Seni sürekli kendinde tekrar eden

Ve tomurcukların seherine ve olgunluğun sonsuzluğuna götüren

Ben seni işte bu ayette anladım,

Ah!...

Ben bu ayette işte, seni Ağaca ve suya

Ve ateşe ekledim

Yaşamak belki,

Üzerinden elinde kova ile bir kadının

Her gün geçip gittiği uzun bir yoldur.

Belki hayat, bir kendirdir

Bir adam gelir ve kendini onunla bir dala asar

Yaşamak belki de, okuldan dönen küçücük bir çocuktur

Birbirine erircesine iki sarılış arasında bir sigara yakımıdır Belki de yaşamak,

Ya da yabancı bir yolcunun şapkasını çıkarıp, Etrafına şaşkınca bakışıdır

Sonunda başka bir yolcuyu bulup,

Manasız bir gülümsemeyle ''Günaydın'' diyen

Yaşamak belki de,

Bakışımın, senin göz bebeklerinde kendini yok ettiği O kısacık andır.

Ve burda benim ayı idrak ederek,

Karanlığı bularak öğrendiğim bir his var, yalnızlık kadar geniş bu odanın içinde

Benim kalbim...Aşk kadar büyük kalbim

Küçük sade neşelerin bahanesiyle kendine bakmakta

Saksıda parçalanan çiçeklerin güzelliğine,

Bizim bahçeye ektiğin fidana,

Ve bir pencere kadar öten kanaryaların şarkısına

Ah...!

Budur benim payıma düşen,

Budur benim payıma düşen

Benim payıma düşen,

Bir perde asılmasının benden aldığı gökyüzüdür

Benim payıma düşen, terk edilmiş merdivenlerden inmektir

Ve ulaşmaktır bir şeylere çürüyüşte ve gurbette,

Benim payıma düşen,

Anılar bahçesinde hüzünlü bir gezintidir

Ve "ellerini seviyorum" diyen sesin hüznünde ölmektir

Ellerimi bahçeye ekiyorum.

Yeşilleneceğimi biliyorum

Gerçekten biliyorum

Bir sokak var orda,

Biliyorum.

Rüzgarın çoktandır uçurup savurduğu tebessümleri hayal edi­liyormuş

Ben hüzünlü küçük bir periyi biliyorum

Okyanusta yaşayan

Ve yüreğini tahta bir kavalda usul usul çalan

Küçük,

Hüzünlü bir peri,

Geceleri bir öpücükle ölen,

Ve sabahları bir öpücükle, yeniden doğacak olan

Yorgunuz.

Burası bizim değil.

Nasıl baş ederiz?

Hadi, yağmuru güzel yağan bir yere gidelim.

Burası bizim değil.

Hadi.

Her şeye sıfırdan başlanacak bir yere gidelim.

Birçok insanın hayattaki tek amacı,

Etrafındaki dünyaya uyum sağlamak.

Bu bir hata.

Bazen tek başına yürümek, yanlış yöne giden bir kalabalığın içinde olmaktan daha iyidir.

Gördük...

Her gece, bir gündüze muhtaç...

Hayat bilir misin neye benzer?

Rüyanda denizi görürsün.

Sana olmuş mudur hiç? Yüzmek istersin.

Tam yüzeceğin anda kurur. Kendini yerde yatmış bulursun.

Şehrin karlarına da benzer.

Kar şehri örter, sevinirsin. Kalkıp gezeyim, kar topu oynayayım dersin.

Bir de bakarsın erimeye başlamış. Sokaklar çamura dönmüş.

Mutluluk ve hürriyetin hâkim olduğu şanslı bir ada var uzakta.

O adayla aranda ise koca bir savaş...

Eğer ileriye doğru bir adım atmazsan, her zaman aynı yerde kalırsın.

Zamanın sana bir kere verildiğini,

Ve bir daha geri alamayacağın,

Sınırlı olan tek şey olduğunu unutuyorsun.

