Soğuk kış gecesinde

Güneşin ocağı da yanmıyor kandilimin sıcak ocağı gibi,

Ve ne ışık saçıyor kandilim gibi

Ne de gökte parlayan soğuk aya işliyor ışığı...

Yaktım kandilimi komşum yürüdüğünde karanlık bir gecede,

Ve soğuk bir kış gecesiydi,

Rüzgâr kuşatmıştı çam ağaçlarını,

Sessizliğin yığıntısı arasında o yitip gitti benden,

ayrıldı bu daracık patikada,

Ve bu öykü öyle anımsanır ki hâlâ,

Ve dudaklarımda asılı durur bu sözler:

"Yakan kimdir? Tutuşturan kimdir?

Kimdir bağışlayan yüreğindeki bu öyküyü?"

Ey gece

Engin karanlıktan bir gece,

Kocamış bir incir ağacının dalı üstünde,

Bir kurbağa vıraklar dur durak bilmeden,

Duyurur gelen fırtınayı, tufanı,

Ve ben korku içinde boğulurum.

Ey gece!

Ve geceyle görür dünya mezardaki bir ceset gibi;

Ve korku içinde derim kendi kendime:

“Ne olur tufan yağmurları kaplarsa her yanı?

Ne olur dinmezse yağmur?

Yeryüzünden çekilinceye dek sular küçük bir kayık gibi?”

Bu gecenin korkunç karanlığı içinde

Kim diyebilir hangi nitelik bizi kavuşturacak gün doğumuna?

Gün ışığı kurtaracak mı yitip giden fırtınanın dehşet saçan yüzünden?

Geceleyin çiçekler daha bir güzel,

Ve serin elleri, sıcacık gözleri diye dur...

Sana kim inanır ki? Seni kim dinler?

Senin, bol ışıkta, senin, gündüzleri Rahat göremediğini ne bilsinler?

Ne bilsinler çiçekleri sevdiğini?

O çiçekler ki, geceleyin saksıda,

Geceleyin çiçekler, saksıda diri

Karanfili, ortancası, yasemini.

Geceleyin çiçekler daha bir cömert,

Daha bir alımlı, daha bir kadınca diye, dur...

En utangaç çağda görülen düş gibi geceleyin açılır sabahki gonca.

Her şey el yordamıyla bilinemez ki...

Yaprak yordamıyla, koku yordamıyla

Uzanır geceye bir asma gül; eski

Ve uzak bir dünyaya dökülmüş gibi.

Odamın ışığı yanıyor bütün gece

Ellerimi dizlerime koyup,

İkibüklüm bir olağandışılık arayarak Gördüğüm, duyduğum her şeyde

Öylece oturuyorum:

Güneş parmaklarını sürünceye dek Koyu bir karanlığa Bulanmış pencereme..

Bir gece kelebeği Dolanıyor lambanın çevresinde

Usuldan bir rüzgar esiyor,

Yaşlı incir ağacının dallarına yürüyen Sütün sesini duyabiliyorum

Deniz az uzakta iç geciriyor boyuna

Seninle konuşurduk baba

Böyle gecelerde, iki bilge gibi Karşılıklı bakışarak

Bazı şeyleri kavrayamasam da, dinlerdim

Belki sen de yeni bir şeyler bulurdun gecmişte

O dupduru yüreğini, yılların unutulmuş sularına bırakarak

İşte bir minder daha koydum yanıma

Henüz sıcak...

Sanki yeni kalkmışsın üstünden

Terliklerin şuracıkta, getireyim

Çayı da ocağa koyarım istersen

Annemse, haber bekliyor ruhlardan

Ama bir insanı yüreğinde duymak için Araya bazı kurallar Koymaya ne gerek var?

Ağır aksak adımlarla yürüyen gece Bana bir şeyleri anımsatıyor

Boynu uykudan ara sıra düşerek, Pencerenin kanatlarına yaslanmış bir anne

Kuytu, karanlık bir yolda Kocasının ayak seslerini arıyor

Bir çocuk, sedirin üstünde yüzünü ders kitabına gömmüş

Saate bakıp, geceyi dinleyip Kitabından bir yaprak çeviriyor

Sessizliğin sığınaklarına gömülmüş evlerde Yanan tek tük ışıklar var

Bekçi düdükleri Birbirlerine selam yolluyor

O daracık sokakların ardından: Bir vukuat yok

Asayiş berkemal!

