İkimiz birden sevinebiliriz

Şu kaçamak ışıklardan, şu şeker kamışlarından

Bebe dişlerinden, güneşlerden,

Yanan otlarından,

Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar...

Şu aranıp duran korkak ellerimi tut

Bu evleri atla, bu evleri de, bunları da

Falanca durağa şimdi geliriz, göğe bakalım

İnecek var deriz....Otobüs durur, ineriz

Bu karanlık böyle iyi, afferin Tanrıya

Herkes uyusun, iyi oluyor, hoşlanıyorum

Hırsızlar, polisler, açlar, toklar uyusun

Herkes uyusun

Bir seni uyutmam, bir de ben uyumam

Herkes yokken biz oluruz, biz uyumayalım

Nasıl olsa sarhoşuz, nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda

Beni bırak, göğe bakalım

Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum...

Tuttukça güçleniyorum, kalabalık oluyorum

Bu senin eski zaman gözlerin, yalnız gibi ağaçlar gibi

Sularım ısınsın diye bakıyorum, ısınıyor

Seni aldım bu sunturlu yere getirdim

Sayısız penceren vardı, bir bir kapattım

Bana dönesin diye bir bir kapattım

Şimdi otobüs gelir, biner gideriz

Dönmeyeceğimiz bir yer beğen, başka türlüsü güç

Bir ellerin, bir ellerim yeter belleyelim yetsin

Seni aldım, bana ayırdım

Durma! kendini hatırlat

Durma kendini hatırlat

Durma

Göğe bakalım

Bir bir ayıklayıp saçlarımdaki günahları,

Uçlarında süzülen telleri birbirine bağlıyorum

Bu köprü benim için

Bu köprü bizim için,

Bu köprü taşıyacak bizi ışığa,

Bu sefer yürekten inanıyorum

Duy beni

Sınırları genişler mi yağmurlarla?

Bir gri bulut gibi giydim,

Oysa Bir andı, kısacık bir an,

Öylece duruyordum dünyanın köşesinde usluca

Seçemeden ve öyle usluca dururken, Ayağımın altından kayıvermişti evren

Bir kararsızlıkla başladı sanmıştım her şey

Şâh tuttu, bağladı gözlerime gözlerini.

Bir gölgenin kokusunda tanıyorum seni. Önümde rüzgârın… Ve bir masa, üstünde garplı bir mumun kederi. Yoktur uykusu karanlığımın...Uyanır durur yatağımın kenarına. Kanaviçelerde ufalanır küskünlüğü. Bilirim yeniden ilmek ilmek aşkı… Ve saf bir çocuk gibi gözlerinden doğmayı…

Senin gözlerin acılarına kefil mi?

Bir anlaşmaya varmaz mı parmak uçlarımdan kanayan geceyle?

Lirik bir savaş içinden geçmekteyiz. Bir tutam saçı yakıp aşkın sihri tutsun diye ağlaşan çöl kızlarına zamanın hatırı sayılmış umut… Âh kulağımda umudun iç içe geçmiş telleri! Önümde rüzgârın… Titredikçe sen, sağır oluyorum!

Şimdi sadece yürü ayaklarım....

Âh o sabah küçüğü ayaklarım… Kurudular. Bedenimi bırakıp yürüdüler yıldızlarını dokuduğum masal üzerinde. Soyuldu topuklarımdaki yıldız tozu. Yarım bırakılmış kadehlerde yürümeyi unuttuğun topraklardı bunlar.

Öyle bir enkaza dönmüştüm kii

Güzele dair her şeyden nefret ediyordum

Bana verdiğin hediyeyi geri al artık istemiyorum...

Hayat zorladıkça değer kazanmıyor ki

Halen neyi beklediğini anlamıyorum

Bu köprüyü, tüm günahlarımızı birbirine ekleyerek bizim için yaptım

Belki başka bir karanlığa götürecek bizi ama sen sakın korkma

Bana gözlerinden bir ateş badesi uzat! Bu sefer sarhoş oluncaya kadar yanında kalayım.

Karanlık daha iyi gelecek bize o sahte ışıklardan

Ve lütfen unutma,

Son dönemeçten önce gördüğün o ışığı sakın takip etme...

