Ben durgun ruhları taşıyamadım, anlatamadım vaktin dolduğunu

Bulutu unutulmuş bir gökle sırdaş olup, anlatamadım suların kabardığını,

Fırtınanın taştığını

Toprağın kıvrıldığını, çatladığını taşların

Her gece paylaşılan bir yüzden sarardığını uykularımın...

Binlerce kez yanılmanın yorgunluğu

Bir yabancının ruhunu alkışlayıp, okşayarak,

Akarsu havuzlarına, karlı yamaçlara, sarnıçlara, yeniden parıldayacak bir hayatın ateşini

Yakmaya yetmiyordu

Ama sen, ilk kez bulmanın sarhoşluğu...

Taşkın bir hayatın, ürkek ve zamansız yolculuğu

O kadar uzak

Ve o kadar korkulu mutluluğu

Evet, taşıyamadım durgun ruhları,

Taşıyamazdım,

Tanıyamadım bir böceğe yaslı adımları yankılayan kapıları

(adım ve kapı ve yankı bendim gerçi)

Filiz süren, kabuk değiştiren...

Yenilenen her ağaca yanaşamadım,

Beni bilen bir bakıcı çıksa,

Bir sahtekar tutup yaşadığımı haykırsa,

Ortaya konsa benden artan bana,

Şaşırmazdım, hatırlanmaz aldanmazdım

Bütün sözlerin yanılacağını

Zamansız bir kuşkuya düştüm ben...

Aldandım pencereye vuran gürültülerde,

Aklım karıştı, rehber olamadım örümceklere,

Bir ejder ritmi kolladım hep sana ulaşan kıyılarda

Anla,

Kendime kurulan bir tuzağım ben

Yetişemem taş kemerleri aşan yorgancıya,

Silemem,

Gözümden gitmez o dağın yolculukları

İşte yalnız sana söylenen bir sözüm ben

Bak, günlerdir güneşi utandıran bir yangınla örtülü içim dışım

Ah, çıkar artık geceyi beni ayıltan ağzından

Geçeyim toz zerreleri,

Ah, yalnız sana söylenmiş bir sözdüm ben...

Sabahı etmek zor

Bitmiyor ki bu geceler;

Çocukların bünyesi içindir, anladım

Vaktin sıkıcı uzunluğu.

Ya biz, bu uzun vakt-içinde

Karanlığında gecelerin,

Nasıl yaşarız?

Bütün yeryüzü, bütün gökyüzü

En namuslu vaktini yaşar sabahları.

Aydınlıkla yıkanır,

Sabahtır affeden- Geceler boyu hayasızca işlenen fenalık ve günahları

Ağaçlar kırda, dağda, şehirde

Sabahları alımlıdır.

Yeşiline gönül verdiğimiz çimen,

Koklayıp koklayıp da sevdiğimiz 

Çiçeklerin her çeşidi...

Sabahları Şebnemlidir

Hava sabahları saf

Biz, sabahları iyi.

Sabah olmalı, hep sabah kalmalı

Yeryüzü, iffetli bir gül kurusu ışığında

Bütün yaratıkları dünyanın,

Sabahla sağ,

Sabahlı dinç,

Kardeş muhabbetleriyle selamlar birbirini....

Sabahın serinliği

Dalgalanmalı daima geniş ufuklarında dünyanın, barış ve hürlüğün tek ümidi.

Almitra konuştu,

“Bize sevgiden bahset”

Ve o müthiş sesiyle konuştu,

Sevgi sizi çağırınca, onu takip edin,

Yolları sarp ve dik olsa da

Ve kanatları açıldığında bırakın kendinizi

Telekleri arasında saklı kılıç sizi yaralasa da

Ve sizinle konuştuğunda, ona inanın

Kuzey rüzgarının bir bahçeyi harap edişi gibi, sesi tüm hayallerinizi darmadağın etse de...

Çünkü sevgi sizi yücelttiği gibi, çarmıha da gerer

Sizi büyüttüğü ölçüde, budayabilir de...

