Sessiz oturabilir miyiz seninle?

Aramızda yaprakların hışırtısından

Ve ceylanların hayata çıkışından başka bir ses olmadan...

Beni sessiz de sevebilir misin?

Yağmur almış toprağı Ve üşüyen kainatı dinlerken...

Araya dünya sözleri karışmadan

Biliyor musun,

Çekirgelerin, unutulmuş ülkelerin kahrından kuruyan nehirlerin diliyle konuşabilirim seninle

Duyabilirim seni hiç konuşmadan...

Kalbinin atışlarını duyabilirim

İçinde bir yaz gezmesine çıkan çocuğu

Ve dudağın en uzak sokağında...

Biriken dilini hayatın, sökebilirim, öğrenebilirim

Sözcükler, bağırtılar, klaksonlar ona katışmadan

Ay sesiyle, gün sesiyle, gül sesiyle

Tırmanırım kalbinin tepesine ve işte

Zakkumların diliyle konuşabilirim seninle

Rüzgarın ve acının bildiği dilde

Acelesiz, hiç yarışmadan...

Sessiz oturabilir miyiz seninle?

"Ey ruhum, sana 'zamanında' ve 'önceden' der gibi, 'bugün' demeyi ve her şeyin üstünden neşeyle dans edip geçmeyi öğrettim. Ey ruhum, bütün köşe bucaklardan seni çıkardım. Ve üstünde ki tozu, örümceği ve loşluğu silip süpürdüm.

Ey ruhum, seni küçük utançtan ve kaçamak erdemlerden temizledim, ve seni güneşin karşısına çıplak çıkmaya ikna ettim.

Ruh denen fırtına ile kabaran denizinin üstüne üfledim, ve bütün bulutları oradan kovdum.

Hatta günah denen boğucuyu boğdum.

Ey ruhum! Sana fırtına gibi 'hayır' demeyi,

Ve açık gök gibi 'evet' deme hakkını verdim...Işık gibi sakin duruyorsun, ve hayır diyen fırtınalar arasından geçiyorsun...

Ey ruhum, sana yaratılmış ve yaratılmamış şeyler hakkındaki özgürlüğünü geri verdim: Gelecektekinin keyfini senin kadar kim bilir?

Ey ruhum, sana aşağılamayı öğrettim! Fakat sülük gibi gelen aşağılamayı değil; büyük, seven aşağılamayı... En fazla aşağıladığı yerde, en çok seven aşağılamayı. Ey ruhum! Bizzat nedenlerini kandırasın diye, kendini kandırmayı öğrettim...Denizi kendi yüksekliğine çeken güneş gibi...

Ey ruhum! Seni boyun eğmekten, diz çökmekten ve efendim demekten vazgeçirdim.

Ey ruhum, senin dünyana içmek üzere bütün hikmetleri, bütün yeni şarapları ve hikmetin eski, görülmemiş derecede sert şaraplarını sundum. Ey ruhum, üstüne bütün güneşleri, bütün geceleri, bütün susmaları ve bütün özlemleri döktüm. Böylece seni bir asma gibi büyüttüm.

Ey ruhum, şimdi artık, altın, üzüm taneleri ve bir asma gibi zengin ve ağır duruyorsun! Ey ruhum, senden daha fazla seven, daha geniş, daha kuşatan bir ruh hiçbir yerde yoktur....Geçmişle gelecek, sende olduğu kadar, nerede böyle birbirine yakın bulunur? Ey ruhum, her şeyimi sana verdim ve elim artık boşaldı. Şimdi bana ağırbaşlı bir gülümsemeyle: 'Hangimiz teşekkür borçluyuz?' diyorsun.

Alıcı aldığı için, verici teşekküre borçlu değil mi? Armağan etmek bir zorunluluk değil mi? Almak bir acıma değil mi?

Ey ruhum, kederindeki gülümseyişi anlıyorum...Senin aşırı zenginliğin, dileyen eller yaratıyor. Dolgunluğun coşkun denizlere bakıyor, arıyor ve bekliyor. Gülümseyen gözlerinin gögünden aşırı dolgunluğun özlemi bakıyor. Evet, ruhum, gülümsemeni görüp de gözyaşlarından erimemek mümkün mü? Gülümseyişindeki iyiliğe melekler bile gözyaşı döküyor. Senin iyiliğin, fazla iyiliktir ki, sızlanmak ve ağlamak istemez. Fakat ruhum yine de gülümsemen gözyaşlarına ve titreyen ağzın hıçkırıklara özlem çekmektedir.