Sen elimden tutunca, Bir mavilik çökerdi gözlerime

Sonra tüm denizler çekilir,

Bir orman, uğultularla sarsılır,

Bir güvercin sürüsü havalanırdı

Sen tutunca ellerimden,

Avlunun beyaz taşlarına dökülürdü Kızıl yaprakları bir çınarın

Ve ben günlerce, O yapraklara gömülüp ölmek isterdim.

Göğsündeki taşları itmek, karanfilli ellerini serbest bırakmak ve şarkı söylediğini duymak istiyorum.

Daha zamanın gelmedi diyeceksin diye çok korkuyorum

Artık hatırlamıyorum bile nefes almaktan hoşlandığım zamanları

Sanki ruhu, verilmesi unutulmuş bir bebektim dünyaya gelen

Ölü doğdum aslında

Ama hala nefes alıyorum diye, kimseyi öldüğüme inandıramıyorum

Ölmek değilse eğer bu,

Ya da yaşamak böyle bir şeyse,

Dur, söyleme...

Sana bütün hoşlukları, bütün sevgimi veriyorum, kabul edemeyeceğin bütün öpücükleri ve sarılmaları, bir düşünce boyu yanımda olmama izin ver…

Gökyüzüne bakınca yıldızları görmüyorum artık, Bedelimi okuması için seçtiğin o görkemli meleğinin gelişini gözlüyorum

Hayatta güzel şeylerde vardır belki

 ''...Mektubunda anlattıklarını, olayları yaşadıkça daha iyi anladım. Tekrar tekrar okudum. Seni tanıyınca, seni iliklerime kadar anlayınca, çocuklarıma mektubunu aynen mezar taşıma yazmalarını vasiyet ettim. Tabii müsaade edersen. Sen mi benden daha acı gerçekler yaşadın, ben mi diye düşünüyorum bazen. Ben daha acısını yaşadım muhakkak gibi geliyor bana. Gene de kararı sana bırakıyorum. Daha fazla vaktini almamak için her şeyi yazmak istemiyorum. Zaten bütün ağaçları kâğıt, bütün dağları kalem yapsam, yine de yazmaya yetmez. Sana insanları özetlediğim bir şiirimi de yazıyorum. Şiiri tekrar tekrar dikkatle oku. Kendini benim yerime koy. Sakın yanlış anlama. İsyanım Tanrı’ya değil...''

''Beni niye iki ayaklı yarattın Tanrım? Suçum günahım neydi insan olmak için? Yüzümüz alabildiğine saf ve güzel, İçimiz alabildiğine çirkin... Günahımızı esirgiyoruz karşılığı olmadan, düşün Vermiyoruz milyonlarca yıl susamışa bir yudum su. Uykumuzda bile başkalarının mezarını kazıyoruz Kızma ama Tanrım gerçek bu, doğrusu...Menfaat, bir siyah gül- saçlarımızda her gün açan. Utanıyorum insanlığımdan gördükçe hayvanları Hayvanları seviyorum, gördükçe içlerinden insanları.''

Aşktan kaçış varsa bile kurtuluş yoktur.

Şebnem, çizgi film kuzusu, tütsülenmiş bir bahçede saklambaç oynuyor gibiyiz. Sensiz bütün fincanlar, odalar boş; sokakların hepsi ıssız, hiçbir gezegende bana hayat yok.

Şebnem, her şeyde senden bir anı aksediyor, senin masumiyet kanıtı parmak izlerinle dolu sanki dünya.

Gelgelelim masumiyet, yaşam belirtilerinin azlığı demektir şebnem.

Bu gidişle yokluğunun gürültüsünden sağır olacağım.

Eline sihirbaz değneği geçmiş kör gibi. arabalar etrafımda keskin frenler yaparak duruyorlar. beynime sıcak asfalt dökülmüş gibi, hasretin katranı kafatasımdan gövdeme damlıyor.

Şebnem seninleyken içimi padişah gururu kaplıyordu.

Gözlerine bakınca, kanımda gıcır gıcır hançerler, kılıçlar yüzüyordu.

Senin kadife geometrin başımı döndürüyordu.

Bir yandan da karşında kendimi mağaranın girişindeki kütük gibi hissediyordum.

Şimdi uzaya fırlatılan mekikte kilitli kalmış sinekten beterim...

Şebnem, İstanbul, Türkiye, dünya, galaksi, uzay senin olduğun yerde başlıyordu; neredesin?

