Ihlamur bardağını yana itince

Başını kaldırınca ıslak saç kokusundan

Olgun bir kayısının içeriğidir sende

Senin gözlerin.

Dün akşamki yere serili gölgen-

Bu akşamki gölgenle üst üste

Cebinde bir avuç ayçiçeği Geri dönmüş elinden nasıl döndüyse

Mutluluğun sana verdiği tatili yaşıyor

Bir açılıp kapanıyor kirpiklerin

Bilmem alınır mısın söylersem?

Unutulmuş bir çirkinlikten başlıyor güzelliğin.

Güneş uykuya yatmış bu akşam bulutlarda.

Yarın fırtına var, sonra karanlık

Ve gece,

Tan ağaracak sisin içinden sızan ışıkla,

Derken

Günler...

Geceler...

Geçip gidecek günler, geçip gidecek zaman

Dağların üzerinden, dağların, denizlerin,

Ve suların yüzü,

Ve kırış kırış ama genç

Dağların alınları

Ve yemyeşil ormanlar Daha da gençleşecek,

Köyden geçen küçük çay,

Yine suyu dağdan alıp denize verecek.

Ya ben?

Her geçen gün başımı daha bir eğerek,

Tatlı ışıkları altında güneşin,

Titrek,

Şamatanın ortasında çekip gideceğim,

Sonsuz yeryüzünden hiçbir şey eksilmeyecek.

Eve duygu,

Eve saygı, eve tüp alınacak

Ev nerde ?

Ev, bizim kâğıtlarla yüklü ağzımız

Ev, sizin paylaştıkça küçülttüğünüz gözleriniz olmasın?

-bunları duyunca alınacak-

Akşam olsun “ve” deyince ev anlayalım

Ev deyince tamam olsun üstümüz

Sen-ben olmasın

Bir ev, iki kişiyi kaldırmaz

Eve boya,

Eve koku alınacak

Sürünsün, koklansın, oynasın ev biz yokken…

Üzgün bir adam alınacak nefesini tutan

Bir ocak, iki aralık kapı, üç iskemle

Ve tahta parçası...

Duman porselen tabakları yalayıp geçecek

Birkaç saç lastiği, balkonları toplamak için

Evi ev yapan insan değil mi...

Eve ne alınabilir başka?

Alınacak da, ev bizi içeri alacak mı?

Ne kırağı vurgunu

Başakların Boyun eğişi

İşaret etmez beni

Ben hep al taylara vurgunum

Kahroluşum bundandır

Çünkü her nisan ayı geldiğinde,

Yani erikler yeşerip,

Şeftaliler tüylendiğinde,

Bağ bozumu yaşıyorum

Usul usul düşüyor yanıma Kollarım

Usul usul ayrılıp kopuyor gövdem Ruhumdan

ayrılıkların Vurup gidişi İstanbul’u yerden yere

Gidişi yani,sıyırması eti kemiğinden

İyi okumalısın beni

Talan edilmiş bir ömrün haritasıyım ben

Hiç bir bıçak işlemez gövdeme

Burada böyle

Sen ise aldırmıyorsun

Kahroluşum bundandır

Bir de,

Yitip gidiyorsun uçurumlarında

Ve darmadağın oluyor,

tozların uçuşuyor

Sık ağaçlı yerlerin göğünde Uçuşuyorsun

Dağ doruklarının fırtınalarında

Hırçın ve zalim Dikenlerin

Sarı yapraklarda

son kez yansıyan ışık solarken yüzümde

Şiir,

Kirlenen bir su gibi çıkıp gidiyor hayatımızdan.

Nar ağacı çiçeklerini anımsayan kim kaldı?

Altmış yıllık çam, nasıl bu denli kıyıda kalabildiğine şaşkın

Orman oynamaz mı yerinden?

Portakallar birer güneş olup yükselmez mi güz bahçesinden?

Ilık toprakta,

taze güz çimeni Soluğuyla nemleniyor yüzüm

Hüzün, güz bahçesinde kızkardeşim

Çocukluğum,tarlalarda Leylek peşinde

Uzakta, göğün ve denizin griliği içinde alevler

Ayva dallarıyla karışan fındığın dibinde

Henüz çürümemiş bir tane

Sincabım...nerde?

ben...nerde?

Bu güz bahçesi sonu hayatın

Baharı bir daha görmek...

Uzun...uzun bir gecede beklenen leylek

Eylüldü

Mavi bir gündü

Genç bir erik ağacının altında

sessiz sardım onu, solgun bir aşktı

Kollarımda tatlı bir düş

Ve üstümüzde güzel yaz göğü

Bir bulut vardı uzakta

Öylesine beyaz ve öylesine yukarda

Sonra baktım, sanki hiç yoktu

Aylar geçti o günden sonra

Şöyle ya da böyle

Sessiz

Erik ağaçlarının hepsi kesildi

Sorarsan, aşka ne oldu?

Anımsayamıyorum derim

Ama bilirim ne düşündüğünü

Yüzünü unuttum gerçekten

Tek bildiğim, onu öptüğüm o zaman

Öptüğümü de unuturdum

Olmasaydı o bulut

Anıyorum hala ve hep anıcam

Bembeyaz ve uzak erik ağaçları belki yine çiçek açar

Belki o kadının şimdi yedi çocuğu vardır

O bulut yalnızca bir dakika göründü

Başımı kaldırdığımda uçup gitmişti

Sevgilim,

Beni geçmiş yazlara sal

Ilık yaz akşamlarına,

Denizin ve göğün ritmine sal

Dalganın ve günün beyazına.

