Annem yok artık

Beni düşünen kalbi yok. Bitti.

Umutsuz olmak istemiyorum.

Umutsuzluğun bir çıkar yol olmadığını biliyorum.

Annem yok artık, yeryüzü çok gördü onu,

Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını çok gördü

Dalgın yüreğini çok gördü

Bizim için çarpan, kaygılarla dolu yüreğini.

Annem yok artık. Bu kesin. Gelinecek bir yere gitmedi.

''İşte geldim çocuklar.'' demeyecek

''Nasılsın yavrum?'' demeyecek

Sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,

Sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,

''Yine gel'' demeyecek,

Çıkarken ben kapıdan, çıkıp karanlığa karışırken,

Yeni bir dönemi başladı ömrümün...

Olmadığı dönemi...

Onu yüreğimin üstüne nasıl bastırmak istediğimi bilemeyecek artık.

Gençlik dönemleri bir şey anlatmıyor bana,

Hayatım sürüp gidecek,

Çocuklarım olduğunda onlara anlatabileceğim annemi sadece

Fotoğraflarına bakacaklar,

Biraz mahsunca bir kadın

Küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp,kapımı açıp girmeyecek

Hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,

Uğultulu bir rüzgar gibi, akıp geçiyor hayatım..

Umutsuz olmamak gerektiğini biliyorum,

Bu acımasız gecede, yazgı diye birşey yok

İçinde yaşadığımız bu toplum öldürdü

Çarpıntılarla hırpalanan yüreği, dayanamayıp parçalandı sonunda

Şimdi toprak dolar gözlerine, artık istese de kımıldayamaz,

Ama onun umutları, benim de umutlarım olacak bundan böyle,

Çaresizleri korurken, annemi de korumuş olacağım biraz

O dilediğince yaşayamadı ömrünü,

Varlığını özgürce geliştiremedi

Ama bütün insanlar, varlıklarını özgürce geliştirecekler birgün

Ve annemi hiçbir zaman unutmayacağım

Her ölüm kahramancadır,

Ey benim yüreğim! Güç ver bana

Ey hayat! Güç ver bana

Anneme yaraşan şiirler söyleyim,

Boşuna yaşamış olmasın o,

Sonsuzlaşsın

İçten, pürüzsüz dizelerimle..

Nasıl acı duyarsa bir mağara adamı,

Nasıl çıkarsa ölçüsüz haykırışlar,

Öyle bağırayım ben de, sonsuzlaşsın yüreğim,

Bütün insanlara sevgiler taşıyacak kadar...

Ve öylesine güzelleşsin ki her şey,

Öylesine erisin ki yumuşak bir ışıkta,

Öylesine bilgileşeyim,

Öylesine sevgiyle dolsun ki kalbim,

Ölürken annemleşeyim

Biliyorum, var olmaz bir daha yok olan şeyler

Umurumda degil...

Ruh diye birşey de yok

Ama gizli sevgiler bulunup çıkarılırsa Yüreklerinden insanların

Çıkarılırsa karanlığından unutuşun- Yaşanmış olan şeyler

Ve tek bir insan yüreği gibi çarparsa Bir günlük insanlık,

Hiçbir şey yok olmamış olacaktır,

Beni seven birileri olacak mı yine de...

Gidip koşulsuz uzanacağım bir yatak,

Saçlarımı okşayacak bir el,

Şimdi,

Yeni bir tanıma alıştırmalıyım kendimi,

Şimdi ,

Ben kendimi düşünmezken bile, kim düşünür beni?

Bir gün Eleni'nin elleri geliyor

Her şey değişiyor

İlk İstanbul şiirden çıkıp, yerini alıyor

Bir çocuk ilk gülüyor

Bir ağaç, çiçek açıyor

Eleni'den önce

Daha ben çocuktum, daha tütüne, daha kahveye alışmamıştım

Sabahları, akşamları bilmiyordum daha

Bir gün bakıyorum akşam ellerimde, gözlerimde

Bir gün sabah her yanım

Eleni geliyor,

Dünyaya bakıyorum

Dünya sanıldığı kadar küçük değil, o gün anlıyorum..