Sensiz, yolunu kaybetmiş görünmez adam gibiyim.

Aptallığın otobanından dehanın patikasına mı varacağım? inşallah o yol, iki kişinin yan yana yürüyebileceği kadar geniştir (:

Kafamın içinde kocaman bir ağaç ve küçücük bir maymun var. daldan dala zıplıyor, onu evcilleştiremiyorum. bütün şarkılarda senden Bahsediliyormuş, onu fark ettim. saray çatılarında senin için düello yapılmış..

Her insan bazen gökte yabancı bir cisim görür de gözlerine inanmaz ya, yanındakine “benim gördüğümü sen de görüyor musun?” diye sorar. ben de seninleyken gözlerime inanamıyordum. kulaklarıma inanamıyordum. vücudumdaki hiçbir hücreye inanamıyordum. kimseye soramıyordum da “benim gördüğümü sen de görüyor musun?” diye..

Seni unutma fikri bile, sana kavuşma umuduna bağlanıyor içimde. senden kaçış varsa bile kurtuluş yok şebnem.

Artık, su olsam sana doğru akarım, uçak olsam sana doğru uçarım, erik olsam sana doğru yuvarlanırım..

Öpüyorum gözkapaklarını, dizkapaklarını, kalp kapakçıklarını.

Ne olur kim olduğunu bilsem Pia’nın?

Ellerini bir tutsam, ölsem

Böyle uzak uzak seslenmese

Ben bir şehre geldiğim vakit, o başka bir şehre gitmese

Otelleri bomboş bulmasam

İçlenip buzlu bir kadeh gibi buğulanıp buğulanıp durmasam

Ne olur sabaha karşı rıhtımda çocuklar Pia’yı görseler?

Bana haber salsalar,

Bilsem, İçimi büsbütün yıldız basar

Bir hançer gibi çıkıp giderdim

Ben bir şehre geldiğim vakit, o başka bir şehre gitmese

Bana bunu yapmasalar....

Ne olur sabaha karşı rıhtımda seslendiğini duysam?

Sırtında yoksul bir yağmurluk,

Çocuk gözleri büyük büyük

Üşümüş, ürpermiş soluk

Ellerini tutabilsem Pia’nın

Bir akşam-üstü pencerenden bakıyordun

Ağır ağır, yollara inen karanlığa.

Bana benzeyen biri geçti evinin önünden.

Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya...

O geçen ben değildim.

Bir gece, yatağında uyuyordun..

Uyanıverdin birden sessiz dünyaya

Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,

Ve karanlıklar içindeydi odan…

Seni gören ben değildim.

Ben çok uzaktaydım o zaman,

Gözlerin kavuştu sebepsiz ağlamaya.

Artık beni düşünmeye başladığından,

Bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya...

Bunu bilen ben değildim.

Bir kitap okuyordun dalgın...

İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.

Genç bir adamı öldürdüler romanda.

Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın...

O ölen ben değildim..

Günlerce, gözbebeklerini tutuşturan o gizli alevin kaynağını Sorardım kendime

Geceler boyu yolumu arardım zor ve aşılmaz tepelerde.

Sonra ışıklar söner, sonra yıldızlar Düşerdi içimdeki serin göllere.

Sen elimden tutunca, Ben miydim? yoksa bir başkası mıydı yürüyen seninle?

Dalgalara ve rüzgâra basmadan yürüyen.

Öyle derin ki gözlerin,

İçmeye eğildimde, bütün güneşleri pırıl pırıl orada gördüm

Orda bütün ümitsizleri bekleyen ölüm öyle derin ki, her şeyi unuttum içlerinde

Sen, tutunduğum dal

Sen, dinlendiğim vaha.

Sen, kaybettiğim ışık.

