''...Küçükken anneme mezarlıktan korkuyorum dediğimde ''ölüden değil, diriden kork'' demişti.

Zamanla anladım ki, annem yine haklıydı.

Kedileri seven kadınlar yalnızlıktan korkar, derdi babam. Köpeği ise aslında kendilerini güvende hissetmek istediklerinden severlermiş...

Kafamızın özgürlüğünü kimse satamaz veya alamaz. Yolculuklara gelince, şunu öğrendim ki, bir insanın yapabileceği en büyük yolculuk, kendi kafasının içinde yaptığı yolculuktur.

Dikkatle kim olduğuma baktım. Ve gördüm ki, bir bedenim olmadığını ve içinde bulunduğum bir dünya ya da bir yer olmadığını hayal edebildiğim hal­de, ben hiçbir şekilde kendimin varolmadığını hayal edemiyordum. Halbuki bir anlık da olsa düşünmekten vazgeçmiş olsaydım, o sırada bedenim, şimdiye kadar gerçek olduğu­nu hayal ettiğim her şey yine varolduğu halde, beni varolmak zorunda olduğuma inandıracak hiçbir nedenim olmayacaktı. İşte buradan anladım ki, ben bütün doğası ya da özü yalnızca düşünmekten iba­ret olan ve varolmak için ne bir mekana ihtiyaç duyan, ne de herhangi bir şeye ihtiyaç duyan biriyim.''

İnsanlar değişmiş, diyorlar

Yeni yaşanan ne varsa, aslında eski

Umut yoktur, diyorlar

Kimse yoktur umut etmemeyi önleyecek

Çünkü umut, kaçınılmaz gelecektir bütün gümbürtüsüyle

Umut, kaçınılmaz gerçektir çünkü

Kaderin sesini duyarsın bazen

Kardeşlik eder,

Dokunur sana

Hiç düşündün mü ağaç neden hayvan değil?

Çünkü kan'dır hayvan

Damardır ağaç

Mesela her su, gözyaşı olur

Her dönem, bir hazin geçiş

Suya boş versen, yanılsama

Aya baksan, bir bulut

Sevgisizlikle birlikte, yanlışlığın hükmü başlar

Her azizin bir geçmişi,

Her günahkarın bir geleceği vardır

Dünya böyledir:

Sinsiler, zorbaları yüceltir

Üçkağıtçılar, hırsızlara cömert davranır

Yalancılar, sapıklar için duygusal şarkılar söyler

Buna karşılık, çulsuzlar garibanları dolandırır

Dindarlar inançlıları lanetler

Kötülük, kendini ilkesel ve pratik iyilikle ikame eder. İyilik ise, sınayıcı ve bedel ödetici bir örüntü içinde, kendi ideallerini yakarak yol alır

Şeytan, kutsal kitaplardan alıntı yapmayı sever

Meleklerse, daima görmezden gelinir

İnsanlar üçe ayrılır:

Görenler,

Gösterilince görenler,

Ve asla görmeyenler

Ne tuhaftır şu insanlar

Kimi zincirler içinde hür

Kimi esir olmaktan bahtiyar

Kimi de bizim gibi bin bir şeyi düşünür

Gözleri görmeyen birinin, baba

Gezmeye gitmesi diyorum, dünya.

Karanlık içinde birkaç tanıdık

Bakarsın, bulamazsın lazım olunca

Her şeyi olduğu gibi kabul etmek lazım tabi

Ama olana katlanmak, zorunluluk değildir

Hiçbir karakter değiştirilemez tabi

Ama hiçbir karaktere tahammül, zorunluluk değildir

En büyük gücün insanların sana olan sevgisi değil, senin içinde büyüyen sevgidir.

İçindeki sevgiye kimsenin zarar vermesine izin verme.

En sevdiklerinin bile.

Bir gün, elinde kahven,

Yüzünde gülümsemeyle,

Kimsenin yarım, eksik sevgisine kendini muhtaç etmediğin için,

Doğana uymayana uymadığın için,

Seni sen yapan taraflarını kabul edemeyenleri hayatından çıkardığın için kendine teşekkür edeceksin.