Sokakta biri bağırsa, Sanki tavan çökecek Kadınla çocuğun üstüne...

Bu sokak ne zaman çınlar Belli belirsiz ayak sesleriyle?

Bu kapı ne zaman çalınır?

Anne, görevini yapmış biri gibi usul usul kalkar yerinden

Çocuk ne zaman sıçrar?

Açılır kapı, girersin içeri

Yüzünde sarhoşlara özgü Tuhaf bir gülümseme

Kaldırıverirsin omzuna beni

Sorarım: Baba niye geç kaldın böyle?

Eski bir türküyle  Kesersin sözümü...

Akşamdır

Güneş uyuklar evlerin çatılarında

Tasını tarağını toplayıp Gitmeye hazırlanan Bir gezgindir sanki

Sözcükler tohum olacak,

Çiçekler fışkıracak topraktan,

Sevgilerin dal olacak

Uzanacaksın uzaktaki bir ışığı yakalamak için...

Işık köklerine dolacak bir gün

Yorgunluğun o çiçekleri sulayan Koca bir nehir olacak...

Anlatarak bitiriyorum hayatımı,

Bilmiyorum başka nasıl bitirilir bir hayat

Bir çiçek çizdim bu akşam avcuma,

İsmini her şey koydum.

Simli ojeler sürdüm yalnızlıktan sıkıldığımdan.

Müsveddesi gibi şimdi tırnaklarım-Yıldızlı bir gecenin.

Tombul güvercinler dolaşırdı kiremit çatısında

Bulutlar akardı paçalarından, uğuldarlardı.

Kuşların şarkılarından anlarım

Kimse hayra yormaz beni

Kuşbaz ve uçmaya meraklı, Ütüsüz giyerim karabasanlarımı

Sakarım, sık sık çarpar deviririm yazgımı

İçimdeki suyu döktükten sonra işte, ondan sonra

Şikayetim yok, rahatım.

Taşralı ve safım.

Balkonda asılı kalır günlerce gökkuşağım,

Ben böğürtlen lekeli çocuğu oynayacağım,

O kirli, beyaz gömleğim.

Kırmızı günleriyim ben takvimlerin

Okullar tatil oluyor ben söz konusu olduğumda

Şeker istemeye geliyor çocuklar.

Oyun oynuyoruz,

Sağlam bir halatla çekiyorum acıyı kendime doğru

Siyah iş günleri müdahale ediyor hayatıma

Mor bir köşe yastığı gibi isyankar oturmak istiyorum- Ben oysa divanın en ucunda

Çorba pişirmek istiyorum,

Sonra kalkıp ekmek kızartmak,

Bıçağın ucuyla kazımak aşkı, fazla kızardığında

Söyleyin ateşe,

Ruhunu üflemesin benden başkasına

Çiçek silindi bu sabah, ellerimi yıkadığımda

“Ellerim bomboş...”

Bir şaşkınlık şarkısı olarak besteliyorum aşkı

Kaprisli notalar, huysuz sololarla

Bekçisi olmayan geceler denk geliyor bana,

Çaresiz bekliyorum,

Düdük çalıyorum,

Gecenin bir yarısı oturup ağlıyorum bir çocuk parkında

Tanrım!

Diyorum sadece

Başka bir şey diyemiyorum zaten o an

Bir mutluluk şiiri yazamam bu saatten sonra!

Yokuş aşağı şarkımı söylerdim,

“Kanatlarım vardır benim, uçarım”

Koşup kaşe kabanından yakalardın uyduruk şarkılarımı

Ne çok ısıttın beni,

Ne çok ısıttım seni,

Ben sevgilim...

Bir çocuk bayramı gibi yaşamak isterdim her aşkı

Bir mutluluk şiiri yazamamaktan dolayı, İmlamı iyice bozsam da fark etmez artık

Kime ne “de-da”ları ayırmasam?

