti. Sen baki olana razı ol.

Kızma hiç kimseye yaptıklarından dolayı. Aksine teşekkür et ihanet edenlere sadakati öğrettikleri için. Minnet duy, yalancılara doğrunun farkına varmanı sağladıkları için. Herkesi sev yaşamına bir anlam kattıkları için. Mutsuz edenlere dua et, sana mutluluğu daha derin hissettirdikleri için.

İnsanlar seni yanlış anladıklarında dert etme. Duydukları senin sesin, fakat akıllarından geçirdikleri kendi düşünceleridir.

Eğriyi kendinde arayan, doğruyu kalbinde bulur. Sevgiye emekle yürüyen, dermanı derdinde görür. Üzülme! Çünkü yaradan, umudu en çaresiz anlarda yollar. Unutma! Yağmurun en şiddetlisi, en kara buluttan çıkar.

Günahlara kefarettir gönüldeki keder. Niyetler halis olunca ameller olmaz heder. Biraz sabreyle, bak neler göreceksin!

Gül düşünürsün gülistan olursun. Diken düşünürsün, dikenlik olursun.

Ben can diyorum, sen ten diyorsun. Ben öze bakıyorum sen renge bakıyorsun...

Sevgili ol ve sevgiliyi gör. Gönül ol ve dostu gör. Yürüyen servilerin ardınca akar suları, gül bahçelerini gör…

Sözcüklerini artır, sesini yükseltme. Ekinler yağmurla büyür, gök gürültüsü ile değil.

Gözlerini kapatırsan, dünyaya ait bir şey göremezsin. Yalnız şunu asla unutma. Sen bir şey göremiyorsun, diye bu alem yok değildir.

İki alem vardır. İlki varlık alemi, ikincisi mana alemi, varlık alemi gündüz gibidir. Olanı biteni açıkça görürsün. Kendini kolayca ele verir. Mana alemi ise, gece gibidir. Onu bulmak için mutlaka gönül ışığını yakmak gerekir.

Akşam çöküyor. Gün, emdiği kanla şişmiş bir böcek gibi devasa olaylarla yüklü bir irilikte.

Her akşam, aynı yer, aynı saatte,

Güneşten eşyama düşen bir çubuk;

Yangın varmış gibi, yukarı katta, Arkamdan gel diyor, sessiz ve çabuk!

İstanbul’un narin silueti, pembemsi bir kızıllıkla kararmaya hazırlanan gökyüzünün son aydınlığıyla, Boğaz’ın akan suları arasında incecik bir çizgi halinde uzanıyor.

Nerdeyse saniye saniye görüntünün ve ışıkların değiştiği bu an, garip bir şekilde günün önemsizliğini hatırlatıyor bana. Hızlıca bir yazı yazmam gerekiyor ve hızlıca bir yazı yazmak istemiyorum.

Günün ağırlığının altından sıyrılıp, akşamın bu kısacık parıltısından günsüz bir zamana kaymak, zamanın günleri önemsiz kılan o sonsuzluğuna sığınmak istiyorum.

Günaydın bana geri gelen şiir!

Bana geri gelen anıt,

Bana geri gelen kalbim,

Bana geri gelen kalbimin ayışığı...

Günaydın yüreğimin kuşluğu

Günle ve olaylarla kabarmış değil, anılarla ve hikâyelerle sükûnete ermiş bir yazının içine bırakmak istiyorum kendimi.

Güneşin batmakta erken davrandığı...

Her gün son akşam gibi gelen bir akşamda, güneş mi batarmış bir özel ismi bitirir gibi?

Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan?

Ne kalmış bir önceden? Ya da sonradan?

Kim koparmış dalından bu yabani incirleri?

Bahar geldiğinde, ben yaşlanmıştım

Ve korkularımı yenemeyecek kadar yaşlıydım

Yolun başından başlamak için, Yolun başına kadar yürümek gerekti

Gördüm

Hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka...

Bütün sevgilerimi harcayabilirim bir çırpıda,

Ben, sonsuzluğun caddesinde, üstelik, gece, yürüyorum.

Tüm sabahlara gölge düştü!

Düştüğüm yerden hiçbir şey göremiyorum Güneş! Sesini duyuyorum yalnızca. Pencereyle görmek arasında ayrılık var.

Bedenim bitkin. Ve bundan kaçmam mümkün değil. Geceler uzun. Her dakika beni ayrı bir dehşete düşürüyor; her yanım sancıyor.Hiç kimseyle birlikte yaşlanmak istemiyorum. Kendimle bile.