Sanıldığı kadar üzgün değiliz dünyada..

O gün bütün şiirleri yakmalı, yeniden yazmalı diyorum

Marine'i yeniden,

Yeniden Annabel Lee'yi.

Eleni ile anlıyoruz

Bu gökyüzü niçin kalkıp gelmiş

Deniz niçin başını alıp gitmiş, onunla anlıyoruz

Bir gün Eleni'nin elleri geliyor

Bir sokaktan ilk defa deniz görünüyor.

Ruhum,köprüden geçiyor, duyuyor musun?

Bir serçe yavaş yavaş uçuyor

Bir balık, başını suyun yüzüne çıkarmış bakıyor

Düştü düşecek dalından bir yaprak...

Lambodis raftan bir şişe aldı açtı

Bir bulut durdu pencerede

Lambodis işine devam etti

Ellerini sildi, domates doğradı

Sonra oturup gençliğini düşündü.

Bir evdeydi

Eleni on sekizinde, İlyadis yirmi üç

Eleni'nin şarkıları vardı

İnsan akıl erdiremezdi

İstanbul'un her tarafı kahve,

Kapalı kahve açık kahve,

Şarkılar ne kadar güzel olursa olsun, Eleni'yi anlamazdı.

O günler Lambodis bir aşağı bir yukarı

İstanbul'da

Eleni'nin en güzel yerleri elleri ağzı

Daha Lambodis meyhaneci değil,

Daha Lambodis hiçbir şey değil,

O günler her Pazar Saint-Antoine'a (Sant antuene) gidiyorlar

Eleni'nin göğsü soyulmuş,

Güvercin gibi elleri

Daha o zamandan Lambodis'in düşmanı çok

Bütün İstanbul Eleni'nin arkasında.

Evet

Lambodis'in gençliği bir yaprak düştü düşecek,

Pencereye oturmuş, gelip geçenlere bakıyor

-Sen de bak diyor bana,

Bak, insanlar geçiyor

Ben, sıkıldım mı insanlara bakarım

Hiçbir şeyim kalmaz

Hiçbir şeyimiz kalmıyor.

Her iş bunun gibi, ruhum...

Bir kadın, bir adam aynı şeyi yapıyor

Ben birazdan kalkıp Sirkeci'ye gideceğim

Sevgilim trene binip gidecek

Bir zaman hiç güneş doğmayacak sabah olmayacak, bir zaman dünyada değilmişiz gibi

korkacağız.

Bunlar hep olacak ruhum...

Bir gün bakacağız, İstanbul güzel

Ondan sonra her gün İstanbul güzel

Eskiden çok eskiden bu dünya, daha bir güzelmiş mesela

Bu bulutlar, bu gökyüzü uzanınca dokunacağımız bir yerdeymiş

Şimdi şiirdeymiş bunlar,

Her şey, bu hesap, ruhum...

Bu dünya güzel,

Gülhane ağaçlık...

Her şeyin kilide, bir kilide dönüştüğü günlerdi;

Herkesin bana bir eşya gibi baktığı günlerdi;

kilitle beni,

Yüzümü bulutlara kaldırıp, Dua eder gibi mırıldanıyorum

Kuşlarla, otlarla yıkanıyorum

Rüzgarla, ilkbaharla

Güneş gözkapaklarımı ısıtıyor,

Rüyada mıyım?

Gerçek mi bu?

Hem var gibiyim, hem yok gibi...