'Her ağlayış bir sızlanma ve her sızlanış bir suçlama değil midir?' Kendi kendine böyle diyorsun... Ve onun için, dertlerini dökmektense gülümsemeyi tercih ediyorsun. Olgunluğunun bütün acısını ve asmanın hasatçıları beslemesinden doğan özlemini gözyaşlarınla döküyorsun....Fakat, erguvan gamını ağlayarak gidermek istemezsen, şarkı söylemeye mecbur kalacaksın! Bak, sana şunları haber verirken bizzat ben gülüyorum: Bütün denizler sakinleşip senin özlemini dinleyinceye kadar gürleyen şarkılar söyle ! Sakin, özlemli denizlerin üstünde sandal yüzünceye kadar, bütün iyi ve kötü garibelerin etrafında zıpladıkları esrarlı hazine görülünceye kadar gürle! İrili ufaklı hayvanlar, hafif ve tuhaf bacağı olan her şey menekşe mavisi yollarda dolaşıncaya kadar gürle! Garip hazineye, gönüllü sandala ve onun efendisine doğru, gürle!

Ey ruhum, senin büyük kurtarıcın o adsız ki, adını gelecekteki şarkılar bulacak. Daha şimdiden ve gerçekten müstakbel şarkıların kokusu geliyor! Yanıyor ve hayal ediyorsun. Daha şimdiden derin avuntu pınarlarından kana kana içiyorsun...Daha şimdiden gamın, gelecekteki şarkıların mutluluğunda dinleniyor.

Ey ruhum! Sana artık her şeyimi ve en son şeyimi vermiş bulunuyorum. Ellerim tamamen boşalmıştır. Sana şarkı söylemeyi önermek son işimdi.

Şimdi söyle! Sana şarkı söylemeyi önerdiğime göre, kim kime teşekkür borçludur?

Ama daha iyisi ey ruhum, bana şarkı söyle. Bana şarkı söyle, söyle de sana teşekkür edeyim."

Bana gözyaşlarını gösterme bebek

Bilemezsin nehirler mi taşacak yüreğimden

İçimden alev alev bir deniz mi yükselecek?

Söyle, senin de vardır mutlaka bir hikayen

Paramparça mıdır benim gibi göğündeki yıldızlar?

Karışmış mıdır birbirine geçmiş ve gelecek?

Karışmıştır ama çağla gözlerine gözlerimden bir ışık...

Yazgından bir parça yüreğime yüreğinden,

Bir kapı kapanmış, bin kapı açık...

Benimse aklım karışmış,

Neden?

Yıllarca yaşanacak hiç bilinmeden

Ölümler hep bir aşk, aşklar hep bir ölüm bekleyecek

Yalnız senin sevincin, buzdan gözyaşları üstünde sarsılmadan dans eden

Mutluluk sensin...

Bazen çok kararlı, bazen çok ürkek

Sensin uçurumlara taşıyan ruhumun yollarını

Sonra ansızın sonsuza çıkaran sensin

Anlayabilir misin nedir hep bulduğunu sandığın anda kaybetmek?

Nedir boynubükük çekip gitmek?

Gidip te, yazgının gizemini düşünmek

İşte benim hikayem

Delirecek en aklı başında sözcükler bile şiirlerde

Karışacak mevsimler, kararacak gözlerim

Kaybolup gideceğim gencecik bir kederde

Bilmiyorum...yazgıma mı karşı geldim?

Çok mu ayıp ettim hayata karşı?

Nasıl düştüm bu derde?

Bir şey söyle

Kırk yıl sonra seni bulmasına yüreğimin,

Bir şey söyle

Hayat kimin?

Ölüm kimin?

Aşk kimin?

Kimin bendeki cennet? Kimin can kuşum?