Yürüyebiliyor olduğun gerçeği bir hediye.

Bugün uyanmış olman, bir başka hediye daha.

Görebiliyor olman,

Düşünüp algılayabilmen,

Bunlar da birer hediye.

Bir yere kendine yiyecek almaya gidebiliyor olman,

Bu da bir hediye.

Anahtarı çevirip girdiğinde, ''evim'' diyebildiğin bir yerinin olması,

Bu da bir hediye.

Hayal kurabilmen- Bu da en güzel hediyelerden.

Eğer hala yaşadığın kötü şeylere üzülüyorsan, gerçeği bilmiyorsun demektir.

Aldıkların hiçbir zaman sana ait değildir ancak verdiklerin daima senindir.

Aradığın her şeyi kendinde bulduğunda,

Huzurlu olman için havanın rüzgârsız,

Gününün güneşli,

Denizin dalgasız olması gerekmediğini anlayacaksın.

Kıymetli olan şey gizler kendini.

Göz önünde olmayı, açığa çıkmayı sevmez.

Altın gibi,

Yakut gibi yerin derinliklerinde kalmayı,

Ayağına kadar gidip bulunmayı beklerler.

Kendi doğana yakışanı yapmak için acele etmeyecek misin?

En az benim kadar mücadele etmeyi bilen birine ihtiyacım var

Ayakta kalmanın fazla ağır geldiği günlerde, ayaklarımı kucağında tutmaya razı birine

Gözlerimi kapatan ellere,

Daha ben bile ne istediğimi bilmezken, tam da ihtiyacım olanı veren birine

Konuşmasam bile...

Beni anlayan....

Şöyle diyordu sesi çalınmış biri:

Ben hiç anlaşılmadım zaten,

Anlaşıldım zannettiğimde bile, yanlış anlaşıldım.

Yıkmak istediğim duvarlara bir tuğla koyup, duvarlarımı yeniden örenler onlar değil miydi?

Kendime rağmen,

Korkuma rağmen,

Bazı yolları birlikte yürümek istediklerim değil miydi her biri?

Kar taneleri ne güzel anlatıyor, birbirlerine zarar vermeden de yol almanın mümkün olduğunu

Şimdi öyle uzağım ki kendime,

Şimdi öyle yorgunum ki,

Şimdi öyle korkusuzum ki,

Şimdi bir o kadar sevmeye korkağım ki,

Şimdi duvarlarımı yeniden öyle bir örüyorum ki,

Her bir tuğlasını en yakınlarım veriyor.

Ben o duvarlar altında eziliyorum.

Ezildikçe içimdeki ses ölüyor.

Sessizleşiyorum.

Sessizliğim de anlaşılmıyor...

Bilmek, beni büyütür

Bilmemek, bana zarar verir

Unutmak beni özgürleştirir

Kalpler beden gibidir, hastalanır bazen

Evlerin pencerelerini tamamıyla açabilen tek bir rüzgâr biliyorum:

Beden bu...Her şeyi yaşar ve atlatır. Morluklar iyileşir, yaralar kabuk bağlar, kabuklar düşer. Bedenin iyileştirdiği her şey, ruha yük olur. Onları konuşmadan, düşünmeden, onlarla hesaplaşmazsan ruhun dolup taşar. Ruhun dolup taştığında ise, artık onu hissedememeye başlarsın. Ruhsuz olduğunu, duygusuz olduğunu sanırsın. Oysa öyle değildir. İçin o kadar doludur ki, boş olduğunu sanırsın...

Mutluluk ekip, tatlı söz biçmek istiyorum...

İstediğim bu işte

-Ne düşünüyorsun ?

Yaralarımız daha hızlı iyileşsin diye, kendimizi hırpalayıp duruyoruz. 30 yaşına geldiğimizde ise çökmüş oluyoruz. Ve yeni biriyle her başlangıcımızda, kendimizden sunacağımız daha az şey kalıyor. Ama kendini bir şey hissetmemek için zorlamak, veya hiçbir şey hissetmemek çok büyük kayıp olur.