Noktalarda durmasam,

Bir ünleme koşsam yalnızca,

Sonu uçmak olan çığlığa

Bazı vakitler tren geçiyor evin yakınından

Yaşlanıyorum pencereden her bakışımda

Annemin temizlik günleri gibiyim

Yorgun, solgun ve beyaz

Birini çok sevmek gibiyim

Kestane pişiririz diyoruz sobada

Hayallerimiz çatlıyor sonra, çıtırdıyor, kızarıyoruz.

Bu şiirden bir bölümü attım

Kilometrelerce uzağa

Tavşanlı pijamalarımla balkona çıkıp, el salladım ardından

Havaya uçuracaktı şiirimi az daha,

Ben ruhunu getirsin istemiştim oysa

Onu da tam buradan attım.

Ben ne de olsa yakıp yıkanlar listesinde

Ölü yada diri arananlardanım

Birlikte düş görüyoruz

Birlikte uyanıyoruz düşten

Ve zaman sökülüyor

Ya da örülüyor biz bunu yaparken

Ne senin düşünü önemsiyor zaman

Ne de benimkini

Biz uyuşuğuz ona göre

Ya da fazla temkinli

Sanıyoruz ki,

Bu martı düşmeyecek hiç

İnanıyoruz ki, sonsuzdur bu yemin

Bu savaş ya bizimdir

Ya da hiç kimsenin

Birlikte yaşıyoruz

Birlikte yeniliyoruz

Ama bu yıkım bir şaka yalnızca

Bir ayrıntı, bir deli rüzgar

Bir kalıntı

Bir açılışı ve hemen kapanışı cennet kapısının

Artık öyle bitimsiz ki bizim samimiyetimiz

Ölüm bile onu kendi çaresizliğinde gizliyor

İstiyorum ki, bana sustuğun o acıyı anlat

Ben de kendi adıma sana hâlâ inandığım şeyleri anlatayım

Yalnızsın,

Yalnızım...

Ama yalnızlık da bir kıvılcım olabilir bazen 

Karanlıktan aydınlığa uzanan zamanın saatinde, 

Kum zerrelerini döküyorum evin arkasındaki bahçenin dibinde

Kısa pantolon, koşturuyorum babamın dizinin dibinde

Her gece dualar ediyorum sevdiklerimi benden önce almasın diye tanrı

İnancımı sorguluyor kaybettiklerim

Yitip giden her gönül sahibi, taş ediyor yüreğimi

Nefesime endişe tohumu gibi yerleşiyor her veda

Boşluğa yazılmış bir öyküyüm

Adımın bir önemi yok...

Saçaklarından buzlar sarkan terk edilmiş bir diyar gibi, kendi içimde titriyorum

Başka sonlar bulmalıyım kendime

Ama ne zaman bir düşe yerleştirsem cismimi, 

Karanlık...Sadece karanlığı hissediyorum

Görkemli sonları beklemekten yoruldum artık

Kim bilir?

Bak, 

Aralanıyor cehennemin kapısı

Kanlı parmaklarıyla çekiştiriyor iblisler dünyanın kalan zamanını

Bir şans daha verilsin diye beklemek ne kadar da saf bir hevesmiş

Oysa birazcık önem verseydim, 

Birazcık çalışmış olsaydım bilirdim değil mi?

Çok zaman önceydi kızıl denizin ortadan ikiye ayrılması

Ve tabii ki, 

Geçmiş olanı geri getirmeye çalışmak

Ve ben, bekleyemeyecek kadar da yorgunum...