Daha sen yokken, sonbaharda doğmuşum

İki yıl aralıksız ağlamışım dünyada

Babamın tek oğluyum...Anlaşılmadı huyum

Ya prensesti gördüğüm, ya ejderha rüyada

Hep kendimle konuştum, kar üstünde uyudum

Masallarda binbirgöl, düşümde binbir ada

Her şey anlatılmaz bir umuda bıraktıkça kendini

Çoğaldıkça kanım, içim yandıkça seni aradım

Islığında rüzgarların, şarkıların çığlığında

Aradım hep sırrını yüreğimdeki nemin

Gece karanlığında, dolunay ışığında

Ve birgün İstanbul’un bir cinnet sağnağında,

İlk kez yapayalnız düşündüm akdenizi

Ağladım

Ve yeniden aradım Tanrıyı

Aradım...Yoktu sularda saklı bir inci

Uzun sürmedi gençliğimin çığlıklaşması

Yaşadıkça her yerde çıktı karşıma

Gerçektir ama ölüm...Ve sevda

Bir de sonsuzluk

Artık düşümde gelincikler

İçimde gencecik yeni bir keder var

Dönüşürüm rüzgara,

Kırklara karışır giderim

Ölümü düşündükçe sen,

Seni düşündükçe, yaşamak geliyor aklıma

Diyorum, senin de en az benim kadar için yanar

Hala senin içindir dolandığım bütün sokaklar

Kırk yılda bir sonsuza dek göz kırptım

Sen çağla gözlerini kaçırdın

İçimde gencecik yeni bir bahar...

Ve bu,

Benim,

Yani yalnız bir kadın

Ve soğuk bir mevsimin eşiğinde,

Belirsizliğini anlamanın başlangıcında, tüm yeryüzü varlığının

Akıp gitti zaman

Gitti zaman

Ve saat tam dört kez çaldı

Dört kez çaldı

Aralık ayının yirmisi bugün

Ve artık mevsimlerin gizini biliyorum

Dakikaların söylediklerini,

Gitti zaman,

Ve saat tam dört kez çaldı

Sokakta rüzgar

Sokakta rüzgar

Ve ben çiçeklerin sevişmesini düşünüyorum

Bir adam geçiyor ıslak ağaçlar altından yukarılara doğru,

Bir kez daha fısıldıyorlar o sözcüğü

“Selam!”

“Selam!”

Ve ben çiçeklerin sevişmesini düşünüyorum.

Soğuk mevsimin eşiğinde,

Ve yaslı buluşmasında aynaların,

Nasıl dur emri verilebilir?

Sabırlı,

Ağır,

Avare yürüyen bu adama?

Hiç yaşamadığı nasıl söylenebilir, hiçbir zaman

yaşamadığı?

Rüzgar esiyor sokakta

Yalnız,

Ve içlerine çekilmiş kargalar uçuşuyorlar yaşlı,

Ve tanrım... ne kadar kısa merdivenin boyu!

Onlar... bir yüreğin bütün saflığını alıp götürdüler masallar sarayına

Şimdi artık

Artık nasıl fırlayıp dans edebilir insan?

Nasıl dökebilir akan sulara çocukluğunun saçlarını?

Sanırım uçuşu düşlediğin yolda göründü o kuş

Ve sanırım hayal gücünün yeşil çizgilerinde oluşan o taptaze yapraklar,

Sabah esintisinin isteğiyle nefes alıyorlar

Sanırım

Renkli alev

Çocuksu bir lamba tasarımından başka bir şey değildi

Ellerinin yıkıldığı günde esiyordu rüzgar

Sevgili yıldızlar!

Kağıttan yapılma sevgili yıldızlar!

Üşüyorum...

Üşüyorum

Ve sanırım, artık hiç ısınamayacağım

Üşüyorum ben ve sedef küpelerden nefret ediyorum

Üşüyorum ve biliyorum

Hiç bir şey kalmayacak yerde.

Bırakacağım artık çizgileri bir yana

Sayıları saymayı da...

Çıkacağım sınırlı geometrilerin odalarından

Sezgi alanlarının genişliğine sığınacağım...

Çıplağım ben, çıplağım, çırılçıplağım

Sevgi sözcüklerinin arasındaki sessizlikler kadar çıplak

Selam ey masum gece!

Düşüncelerin, sözcüklerin ve seslerin ilgisiz oldukları bir dünyadan geliyorum ben

Ve ne kadar yılan yuvasına benziyor bu yeryüzü

Selam ey masum gece!

Her zaman bir aralık var- pencere ile görmek arasında

Niçin bakmadım? niçin

Bir adam yağmurlu ağaçların altından geçerken baktığım gibi?

Nasıl anlamsız bir ışık belirdi küçük pencereden

Niçin bakmadım?

Biliyordu tüm mutluluk anlarını

Ce ben bakmadım

Yeniden tarayabilecek miyim saçlarımı rüzgarla?

Menekşeler dikebilecek miyim yeniden bahçelere?

Ve pencerenin ardında duran

Gökyüzüne sardunyalar dizebilecek miyim?

Acaba yeniden dans edebilecek miyim kadehler üstünde?

