Denizde bir bulutun öldürdüğü

Japon balıkçısı genç bir adamdı.

Dostlarından dinledim bu türküyü

Pasifik'te sapsarı bir akşamdı.

Balık tuttuk, yiyen ölür.

Elimize değen ölür.

Bu gemi bir kara tabut,

lumbarından giren ölür.

Balık tuttuk, yiyen ölür,

birden değil, ağır ağır,

etleri çürür, dağılır.

Balık tuttuk yiyen ölür.

Elimize değen ölür.

Tuzla, güneşle yıkanan

bu vefalı, bu çalışkan elimize değen ölür.

Birden değil, ağır ağır,

etleri çürür, dağılır.

Elimize değen ölür...

Beni unut.

Bu gemi bir kara tabut,

lumbarından giren ölür.

Üstümüzden geçti bulut.

Beni unut.

Boynuma sarılma,

benden sana geçer ölüm.

Bu gemi bir kara tabut.

Badem gözlüm beni unut.

Bu gemi bir kara tabut.

Bu deniz bir ölü deniz.

İnsanlar ey, nerdesiniz?

Nerdesiniz?

Bütün oyunlar bitti -bir sen kaldın yalnızlığımda

Bir başka dünyadayım artık -beni çocuklar bile anlıyor

Bilsen ne güzel yokluğuna,

Parmaklarımda o hiç kurtulamadığım acı uğultu

Yokladım kapıları tek tek

Dönüp ülkene düştüm

Bilsen ne güzel düştüm

Tatlı bir kıpırtının ötesindesin,

Çocuksu korkularını giyiniyorsun,

Yaralı bir temmuz ikindisisin

Ben akşam delisiyim,

Bütün müzikler susar,

Renkler ölür,

Bir sen kalırsın yalnızlığımda

Çevreler göçer,

Yüzler eskir,

Bir sen kalırsın yalnızlığımda

Bu benim senden yıkılmışlığım,

Bilsen, ne güzel yıkılmışlığım

Git -ona git -ben yorgunum yokluğuna

Bu benim en güzel yenilmişliğim,

Bilsen ne güzel yenilmişliğim

Sana sesler getirsem tanımadığın,

Ürpertiler getirsem yaşanılmamış

Sana seni getirsem yitiklerinden,

İkimiz el ele bir yola düşsek,herhalde büyük işler yapabilirdik

Ay serilir -bir eski tablo değer gözlerime -ölürüm

Kötü noktada düştüm -ben senin yasak ülkene düştüm

Bilsen ne güzel düştüm,

Sen belki o değilsin,

Sen çok saraylardasın şimdi

O güzel çizgilerinde hoyrat parmakları aptallıkların

Hep yumruk oluyorum -kahroluyorum -o sömürge gözlerin

Bir kavgadan bir kavgaya o sömürge gözlerin

Git -ona git -çek gözlerini -ben yorgunum yokluğuna

bilsen ne güzel yokluğuna

Beni böyle darmadağınık düşünüyorsan,

Gözlerine dolanıp dolanıp düşüyorsam,

Yeniksem, yıkılmışsam,çıldırıyorsam

Çok yalnızım,

Seni alıp götürüyorlar

Seni benden parça parça götürüyorlar

Suyumu aranıyorum mayın tarlalarında

Kendi yazdığı şiire ağladı şair

Eski ruhu yoktu içinde

Artık hiç sevmeyecekti

Artık hiç sevilmeyecekti belki de

Verdiği tek bir sözü bile tutamadı şair

Kendini bir kere bile mutlu edemedi

Başkasının sevgisine iç geçirdi

Kaldırdı kadehini, yanında olmayanlara içti

Yaşanmakta olan şeyi kabul etmedi şair

Edemedi çünkü, öğrendi bir kere sevgiyi

Tattı o acı zehrin en tatlı halini

Kendine söz vermemeyi öğrendi

Her detayı acıyla izledi o şair

Onu, o yapan da buydu ya

Acı çektirmeden yaşatmazdı kendini

Zaten artık yaşatmayacaktı da kendini

Yüzlerce kez denedi şair,

Kendini öldürdü yüzlerce kez,

Ruhunu öldürdü sayısızca,

Ama aşkını öldüremedi şair,

---

Ey gökküşağını yaratan ressam

An gelecek,siyah-beyaz şiirler yazacaksın

Tüm renklerin yine karışacak birbirine

Her şaheserde onun gözlerini göreceksin