Her seferinde hatırlıyorum,

Başka bir düş lazımdı bana, biliyordum

Bir düş daha yazıyorum

Yeni bir döngü yaratıyorum sonunu değiştiremesem de

Sonra yine, 

Yine,

Ve yeniden çiziyorum aynı rotayı

Ayrılıkları ben yazmadım

Tanrı’nın çok kızdığı bir gündü kullarına, 

Yıldırımlarıyla ısıtmıştı dünyayı

Isıtmak dediğime bakma, 

Alev alev yanarken, izlemek zorunda kalmıştık tüm kainatı

Sanırım İlk günah da o gün doğmuştu

Çünkü ilk defa alevler içerisinde koşturan atların yelesinde görmüştüm kirlenmiş ve

harabeye dönmüş cenneti

Tüm dünya acıyla taş kesilmişti

İnan, başka bir düş yazmak istiyorum

Yeni bir döngü

Ama,

“Hasarı hatırlıyorum”

Hasar çok büyüktü

Beyaz bir ışık, Gözleri kör edecek kadar parlak bir ışıkla gelmişti bu sefer

Ne kanatları bembeyaz meleklerin koynunda semaya uçabilecektim,

Ne de ensemde konuşan şeytanıma plastik dahi olsa kanatlar bağışlayacaktı Tanrı

Yıldız tozu dökülür toprağa

Ak toprak, sürülür avuçlarıma

Eskisi gibi değilim artık

Kaybettiğim her parçamla, değiştim

Yenilendim

Fırtınalar öyle huzurlu geliyor ki, 

Sakin limanları bile düşlemiyorum

Batıp çıkarken başım suyun üzerinde, 

Anlamazsın belki

O bir saliselik zamanda gördüğüm o gökyüzünün değerini daha iyi anlıyorum

Hem...

Korkma boğulurum diye

Öyle derin bir nefes çektim ki içime, 

Sana ızdırap gelen bu durum

Hayata dair kazanılan başka bir tecrübe 

Şimdi bir dilek tut kalbinin ağacında

 Ve üfle onu

Gülümse

Kalbinin ağacından, senin adınla selam söyleyecek Tanrı’ya  

Ben, bu yaz serin geçer sanmıştım. Uzun zamandır konuşmayı unutmak, hiçbir şeyi bilmemek, yalnızca, evet yalnızca gece yarısı edilebilecek bir telefonla uyanıp, eski, çok eski bir arkadaşın sesini duymak istemiştim. Galiba, en büyük hatalarımdan biriydi bu. Ses ne kadarını anlatabilir ki? Bir insanı görmeden, dokunamadan, ansızın kapatarak avcunu, bir kelebeği orda hapsetmek gibi bir şey olmalı.

Oysa ben, bu yaz serin geçer ve sessiz kalmayı tercih ederek, evimde, odamda, fallar açarım, belki biraz müzik dinler, ağlarım diye ummuştum. Hatırdan hiç çıkmayan yüzlerin hiç çıkmayacak fallarını açarım; bir parça tarihe geçerim diye ümit etmiştim. Ama olmadı. Olmadı.

Şaşkın çocuğun elindeki patlak, şapşal balon gibi, kalakaldım. Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Bu ne sancılı bir telaş benim için?

Her yer alevler içerisinde; Ve ben, bu korkunç yangında çatıya kaçacak gücü bile kalmamış biri gibi havanın her zaman olduğundan daha çabuk ve daha fazla kararmasını bekliyorum şimdi. Aşk, beni ünlü yapar sanmıştım! Neleri özlemiştim, ne mükemmel hisler beslemiştim.

Kaybolanları da gördüm. Samimi söylüyorum, hem de çok yakından gördüm. Kendi aralarında konuşuyorlardı. O mesafede gidip gelen bir nefes topluluğu, ağızdan kulaklara musikisi noksan bir söz kümesi taşıyordu.

Ah, bir parça ağlarım diye ummuştum.

Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Bütün bütün boğuldum. Karaya da vuramam / vuramam. Neden benden söz ettiler kısaca? Neden dolaştım bir serseri kurşun gibi oradan oraya? Kime götürüyordum parklardan topladığım oksijen oranı yüksek çiçekleri?

Kim koklamaya cesaret edecekti?

Kim onları alıp bir vazoya yerleştirecek kadar kendini tanıyordu?

Bana inanıyordu, beni seviyordu, kolluyordu... hiç. Hiç kimse. Bunu da biliyorum. Buna da erdim. Bir kere, en başta sezmiştim yanılacağımı... İlkin, telefon defterimi attım. Sonra fotoğraflar. Renk renk, çeşit çeşit, insan insan, düşman düşman fotoğraflar.