Kapı zili çağıracak mı beni yeniden bir bekleyişe?

Ne düşünüyorsun?

Çamura saplanmış kayığın kırık yelkeni değil midir yaşam?

Afiyet renginin kaçtığı bu harabede,

Kapalı yolun sonu değil midir yaşam?

Ne korkunçtu olaylar seli!

Açtı bir ejderha gibi ağzını,

Ayrıldı yerle gök birbirinden,

Yıldızlar döküldü salkım salkım,

Ve güneş battı vadilerin morluğunda.

Hava kötü...

Hangi rüzgârla gidiyorsun sen?

Hangi kara bulut sardı göğsünü?

Gece gündüz, bin yıllık yağışla bile açılmıyor gönlün.

Uzak bin yıllardan çıkageldin sen

Kanlar fışkıran bu enginlikte, her adımda ayağının izi var.

Bu zorlu devler mekanında, yol açan ayak seslerin geliyor her taraftan.

Nâm ve ar tuzağının bu geniş engebeleri, kanla yazmış sana vefa mektubunu.

Nice kamçılar sınadı aşkın gücünü senin vücudunda

Nice darağaçları şeref kazandı seninle

Ne görkemliymiş aşkın uzun boyu!

Kaldı sapasağlam her felaketin hücumunda.

Bak, henüz o uzaklardaki yükseltiler,

O ağartı, nur patlamasının tomurcuk tarlası,

Bir arzu kehribarı,

İnsanın hep arzuladığı ağartı o.

O durulukta bir nefes soluklanma umuduyla,

Değer...bin kez düşsen yokuş aşağı,

Ve tırmansan yine yokuş yukarı.

Ne düşünüyorsun?

Dünya dediğin bir kırık ayna.

Dosdoğru selvi de kırık görünür sana onda.

Bu daracık gurûbun derelerinde öylesine yatmış pusuya

Ki dağ, yolu kapalı gösterir sana

Sonsuz zamanı ölçme sen, ömür adımlarını sayarak,

Onun yanında bir andır bu dert

Vadinin inişinde başını taşa çalan ırmak gibi akar ol.

Ölenden yok hiç mucize umudu; yaşamaya bak.

Aç pencereleri, ki, meltem akasyaların doğum gününü kutlamaktadır

Ve bahar, Her dalda, her yaprağın yanı başında mum yakmıştır.

Bütün kırlangıçlar geri döndüler

Ve tazeliği haykırdılar,

Sokak baştanbaşa sese dönmüştür

Ve kiraz ağacı,

Akasya ağaçlarının doğum günü hediyesi diye, Çiçeklerle doldurmuş eteğini.

Aç pencereleri!

Sahi, hiç hatırlar mısın, Yeryüzünü vahşi bir ateşin yaktığını?

Yapraklar solduğunu?

Ve susuzluğun, toprağın ciğerine ne yaptığını?

Hiç hatırlar mısın, Uzun gecelerin karanlığında, Soğuklar neler yaptı asma ağacına?

Beyaz çiçeklerin başına bağrına Neler yaptı öfkeli rüzgarlar bir gece yarısında, Hatırlar mısın?

Şimdi, yağmurun mucizesine inan sen...

Ve cömertliği çimenliğin gözlerinde gör sen,

Ve muhabbeti, meltemin ruhunda

Ki bu daracık sokakta, İşte bu bomboş ellerle

Akasyaların doğum gününü Kutluyor

Toprak canlanmıştır

Sen neden durgunsun böyle?

Sen neden bu kadar kasvetlisin?

Aç sen pencereleri...

Ve baharlara İnan sen

Şövalye olsaydım, senin şehrine hücum etseydim, dudaklarını görünce kılıcımı düşürür, atımdan düşerdim. Hiçbir zaferin erişemeyeceği tatta bir yenilgi olurdu.

Ellerin... boğumları kudretten, zarafet şaheseri yüzükler gibi. İnsan kıyamaz dokunmaya. Avuçların desenli kurabiyelere benziyor. Öpsem, ağzımda şeker tadı bırakacak, kesin. Parmaklarının ucunda tırnakların, küçük deniz kabukları gibi parlıyor Şebnem...

Rüyanda başrolde değilsen, kabus görüyorsun demektir. Bir kerecik buluşalım, yeniden hayatımın başrolünde olayım. kalbimden mezarlık dumanları yükselse de ziyanı yok.

Şebnem, bak hasretten bütün günahlarım döküldü. Şebnem, uçsuz bucaksız bir çayırda buluşalım. başını dizlerime koy. sevincimden çimlere kırağı düşürürüm.