En yükseklere uzanıp, güneşle titreşen en hassas dallarınızı okşasa da,

Köklerinize de inecek ve onları saracaktır,

Toprağa tutunmaya çalıştıklarında, mısır biçen dişliler gibi sizi kendine çeker,

Bembeyaz olana kadar öğütür sizi; esnekleşene kadar yoğurur;

Adım atın, kahkahaların tümünün olmadığı,

Sadece gülebileceğiniz mevsimsiz dünyaya,

Ve ağlayın ama.... tüm gözyaşlarınızla değil

Sevgi hiçbir şey sunmaz, sadece kendisini...

Hiçbir şey kabul etmez kendinde olandan gayrı...

Sevgi sahip çıkmaz, sahiplenilmez de

Çünkü sevgi, sevgi için yeterlidir tümüyle...

Ve yön verebilirsiniz sevginin akışına,

Çünkü sevgi, yolunu kendi çizer, sizi değer bulduğunda...

Sevgi bir şey istemez tamamlanmaktan başka...

Erimek ve akmak, geceye şarkılar sunan bir dere misali...

Şefkatin fazlasının verdiği acıyı bilip, kendi sevgi anlayışınla yaralanmak,

Şafak vakti kanatlanmış bir gönülle uyanmak,

Ve bir sevgi gününe daha teşekkürle uzanmak...

Sessizce çekilmek öğle vakti,

Sevginin vecdini duymak,

Akşamın çöküşüyle de eve huzurla dönmek...

Ve uyumak kalbinde

Sevgiliye bir dua,

Ve dudaklarında bir şükür şarkısıyla...

Dağlarda ismini bilmediğim bir ot yetişir.

Feride, insan, onu daima koklarsa, bir zaman sonra kokusunu daha az duymaya başlar. Bunun ilacı, bir zaman kendini ondan mahrum etmektir.

Galiba bende sinir hastalığı başlıyor. Herhalde bir kararsızlık var. Yine eskisi gibi gülüyorum, Yine kuşlara ıslık çalıyorum. Fakat hüznüm gibi neşemin de kararı yok. İçim içime sığmıyor. Bu neşenin uydurma, uçucu bir şey olduğu malum. Kapalı bir mahzende sızan bir ışık parçası, yıkık bir duvarın taşları arasında açmış sıska bir çiçek, her şeye rağmen bir varlık, bir tesellidir.

Buraya gelirken, gece vapurda uykum kaçmıştı. Yanık sesli bir yolcu, suların karanlığına karşı: "Sendedir avare gönlüm, sendedir" diye bir şarkı söylemişti.

Bunu o gece işitmemle, unutmam bir olmuştu. Aylardan sonra, bahçemdeki çiçeklerin açmaya başladığı bir nisan gününde, durup dururken yavaş yavaş bu şarkıyı söylemeye başladım. İnsan ruhu ne anlaşılmaz bir muamma? Bir kere işittiğim bu şarkıyı, bestesiyle, güftesiyle nasıl aklımda tutmuştum! O günden sonra, iş görürken, kuşlara su verirken, penceremden görünen deniz parçasını seyrederken bu şarkı, dudaklarımın ucuna geliyor. Dün akşamüstü: "Sendedir avere gönlüm sendedir" diye son mısrayı tekrar ederken, hiç sebepsiz ağlamaya başladım. Bu şarkı parçasının ne güftesinde, ne bestesinde ağlanacak hiçbir şey yok. Dedim ya, sinir. Bir daha bu şarkıyı söylemeyeceğim.

Ne bileyim, insan kalbi, öyle anlaşılmaz bir şey ki...Yeni yakalanmış bir kuşun yüreği, göğsünde nasıl atarsa benimki de öyle atıyordu. Saklamaya çalışmak nafile. Sevda; gözlerimden uyku gibi akıyor. Sevgi, şefkat denen şeyde ne mucizeler var! Yüreğim merhametten eziliyor, dizlerim vücudumun yükü altında çökecek gibi oluyordu. Şimdi bir parça güneş; neşemi hatta ümidimi yeniden canlandırıyor.