Rüzgarın sesi onun çaldığı notalar olacak

Dağların eteklerinde aslında onun saçlarını göreceksin

Rivayetin yalan olduğunu sana öğretecek bir kadın

Resmini yudumlayıp, gözlerinde kaybolacaksın

Gözlerin yavaşça ağırlaşacak

Sen biraz daha göreyim diye gayret edeceksin

Yorma kendini ey ressam, ey şair

Bir kadeh içinde onu kaybedeceksin

Senin her şarkın aslında ona ait olacak

O, seni asla duymayacak

İpek tenini başka yerde bulamayacaksın

Onun bir beden olmadığını çok geç anlayacaksın

Eski bir çiçek pasajında denk geleceksiniz belki de

Tanımayacak seni, umursamayacak belki de

Öyle ya, bir film misali hayatın gözünden akacak

İşte o zaman, gerçekten öleceksin gözlerine bakarak

---

Bu kaçıncı yeni sayfam bilmiyorum

Bunu da gözyaşıma teslim etmek istemiyorum

Ruhum beceremese de bedenim ağlıyor

Bir hafta ortası kelimeleri eskitiyorum

Kendime gelirken yoruluyorum

Sana koşarken sonumu görüyorum

Tek bir buse için yolları bitiriyorum

Yine de deniz gözlerine ulaşamıyorum

Rüzgarlar beni savuruyor senden sana

Onlar da biliyor, gidecek başka yerim yok

Kadehim ellerimden düşüyor

Şarabım yoluna yol oluyor

Ben korunda kül oluyorum

Ateşin sana aşkımı söndürüyor

Her sayfam yine denize dönüşüyor bu karanlıkta

Mehtabı görüyorum sana yazdığım her sayfada

Gecemi bir tek senin beyaz tenin aydınlatıyor

Sana olan aşkım ütopyaları besliyor

Girdiğim çıktığım yerler tanığımdır

Kapımı çalanlar gece yarılarında

Okunan kararlar yüzüme karşı

Korkmuyorum duygusal bitişlerden

Tükenen kurşun kalemler tanığımdır

Ölümle burun buruna bir gençlik boyu

Sıtmasında, vereminde Anadolu'nun

Dönülmez bekleme kamplarında

Suçsa suç, sorguysa sorgu, hapisse hapis

Yaşamak gezin gözün arpacığın ucunda

Elimde hep böyle tükenen bardak

Yaşamak bir yürek işçiliği günümüzde

Ölümün anlamı değişti birden

Eskiden yataklarda beklerdik

Gelecekse, ayakta bulsun dimdik

Açılan bir sorumsuz yaylım ateş

Bir top karanfildir göğsümüzde

Bugün

Bütün dillerde yağmura tutulduğum doğrudur

İnce ince ağladığım,

Sustuğum

Ve yeniden yeniden seni biriktirdiğim doğrudur,

Acil şifa temennilerini başımla onayladığım,

Yeri göğü kucağıma sığdırıp, taşıdığım doğrudur

Tüm dünyanın öykülerini ezbere bildiğim

Yağmurdan yağma, buluttan doğma,

Topraktan olma yanımı rüzgarlara verip,

Hiç olduğum doğrudur.

Beni hiç mi görmediniz?

İşlemeli bir mendil

Ve sırları yarı dökülmüş

Eski bir ayna gibi cebinizdeyim,

Sustuğum kadar size döndüğüm,

Ve bugün bütün dillerde yağmura tutulduğum doğrudur

İnce ince ağladığım

Sustuğum doğrudur

''Eğer ''Ayağına gelen fırsatı tepmek'' diye bir şey olmasaydı ben icat ederdim.

İmkansızı isteye isteye bu günlere geldik.

Işıklı dükkanların arasından geçerek, cam asansörle en üst kata çıkıp buz piste ulaştık.

Ayaklarımıza patenleri geçirdik.

Pistte, birbirimize sarılıp usulca dans etmeye başladık.

''Boks ringinde kazanıp, dans pistinde kaybetmek'' diye bir şey olmasaydı ben icat ederdim.

Bir aysbergde inzivaya çekilmiş romantik Eskimo hayaletlere benziyorduk.

Başımı kaldırıp binanın cam tavanına bakınca, takımyıldızların arasından bir yıldız kaydığını gördüm.