Nasıl oluyor da bir insanın ruhunu öldürmek bedenini öldürmekten daha az suç sayılıyor? Kanunlara yazmalılar bence. Bir çocuğun ruhunu öldürmek de cinayettir.

Geleceğimi, büyük bir tren istasyonunun bekleme salonunda görüyordum. Dışardaki kalabalık insan topluluğu beni görmeksizin geçip gidiyor.

Hepsinin acelesi var. Trenlere ve taksilere biniyorlar.

Onların gidecek bir yerleri, buluşacak birileri var. Ben öylece orada oturuyorum.

İçimde cesetler var, hangi ruha ait olduğu bilinemeyen.

Kalbimin kanadığı ama sabaha kadar çıkaramadığım bir ceset var.

Yaşadığım süre zarfı boyunca içimdeki sessiz çığlıkları susturamadım.

Cam gibi parçalandım. Kırıldım.

-Neyi bekliyorsun?

''Ölmek istemiyorum.''dan daha çaresizce olan söz nedir bilir misin? ''Yaşamak istiyorum.''

Bana bir şey olmasını bekliyorum.

-Daima başarılıydın. Ama başarılı olmak istediğinden değil. Başarısız olmaktan korktuğun için. Büyüklüğüne tam engel olan da buydu işte. Kibir ve korku en basit ve en önemli dersi almana engel oluyor. Her şey seninle ilgili değil. Sevilmeyen bir insanın kalbine nasıl bir kaya gibi oturduğunu biliyorum. Sevilmeyen insan mazlum değil zalim oluyor bazen, biliyorum. Ama şunu aklından çıkarma. Güneşin bile buz tuttuğu yerde her zaman bir ışık vardır. (sert)

Pişmanlıklarımdan kurtulmayı bir türlü beceremedim. Onlarla hep yan yana yürüdük… Ama bak, bundan hiç pişman değilim işte. Ne kadar yağarsa yağsın yağmur. İçimin ovasını sel basmıyor burada. Ve burada en tehlikeli öfke, iyi kalpli birinin içinden doğar. Artık ne mutlu ne de mutsuzum.

-Oyun bitene kadar hiçbir şey bitmiş değildir... Hiçbir piyon, piyondan ibaret değildir. Bütün piyonlar, kozadan çıkmayı bekleyen birer vezirdir. Birçok insanın hayattaki tek amacı; etrafındaki dünyaya uyum sağlamak. Bu bir hata. Ne kadar kaybolmuş hissetsen de, kendine sadık kalırsan, yol seni daima tekrar bulacaktır.

Kaybolmanın en iyi yanı yeniden başlayabilmeyi mümkün kılmasıdır. Unutma.

Bugün pazartesi mi?

Pencerenin durumu Salıyı gösteriyor

Bir ben miyim acemi kalan?

Kaç kere inanır insan saçma sapan bir yalana?

Üst üste kaç geceyi uykusuz geçirebilir?

Kaç kere avuçlarımda mahsur kaldım

Birkaç kış geçti

Sonra ne mi oldu?

Yendim kendi kendimi

Acı çeken beni,

Külümü dağlara taşıdım

Ve daha da parlak bir ateş yaktım kendime

İşte o zaman hayalet kaçtı benden

Senin kalbini kim kırdı?

Artık mavi değil mi denizler?

Gökyüzü eskisi gibi?

Kanatlarını kim çaldı?