Hayat uzun...Ümit edeyim, tahammül edeyim, güzel. Ben buna razıyım. Fakat niçin, neyi beklemek için? Hayatın, bir felaketten sonra daima bir saadet verdiğini, o güzel darbımeselin söylediği gibi: Ayın on beşi karanlıksa, on beşi mutlaka aydınlık olacağını bilmiyor değildim. Fakat, bu mehtabın bu kadar koyu bir karanlıktan, bu kadar unutulmaz bir dakikada doğacağını aklıma getiremezdim. Aydınlık, hasta gözleri nasıl incitiyorsa, saadet de hasta gönülleri öyle sızlatıyor. Hasta gözler gibi, hasta gönüller için de karanlıktan iyi ilaç yok.

Meyve vermeyen bir ağaç kadar faydasız olsun bu yazdıklarım.

Dallarına meyvesine tamah edip, kimse taşa tutmasın.

Bu yazdıklarım çok budaklı, çok bükümlü

Bir ağaç kadar faydasız olsun.

O zaman marangozlar ,kesip biçmeye değer bulmazlar böyle bir ağacı.

Dokusu gevşek, gözenekleri geniş, reçinesiz

Bir ağaç kadar faydasız olsun bu yazdıklarım.

Kökü toprakta,

Başı gökyüzüne dönük....

Belki kimse bahçesine dikmez,

Şehrin bulvarlarına da sokmazlar onu.

Ama ,

Uzak, kıraç bir ıssızlıkta

Bunalmış bir yolcu

Dibinde oturacağı,

Sırtını dayayacağı bir ağaç buldu diye ferahlarsa

Bu yeter...

"Aşk ile korku, cam ile taşa benzer."

Geceler bitti. Yolculuklar bitti. Yeni yerler, yeni sabahlar bitti. Her yerde bin yıllık bir aşınma, solgun zaman kokusu.

Senden önceki haline döndü kalabalık. Gamzeli sular yürürdü dünyaya kirpiğin kaşına her değdiğinde.

Ben, deniz derdim hazla, gökyüzü niyetine bakardı başkaları.

Kimsenin sesinde bulut yok, kanat yok, rüzgâr yok. Bir hızar sesiyle konuşuyor artık herkes. Kalbinle donattın önce gövdemi, sonra aşkın, nasıl bir yoksulluğa dönüştüğünü gösterdin. Sevinçler bitti, kapı zilleri bitti. Ne bir yere giden var, ne gelenlerin yüzünde bir iyilik. Senden başka anısı yok döndüğün yerlerin.

Tükeniş kendini yokluğunla tanımlıyor. Açık yarada bir ayaz şimdi anılar. İncelikler bitti; o güzel telaşlar...Ne bir yağmur sesi çatılarda, ne camlarda yüzünden bir balkıma; ki düş kurabilsin odalar.

Sen oyunlardan çekildin, birbirine küstü çocuklar.

Yaşlılar aynaya bakmayı unuttu. Ben durdum tüm bunların ortasında. Özgürlük bitti. Övünme bitti. Herşey sürekli olsun, dediğin yerdesin şimdi. Yürek çarpıntısını gövdesine yük sayan...Yüzyıl sonrası bugünden bilinenlerin paydasını seçtin.

Vakti belirsiz sevinçler taşıdım eşiklerine- alışkanlıklardan kurtarmak için seni. Ayrılığı bile bir ayrıcalık diye sundum da, sen kapıların hep aynı saatlerde açılıp kapanmasını bekledin. Gamzeli sular yürürdü dünyaya, kirpiğin kaşına her değdiğinde. Ben deniz derdim hazla, gökyüzü niyetine bakardı başkaları.

Bir lambadan alıyor ışığını artık gövden. Gökyüzü bir odada kanat vurur mu? Nerden alır rüzgârını bulutlar? Bir akarsudan doğurmak istemiştim seni...