İçimden, ömrümün geri kalanını onunla geçirebilmeyi diledim. ''İlk görüşte vurulmak'' diye bir şey olmasaydı ben icat ederdim.

Aşık olunca hayatın anlamına yaklaştığımızı zannederek mantığın sınırlarından dışarı çıkarız. Mantıksız kafa, mesnetsiz umutlarla dolup taşar. En büyü sevinçler, 24 ayar yanılgılardan doğar.

Biz faniler, ortak aldanışlarımızla mayaladığımız mucizelerin su katılmamamış birer fiyasko olduğunu göremeyişimiz sayesinde, birbirimizin kalbini kazanırız.

O, bu kusursuz sahtelik, daha doğrusu sahte kusursuzluktan ötürü bir kupondan fazlasını hak ediyor.

Harika şeyleri ne bütünüyle anlayabiliriz, ne de izah edebiliriz. Kendimi, ona ait hissediyordum.

Herkes bilir: Kadının kalbine varan kestirme bir yol yoktur. Beni avlarken “kırılgan eşya” muamelesi yapıyordu. Güzel kadınlar, kurnazlıklarını gizleyecek kadar kurnazdırlar. Kimin umurunda. Burada asimetrik bir aşkın kurdelesini kesiyoruz saygıdeğer okur.

''Ruhunun selameti için çaresizce kendini kandırmak'' diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim. Ona minnet mi duyuyordum? Bu aşkı ona borçlu muydum?

Susuzluktan ölmüyorsanız, bardağın dolu tarafını da, boş tarafını da umursamazsınız. Enver'in ''dolu'' olduğunu çoktan anlamıştım. Fakat kendi susuzluğumun farkında değildim. İşte, şimdi içimde aşkın çıngırakları çalıyordu.

Tamam, aşk ile mantığın yolları ayrılalı çağlar oluyor.

Tamam, aşk sadece kör değil aynı zamanda aptaldır.

Tamam, aşk kişinin kendini aldatmasıyla başlar. Ve başkalarını aldatmasıyla sona erer.

Tamam. Aşk hayal gücünün zekayı yere sermesidir.

Tamam, aşk sonsuzluğa heveslendirirken imkansızlığa hapseder.

Ama ben bu mucizevi aldanışa, hayırlı anormalliğe, sigortalı dengesizliğe hazırdım.

''Yapabileceği tüm hataları yapıp hiç ders almamak'' diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim.

Gülüşü, güneşin aydınlattığı dolunayın ışığını yansıtıyordu.

Saatleri gölgede bırakan gecenin tik-takları arasında, havaya adeta kasıtlı bir tenhalık hakim.

''İki buz küpünü birbirine vurarak ateş yakmak'' diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim.

Aşk bu kadar münasebetsiz, hesapsız ve kontrolsüz olmamalıydı. Hiçliğin, yokluğun ve boşluğun vazgeçilmez cazibeye yataklık etmesi hayra alamet değildi. Platonik aşk diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim.

Benim yaşımda aşk, kimin kollarında öleceğine karar vermektir.

İlk aşk unutulmazmış Şebnem. Peki ya son aşk?''

Ben yeşil bir su içtim on sekiz

Emirgan'da içtim Temmuzda

Bütün Karadeniz akıyordu

Rüzgar çözülmüştü

Ay yoktu

İçim çöl

Gözlerimi mumlar gibi söndürüyorum

Sen bakma bulutlandığıma

Biri vardı, o ilk ağlamayı bulup

Herkesi güldüren

Sonra da bunu unutup

Ağlarcasına gülen

Duyanı ısıtan,

Kulağı kestiren,

Güneşe baktıran,

Korkusuzluk denizlerinde yüzdüren nedir?

Benim körler ülkesinde ayna satan kalbim...

Ne zaman bütün şarkıların kederi oldun?

O yoksulluk içinde bizi ne zaman doğurdun?

Nasıl sevdin bu kadar yalan insanı?

Köpükler, menevişler...Ölümü nerende sakladın?

Bir şey olmasaydı, yazmak olmayacaktı

Başka bir şey de olmasaydı,

Silmek olmayacaktı

Hep mi hep ölecekmiş gibi,

Hiç mi hiç ölmeyecekmiş gibi

Yaşadınız mı?

Bir gerçeği erken,

Bir açlığı tokken

Anladınız mı?

Gelmeyecek bir gideni,

Olmayacak bir nedeni beklediniz mi?