Burada, kendimle baş başa ömrümü tamamlayabilirim

Size bakmanın tarihi! Siz,

bir gonca kadar kendiliğinden yazılmış olmalısınız

Derin, korkunç

Bir dağı içeriyor geçerken

Siz o dağa sanki kış

Ve sanki yağan karsınız

Size bakmanın tarihi! Siz, bir keteni köpürten yaz

Size bakmanın tarihi! Bir kalbime güvensem, sizi hep okurdum ben...Ama nedense

Hep aynı hüzün ve hep aynı tutkuyla,

Bakmayı bilmediğimden, ne yapsam ardım sıra geliyor şairliğim

Elinde ulu bir ağaçla oynayan şair;

Kendini, doğum günü gibi hissediyor bu kentin

Ölü doğmuş bu kentin, doğum günü gibi hissediyor,

Dağ kendi güneşini çıkardı gitti;

Ben, kendi gülüme kapandım kaldım;

Sustum, her sustuğum yerdeki kaybolmalar çağırır akşamı…

Akşam, uysaldır, boynunu bükerek gelir,

Değişir rüzgarın yönü,

Boşuna bir liman arar.

Ben,

Bir kuşu dilinden hiç öpmedim

Belki bir gün öpebilirim

Belki bir gün rüzgar olurum ben de...Eserim başakların üzerinden

Kalbim bir yaz gününe karışsın isterim

Bir kuş cıvıltısında doğmak için yeniden

Hiçbir kelebek tek başına yaşayamaz sevgisini,

Severken hiçbir böcek,

Hiç bir kuş yalnız değildir;

İşte ben gittim, her şeyi söyledim, gittim;

İşte benden herkese, herkese bir sonbahar…

Sonbaharların kralı gelirmiş meğer İstanbul'a

Akut, alevlenmiş kronik bir sonbahar gibi bakıyordu

Ben, kırmızı bir yaprağı oynuyordum esas kız olarak

Uçuşuyordum, uçuşmakmış meğer benim anlamım

Ben bunu geç anladım.

Senin için şiir yazacaktım İstanbul

İsmini ''ağrı'' koyacaktım.

Oysa bir şiir niyeydi sanki?

Yer, içer, sevişir miydi sanki bir şiir?

Ismarlar mıydı mesela bir şiir insana?

Fotoğraf çektirebilir miydi mesela hipodromda?

Bir şiir uyur muydu kuş gibi, başını alıp da kanatlarının altına?

Oysa bir şiir neydi sanki?

Bir şiir seni bu kadar sever miydi sanıyorsun?

Bağırdım sokaklarına kartondan postlar sermiş ayyaşlara

Bana kerametinizi gösterin

Keramatinizi gösterin bana!

Bir dikişte içtim bir şişe,

Yıldız komasına girmek istiyordum,

İstiyordum, dolunay çarpsındı beni

Sen beni hep bir şiir sanıyordun İstanbul

Oysa çakmaktaşları gibi kıvılcımlıydı gözyaşlarım

Ağlamaktan kızaran bir örnek burnum ve gözaltlarımla

Bu şiiri ben, bir yangın vaziyetinde yazdım

Kırmızı, elips çerçeveli gözlüklerin vardı

"Yoktu" deme vardı, biliyorum.

Bir Akdeniz gecesinde Ay'ı alaşağı ettim de

Bir elim hep cebimdeydi

Sonra da yürüye yürüye, şehrin arka sokaklarını geze geze ben bir başıma

Düşlerimi yiyip bitirdikten sonra geldim

Kimselere görünmeden geldim

Simsiyah oldu gözlüğünün çerçeveleri,

Yine de aynı şarkını söylüyordun yıldızlara bakarken

Oysa ne sabahlar olacaktı...

Sarı sabahlar, mavi sabahlar

Sanki bunlar çok ta umurundaydı. Değildi, biliyorum.

Kimin umurunda ki batan güneşin anlamı?

Yıldızların çiçekler gibi günden güne solması

Hangimizin umutsuz şarkısındaydı?

Bir bir topladılar.

Söyledikleri sözleri yazdılar, gördükleri gözlere baktılar.

Geçen yılları, savaşları ve ölenleri hesapladılar

Yok yapacak Bir şey, biliyorum.

Değil mi? ama biz hep biliyoruz bunu

Çürümek, yok olmak, yeniden doğmak...