Vurmuyor yüzüne eskisi gibi sanki

Güneşin ısıtmıyor içini

Gelmiyor içinden uzatmak ellerini

Ellerin tutamıyor bir kalbi

Saklandığın o küçük delikte buluyor seni yalnızlık

Sıkıştığın o küçük evinde vuruyor seni

Yalandan ninnileriyle büyütüyor bizi

Sarıl

Üşüme

Gelir,

Geçer de kendine

Çarp, savur kendini bu şarkıyla

ltiraf et kendine

Bir adam severken,

Bir kadın giderse,

Bir adam gülümserken,

Diğeri ölürse,

Göz yaşım düşerken, sözlerin biterse

Ardından uzanırken,

Ellerin titrerse,

Her yolcu gitmek ister

Ne yapsan durduramazsın

Rüzgar okşar yüzünü

Ama sen rüzgara dokunamazsın

Güneş değer tenine

Ama sen güneşe uzanamazsın

Bazen böyle olur,

Bazen konuşamazsın

Kayar ellerinden aşk,

Onu tutamazsın

Aşka kapını açtığın zaman,

Acılar giremez diyemezsin

Aşk, acısıyla,

Taze çiçek kokularıyla,

Bir bütün olarak girer içeri

Onu acılardan süzemezsin!

İstesen de,

İstemesen de,

Aşka boyun eğersin

Bir yanım karanlık

Bir yanımda güneş

Ve tam ortasında yalnızım

Yalnızlık senden daha çok seviyor beni

Karanlık senden daha sıkı sarılıyor bana

Düşlerim bazen daha iyi geliyorsa da,

Ben yine sana

Manastırlı Hilmi Bey'e Birinci Mektup- Edip Cansever/ Yolun Başı- Ali Lidar/ Yalnızlık, Aşk Hep Sende, Yalnızlık Senden Daha Çok Seviyor Beni- Cem Adrian

Bugün pazar

Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar

Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün,

Bu kadar benden uzak

Bu kadar mavi

Bu kadar geniş olduğuna şaşarak, kımıldamadan durdum

Madem ki çıkamıyorum buradan

Mecbur içimi keşfedeceğim

İnsan bir bankta oturup,

İçini keşfetmeye görsün,

Büyüyor

Büyüyor

Güçleniyor

Kalkıp evine dönerken,

Dünyayı çiçek bahçeleri sarmış sanıyor

Ben böyle yaşıyorum işte

Bir şeylerin acısı,

Bir şeylerin anısıyla

Ölülerimizi özledim

Söylesem suç olur mu?

Saysam birer birer

Ansam

Adlarını,

Yaşlarını, sonlarını…

Başlangıçlar bulunur mu?

Neden yazılır bir şiir?

Neden okunur bunca yazı?

Çünkü nasıl aşılabilir başkaca insan karmaşıklığı?

Şimdi deyip durduğumuz yer tam olarak neresi?

Sen olmayınca kötülük daha kötü görünüyor gözüme,

Yumruklar daha zalim,

Sözler daha sert iniyor yüreğime

Bitse bu sessizlik,

Bu kirli yapışkanlık bitse

Gül diyorum

Yoksul acıların gölgesinde, güllerin solsun istemiyorum

Ay diyorum sonra

Ay n'olur

Bir vaktinde gecenin

Yaraların açsın istemiyorum

Bir bilsen,

Kimlere tasa, kedersin

Anlar mısın?

Şaşırıp ağlar mısın ki?

Sen iyi bir kuyumcu olmasaydın,

Ben bu kadar değerli bir taş olabilir miydim?

Galaksideki tüm yıldızlar,

Seni gördüğümde gözlerimin nasıl parladığını anlatmaya yetmeyecek

Kimselere mecbur olmadım, olmam da.

Yiğitliğim ve rivayet olunan erkekliğim, bundandır...A

ma senin mecburun olmak, beni hiç mi hiç küçültmüyor

Aksine,

Sen tek başına, cihanın bütün haksız, canavarca düzenine karşı beni ayakta tutabiliyorsun.

Yüceltiyorsun,

İnsan ediyorsun,

Yaşatıyorsun...

Şimdi burada güzel bir şafak.