Senden sinyal beklemek, dünya dışı uzayda yaşam belirtileri aramak gibi; acayip sancılı.

İnsan, nelere katlanmak zorunda kalacağını önceden kestiremiyor. göze aldığımız risklerden, tehlikelerden çok daha fazlası çıkıyor karşımıza. bakışların, cennetin eşiğinde sorulan bilmeceler gibiydi şebnem. Artık hayatımın normale dönmesi imkansız...

Şebnem, sen saklanınca ağaçların içi boşaldı, kuşlar iskelete döndü, deniz pıhtılaştı, gökyüzü felç oldu, bulutlar kireç bağladı, asfaltlar eriyor. Şebnem, seni özledim. İç içe geçmiş kafeslerin ortasında gibiyim.

Şebnem, adın dilimin ortasına yuva yapmış guguk kuşu gibi, ne zaman ağzımı açsam uçuveriyor. Hasretin gecenin mimarisi oldu, temeli, sütunları. Seni sevmek, göğüs kafesimde bir gökdelen jeneratörü taşımakla aynı şey Şebnem.

Şebnem bir öpücük ver, sonra yurdun dört bir yanına, örülü demir ağları söküp, trenleri karadan yürüteyim.

Size rastladığım zaman, içimde yeni kapanan bir yara vardı. Size rastladığım zaman, yorgundum. Ve arıyordum. Beklenileni, ümit edilmeyeni. Sesiniz bir vaatti, bir müjde idi. Aşkın birinci safhası, merhabanızla başladı. İşte rüyalarımın kadını dedim. Orada ne arıyordunuz? Burası beni ilgilendirmiyordu. Orası yoktu artık. Başbaşa kaldığımız insansız bir vuslat yuvası idi her yer. Ama senin için acı çekmemek, sana ihanet etmek gibi bir şey geliyor bana. Acı,saadetin bir nevi kefareti imiş gibi geliyor. Unutmak ve avunmak ihanetlerin en büyüğüymüş gibi geliyor. Zaten bu gerginlik uzun süremez, sinirler çelikten de olsa gevşer. Ve sel yatağına çekilir. Çekilsin mi?

Biliyorsun cananla beraber uyku uyunmaz. Aşk beslenmek ister, kalbimizle beslenir, uzviyetimizle beslenir. Aşk iki vücudun yanarak bir vücut haline gelişi. Saint-Simon’u yeniden ele aldın. Ama hiç sevmiyorum. Beni senden ayırıyor. Sonra, sana göre bir kitap değil. Halbuki ben yalnız senin için yazmak, yalnız senin için yaratmak istiyorum. İçkiden nefret ediyorum. İçki seninle güzel. Bahardan nefret ediyorum. Bahar seninle muhteşem.

Bilirsin ki, frenlerim çok sert. Meçhule kanatlanan duygularımı birden toprağa indirebilirim. Ama niçin? Çalışmak için, diyeceksin. “Yalnız sende yaşamak, yalnız senin için yaşamak… Bütün dostlardan, bütün düşmanlardan, bütün yabancılardan uzak bir dünyada, senin için konuşmak, senin için yazmak, senin için yaratmak...Sen, dokunduğunu altına kalbeden büyücü. Benim gözyaşlarından temiz sevgilim… Sen bir anne sütü kadar temizsin, bir dua kadar temiz. Yalnız seni okumak istiyorum, yalnız seni dinlemek istiyorum. Kollarımda yeni doğmuş bir bebek gibi uyuduğunu hatırlıyorum ve yeni doğmuş bir bebek gibi uyanırdın.

Baş başa yaşadığımız bu asırlar kadar uzun, bu asırlar kadar dolu ve bir rüya kadar kısa günlerde, gecelerde diyecektim... dudaklarından bayağıya benzeyen tek hece dökülmedi. Uyurken, uyanıkken, sarhoşken. Yalan söyleyen aynaları kırdım. Sen şimdi o içten gülümseyen, o içten ağlayan Lamiamsın. Saat 6.30. Az sonra seni arayacağım. Ve sesin bütün karanlıkları dağıtacak. Hangi karanlıkları? Gönlüm bir ışık tufanı içinde. Mektupların gök kubbem, kelimelerin bir yıldız yağmuru. Bana öyle geliyor ki, yalnız mektubunu okurken, yalnız seni düşünürken, yalnız sana yazarken yaşıyorum. Aşkımızın kitaplardakine benzer tarafı yok. Kanunların, mevsimlerin dışında. Neden hislerini gizleyeceksin? Aynı anları yaşamıyor muyuz? Göğüs boşluğumda senin kalbin de çarpıyor. Sen ağlarken ben de ağlıyorum. Perhize gelince, senden başka kadın düşünemeyecek kadar seninle doluyum. (23 Kasım 1966)” Şimdi git..