Hiçbir şey anlamadık biz bu işten

-belki de zaten hep öyleydik-

Şimdi bırak sana eski günlerimi anlatayım

Kapıma gül bırakan adamları…

Ben de icabında bir hafıza mağduruyum

Bir şiir sana bunları söyler miydi sanıyorsun?

Yağmurlarında yıkanan kırmızı banklarına baktım

Bütün allar, bir gün solarmış ben bunu geç anladım

Ağrı neydi?

Neremdeydi, neresiydi ağrı?

Kim bana kalbimin menzilini soracaksa sorsun artık…

Ağrıdurmadanağrıdurmadanağrıdurmadan

Ağrı benim, durmadan doruğuna tırmandığım meğer yüksek bir dağmış.

Üstümü ara

Cebimdeki şiiri usulca kaydırayım senden tarafa

Ellerimi de kaldırdım bak

Hazırım, tutkumu tutukla.

Şiirsizim

Bu şiir senin ismini ağrı koyar mıydı sanıyorsun İstanbul?

Bunları ben diyorum. Evet, aynen böyle diyorum.

Aşkın başlangıcı hayranlık. Kim bilir ne büyük haz onunla sevişmek. Sonra ümit. Ümit, en çekingen kadının bile gözlerinden okunur. Aşk belli eder kendini, ilk kristalizasyon başlar. Aşkından emin olduğumuz bir kadını dünyanın bütün güzellikleri ile süsleriz. Saadetimizi ballandırdıkça ballandırırız. Beklemediğimiz anda harikulade bir armağana konmuşuzdur. Bizimdir veya mutlaka bizim olacaktır. Onu yücelttikçe yüceltiriz. Ve kırık dal, Salzbourg tuzlalarındaki gibi, bir kristal hevengi olur. Artık tabiat yalnız onunla güzeldir. Bir yolcu yaz günleri portakal bahçelerinin serinliğinden bahseder. Hemen ah dersiniz böyle, bir bahçede onunla beraber olabilsek. Onunla beraber olduktan sonra, her acı mukaddesdir. Yabaninin düşünceye vakti yok. Onun için, aşkı tanımaz. Çiftleşir ve geçer. Dişisi bir dişi hayvandır. Hassas bir kadın bütünü ile sever ve ancak bütünü ile sevdiği zaman fizik haz duyar.

Sonra? Sonra şüphe doğar. Âşık hayranlıktan usanır. Sahip olmak ister, emin olmak ister. İlgisizlik görür, soğuklukla karşılaşır. Aşık, ümitlerinin hemen gerçekleşmediğini görerek, kuşkulanmağa başlar. Kendini başka zevklere verir, içer, gezer, okur. Ama görür ki, “o neşe kalmamış peymanelerde.” Büyük bir felaket korkusu içindedir, ikinci kristalizasyon başlar; beni seviyor. Evet, seviyor. Ve kristalizasyon sevgilide yeni cazibeler keşfetmeğe yönelir. Sonra yine şüphe canına okur, boğazına sarılır. Nefesi kesilir; ve dehşet içinde kekeler: acaba seviyor mu? Onsuz yaşayamam diye tutturur, zavallı âşık, başka hiçbir kadın onun kollarında tadacağım saadeti veremez bana, der. Bundan emindir. Bu emniyet, korkunç bir uçurumun kenarındaki bu yol, yani saadetle bedbahtlık arasındaki bu gidiş-geliş, ikinci kristalizasyonun önemini arttırır. Âşık şu üç düşünce arasında yalpa vurur:

1. Dünyanın bütün cazibeleri onda,

2. Beni seviyor,

3. Aşkından nasıl emin olabilirim?

Aşkın doğması için minnacık bir ümit yeter, iki üç gün sonra sönebilir ümit, ama aşk bir kere doğmuştur.