Yine uykusuz, mutsuz, tedirginim. Sana yazmak, yazmak, yazmak istiyorum… Seni bütün şafaklarda, evrenlerin o ıssız ihanet saatinde öperim.

Ve sen geçersin içimden.

Bitmek bilmezsin.

''...Anlatmaya başlarsın. Birden, içinde bir du- raklama duyarsın. ''Şey'' engel olur sana:

Söyleme onu, der. Her şey'i anlatma. Belki sözlerinin arasında, farkında olmadan beni ele verirsin. Belki anlar. İnsan bu, bilinmez. Sen gene dikkat et; her şey'i ayrıntılı anlatma o kadar. Bütün şey' ayrıntılarda değil midir zaten? Ayrıntılarda ele vermez mi insan ken- dini?

Ne yazık:

İnandırma gücünü bulamıyordu kendinde. Sözlerinin yarısında konuşmaktan vazgeçiyordu. Kimseyi değiştirmek istemiyordu. Bunun gerekli olduğuna inanamıyordu artık.

Yıllar geçtikçe daha iyi tanıyorum kendimi.

Yalnızlığımın yalnız bana zararı dokundu. Sevindirmeyi seviyorum ben. Acıdan ve yalnızlıktan çıldırsam da, başkalarını mutlu etmeyi...Nasıl da bölünmüştüm insanlara, yüzlere, yollara.

İnsan neyin peşinden koşarsa onun tarafından öldürülürmüş. Gördüm. Önce kendimle kucaklaştım, sonra seninle. Çünkü kendini hiç bulamayan, kayıp insanların eseriydi bu ülke.

Yüreğim öyle kederli ki...

Birazdan sen geleceksin.

Ve ben seni beklerken düşündüğüm, hissettiğim bütün bunları bir anda unutup bir başkası olacağım.

Birazdan sen geleceksin

Ve dilsiz kalacak dünya. Herkes bildiği bütün dilleri unutacak... Dünyanın güneşten kopmadan önceki halindeki sessizlik kaplayacak her yeri.

Birazdan sen geleceksin,

Hayatın sonsuz yakınlığının önce koptuğu, sonra da sımsıkı bağlandığı yerden.

Sana susuz balıklar getiriyorum ne olur, dirilt onları...

Sana paslanmış kurşunlarla vurulmuş kuşlar getiriyorum, ne olur can ver onlara...

Avuçlarına ölü harfler bırakıyorum

Ne olur onlara soluk kat...''

Tutunamayanlar VII, Tehlikeli Oyunlar XI- Oğuz Atay/ Kırk Yılda Bir Gibisin- Cezmi Ersöz/ Nabzım- Ahmet Taş/ Leylim Leylim- Ahmed Arif

''...Sevgili Dost,

Seni gerçekten sevenleri, tatlı sözlerle seni onaylayanların içinde değil, arılarını sana gönderenlerin içinde ara. Sakın sözlerime kızıp da aynayı kırma. Antik bir Osmanlı aynasının üzerindeki şu kelimelere kulak ver.

''Kırma aynayı, o da seni yüz parça eder.''

Sen lazımsın bana ve önemlisin hadiselerden. Çünkü büyük bir olaydır dostluk.

Çok büyük.''

Ey hayalini aşığa bir elçi gibi gönderen,

Onun vasıtasıyla aşka davet eden,

Aşığın sağlığının ilacı,

Ey zayıflamış bedenine deva olan sevgili!

Ey gönüllere ateş salan,

Ey benim güzelim!

Senin ırmağına girince, bütün kirlerimden temizlenir,

Tertemiz bir insan olurum!

Senin yüzün benim bayram ayımdır

Saçın kadir gecemdir!

Sen güneşsin

Sen aysın

Sen nur üstüne nur

Sen Süreyya yıldızısın

Ey sevgili!

Bil ki,

Ben seni aklımdan hiç çıkarmadım;

Ben sadece aklımı çıkardım.