Sen elimden tutunca, Deniz basardı içimi

Sen elimden tutunca, yüreğim Yeşil yosunlara takılıp,

Günlerce dip akıntılarının peşi sıra gitmek isterdi

Sen elimden tutunca, kayaları delip çıkardı bir çiçek

Peşimde kanıma susamış canavarlar var,

Gecenin sabaha yakın olan kısmında çalı ol

Yapraklarının arasına al beni,

Çocuklar kadar berrak pınarlar olsun avuçlarında,

Bir yudum içtiğimde, ay kanatlarını tak gözlerime

Haykırsam, haykırsam, haykırsam…

Seni yatıracağım ellerimde Bir ıhlamur yaprağı gibi

Seni yatıracağım Menekşeler gibi

Seni yatıracağım gözlerimde Bir yağmur suyu gibi

Ben hem kendimden bahseden şiirler yazmak istiyorum,

Hem bir tek insana, hem milyonlara seslenen şiirler

Hem bir tek elmadan, hem süpürülen topraktan,

Hem zindandan dönen insan ruhundan,

Hem bir tek insanın sevda kederlerinden bahseden şiirler yazmak istiyorum,

Ölüm korkusundan, hem ölümden korkmamaktan bahseden şiirler yazmak istiyorum

Sardunyaların, mor şebboyların suyunu vermek için bahçeye çıkıyorum

Unutmakla unutmamak arasına gerili o sırat köprüsünden geçiyorum

İnceliğim, dal gibiliğim, ellerim…

Kıraç, boz ve kurak bir boşluktayım

Ben burada, sapların üstünde öğle uykusundayım

Dünya aşağıda, dağlar uzakta

Ben küskünüm ama şu yamaç kadar

Seyrek salkımım bağda

Güz geçmiş üstünden

Ve tenha.

Göl gibi misin?

Göl gibi misin?

Bir su şiirinde, gürültüyle konuşuyorsun

Her gün bir kez bu kitabın başına geçtim. Her gün bir kez dışarı çıktım. Kırık bir bulutla yürüdüm. Her gün bir insana bakıp, yüzümü yere eğdim. Her gün bir gazeteye boş gözlerle baktım. Her gün birileri konuştu, onları dinliyor gibi yaptım. Her gün bir kez “neredeyim” diye sordum kendime. Her gün bir kuzey kışı indi içime. Her gün karşımda duran fotoğraflarına baktım. Bir kez öfkelendim her gün. Bir kez sordum kendime neden bu kadar bağlandın? diye. Her gün adalet ve zalimlik üzerine düşündüm. Belki de her şey...

Her gün bir barbar, bir medeni ile gezdim sokaklarda. Her gün bir perdeyi aralamaya çalıştım. Her gün hiçbir şeyi anlamadığımı düşündüm, her gün her şeyi anladığımı düşündüm. Güvercinleri yolculadım. Her gün, günlere dayanamadığımı düşündüm. Kitapları alt alta, dergileri kıvırarak yan yana dizdim.

Ne idüğü belirsiz yerler benimle yürüdü. Gördüğüm her “cümle” bana bir bıçak gibi battı, anlamadım. Her gün bir taş parçası söktüm içimden. Her gün uyku beni koynuna alsın diye yalvardım. Her gün, gün bitiyor, gece bitmiyor dedim. Her gün işlerin beni avutmadığını gördüm. Ayrılık günlerini sonradan niçin sisli bir perde gibi hatırlarız diye sordum. Öfkeni unutma dedim kendime her gün,

Unutursan, düşersin dedim. Her gün en az bir saati ayakta durmaya, dimdik durmaya ayırdım.

Ömür sözcüğünü bir kez kalbimden geçirdim. Her gün ömür sözcüğü kömür gibi tınladı içimde. Her gün sana içimden bir kez “sevgilim” diye seslendim. Her gün sana bir kez “zalim” diye seslendim. Her gün, yan yana oturup birbirine rikkatle bakan iki yaşlı kadını düşündüm. Her gün o kadınların bu fotoğrafı yırtıldı dedim. Her gün “âh” ettim bir kere, bir kere o âh’ı geri aldım. Her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm. Her gün bir kilidi açmaya çalıştım. Başka bir şey vardı, başka bir şey....

Ben sana dünyanın değil yeryüzünün diliyle seslenmiştim. Çile nedir, günah ne? Banane bunlardan. Dünyanın merkezi sendin.

Her gün ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara. O damlayım ben

Ruhuna düşen,

Bin parça dağılan

Sicim sicim akan çaresizlik...

Varlığının bilincinde, Yokluğuna isyan ettiğin O acıyım ben

Bilmediğin her an Çığlıklara sığınmış bir dizeyim

Varla yok arasında bir serzeniş,

Gece gündüz bilmez bir sızıyım

Gözlerinden şekeri çalınmış , Gözlerini boşluğa adamış bir çocuğum ben

Sözlüklerde üç heceye bölünmüş bir haykırışım ben

Bir bataklıkta boğulmasını seyrettiğin o umudum ben

Yüzündeki tebessüm için, parçaladığın bir hayatım ben

Bedenin sağlam olsun, ay yüzlü güzel,

Gölgen başımızdan eksik olmasın!