Ben geniş hayalli adamım. Herhangi bir dal parçasını, herhangi bir iskeleti kristallerde donatacak kadar zengin bir iç dünyam var. İstediğimi sevebilirim. Yalnız, büyüyü bozmak güç. Size rastladığım zaman, yorgundum. Ve arıyordum. Beklenileni, ümit edilmeyeni. Sesiniz bir vaatti, bir müjde idi. Aşkın birinci safhası, merhabanızla başladı. İşte rüyalarımın kadını dedim. Orada ne arıyordunuz? Burası beni ilgilendirmiyordu. Orası yoktu artık. Başbaşa kaldığımız insansız bir vuslat yuvası idi her yer. İkinci gece, büsbütün benimdiniz.

Pafnüs ile Tais hikâyesi. Hazineyi bir canavar bekliyordu. Bir, hatta iki canavar. Ve hazine..

Aradan bir buçuk yıl geçti. Sizi unutamıyordum.

Benim için nesiniz? Her şey ve hiçbir şey. Belki çaldığım son kapı.

Kristalizasyon devam ediyor. Halbuki vücudunuzu avucumun içi gibi biliyorum. Ne zaaflarınız, ne kuvvetleriniz meçhulüm. Ama yine de okunmamış bir kitap gibisiniz. Yegânesiniz. Ve yegâneyim. Günlerim sizinle başlıyor ve sizinle bitiyor. Dal, bir tuzlaya değil, bir yangına düştü.

Daha o gün anlamıştım Feride, ben ömrümce seninle sınanacaktım.

Çünkü insan daima en sevdiğiyle sınanır...

Romanlar mahzun insanları omuzları çökmüş, gözleri sönmüş, hareketsiz ve sessiz bir insan diye, yani miskin bir insan şeklinde tasvir ederler.

Bende daima bunun aksi olmuştur. Ne zaman derin bir üzüntüye kapılsam, gözlerim parlar, tavır ve hareketlerim neşelenir, içim içime sığmaz olur. Dünyayı hiçe sayıyormuşum gibi kahkahalarla gülerim, türlü gevezelik ve delilikler yaparım. Maamafih öyle sanıyorum ki, yakın kimsesi ve başkalarına açılmaya kabiliyeti olmayan insanlar için, bu daha iyi bir şeydir.

Bu gecenin vakalarını bir rüya gibi hatırlayacağım. Yağmurların içinde, önümdeki fenerin donuk izini takip ederek birçok dar, karanlık sokaktan geçtim. Hiçbir şey hissetmiyor, hiçbir şey duymuyor, sele düşmüş bir yaprak gibi iradesiz sürükleniyordum.

Hangi ümide sarılsam elimde kalıyor, neyi seversem ölüyor. Yavrularını tehlikede gören bir ana kuş hırçınlığıyla üstlerine titrediğim bu şeyler, sonbahar yaprakları gibi birer birer sararıyor, dökülüyor. Daha yirmi üç yaşıma girmedim; yüzümden, vücudumdan çocukluğun izleri silinmedi; halbuki gönlüm, baştan başa bütün sevdiklerimin ölüleriyle dolu.

Kapalı bir mahzende sızan bir ışık parçası, yıkık bir duvarın taşları arasında açmış sıska bir çiçek, her şeye rağmen bir varlık, bir tesellidir.

Daha uzak, hatta daha fena bir yere razıyım. Öyle bir yer ki, beni üzsün uğraştırsın, ziyanı yok..Fakat kendi kendimle yalnız bırakmasın.

Sahici bir kuşla yer değiştirip, bu dalların üstünden gökyüzüne kanatlanmayı, yukarıdaki ay illerinde kaybolup giderek, bu dünyadaki insanların yüzlerini artık görmemeyi ne kadar istiyordum...

Hem...Tembelim ben, öfkemi nefrete dönüştüremeyecek kadar da rahatına düşkün.

-kin de tutamam.

-unuturum , sıkılırım , uykum gelir bir kere..”