Ve böyle bilsin bütün dünya,

Ben aklımı senin râmına değil,

Senin uğruna, senden çıkardım

Ne zaman umrumda ne mekan benim

Yarından vazgeçtim

Dünden vazgeçtim

Ne bu ömür benim

Ne de can benim

Ben seni göreli benden vazgeçtim

O göz ki, seni gördü

Şu can k,i

Seni duydu

Gel

Bugün yanalım yarın yanmamak için

Ölelim ölmez iken, yine ölmemek için

Bana göre aşık öyle olmalı ki,

Şöyle bir kalkınca,

Her tarafı ateşler sarmalı,

Her tarafta kıyametler kopmalıdır

Ey zülfü aslanlara ayakbağı olan güzel sevgili!

Sultan iken baş üstünde tuttuğun,

Viran edip kölem diye sattığın,

Hasretlere ilmek ilmek attığın,

Kördüğümüm,

Vuslatım ol

Çöz beni

Görünen yıldız değil, yer delinmişdir felek

Gün yüzünün hasretiyle tîr-i âhımdan benim

(Ey sevgili bu görünen yıldız değildir,

Gün yüzünü görememenin vermiş olduğu hasretle, âhımın oklarından yer yer gökyüzü delinmiştir.)

Senin adını duyduğum an, benim adım da, namım da mest oldu.

Cennet dedikleri ne ki?

Birkaç köşkle, birkaç huri

İsteyene ver onları,

Bana seni gerek

Elde mızrap, dilde türkü değilsin

Nasıl çalsın saz beni?

Bak aynaya senden

Gizli süz beni

Bir ah etmem senden gelen bin derde

Arat beni vur emriyle her yerde

Katilime bir resmini göster de

Görmüş olsun seni gören göz beni

Suya kanar,

Aşka susar niceler

Gözyaşımı mesken tutar geceler

Harf çıldırsa deli olsa heceler

Anlatamaz seni

Bilmez söz beni

Herkes ayna gibidir

Bakan da sen,

Senin gözündür seni ihbar eden

Her neye bakarsan kendi yüzündür

Kimde ne görürsen kendi özündür

Gözüm seni görmek için,

Elim sana ermek için,

Bugün canım yolda koydum yarın seni bulmak için

Sensin bana can ve cihan

Sensin bana genc-i nihan,

Senin olur kar ve ziyan

Baksam seni görür gözüm

Söyler isem, sensin sözüm

Seni gözetmekten gayrı yeğrek şikarım yoktur

Sensin benim canım

Canı sensiz kararım yokdurur

Uçmakta sen olmaz isen,

Valla nazarım yoktur

Gönül evinin yolu bu

Yola çıkıp varmayan,

Yoldan çıkıp varan yoktur

Bak, sular çekildi

Hep hatırlatır ya sahipliğini

İşte öyle kapattı Tanrı denizini.

Kumları oyalayan kir içinde, birkaç çocuk ayağı şimdi.

Bende, kemikleşen babamın mezarını bilmem

Ama bir çocuğu kemiren

Ya bir babadır hep

Ya da yokluğu.

Bak,

Avuçlarının içindeki raylardan çıkıyor çok yüklediğimiz tren

Belki boynunu kurtarıyoruz ilk defa doğru raylara uzanmış bir kadının.

Ama bu kez de

Kargaşa ve ceset oluyor senin ekseninde.

Biliyorum,

Bir aşkın üstüne yakışacak ağız tadı değil

Akşamları acıya yatırılan bir damak

Belki sonra

Eli siyahtan başka bir renge de uzanabilen ressamlar tanır seni

Bilirsin,

Seni çırılçıplak çizmek için kendini soyan birini

Ama tren ne kadar dinlense de

Raydan çıktığı o noktaya yaklaşırken

Bilmeyecek hiç o noktayı

Bir daha geçip geçemeyeceğini…