Artık her şeyi biliyorum. Bağırsam çağırsam, karşılık verecek bir yabancı bile yok. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Romantizme kızıyorlardı. Evet, onlar da gözyaşlarını bir sır gibi saklamayı erdem sayanlardandılar.

Ay farzındayım

Tırnaklarımın arasına dünya birikti

Kimseye koyduğum ad da yok

Ve bu gece, ilçeyken il oluveriyor yalnızlığım

Elinden tutup yeğeni, acıyı parkta gezdiren bir dayı gibiyim

Kaçarken sise takılmış ellerim,

Denize, balığa hükmeden kaptanken bir de hele,

Kim bilir çocukken öptüğüm kızın yüzü şimdi nasıldır?

Örneğin biraz da trajediden bahsedelim

Ameliyatla şair oldum ben, ameliyatla yalnız kaldım

Diz çöktü çocukluğum cerrahın önünde:

kurtarın lütfen onu, ben onsuz ne yaparım?

İlçeyken, il oluveriyor yalnızlığım

Kalabalık bu aralar gönül ülkem, hani iğne atsan yere düşmeyecek cinsinden. Herkes kendini önemli sayıp öncelik istiyor. Birini sustursam diğeri fırlıyor, o sussa öbürü başlıyor konuşmaya. Zaten uykusuz, yorgun, yalnızım diyorum.

Bu fikir cazip gelince bana, yine bıraktım kendimi şiirin, yani yaşamın sularına. Aşka düştüm yine, bambaşka bir hal sarsın diye içimi dışımı. Renklerin birbirine geçişi kadar naif, karanlığı silecek, soğuğu ısıtacak kadar yakıcı…

Tükenme dedi mesela şairin biri, tuttu elimden kaldırdı beni. Baharı müjdeledi diğeri. Kurşun gazeli ile hasret dile geldi, bir dağ gibi yürüyüp üstüme, altına aldı beni. Kimi sevsem, sensin diye hatırlattı diğeri. Gam dağları kurup, kayaları kelimeler olan zirveye çağırdı öteki.

Kelimeler ki, tank gibi geçsin yüreğimden, harfler harp düzeni alsın mısralarda, varlık denizindeki bülbüle sesleneyim sitemvari.

Derdiyle dertlenip, unutayım dertlerimi. Bir bomba gibi taşıdığım yüreğimle savaşa gireyim, ne denli acı varsa arayıp bulan beni, en ağır yükün altına sokan buyruk gibi, kalbi sökülmüş çağı yeniden kurmak bize düşmüş gibi okuyayım istedim mısralarını şairlerin.

Kırgın kırgın bakmasın yüzüme Roza, henüz dinlememişken her saza uymayan türkülerimi, mektup mektup büyüyen umutlarım düşmesin aşk uçurumuna.

“Bilmesin kalabalıklar yağmura bakmayı cam arkasından, insandan insana şükür ki, fark var, birine cennetse, birine zindan gelen sözler” desin şairim. Hayatla doldursun boş yelkenimi o masum bakışlar, sonunun bir kaza kurşunu olduğunu hatırlatsın süvarisiz şaha kalkan atların o yakıcı satırlar.

Yine sarsın beni, içinden şiir geçen şarkılar, dudaklarıyla dudaklarımın arasında kalan. “Benim gözlerim yeşildir, onun gözleri kara; ben günah kadar beyazım, o tövbe kadar kara” desin şair, siyah gözlerine beni de götürsün.

Beni ırmağa karıştırsın yeniden.

Anlayacağınız eski bir hikaye bu...

Renksiz yaşadım.

Gri bir odada, kırpık fısıltılarla,

Kendisine baktığımda solan bir kadınla konuştum.

Seslerimiz istiridye beyazıydı,

Canavarlarımız toz topakları gibi soluk.

Ağaçlarımdaki yapraklar kirlendi,

Solgun çimenler biçtim

Okyanuslar gibi gri dağlar gördüm rüyamda,

Üstlerinde hiçbir evin ışığı yanmıyordu,

Yorgunum....Bahar geldi,

Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş

Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,

Düşünmek ne güzel,

Ey eski zaman sarrafları!