Gül bahçesine benzeyen yüzün...O gönül otlağımız, ovamızın yeşilliği nasılsa hep öyle kalsın,

Hep öyle taze, yeşil.

Bizim canımıza gelsin

Senin canında bir can vardır. Sen o canı ara!

Senin teninin dağında çok kıymetli bir inci bulunmaktadır.

Sen o incinin madenini ara!

Ey Hak yolunda yürüyüp giden sufi!

Eğer arayabiliyorsan, onu sen kendinde ara,

Kendinden dışarda arama!

“Yüz’de ısrar etme, doksan da olur

İnsan dediğinde, noksan da olur

Sakın büyüklenme, elde neler var?

Bir ben varım deme, yoksan da olur

Hatasız dost arayan dosttan da olur.

…Sen iki parmağının ucunu götür de iki gözüne koy. Dünyadan bir şey görebilir misin? İnsaf et de söyle. İşte sen, gözünü kapadığın için bu dünyayı görmesen de, bu dünya yok değildir. Dünyayı görmemek ayıbı, hakikati göstermemek kabahati, ancak uğursuz nefsin parmağına aittir. Sen aklını başına al da, önce gözlerinden parmaklarını çek, ondan sonra dilediğine bak, gör. İnsan, gözden ibarettir. Geri kalan deridir, ceseddir.

“Şükret, mağrur olma, ululanma, kulak ver, kendini hiç önemseme”

“Kim güzelliği mezada çıkarırsa, ona yüzlerce kötü kaza yüz gösterir. Düşmanların kem gözleri, kin ve öfkeleri, hasetleri, kovanlardan su boşalır gibi başına boşalır.”

Deniz gibi mal kazan, fakat sen üzerinde gemi ol.

Ancak fikirdir varlığın, gerisi et ve kemiktir bir yığın.

İnsanların başkalarına duyduğu hiddet, kibirden ve kendilerini başkalarından üstün görmekten ileri gelir. Kibri ve kendini beğenmeyi bırak; gönlünü temizle de, yere göğe sığmayan o Yüce Allah’a gönlünde yer ver!

İnsan bir hiçten ibarettir. Tek başına acılara dayanamaz tek kalınca.

Hepimiz bir araya gelince, insan olurmuşuz; haydi tekrar bir araya gelelim de insan olalım! Aslında insan da bir vasıtadır; haydi gidelim, o uçsuz bucaksız vahdet denizinin kıyısına kuralım çadırımızı, bir olalım, birlik olalım!

Dünya aslanı, av ve rızık arar. Tanrı aslanı ise hürlük ve ölüm. Çünkü ölümle yüzlerce hayat görür de, varlığını pervane gibi yakıp yandırır.

İnleyen dolup gibi gözü yaşlı ol ki, can meydanında yeşillikler bitsin. Ağlamak istersen, gözyaşı dökenlere acı…

Ey başkasının yüzünde kötü ben gören! Gördüğün kendi beninin aksidir, ondan nefret etme!

Üzülme, sopayla kilime vuranın gayesi, kilimi dövmek değil,

Kilimin tozunu almaktır.

Allah sana sıkıntı vermekle tozunu, kirini alır.

“Üzülme. İstediğin bir şey olmuyorsa ya daha iyisi olacağı için Ya da gerçekten de olmaması gerektiği için olmuyordur…”

“Niye kederlenirsin? Taş, taşlıktan geçmedikçe parmaklara yüzük olmaz. Yüzük olmayı dileyen taş, ezilmeyi yontulmayı göze almalıdır…”

“Bütün güzel, hoş ve yaraşan şeyler, gören göz için yapılır.”

“İnsan gözdür. Öte yanı deriden, etten başka bir şey değil. Göz neyi görürse, değeri o kadardır insanın.”