Az az yaşayarak uzatmak ömrünü. Sen, evcilliği kalıcı sandın. Bir adres istedin aşka. Komşular, bildik sokaklar, aynı saatlerde aynı konuşmalar, hiçbir şeyi gizlemeyen perdeler, başkalarıyla yağmalanmış düşler.Güvenlik duygusunu dünyaya yeğleyen…

HIZLI- Senin yalnızlık dediğin yerde atıyor ayrıcalığın ve güzelliğin kalbi. Gözbebeklerindeki ağrıya inan ne olur...Ölümün eşiğindeki pişmanlığı söylüyorum sana.

Dün akşam aldım seni yanıma; gücenikliğini aldım, vazgeçişini, ilk karşılaştığımız günkü sesini; benim dönüp dönüp gidişlerimi, senin gittikçe bir kuyuya benzeyen suskunluğunu…

Yolların kentten koptuğu bir uzaklığa varıp durdum. Sonra bir ağacın yalnızlığına oturdum. Üşüyen yerlerini aldım kirpiklerimin arasına, sana dünyayı gösterdim uzaktan. Güneşin büyüsünü, taşların sesini; nasıl yer değiştirdiğini dağların. Onca çokluğuna karşı, yıldızların yalnızlığından söz ettim.

Hiçbir şeyin bize uzak olmadığından. ''İnsan sustuğu yerde yenilmez her zaman'' dedim. Gözleri içine göllenen hapislerin ufuklarını anlattım. Sanayi çıraklarını, hastaların yaşama gücünü. Gözyaşını küçümseyenin, acısı da olmaz, sevinci de dedim. Oğlundan kalan tek parmağı törenle gömen Dersimli annenin büyük suskunluğunu andım saygıyla. Azalan bir bütün olmaktansa, parçalanarak çoğalmanın ne anlama geldiğinden söz ettim.

Kâküllerine düşen çiy tanelerini topladım sabaha karşı.

Doğan günden kırmızılar sürdüm yanağına. Saçının telinden tırnağının ucuna dek öptüm incelikle. Sonra alıp yalnızlığımı yanıma, biraz daha tutkun, biraz daha iyimser, döndüm yeniden bıraktığın boşluklara.

''...Bizi “birleştirmesini, teke indirmesini, kuşkularımızı gidermesini” istediğimiz insan bizi sevmediğinde, kendi içimizdeki o sürekli değişen görüntülerden yapıp dışarı yansıttığımız parlak tablo paramparça olur. İçimizde kıpırdanıp duran çalkantılı görüntünün gölgeleri artar, Bizi endişelere sevk eden karanlıkları çoğalır, kendimizle ilgili kuşkular büyük bir salgın gibi her hücremizi esir alır ve bütün ruhumuz sürekli sancıyan büyük bir yaraya dönüşür.

Mantıklı davranış, “bu değilmiş” deyip yoluna devam etmektir ama bunu diyemeyiz, çünkü mantığımız da o ateşli hastalığın etkisiyle kuruyup kavrulmuş, bizim için bütün inandırıcılığını kaybetmiştir.

O zaman, kendi üstümüze kapanıp bir hayvan gibi yaramızı yalayarak kendimizi iyileştirmeye uğraşırız.

Ya da…Yaralı bir hayvan gibi saldırırız, kendi gücümüzü kendimize, bizi sevmeyeni cezalandırarak göstermek isteriz.

Bence asıl büyük ceza, “sevilmeyen” birinin cevabını en çok merak ettiği sorunun, “beni niye sevmedi? ” sorusunun gerçek cevabını bilen tek kişinin de ebediyen susmasıdır.

“Beni niye sevmedi?”

Hiç sen bir su değirmeninin içini dolaştın mı?

Yamulmuş duvarlar, tavana yakın ufacık pencereler

Kocaman taşlar, miller,

Karşıda beyaz torbalara doldurulmuş unlar…Bir de bakıyorsun, yaman esmiş rüzgâr, savrulmuş yapraklar…Ya o seslere ne dersin?

Her köşeden ayrı ayrı makamlarda çıkıp da, kulağa hep birlikte kocaman bir dalga halinde dolan seslere?