Çiçekler açıyor durmadan, savaşlar oluyor, her şey nasıl bitebilir?

Uzun uzun düşünüyor, sularla yıkıyorum yüzümü, temiz bir gömlek giyiyorum

Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür ucundaki ırmakları

Köprülerden geçiyorum, karanlık yağmurlu bir gün, yürüyorum istasyona

Eski günler geliyor aklıma,

Sinema dönüşlerini düşünüyorum, annemi, her şey nasıl ölebilir?

Nasıl unutulur insan?

Ey gök! Senin altında sessizce yatardım, ey pırıl pırıl tarlalar!

Kokumla yaşıyorum, dağ, orman kokuyorum ben

Çalı kokuyorum, ıssız bozkırlar kokuyorum, tren kokuyorum

Patikalarda böğürtlenler korku içinde çekilirler derin yarlardan

Yılgın seviler kokuyorum, böğürtlen kokuyorum

Yaşadım bir su gibi....Eriyecek

Çınlıyorum da, kimsesiz çocukların uykuya geçmeleri nasıl çınlarsa; Sonsuz ve mutsuz olanı duyuyorum yalnız...

Uzun kış gecelerinden sonra, masallarda anlatılan

Durup durup bunları düşünüyorum, bir sevinci bir hüzün izliyor arkadan

Yüreğim ipe sapa gelmez bir bahar göğü, Türkçe bir yürek kısaca

Beklemek usandırıyor, telaşlı telaşlı bir şeyler anlatıyorum sağda solda

Bir otobüse biniyorum, inceliyorum bir böceği tutarak kanatlarından merakla

Yürürdüm eskiden baharda, o yıkıntıların ve çayırların olduğu alanlara

Büyük ve mavi bir şey izlenimi var bende...

Bir şapka, telaşlı bir gök, sıcak bir dünya...

Şimdi ne var hüzünlenecek bunda?

Nedir bu çatlatan yüreğimi bu telaş?

Sanki yarın ölecek gibiyim, birazdan polisler gelecek ya da...

Gelip alacaklar kitaplarımı, daktilomu, bu şiiri, sevdiklerimin fotoğraflarını duvardan...

Dünyanın öbür ucundaki dostları düşünüyorum, öbür ucundaki ırmakları

Bir kız sessizce ölüyor, sessizce ölüyor

Ağlayarak bir yürek resmi çiziyorum havaya

Uyanıyorum ağlayarak,

Sonra bir defa daha, bin defa daha

Sonra bin defa daha

Yürüyeceğiz yeniden

Yürüyeceğiz çoğala çoğala...