Say ki, seninle içinden sevda geçen bir türkü söylemedik.. Say ki, gece mektuplarını, en güzel aşk şiirlerini beraber ezberlemedik..Say ki, sevda trenini kaçırdığım durakta bir süre beraber beklemedik.. Sen git..Ben gelemem bu yürekle..Ya da kal..Eylül yağmurlarını bekle..

Seni yağmurdan sonra seveceğim..Saçlarıma ak düşmemiş halimle..

Sen yaşlardayken..On sekizimde, yirmimde..Seni yağmurdan sonra seveceğim..Kaldırımların ıslak ve temiz haliyle..Yaşlı yüzüm delikanlı yüreğimle..Seni yağmurdan sonra seveceğim..Aşksız geçen onca yılı yakacağım..

Sevda alevinde kendi ellerimle...Şimdi git..

Say ki, seninle sahildeki çardakta hiç dondurma yemedik..

Say ki, oturup konuştuğun yaşlı ve yabancı bir adamdı..

Ve sevdadan hiç söz etmedik..

Say ki, hiç gülmedik.. Aynı şeyleri sevmedik..Ve yağmurdan sonra beraber yürümedik..

Seni yağmurdan sonra seveceğim..

Kimse bilmeyecek, herkesten gizleyeceğim..Yağmurdan sonraki toprak kokusu olacak havada..

Seninle gökkuşağının altından geçeceğim..Seni yağmurdan sonra seveceğim..

Ve seni sevdiğimi kimseye söylemeyeceğim..

Belki, bu dünya gözüyle gördüğüm son yağmur olacak..

Islak kaldırımlarda sırılsıklam yürüyeceğim..Ben seni yağmurdan sonra seveceğim..

Ve bir gün ölürsem yeşil gözlerinde öleceğim.....

Yüzün diyorum,

Bir bir bir bir,

Yüzün diyorum, iyi bir gün başlıyor.

Çoktan durmuş gibi bir şeyler orda.

Saatler durmuş, sesler durmuş, savaşlar durmuş.

Ne geç kalma telaşı kadınların,

Ne bir köpek havlaması sokaklarda,

Uyanmayı beklemiş sanki bir yüzyıl boyunca,

Boynunla saçların arasında.

Yüzün bu âlemmiş de sanki,

Gökyüzü sanki senden esinlenmiş,

Binlerce renge doğru koşmuş yüzün,

Bilinmez renklere, çizilmez renklere.

Yüzün adsız bir mevsimi kiralamış,

Ne zemheriler gibi soğuk,

Ne kavurgan yazlar gibi sıcak.

Bir bulut kaçmış da göğünden,

Sanki yüzüne konmuş.

Yüzün, koca bir dünyayı

Islatacak, ıslatacak, ıslatacak.

İnsan, ölmek için yaratıldı, korkuya inanma,

Ateşe inanma, suya, havaya inanma,

Aşk bile ölüyor, aşka inanma.

Bir ceket al üstüne,

Bir geyiği düşle, bir ağacı hatırla,

İnsan düşmek için yaratıldı, kuşlara da inanma.

Sen sıkı sarıl kalbime,

Dünya sandığın yer değil,

Sandığın yer değil en güzel yerin,

En güzel yerinde değiliz biz bu şiirin.

Yüzün diyorum bir bir bir bir,

Yüzün diyorum, huysuz bir yağmur başlıyor.

Olsun, ben böyle yağmurları da severim,

Böyle yağmurlarda büyür insan,

Fırıncılar en güzel ekmekleri çıkarır.

Acısız bir selam verir, Silinmiş sloganlar içinden duvarlar,

Duyulur en güzel vapurun sesi,

En güzel trene binilir,

Ve gidilir bir cehennemden bir cehenneme.

Ve adına yolculuk denilir.

Zaten insan bir yolculuk değil midir?

Durdur içinde büyüyen hüsran ordusunu,

Kışla bekçilerini, silah çatanları,

Silahşörleri durdur ve bekle.