Belki de bulman gereken tek şey, her geçen an daha çok yabancılaştığın kendinsin.

Bırak

İstediğini düşünsün

Bırak

Arkandan konuşurken, yüzüne gülsün...

Bırak

Düşsün uzağına

Şu dünya, onun etrafında dönsün

Herkes kendi cehenneminin ateşi,

Kendi cinayetinin tetikçisidir

Bırak...

Bırakmak iyileşmektir

İnan ki,

Biliyorum

Zor

Sanki yarın hiç doğmayacak

Sanki bugün en zor günün olacak

Kuşlar uçuyordur, doğrudur

Dur

Olmuş olanlar, bir daha olur

Bunların bir bedeli var derler

Sevmenin de,

mutlu olmanın da

Ama bedavaya bağırmak,

Şarkı söylemek var

Parayla bir ev alabilirsin,

Ama bir yuva alamazsın.

Paranla bir saat alabilirsin, zamanı alamazsın

Paranla bir yatak alabilirsin, uykuyu alamazsın

Paranla doktor hizmeti alabilirsin. Sağlığı alamazsın

Paranla sigorta alabilirsin. Ama güvenliği alamazsın

En fazla hayranlık uyandıran şey,

Aynı zamanda en acı verici şey olabilir

Unutma

Görmeden Ölmek- İbrahim Tenekeci/ Büyük Saat- Turgut Uyar/ Ruhi Mücerret- Murat Menteş/ İnsanoğlu- Ümit Yaşar Oğuzcan/ İyileşmek- Caner Yaman

Bir çağın alfabesini çözmek

Onu anlamak isterdim

Mutluluk nedir?

Bir yarayı Deşip, kanatanlar için?

Madem ki yaşam bu,

Madem ki, taşın taş olmaktan öte bir umarı yok

Ben mi yanıldım,

Yoksa dünya mı bilmem?

Anne,

Ben mi yoruldum

Yoksa dünya mı duruldu?

Bir yerlerde tökezledim

Ama düştüm diyemem

Ey dünya!

Nerde yanıldım ben?

Ben kendime küsmüşken,

Benimle kim barışabilir?

Sanki içimi çeksem bir şeyler olacak bu sessizlikte

Sorular soruları doğuruyor

Yorulduğumu,

Kendimi yine kendi bıçaklarımla deştiğimi düşünüyorum

Bir tek düşmanı olmadan da yenilirmiş insan

Bugün oturdum ölümü düşündüm

Yirmi yaşında ve hayat bu kadar güzelken

Keşke bir taş kadar suskun olabilseydim

Tohumlarını dökmüş bir çiçek kadar dingin

Tökezlesem de düşmem,

Yaralansam da ölmem diyorum

Yine de sesim titrek, düşlerim kopuk kopuk

Küllerinden yeni bir ateş yaratmayı düşünüyorum

Bu yalnızlık neyin yalnızlığıdır?

Tozutup giderken yüreğimi şarkılar,

Acılar,

Bekleyişler,

Tasalar

Neye yarar?

Neyi anlatır?

Bir çiçek tarlasına dönüştürebilir miyim

Aylardır önünde durduğum bu dipsiz uçurumu?

Her ayrılık, belki de bir kaçıştır kendinden- Bırakıp gitmelerin durulduğu bir yer yoksa da

Kaçmak lazım biraz hayattan. Daha büyük kaçışlara hazırlanmak için.

Sıçrayabilmek, ufuk değiştirmek için dahi, bir yere basmak lazım.

Yükselmek için düşmek, arınmak için kirlenmek, çıkmak için batmak lâzım. Yeniden doğmak için, ölmeli insan bir kere.

Ölümün âdil olması için,

Hayatın âdil olması lâzım tabii.

Baktığım ve gördüğüm bir yana, bana anladığım lazım" diyorum. Yaşadığım yeri cehennem yapan, hep yanlış anladıklarım ya da hiç anlamadıklarım.