Hakkın vardı, onu sevmemek mümkün değildi. Birkaç defa seni görmeye gelmişti. O zaman, gördüğümü hatırlıyorum. Hiç kimseye benzemeyen bir tavrı vardı. Ben öğrendim ki, aynı duayı birbirinden habersiz eden iki insan, er ya da geç birbirlerine kavuşurlar. Seni kendimden, hayatımdan, muhtelif saadetlerini birbirinden kıskanıyordum. Dünyada zamanla yıpranmayan, kuvvetini kaybetmeyen hiçbir his yok. ''Yemin ederim ben bir seni yaşayacağım. Bir sana yaşayacağım. Sen bana can oldun, ben de canımın kıymetini bileceğim.”

Sonunda, mest olup ortaya çıktın; fakat, şarapla mest olmadın! Sen, kendi kendinin, kendinde bulunanın mesti olmuşsun! Dünyada kendinden başka sevecek kimse yok mu? şu yeryüzünde sen yalnız başına mı yaşıyorsun?

Aslında sen, elestten mest olarak geldin! Bak; yine elestten bir ses geldi, yine iş işten geçti! Mestlik gizlenemez; davranışların, senin mest olduğunu herkese bildirir!

Toprağın her zerresi ruh oldu, tertemiz can kesildi! Artık ona “toprak dünyası” deme; ona “herşeyi altın haline getiren iksirin, ilahî aşkın mayası” de!

Senin gibi bir varlığı kimsecikler görmedi! Zaten ey benim canım! Herşey senindir! Kimse dediğimiz de, ancak sensin! Dünyada eşi örneği olmayan, görülmeyen birisin! Sen, dünyada fışkırıp akan vefa suyusun!

Aşk, gerçi bir alemdir ama, alemin de canıdır! Sevgili gizlidir; ama o, gizliliklerin de başıdır!

Alemde bulunan her beden, her can, senin topraktan yarattıklarının mesti olmuşlardır! Ey nişansız olan, ey izi belli olmayan güzel! Seni görmesinler diye herkesi gaflete düşürmüşsün!

Bugün yüzünde bir başka güzellik var senin,

bugün dudağında başka bir tad var,

boyunda başka bir yücelik.

Bugün kırmızı gülün bir başka daldan.

Ayın gökyüzüne bugün sığmamış.

Göklere benzeyen göğsün, bugün daha geniş.

Hangi yanından kalktın bu sabah? Söyle

Bir başka kavga var dünyada senin yüzünden,

Dünyada bir başka gidiş

Biz senin gözlerinden gördük arslanlara meydan okuyan o ceylanı,

Başka bir ovası var o ceylanın bugün iki cihandan da dışarı

Gözlerinin denizinde onu arama.

O inci bir başka denizde

Bakarsın bugün sever bu yürek,

Yarın sevilir

Yüreğimin özünde başka yarınlar var

''Bir nedeni yok. Yalnızca öptüm.

''...Çocukluğumdan söz etmek isterim sana, eğer sıkılmazsan. Bir gün otururuz evde, ben sana hayatımı anlatırım dakika dakika. Kaç yaşımdaysam, o kadar yıl sürer konuşmam. Çay pişiririz. Sonra da sen anlatırsın: Sevdiğin filmleri, sevdiğin parçaları, sevdiğin canlıları, sevdiğin… hep sevdiğin şeylerden konu açarsın. Ben sıkılmam. Ben seninle sıkılmamayı, seni ararken öğrendim. Seni hayal ederken keşfettim sıkılmamanın azametini. Bir insan, bir insanı sıkamaz. Bir insan canı isterse sıkılır. Hacimler açarım sana içimde, dolman için, oraya akman için. Hacimler açarsın bana; çağlayarak gelirim. Endişelenmen gereksiz...  Olması gerektiği kadar fedakar biriyim aslında; daha fazlasını umma. Endişelerim, ideallerim, halletmeye çalıştığım meselelerim var. Başkalaşmaya çalışıyorum. Değişmek, hiç de zor değil. Yalnızca özgür olabilsem, sorun kalmayacakmış gibi sanki. Anlaşılmak istiyorum: sevdiğim bir şarkıyı herhangi biriyle paylaşırken aynı duyguları hissetmek arzusu bu. Evet, tıpkı bu. Sese, ahenge kapılırken, kendini müziğin ritmine verirken, yanında bir diğerinin olabilmesi; görkemli bir anda birlikte sadeleşebilmek. Birlikte dans edebilmek gibi. Sen hastayken başucunda birinin sabaha kadar oturması gibi. Arada bir alnındaki teri silmesi, üstünün açılmamasına dikkat etmesi gibi. Bir başkası için hayatta kalma çabası gibi sanki. Ölmek için değil, yaşamak için uğraşmak gibi. Ummadan, hayal etmeden, sıradan, olduğu gibi. doğal. Ve ciddi. Ciddi ciddi hayatla mücadele edebilme gücü. Bu gücü yan yanayken yaratabilme yeteneği. Ben bu yeteneğin bir parçası olarak sokuluyorum sana. Masallarla geliyorum. Efsanelerle geliyorum. Herhangi bir insanın birikimiyle geliyorum aslında. Art niyetsizim. İnan....''