İşgal edilmeli yüzün bir deniz kokusuyla,

Çocuklar uçurtma uçurmalı,

Taze çaylar demlenmeli kahvelerde,

Yüzüne taptaze bir sabah gibi bakmalıyım.

Yüzün diyorum kayboluyorum.

Bir kuş bir fili boğuyor sanki, kayboluyorum.

Yükünü boşaltıyor kızıl atlar, kayboluyorum.

Kim bulmuş ki zaten kendini kaybolduğu yerde?

Kim anlamış insanı,?

Yüzün diyorum,yüzünde memleket telaşı.

Binlerce çiçek büyüyor ama hâlâ...

Pınar ağaçları, çınar gölgeleri büyüyor,

Büyüyor kar bakışlı bir kadın.

Susamış bir nehir yatağıyla gidiyorum ona,

Ve yüzün diyorum bir bir bir bir

Bir yüzün diyorum,

Yüzüne bir geçiş bulmalıyım.

Bir mevsimin kıyısından tutarsan,

Kurak ovalara yağmurlar yağar

Ayak bileklerinden kavrarsan bir harfi,

Kalbin şiir olup vadilerini sular...

Senin de vadilerin vardır!

Kehanetler kurarsın, yağmalarsın kendini

Doktorum....

Ben bu kalbimi sarınır örtünürüm

Kış gecelerinde onu yakar, ısınırım

Üşürsem, mahvolacağımdan korkarım

Doktorum, Gayya kuyusuna inmek istemem

Bana bir ip uzat, yağmurlar istemem

Aynaları kırarım, suretimi istemem

Mevsimler dönedursun, bu dünyayı istemem

Ben Allah’ı isterim

Ben hep aynalardan geçerim doktor

Aynalar benden geçer

Araf’tan bir sepet sarkıtırım aşağı,

Doluşur içine narin böcekler

Yaşamayı yeni öğrenmiş kelebekler, Üşüşür ben kalbimi sarkıtınca aşağı

Ben hep aynalardan geçerim doktor!

Günahları için ağlayan kim varsa, Kanatlarıyla okşar onu melekler

''Hep böyle midir,

Kalbin hep böyle yavaş mıdır? Aynalar sana bir savaş mıdır? Yarin dudaklarından trenler geçer de, Kalbinin istasyonunda durmaz mı?

Sen hiç satrançta yenilmez misin? Bilmez misin, atından ayrı düşen bir vezir, zehir gibi çoğaltır kanında yalnızlığı

Ve nihayet şahlar da aynalardan geçer. Bir sen mi kalırsın bu rüyada? Herhalde hep böyledir....Bu dünya sevenlere bir tuzaktır!''

Hoşgeldiniz,

Buyrun,

İşte kalbim,

Adımı unuttuğum zamanlarda Ruknettin’im. Gövdesi ihlal edilmiş bir yetimim. Şu kapıdan buyurun, az ilerisi kalbim. Benim kalbim, gövdesi ıslahevlerine çakılı bir kuştur. Kalbim ıslah olmaz bir kuştur doktor. Tıkanır, ölür metropollerde.

Bir çiçeği uyandırmak için mi Söner bu ateşgahlar? Kaldırmak için mi yeraltını O derin uykusundan? Ne var ve ne oluyor? Neden türkü söylüyor fesleğenler? Uzakta biri mi göründü? Bir rüya mı gördü? Ne oldu? Tanışıyor olmalıyız.

Bir çay ocağında ya da bir merdiven başında Sunmuş olmalıyım kalbimi size

Ay gibi ışıdığında bir aşk,

Bir mevsim yönünü şaşırdığında, Korkarım sevgili doktor, bu mektuba kendimi üzerek başlayacağım. Çabuk büyüyen bir çocuk gibi, Ceplerimin nerede olduğunu unutacağım önce.

Ve mazi gizlenecek bir yer bulamayacak kendine. Sonra bir menekşeyi teheccüde kaldırmayı unutacağım. Unutacağım. Hangi şehirde durursam, yar beni karşılar. Nerede ölürsem, bahtıma idamlar çıkar.  Gülümseyen olacak yüzümün size bakan tarafı, terk edip gitmelerin ağırlaştığı bir güz olacak. öte yarısı. Alnımın dokunduğu yerden savaşlar artacak. Ve bahar giysilerine bürünmüş gelirken kıyamet. ”Gönüllü mağlupları olacak hayatın” doktor. Yarından korkan adam, böyle söyler. Siz doktor, yazabilir misiniz bir gülü yeniden? Alıştırabilir misiniz baharı çürüyen toprağa? Kabaran yağmuru yeraltına? Ve bir aşkı, ayrılığa Yakıştırabilir misiniz doktor? Kanatlarında hüzün ve manolya taşıyan Kuşlarla konuşabilir,

Ve trampetimi geri verebilir misiniz bana?