En eski anılarımı ayrıntılarıyla içlerinde taşıyan ihtiyarlar gibi belleğim, güneşin çevresinde dönüyor.

Ve neleri aydınlatmıyor ki o güneş!

Her şey mevcut, hiçbir şey yitmemiş. Tıpkı, size daha da canlılık verecek gizli bir güç gibi: Hiçbir gelecek olmadığının kesinliği karşısında geçmiş, büyüyor, kökleri genişliyor. Bendeki her şey bir köktabaka halinde, renkler her tabakada saydamlaşıyor, en ufak görüntü mutlaklaşma eğiliminde. Ama resmetmek, tüm bunları resmetmek artık olanaksız.

Yaşam, belleği icat etmekle gaddarlık etmiş.

Kalkacak bir trene binerken, beni artık içinde bulunduğum ülke, gideceğim kent, ineceğim istasyon, bindiğim tren ve kompartımandaki insanlar beni ilgilendirmiyor. Trene binerken ben’in içinde bulunduğu duygu birikimleri ilgilendiriyor. Dış dünya ile tüm bağlantılarımın duygu birikimlerinden oluştuğunu biliyorum artık. Yazı yazmak isteğinin dış dünyaya karşı bir tür savunma olduğunu daha iyi algılıyorum. Yaşamın kendisi, yazı yazmaktan çok daha gerçek, çok daha derin olduğunu da biliyorum.

Ben buradan geçip giderken, nihayet yağmur başladı. Bu sabah artık yağmuru neden bu kadar çok sevdiğimi anladım. Ağlayan bir yüreğe benzediği için…Benim gibi.

Taş yeşermez, geçmiş olsa da nevbahar,

Toprak ol da, bak nasıl güller açar.

Taş gibiydin, çok gönül kırdın,

yeter,

Toprak ol, üstünde hoş güller biter.

Gündüz gibi ışıyıp durmayı istiyorsan, geceye benzeyen varlığını yakadur.

Akıl, bir başka akılla çeşitlik kazanır, ışık çoğalır, yol belirir. Fakat nefis, bir başka nefisle sevindi mi karanlık artar, yol belirsizleşir.

Sevgiden acılar tatlılaşır, sevgiyle bakır altın olur, sevgiden bulanıklıklar durulur, sevgiyle dertler şifa bulur, sevgiden ölü bile dirili. Sevgiyle padişah köle olur, sevgiden zindan gül bahçesi olur, sevgiyle karanlık evler aydınlanır, sevgiden nar nûr olur, sevgiyle demir mum gibi erir, sevgiden hastalık şifa bulur, sevgiyle kahır, rahmet olur.

Ne kadar zengin olsan, ancak yiyebileceğin kadar yersin. Denize testiyi daldırsan, alabileceği kadar su alır, gerisi kalır.

Eli görmeyen kişi, yazıyı kalem yazdı sanır.

Bil ki, görünen şekil yok olur gider. Asıl mana alemidir ölümsüz olan. Niye testinin şekliyle oynayıp duracaksın! Bırak testinin şeklini, suyu ara...

Deniz gibi mal kazan, fakat sen üzerinde gemi ol.

Ancak fikirdir varlığın, gerisi et ve kemiktir bir yığın.

Düşüncen gül ise, sen bir gül bahçesisin, diken ise külhana atılacak odunsun.

Bir can var canında, o canı ara, beden dağındaki gizli mücevheri ara. Ey yürüyüp giden dost! Bütün gücünle ara, ama dışarda değil aradığını kendi içinde ara!

Hangi renk camdan bakarsan, güneşi o renkte görürsün...Camı kır ki, nur görünsün.

Bir yıl daha bitiyor

İşte bu kadar duru, bu kadar yalın,

Bu kadar el değmemiş,

Sıradan bir gerçeği daha,

kolları bağlı hayatımızın

Bu şiire nasıl dahil edilebilir bir yılın son günleri?

Her sonda, her başlangıçta ve her defasında alır gibi başkasını karşımıza?

Perdeler çekip, ışıklar söndürüp

oturup yatağın içinde, bir başımıza sorgulamak kendimizi

Öğrenmek ikimizin anadilini,

İkinci belleğimizi

Öğrenmek kendimizle hesaplaşmanın buzul ilişkilerini

Bu aynanın dehlizlerinde gezinirken, görürüz Karanlık günlerimizin kenar süslerini

Biterken yılın son günleri,

Biliyoruz, takvimler belirlemez değişimin mevsimlerini

Gençlik ikindilerini,

Kargınmış bir çocuktuk büyüdüğümüzden beri...