Biraz temmuz sıcağından al,

Saat sekiz kırk beş

Bu siyah zeytin az tuzlu, ondan da tat

Rıhtıma vuran şu mavi denizi gözlerinde yaşat

Görmüyorsun...Kır çiçekleri atıyor sana güneş

Ekmekler daha fırında, az sonra ellerin yanacak

Gökyüzünden biraz temmuz kırmızısı al, vaktim çok az

Güpegündüz zifiri karanlık gidiyor tren

Sırtüstü seyrettiğin pencereler...

Saat dokuz buçuk

Ufukta bakır renkli bulutlar,

Bu saatte bütün umutsuzlara yaklaşmalıyım

Ellerimle silmeliyim gözyaşlarını

Onlara barıştan, savaştan söz açamam

Her şeyden önce çünkü, yaşamak

Uzun zaman sonra gün ışığına çıkmışım

Anıların kıyısında yürümüşüz

Bir ateşböceği ile bir an aydınlanan,

Korkmayan, yüzünü hatırlıyorum.

Kusura vardım, benimdir dedim bu eski söz

Kime açıldıysa kapılar, Kapananı benim dedim

Beni bir avuntudan oldurmuşlar

De ki, bir sıkıntının içini oymuşlar

Denizleri sulardım tozmasın diye deniz

Sporu çok severdim,

Çiçeğe yem vermeyi

Kuşlara binerdim ve kaçardım basından

Bak, buraya yazıyorum diye milyar kelimeyi,

Ziyan eden de bendim, hem de hiç sıkılmadan.

Güzeldim de galiba, bunu nasıl söylesem:

Tanrım eline sağlık, dünya çok güzel olmuş

Keşke biraz ölmesem

Böyle böyle sezdim,

Yapraklar geçiyor bir çocuk dalgınlığından

Yerinde dursun su dalgınlığı....Ben kendimi yaprağa sunacağım

Nasılsa geri dönecek kuruttuğum söz...

Bir çiçeğin açışını andıracağım

Gecenin getirdiği ne varsa, ona inanacağım

Hem inanmak, çocuksu yanımızdan gelir

Bilmiyoruz mevsim gerçekten bahar mı,

Alır mı atıldığımız boşluklardan bizi yeni bir rüzgar?

Bilmiyoruz ayağa kalkar mıyız bir daha, yüreğimizi çıkarıp ortaya koyacak kadar

Yeniden kanımız deli deli akar mı

Öper mi şiirleri şarkılar?

Akşamları getirdiğim yorgunluk beni anlatmıyor...

Çiçekler büyük bir yokluğa bakıyor

Gitsem gitsem, bir solgunluğa gidiyorum

Yüzümde kelebekler ölüyor.

Öğrendim ki, kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsın.