Derenin akışını dinleyerek sahil boyunca ilerlerken durulacağımı umuyordum. Güçlü yaşamı içinde tabiat, insanı umursamaz belki. Bilhassa bunun için, onun karşısında huzura kavuşur insan. Ama nehrin bana hiçbir yararı dokunmadı...Benim içimdeki uğultu, onunkinden çoktu çünkü.

Kavak ağaçlarında esen kış rüzgarı gibi uğuldar

Ve mütemadiyen, dönen tahtadan çarklar gıcırdar

Ben çok eskiden böyle bir değirmen görmüştüm adaşım, ama bir daha görmek istemem.

Önce dişlerimiz döküldü, sonra saçlarımız...Arkasından birer birer arkadaşlarımız. Yaşamak A’ dan Z’ ye kadarmış. Zaman testeresi bir kere değmeye görsün yaşam ağacına....Biçiverir ansızın.

Tanrı bir an için paçavradan bebek olduğumu unutup, can vererek beni ödüllendirse, aklımdan geçen her şeyi dile getiremeyebilirdim. Ama en azından dile getirdiklerimi ayrıntısıyla aklımdan geçirir ve düşünürdüm.

Az uyur, çok rüya görür, gözümü yumduğum her dakikada, 60 saniye boyunca ışığı yitirdiğimi düşünürdüm. Gözyaşlarımla gülleri sular, vücuduma batan dikenlerinin acısını hissederek dudak kırmızısı taç yapraklarından öpmek isterdim. Tanrım, bir yudumluk yaşamım olsaydı…

Bazen hesaptan kitaptan anlamaz Tanrı

Olur ya,

Yanlış böler zamanı ömre

Bol bol uyu kıyısında şu ırmağın, bu ırmağın,

Hangisi alıp götürüyorsa rüyalara seni; ne yap yap rüya gör, bol bol rüya;

Rüyalarında yitir kendini...

Rüya göremiyorsan, otur şu ağacın ya da bu ağacın altında, rüya tasarla

Hangisinin kökleri göğe uzanıyorsa...

Yine de daralırsa için,

Yine de sığmazsa kafan evlere,

Kuyunu sırtına vur, kırlara açıl,

Dağlara tırman;

Dağa taşa yazı yazmayı bırak,

Göğe kuyu kazmayı bırak,

Kendi kendine konuşmayı da;

Son çare Tanrıyla konuş,

Tanrının rüzgârlara, yağmurlara,

Ve yalnızlara öğrettiği kelimelerle.

Vedanın saati belli olmaz. Her ölüm, erken ölümdür. Ne kadar yaşarsan yaşa,

sevdiğin kadardır ömrün. Neyi seviyorsan, odur asıl yaşam.

Gelme ölüm! Ürün verecek yaştayım

Çocuklara kanat verirdim. Uçmayı kendi başlarına öğrenmelerine olanak sağlardım. Yaşlılara ölümün yaşlanma ile değil, unutma ile geldiğini öğretirdim.

Ey insanlar! Sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim. Tüm insanların, mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden, dağların zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim. Yeni doğan küçük bir bebeğin, babasının parmağını sıkarken aslında onu kendisine sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettiğini öğrendim. Sizlerden çok şey öğrendim. Ama bu öğrendiklerim pek işe yaramayacak. Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim. Mutsuz bir şekilde…

Sonunda yağmur yağacak,

Hem öyle bir yağmur ki

Yapılmayan işlerin,

ödenmeyen borçların,

Tutulmayan sözlerin

mazereti olacak

Öyle bir yağmur ki, elmas sertliğinde yağacak,

Sabır inceliğinde...

Öyle bir yağmur ki,

Aylarca,

Belki yıllarca yağacak

Her sabah,

Her sabah, o kusursuz acının kollarında

O kusursuz acının kollarında öpüştüğüm gökyüzü, artık çırpınan yüreğimi yatıştırmıyor.

Ve koparıp dizginlerini,

Uçarcasına boylu boyunca heyecanlandırıyor beni.

Karanlıklardayım,

Hayat, kör bir kuyuya benziyor, sonu olmayan kör bir kuyuya.