Gecikmiş bir gizlemi,

Birikmiş bir özlemi sakladınız mı?

Öyle yalanlar saklanıyor ki gözlerime

Canım acıyor

Gözümle gördüm

Kulaklarımla duydum

Ama ben en çok şeyi,

En kısa zamanda söyledim sana

Yalnızlığından tanıdım seni

Ellerinden tanıdım

Yüreğinin yansısı, tedirgin ellerinden

Bir uzak boşluğa yağmur yağıyordu

Sen sakindin, ben kötü bir telaştım.

Sen güzeldin, ben katıydım.

Sen kalbine tutunmuştun,

Ben öfkemi seviyordum.

Penceremi sana ayarlamıştım

Sözüm senden alıyordu büyüsünü

Günü sana bölmüş,

Geceyi seninle çarpmıi,

Seninle büyütmüştüm ömrümü

Mesela atlasam uçağa

Gelip anlatsam sana bunları

Sahi,

Vardığım,

Gelip geçtiğim nokta sen misin?

Yıkabilir miyim önyargılarını?

Şu sokağı dönsem, çıkar mı karşıma erişemediğim duvarların?

Ağlar mıyım yastığında?

Çoğaltabilir miyim sevinçlerini?

Karışabilir miyim kimyana?

Varmak nedir çözebilir miyim?

Irmakların denize,

Okyanusa varma arzusundan yüce midir bendeki maksat?

Ya da sen atlasan, gelsen rüyama?

Desen, varmak ne demek

Bu maksadı aşan yazılar ne demek

Sen anlatsan,

Ben uyusam daha derin

Füruğ yazsa daha

Uçaklar kalksa

Maksatlar aşılsa

Varsak ya okyanusun dibine

Olmaz mı?

Ne dersin?

Sana bu son mektubu,

Artık senden mektup beklemediğimi söylemek için yazıyorum

Son şiirini yazmaya cesaret edememiş bir şair olarak

Kim demiş ki zamanla gül solar ?

Bülbül hiç yorulur mu türküden ?

İşte şu yağmurlar,

İşte şu balkon, işte ben

İşte şu begonya,

İşte yalnızlık

İşte su damlacıkları,

Alnımda

Kollarımda

İşte yok oluşumdan doğan kent

Hiçbir yere taşmıyorum

Kendime sızıyorum yalnız

Ben dediğim, koskocaman bir oyuk

Koltuğun üstünde,

Aynadaki yansıda bir oyuk!

Yaşamayı tersinden kolluyorum sanki...

Yetişip öne geçiyorum sık sık

Sözgelimi,

Bir iki saatte bitiyor bir mevsim

Sanki sonsuza kadar öyle annemlerle,

Babamlarla yaşayıp gidecekmişim gibi gelirdi.

Hani nerede?

Bazen düşünüyorum da,

Ne oldu,

Ne zaman oldu da, bu ev böyle boşaldı?

O anasının kuzusu ufaklık,

Ne zaman böyle yapayalnız,

Sarhoş bir adam olarak kalakaldı?

Babam zamanında derdi ki, bu kadar iyi olma. Sen bu kadar iyisin diye, evrenin bir yerinde birileri o kadar kötü olmak zorunda kalıyor.

Evrenin tek sorunu denge...

Sözleri tekrarlayarak yok eden çocuk gibiyim

Sevinçli bir kalp,

Sevinçli bir çocuğa benzer

Koşmak ister

Salıncağa binmek ister

Göğe yükselip uçmak ister

Kendinden başka bir şey vermez

Ve kendinden başkasından almaz

Bizi açken yutarlar,

Doydular mı kusarlar.

Bilirim

Kim bir şairi kırsa,

Şair gider uzun bir dizeyi kırar mesela

Bilirim

Kim dokunsa şiire

Eline bir kıymık saplanacak

Bilirim

Kırılmış dizeleri tamir etmez zaman

İnsanlar neden yalnız?

Çünkü yeterince şans vermiyoruz.

Biri bize vermiyor o şansı

Biz başka birine vermiyoruz

Bu bir kısır döngü işte.

Hiç yakalayamayacağın bir yalanın peşinde, kendinden kaçıp duruyorsun

Sonra bir otobüse biniyorsun

Otobüs seni kaçtığın şehre geri götürsün diye

Kuzu kuzu biniyorsun o otobüse...

Ayakların geri çekiyor sanki seni...