Sen de kıyısında kal dalgaların

Gülümse

Sevgilim beni geçmiş yazlara sal

Küçük ve kırık aşklara

Sen de bir ucunda kal balkonların

gülümse.

Sevgilim beni geçmiş yazlara sal

Akşamın alacasına,

Yorgun dönülen pansiyon odalarına sal,

Sen de kapı aralarında kal odaların

Gülümse,

Anı oluyor fotoğrafların.

Hepsini gördüm ayrı ayrı,

Kuşların zamanı, tunç rengindedir.

Tanrılardır taşın zamanı,

Denizin zamanı, ölür dirilir.

Göğü tanıyamadım, yok ki,

Sahipsiz zamanlarla doldurmuşlar,

Ama ordan iner

O eski Ölümsüz sevdaların zamanı kar

Ve havlamayan dev köpekleriyle

İnsanın zamanı... Olmayan

Ama hayalet bir yasemin gibi kokan,

Toprağımız eşelendikçe.

"Çok eskiden yaşadım bu ânı ben"

Dersiniz şaşkınlık içinde.

İlk girdiğiniz bir ev,

bir merdiven

Birden güneş vuran pencere,

Ve tam sırasında tren düdüğü...

İşte böyle gelmişti

siz dünyada Değilken bir gün öğle üstü

Bu renklerle, bu sesler bir araya.

Yaşamak anımsamak mıdır yoksa?

Sanmam, biz de bir sestik belki Birileri için

Eskisi gibi yaşıyorum

Gezerek, düşünerek.

Yalnız, biletsiz biniyorum vapura, trene

Pazarlıksız alış-veriş ediyorum.

Geceleri evimdeyim, rahatım yerinde

(Bir de sıkılınca pencereyi açabilsem)

Ah...

başımı kaşımak, çiçek

El sıkmak istiyorum arada bir..

Yağmurda yürümek yüzünden oldu bütün bunlar,

Islanmış kirpiklerinden başlayan gözlerindeki ışıltı

Hayatı anlamlı kılan halinden memnun bir işaretle

İçi kıpır kıpır olunca,

insan seviyor yağmuru elbet

Seviyor sevdiğiyle yürümüşse yağmurda eğer

Şehir dedim, havasını soluduğum, suyunu içtiğim

Sokaklarını arşınladığım, hasretini çektiğim

Sevgiliyi bir çarpıntı olarak içime çökerten kaderim

Burada bir yağmurdan söz etmek az gelecek elbet

Elbet kızıl bir şafaktan çıkaracak başını güneş

Doğacak oradan başağın annesi olan tohum.

Adına kurban olunandı, acıydı, yalnızdı

Bunu ızdırap veren bir edayla söylüyorum; üzgünüm

Başımda kavak yelleri estiğinde,

Şiir gibi bir kapıdan girerken

Üstesinden nasıl gelebilirim diye düşünmemiştim

Üzgünüm; isteyerek olmadı hırçın olduğum günler

Bunu şehre dedim beni sakladığında gözlerinden

Gözyaşı olarak aktım,

Şehirlerin annesi bildi yalnızca çaresizliğimi

Yalnızca sığındığım yalnızlıkta kaldı hasretim.

Bunu yangında gördüm, ateşi gördüm

Dönüşü olamazdı artık, çıkılmıştı yola bir defa

Burada aşk, masum bir yakarıştan doğmuştur

Öyle bir sabırdır

Arşı âlâya yükselmiştir

Ağlayan kimdir?

Gönlü viran olan kim?

Ruhlar incinir, sürekli incinirler.

Onları yaşatmak için gün boyu çalışır bahaneler

Çok zayıf hafızaları vardır,

Güçlü doğarlar

Yaşlandıkça daha unutkan olmak zorundadırlar, bu ölümlerini geciktirir

Evet, evet ruhlar ölürler.

O kadar hızlı ölürler ki, hiç yanmaz canları

Ruhların canları vardır,

Bir değil, beş değil

Milyon tane canları vardır

Hepsini birden bir kadında da bırakabilirler

Sakat bir köpeğin bacağına da sarabilirler yüzlercesini

Bir bakarsanız, hain bir masada

Kirli ellere bacaklarını sunup, ölen ruhçuklar görürsünüz.

Ruhlar düşünmezler

Her ruh iyi bir bedende ruh konağı bulmak ister,

İki üç gün refakat ederler değişik bedenlere,

Olmadı mı olmaz

Bedensiz ölen ruhlar vardır

Bazı ruhlar bedenlerle valse kalkarlar

Bu uyum, diğer ruhları acıtır.

Ruhlar acırlar.

Birbirlerine, kendilerine, bedenlerine

Güzellik ruhta değil, ruh güzellikte konaklar.

İyi bir ruh için, iyi bir beden mükemmel olmak demektir

Bunu hep inkârda da olsalar

Ruhların sırrı güzel bedenlerdir,

Buna ulaşanı kıskanırlar.

Bu yüzden bendeki ruhu,

Hep dışladılar.