“Gör, gör ki sende yalnız bu görüş, bu bakış işe yarar. Bundan ötesini sorarsan yağsın, etsin, ilik ve sinirden ibaretsin…”

Küçük prens için başladı bu şölen

948'in uzun kış geceleri oturdum bir koltuğa,

Düşündüm durdum

Gönlüme göre bir düş tutturdum

Evler, ülkeler, işler kurdum

948'în uzun kış geceleri

Kar yağdı penceremin dışında inceden ince

Çocuk oldum, arkadaşlarım etrafımı aldı...

Onbeş yaşımı sürdüm dileğimce

İlk sevdam, daha neler aklıma geldi

Bir de uyandım gece yarısında

Ne etsek zamanın içindeyiz

Geçmiş günlere dönmemek elimizde mi?

Dalgaları aştı, aştı da bir gemi

Kaybolduğunu sandığım ne değerler getirdi...

Kar yağdı penceremin dışında sessizden

Rüyama giren o sultanın yüzü Akşam vakti hüzünlü mü hüzünlü...

Dilimin ucuna gelen bu söz, kimin sözü?

Anlamlı mı? anlamlı

Ölçülü mü? ölçülü

Düşündüğüm diz herhalde sevgilimin dizi,

Günler oldu, ben bir okulda sıradaydım

Günler oldu denizde, tarlada, bahçede

Günler her türlü kaygıdan ötede

Ama hepsi güzel...Vazgeçilemeyecek gibi

Günlerin bazısı da beni düşünceli buldu

Yıllarca önce yaşanmış bir geceyi hatırladım

Yalnız odamda, hayal ülkemde

Yıllarca sonra yaşanacak bir geceyi düşünmüştüm

Böyle karlı, yine nasıl umutlu

Ben, dünyaya gene böyle delicesine bağlı

Dokuz yüz kırk sekizin uzun kış geceleri

Dokuz yüz kırk yediye, kırk altıya, kırk beşe

Kırk ikiye, otuz sekize, otuz beşe selâm ederim bu gece

İçimden geldi

Kulağımda şimdi uzaktan uzağa sesleri

Geçmişi yaşasak o yıllarda yeniden

Seninle düşsek şöyle Boğaz'a

Kalender'e binsek eski köprüden

Akşamın nefesi inmeden suya...

Bir başkaydı o yıllar, her şey bambaşka

İnsanlar bir başkaydı, doğa bambaşka

Sevgiler içtendi, yapmacıksız, saf, temiz

Bir başkaydı o yıllar, her şey bambaşka...

"Köprüdeki insanlar oltaları salmışlar

Akşama istavrit var, çapari salkım salkım.

Az ötede sandalla ağ atan balıkçılar, Martılarla yarışıp nafaka avlıyorlar.

Önümüzden geçeni…

Dur! Yadırgama hemen.

Yandan çarklı o işte, Sahilbend onun adı.

Zarif görüntüsüyle süzülüp giden Halâs....

Üsküdar'dan başlayıp, bulacaktır Kavak'ı...

İçinde bildik yüzler, kibar bir tebessümle

Selâmla sarılırlar saygı dolu sohbete

Şu mahcup delikanlı belli ki çok sevdalı

Ön sırada oturan o yemyeşil gözlere.

Ah! O eski kuzguncuk nasıl değişti böyle

Ne kadar köhneleşti!

Sanki silinmiş gibi...

İlk aşkımla ilk defa buluştuğum iskele, tanınmaz halde şimdi, kimlerin eseri bu?

Dostlarla toplanılan o eski çınar altı Keyif vermez bir halde,

Nerde eskinin tadı?

Vazgeçtim yolculuktan, koş inelim burada

Görmeye dayanamam bir sonraki durağı

Eski Beylerbeyi'ne ağıt yakmamak için, dönelim bir taksiyle, gözlerimiz kapalı...

Bir başkaydı o yıllar, sana gösterecektim

Yüreğim elvermedi sen de kahrolma diye

Ah ! O eski günleri bir daha bulmak için çok şeyleri bırakır, dönerdim ben geriye.

Bir başkaydı o yıllar, her şey bambaşka

Balık ekmek başkaydı, doğa bambaşka

Sevgiler değişikti, yapmacıksız, saf, temiz

Dostluklar pek sıcaktı, semtler bile bambaşka...

Sahilbend: Şirket-i Hayriye'nin 27 baca numaralı vapuru

1869'da Londra'da inşa edilen Suhulet'in ikiz kardeşi olarak Boğaz'da arz-ı endam etti. 1967'de söküldü.