Beynin ise başka yere

''...Öylesine savunmuşum ki kendimi,

Öylesine derin bir açlıkla sarılmışım ki dünyaya,

Herkeste, her şeyde, benden bir şey saklı.

Bu yüzden kiminle savaşsam,

Kimi yok etmeyi düşünsem, bu ilk önce ben oluyorum.

Başlattığım her savaşta, ilk ben ölüyorum.

Ne zaman bana dayatılan savaşın kurallarına uysam,

En ölümcül darbeyi ben alıyorum.''

Bütün yaşantıların ortasında, sözcüklerin, düşüncelerin ağırlığını taşıyacağını düşünmek son derece zorlaşmış. Savaş, sözcükleri tüketip bitirdi. Sözcükler iyice zayıfladı. Sözcüklerin ileri tutar bir tarafı kalmadı. Bazen bir düşten uyanır gibi hayatımdan uyanmayı bekliyorum. Ama inan, sözünü ettiğim ölüm değil yine...

İnsanlar. Sabırlı, neşeli, temkinli, dertli, aceleci, yorgun…

Kiminle istersen arkadaş ol, ama şu üç kişiden sakın: (1) Aptal. Çünkü faydalı olayım derken sana zarar verir.

(2) Kararsız. Senin uzun ve sağlam dostluğun nedeniyle kendisine tam güvendiğin anda, seni ortada bırakır.

(3) Ve yalancı, çünkü, senin aklının ucundan bile geçmeyecek bir tarzda, senin aleyhinde bulunacak, sana kıyacaktır. Oysa sen ona en ufak güvensizlik belirtisi göstermezsin.

Serabı görünce matarasındaki suyu yere döken kişi gibi olma. Böylece bomboş ve uçsuz bucaksız çölde başına belâ açarsın. Kimi zaman nefsimizi sarsan ruhtur o. Kimi zaman bir aynadır ki, bize bütün eksikliklerimizi, kusurlarımızı, çirkinliklerimizi haykırır. Ama biz ne yaparız? Kusurlarımızı, eksikliklerimizi düzelteceğimize, kızar, tutar aynayı kırarız.

İnsanın ne olduğunu ancak edimleri öğretir bize. Hiç zakkum ağacının üzüm verdiği, ya da bal arılarının kovanlarına, acı balözü biriktirdikleri görülmüş müdür?

İnsan yüreği, bir aynadır. Sonsuza dek tutmak isteyeceği görüntüyü arayan taşla yaşıt bir ayna. Elmas sertliğinde...Sırları dökülmüş. Aynı çamurdan biçimlendirilmiş...Dünyanın yüreğiyle…Belki bu yüzden, yürek rengi bir şu resim dünya…

Üzülme...Bir yandan korku,

Bir yandan ümidin varsa, iki kanatlı olursun...

Tek kanatla uçulmaz zaten.

Gönül her solukta, cefasından yeni bir haber almada;

Gam, korkan gönlü gammaz etmiş gitmiş...

Ay zaten bir başka göktedir...Gökyüzünde yüzen Ay, o Ay'ın bir aksidir ancak.

Senin gönlün yüce diye, karşındaki insanın da seni senin gibi sevmesini bekleme.

Yorulursun...Yıpranırsın...Ağlayış haddi aşarsa, göz görmez olur. O yüce gönüllülük herkeste olmaz...

Şu tenimiz, ruhumuzun bir köşküdür. Orası bir tepe, bir yıkık yer değildir. Ruhumuz bizim biricik dostumuz. O bize hiçbir zaman yabancı olmaz. Gönül yolu, korkunç bir çölden geçer. Yürekli bir er, Rüstem gibi yiğit olmayan bir kişi oraya nasıl varabilir? Oraya varacak kişi, bir pehlivan gibi hasmını yere vuran, bedenini besleyen, kuvvetli, güçlü kişi değildir.

Oraya varacak kişi, nefsini yenen, kendi benliğini yıkıp alt eden kişidir. Işık, yaradan sızar.

Böyle bir kişinin bedeni mezara girince, mezarın toprağı ile örtülünce,

O bedenden tohum nasıl baş verir yücelirse, tıpkı onun gibi hak tarafından kabul ediliş ağacı yükselir, boy atar.

Nurlu Bir gönül ehlinden başka, o nura aşık olan kimdir?

Aşk mumu, pervanenin gönlünden başka neyi yakar?