Kendinizi ancak sevilecek insan yapabilirsiniz,

Öğrendim ki, güveni geliştirmek yıllar alıyor,

Yıkmak bir dakika.

Öğrendim ki, hayatında nelere sahip olduğun değil, kiminle olduğun önemli.

Öğrendim ki, sevimlilik yaparak dakika kazanmak mümkün

Ama sonrası için bir şeyler bilmek gerek...

Öğrendim ki, kendini en iyilerle kıyaslamak değil,

Kendi en iyinle kıyaslamak sonuç getirir.

Öğrendim ki, insanların başına ne geldiği değil, o durumda ne yaptıkları önemli.

Öğrendim ki, ne kadar küçük dilimlersen dilimle, her işin iki yüzü var.

Öğrendim ki, Olmak istediğim insan olabilmem çok vakit alıyor.

Öğrendim ki, karşılık vermek, Düşünmekten çok daha basit.

Öğrendim ki, bütün sevdiklerinle iyi ayrılman gerek, hangisi son görüşme olacak

bilemiyorsun

Öğrendim ki,

‘Bittim’ dediğin andan itibaren,pilinin bitmesine daha çok var.

Öğrendim ki, sen tepkilerini kontrol edemezsen,tepkilerin hayatını kontrol eder.

Öğrendim ki, kahraman dediğimiz insanlar Bir şey yapılması gerektiğinde,

Yapılması gerekeni Şartlar ne olursa olsun yapanlar

Öğrendim ki, affetmeyi öğrenmek, deneyerek oluyor.

Öğrendim ki, Bazı insanlar sizi çok seviyor Ama bunu nasıl göstereceğini bilemiyor.

Öğrendim ki,

Ne kadar ilgi ve ihtimam gösterseniz, Bazıları hiç karşılık vermiyor.

Öğrendim ki, Para ucuz bir başarı.

Öğrendim ki, En iyi arkadaşla sıkıcı an olmaz.

Öğrendim ki,

Düştüğün anda seni tekmeleyeceğini düşündüklerinden bazıları, Kaldırmak için elini uzatır.

Öğrendim ki,İki insan aynı şeye bakıp Tamamen farklı şeyler görebilir.

Aşık olmanın ve aşkı yaşamanın çok çeşidi vardır.

Her şartta kendisiyle dürüst kalanlar, Daha uzun yol yürüyor.

Öğrendim ki,

Hiç tanımadığın insanlar, iki saat içinde,senin hayatını değiştirir.

Öğrendim ki, Anlatmak ve yazmak ruhu rahatlatır.

Duvarda asılı diplomalar,İnsanı insan yapmaya yetmez.

Öğrendim ki, Aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa, anlam yükü o kadar azalır.

Öğrendim ki,

Karşısındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında çizginin nereden geçtiğini bulmak

zor

Öğrendim ki, Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez.

Gerçek aşkların da!

Öğrendim ki, Tecrübenin kaç yaşgünü partisi yaşadığınızla ilgisi yok, Ne tür deneyimler

yaşadığınızla var

Öğrendim ki, Aile hep insanın yanında olmuyor.

Ve aile, her zaman biyolojik değil...

Öğrendim ki…

Ne kadar yakın olursa olsunlar, En iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir.

Onları affetmek gerekir...

Öğrendim ki, Bazen başkalarını affetmek yetmiyor.

Bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.

Öğrendim ki,

Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın, Dünya sizin için dönmesini durdurmuyor

Öğrendim ki…

Şartlar ve olaylar, Kim olduğumuzu etkilemiş olabilir.

Ama ne olduğundan kendin sorumlusun

Öğrendim ki…

İki kişi münakaşa ediyorsa, Bu birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez.

Etmemeleri de, sevdikleri anlamına gelmez.

Öğrendim ki, Her problem, kendi içinde bir fırsat saklar.

Ve problem, fırsatın yanında cüce kalır.

Öğrendim ki…

Sevgiyi çabuk kaybediyorsun,

Ve pişmanlığın, uzun yıllar sürüyor.