Ah kalbin moğolları! size verecek ne kaldı? Bir kitap olup yandı da o külünden zehir kaldı... Bir hayal olup uçtu da, gökte melekler bağırdı. 

”Eve dön, eve dön!” Döndüm ki; şehrin ağrıları üstüme kaldı. Bakkaldan manavdan değil, Cenevizden geliyordum doktor. O kızın saçlarından geliyordum. Yitirilmiş bir mahkemeden,

Galiba kalbimden geliyordum. Size kendimden bahsediyorum doktor. Biraz yağmur kimseyi incitmez.

İyi ruhların arasında dolaşan Bir gölgeden sö zediyorum. Acıdan çatlamış kalbi, Soğuğa dayanıklı kılan bir bilgiden, kendine çeken vadiden, keşişlerin hüznünden...Size kendimden bahsediyorum doktor. Ben kar yağarken ıslanmam.

Benim öbür adım rüzgar...

Uğradığım orman, Değdiğim kalp uğuldar.

De ki, bulunur elbet

İyi bir hal üzre kaybolan kişi...

On altı yaşındaydım, sarışındım

Üvey annemdi benim, ben sarışındım

Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz

Yalnızdım, karışıktım

Beni tanıyan kimseler yoktu

Hiç yoktu

İçime kapanıktım

Büyük ağaçların altında,

Havuzun kırık taşları arasında,

Bilmezdim mutluluk nedir,

Bilemezdim,

Alıp başımı gitmek isterdim

İsterdim ama, kalırdım

Sanki kar yağışlarının ardından

Uzun süren kar yağışlarının ardından

Sevimsiz bir lunaparkta

Kimsesiz bir atlıkarıncaydım.

Bir limonluğumuz vardı,

Öğle saatlerinde bazen o limonlukta uyurdum

Karışık düşler görürdüm

Yalnızlık?

O bir başına kalırdı, ben bir başıma kalırdım

Sanki hiç tüketilmeyen bir otobüs durağı gibi kalırdım

Bir gün içeri girdi, uyanıktım

Yarı uzanmıştım, uyanıktım

Bir üşümüşlüğü tutuyordum yüzümde, uyanıktım

Dudakları aralıktı, ben uyanıktım

Öyle bir süre durdu, baktı

O baktı ben de baktım

Yanıma usulca uzandı

Uzandığını görmedim, ama uzandı

Dağıldı, uçuştu, bir gülüş gibi uzandı

Önce şaşırdım

Önce hiç kımıldamadım

- Yalnızlık biraz azaldı -

Saçlarımı sevdi, hiç kımıldamadım

Bir biçim değildim sanki, bir nesne, bir şey değildim

Biraz utandım

Sokuldu bana iyice, bana sarıldı

Dudaklarımı aldı, dudaklarımı taşırdı

- Mevsim her zamanki gibi yazdı -

Gözlerim süt gibiydi, sayısız gözlerim vardı

İlk defa vardı

- Ben suyun yanması gibi tuzda -

Anlamsız, uzun

Gizli, korunaklı

Yüzüyle itermiş gibi ilk defa gördüğü bir yaratığı

Yıllarca, ama yıllarca

Baktı baktı baktı.

Kimseye bir şey söylemedim

Ama bir daha gelmedi

Ne sevgi, ne nefret, ne önceleri bir şey duymadım

Sadece gelsin istedim

Uyanık bekledim

Gelsin istedim

Ama bir daha gelmedi.

Anladım neden sonra,

Anladım kötülük olsun diye geldiğini limonluğa,

O bembeyaz dişleriyle yoktu, ben vardım

Üç gündüz daha geçti, ben vardım

On gün daha geçti, sonra ben günleri unuttum

- Unutmak, ben büyüdükçe. O benim çocukluğum -

Üvey annemdi, ben sarışındım

O da sarışındı

Beni uyardı, beni yalnız bıraktı

O günden sonradır ki, iyi tanıdım ben kanı.

Bir gece uykudaydı bütün konak,

Gizlice bahçeye çıktım

Yaralı bir hayvan gibi sürünerekten, sokuldum limonluğa usul usul

Döktüm bir şişe gazı ve limonluğu yaktım.