Bir serçe konması karşıki dala, belki hiçbir şeydir,

Ama sevgilimin mektubunda bir kuş resmi, beni coşkulandırabilir.

Milyarla yıldız arasında tanırım onu,

Çünkü seyredince güzelleşir;

Binlerce gözüm var,

Binlerce şafak halindeyim anlamak istediğim şeyin karşısında

Çünkü anlamak zorundayım;

Her sevinç, kolayca ele geçmez

İnsan, her acının sahibi değildir;

Gökyüzü ve nehirler olmasa,toprak da anlaşılmaz

Ölüm seni yanıltmasın...

Bir bir düşün yaşayanları

Alnını korkusuzca kaldır

Kimin yanındasın?

Yerin neresi?

Ve senin en çaresiz anında tek silahın nedir?

Her kuşun, palazlandığı bir yuva vardır

Her dal, güneşin ve rüzgarın avuçlarında kendi hevesince boyanır;

Çünkü yaşaması gerekiyor bir şeylerin

Bir şeylerin: Senin olan

Bir buğday tanesi midir,

Aynı titreyişle,

Toprağa düşer düşmez kıpırdayan

Bir buğday tanesi mi?

Sesleri, dünyamız kadar bilge.

Birazdan kalkacaklarmış gibi, uzanıp, bir sipere koyulaşan...

Bakışları, uçmaya hazırlanan bir kartal kadar çevik...

Sevgili Anneciğim,

Binlerce kez açıldım, binlerce kez kapandım yokluğunda

Kocaman bir dağ lalesi gibi....

Şimdi mucizevi bir yerdeyim

Muc'un ucuz evinde

Sanki mürekkebi rutubet olan bir kalem, duvarlara hep senin resmini çiziyor

Di-li geçmiş zamanda birçok resim....

Hep gülümsüyorsun...

Aklının ortasında mavi bir yıldız varmış gibi

Ve o yıldız karanlık bir şubat akşamında, durmadan soluyormuş gibi.

Hatırlar mısın?

Mavi saçlı bir Tanrı gibi severdim Burdur gölünü

O göl, şimdi içimde kocaman bir anne ölüsü

Bazen ölmek istiyorum Beni yeniden doğurman için

İri, ekşi bir vişne tanesi gibi

Sen kar yağmadan önce başkaydın,

Kar yağdıktan sonra bambaşka.

Sanki hep buluğ çağındaydın.

Kuşlar zaptederdi sonra her yeri, sabahları

Binlerce kez söylerlerdi söyleyeceklerini.

Bizim hiç anlamayacağımız bir şeyi.

Senin şarkıların aç kuşlara buğday saçardı.

Kediler yusyuvarlak dururdu karın ortasında

Kar manzaralı bir resmin ortasında durur gibi gri kediler sarmıştı etrafımızı, gri dağlar...

Bir tek senin ''çocuklar üşüyecek'' rengi saçların vardı.

Ben bu eve, Muc'un ucuz evi diyorum.

Yokluğunda böyle oldum.

Mucize öldükten sonra, buraya taşındım.

Ve inan,

Muc bu evi bana ucuza verdi.

Yaşasaydın, hayatının ortasına güller yığan bir adam olsun isterdim babam.

Sen bir çocuk romanı annesi ol isterdim.

''....Ölü mısır tarlaları hışırdıyordu

Ve kalbimde, çıngıraklı yılan sürüleri.'' diye başlayan bir çocuk romanında Şalına sarınırdın,

toprağa sarınır gibi

Erken öleceğini biliyordum bana bırakmak için, bu acımasız ölü anne sesini.

Şimdi mucizevi bir yerdeyim

Zaman bir salyangozun vücudunda yaşıyor burda

Ve çok ağır ilerliyor....

Yüzümdeki çillerden başka İsyan eden biri yok hayatımda.

NOT: Ölen her kadın için bir şiir yazdım.

Onları Muc'a evin karşılığında verdim Çok ucuza.

Artık bütün üzgün oluşlarımın adı:

Anne.