Lamiam, bana beyaz gelinlik entarinle geldin. Ve aşk, bütün günahlarını yıkamıştı. Lamiam, seven kıskanır. Fakat içim şükranla dolu. Takdisle dolu. Ormanda uyuyan güzelim benim. Bir çirkefe uzanmıştın. Şimdi göklerdesin. Gönlümün göklerinde. Büyük bir zaafım vardı.Seviyordum.Gülümseyen her kadını seviyordum, ağlayan her kadını seviyordum. Kadını seviyordum. Ve kadınlar gözleri bağlı geçiyorlardı.Kendilerini davet eden saadetin farkında değildiler. Önümde bir kadın durdu. Ve bu kadına 24 yılımı verdim. Benim hayatım da bu eğerlerle dolu.Eğer isteseydim. İstemedim. Değmezdi. Neye değmezdi? Küçülmeğe, yalvarmağa, yalan söylemeğe. Değmeyen neydi? İkbal, servet veya haz.Ama insan kaderini yaratan bu arzu. Kimin için isteyecektim? Benimle sefalet de güzeldi, açlık da. İkbale, beni kendisinden uzaklaştırabileceği için düşmandı. Kimin için neyi isteyecektim?Sessiz, uyuşuk, kendi kendine yeten bir hayat. Ve ebediyete yönelen bir ihtiras.Ebediyete ve kainata.Kelimeler dünyasının sultanı olmak.Zindanımda, hayır. Fildişi kulemde sanatın ve düşüncenin “gratteciel” inşa etmek.Kader buna imkân bırakmadı.Nemezis’in parmakları gözlerime uzandı.Ne yaşayabildim, ne yaratabildim. Hint, mukaddes kitaplar kadar vecit dolu bir kitap. Bir adam bir mısrayla ebedileşebilir. Kaç mısra kalmış Homeros’dan?Miltın’dan kaç mısra kalmış?Ama karanlıklardayım. Yaratmak yetmiyor bana. Kimin için yaratacağım?Şöhret, gerçek şöhret, mezarların üstünde yükselen güneş.Ben milyonlarca kalpte değil, bir kalpte yaşamak istiyorum. Bütün olarak, rakipsiz ve bir Tanrı gibi, bir Tanrı gibi değil,Tanrı gibi.Aşkın verebileceği en büyük saadet sevilen kadının ilk defa elini sıkmak.Musikinin verdiği haz gibi bir şey.Sen Ankara’dan ayrıldıktan sonra Fikret geldi.Ona seni anlatmak istiyordum. Kent restoranda içmeğe başladık.Şaşılacak bir anlayışsızlık gösterdi.Zil zurna sarhoş olduk.Ben bir daha görüşmemek üzere ondan ayrıldım. Dostlarım, beni kocaları mı sanırlar, nişanlıları mı,bilmem.Sevgimi paylaşmak istemezler. Ama seni sevmeyen, kalbimden uyuz bir köpek gibi kovulur.Seni sevmeyen dünyama giremez. Senin dışında her konu beni yoruyor.Evdeyim. Dışarda yağmur yağıyor.Herkes odada.Seninle başbaşa kalmak için İngiliz edebiyatına sığındım. Bu da bir sohbet.Sıkılmadın değil mi? Zaten bugün sesini duymayacağım.Nerede olduğunu da bilmiyorum.Gözü yaşlı bir hava. Ama ben bütün rüzgâra, bütün fırtınaya rağmen yine denize gideceğim.Yanan tenimi ancak dalgalar serinletebiliyor.Serinletebiliyor mu acaba? Yangın tekrar başlıyor. Hem de daha yaman, daha zorlu, daha zalim.Yalnızlığın bir nevi saadet olduğunu takdir et. Yalnızlıkta yalnız değilsin, inşallah zatürre olmam. Olursam da ne çıkar?Yaşamadan ölmüş sayılmam. Sana birkaç yazı yolladım. Hepsi de seninle dolu, onun için güzel, hasretinle dolu, özleminle dolu. Türkçe hiçbir devrinde bu kemale erişemedi. Tanrı yazsa bu kadar yazabilir. Zavallı ben...Seni tanıyıncaya kadar zavallı, seni tanıdıktan sonra zavallı.Görüyorsun ki, her satır bir feryat.Bir feryat değil, bir arzu..Mazimle de senin olmak istiyorum, her düşüncemle, her rüyamla, hatta her düşüncesizliğimle.Yazılarımı bilmelisin.Beni bütün olarak tanıdıktan sonra bütün olarak sevebilirsin. Istıraplarımı, hayal kırıklığımı, susuzluğumu ve sana olan ihtiyacımı anlayabilirsin.Şairler kaprisli olurlar, bazı taraflarıyla kadındırlar, kadındırlar çünkü bütündürler. Ve dikenlidirler gül gibi. Gülü dikeni ile seveceksin, dikeniyle,yani yazılarıyla.On gün sonrayı düşündükçe kalbim göğsümden fırlayacak gibi oluyor.Ve sonra diyorum, sonra..Cennetim, cehennemim benim, ne zaman büsbütün,ne zaman yalnız, ne zaman ebediyen benim olacaksın? Garip bir korku içindeyim. İnanıyorum ki, mikroskopik bir ihanet bu muhteşem rüyayı sona erdirecek.Hiçbir kadını düşünmüyorum. Hiçbir kadın sesi, içimi gıcıklamıyor. Yalnız seni yaşıyorum, yalnız seni istiyorum. Bütün zerrelerimle sadık kalmak istiyorum sana,sana,yani aşka. Sen, kalbi, bir gözyaşı kadar temiz ve bir çocuk bakışı kadar aydınlık bir insansın.