Seçmek için, anlamak lazım.

Anlamak için, karşılaştırmak.

Bunun için insana önce hava, su, vatan lazım. Çocuk olmak için önce çocukluğunun olması lazım tabii.

Ufuklar öyle dar ki! Bu darlık bir hayatı nasıl doldurur? İnsanın bu darlığı parçalaması lazım!

Söyleyeceğimizi zaten dolambaçlı yollardan söylemişiz.

Dünyanın gösterişli halleri, yapmacık çıkarcı insanları çekmiyor dikkatimi. Sevmek insanca bir şey, ancak insanca sevmeyi bilmek lazım! Bana bir parça, yüreği güzel, samimi insan lazım.

Yorgundum. Günlerce yürümüşüm gibi. Günlerce uyumamışım. Hem yürümüşüm, hem sırtımda dünyayı taşımışım gibi. Çocukken başın okşanmadıysa, büyüyünce her avuç açana kafanı sen yaslıyorsun....

Bu doyumsuzluk kimi zaman "kötü", kimi zaman "sadakatsiz" olarak dönüyor sana.

Zamanında verilmeyenin öcünü alıyorsun belki, herkesi hemen sevip hemen unutarak.

Her gece başka saçlara dokunup,

Başka tenleri koklayıp,

Aynı cümleleri kurarak...Güvenli liman görünüp, arkadan bin türlü hikâye yazarak.

Çalışmaktan artakalan zamanda yaşıyoruz. Gönül isterdi ki yaşamaktan artakalan zamanlarda çalışalım

İnsan 16 yaşındayken dünyayı değiştireceğini düşünüyor. 18 olduğunda düşünceleri sert bir kayaya çarpıyor. 20 yaşında geldiğinde hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini anlıyor. 25 yaşına geldiğindeyse, dünyanın onu değiştirdiğini fark ediyor.

25'inde ölüyor, 75'inde gömülüyor.

Olmaz dediğin ne varsa oluyor. Yapmam dediğin ne varsa, yapıyorsun Demez dediğin kim varsa diyor, gitmez dediğin gidiyor.

Her şeyin yolunda gitmesini istediğiniz zamanlar olmuştur. Ve hayat sanki tam aksini dilemişsiniz gibi her şeyi daha da kötüye götürmüştür.

İtiraf edeyim, hala umutluydum...Kendini bana açan her şeye, her ayrıntıya çekiliyordum. Yaptığım her dönüş, günün bana ait olduğuna ve olmak istemediğim hiçbir yerde olmam gerekmediğine dair bir hatırlatmaydı.

Görmeyi öğrenmek, bakışlarını kaçırmamak anlamına geliyordu.

Büyümek çok başka bir şey.

Kaç yaşında olduğunuzla ilgili bir durum değil.

Su gibiydim ben...

Usul usul akarken, hayat verir.

Kabarıp taştığında boğar.

Geçen 5 yılda tezat bir hayat yaşadım. Aradığım bir şey vardı. “Her şey yoluna girecek” duygusu…

Başta umduğum yer neresiydi....Artık pek emin değilim. Ama oraya varamadığım kesindi.

Dünya içindeki en büyük kayboluş işte budur. Kendi varlığıyla var olamayan birinin, başkalarının hayatında var olmaya çalışması.

Bir yanım diyor ki,

Saçma sapan yalanlardan,

Kötü bir vicdandan,

Gerçek dışı insanlardan kaç kurtar kendini.

Bir yanım da diyor ki;

Ölmek olur mu yaşamadan?

Nereye gidiyorsun savaşmadan?

Bazen hayat, hâlâ yalnızlığı seviyor musun? diye sorar

Zaten elinde olanın değerini bilen bir insanın mutsuz olmak gibi bir olasılığı var mı?

Elinde olanın değerini bilen bir insanın, yalnız kalmak gibi bir lüksü var mı?

Emek vermen lazım. Bazı şeyleri feda etmen lazım. Teslim olman lazım. Yer açman lazım. Taş üstüne taş koyman lazım. Sonra o ilişkiye gözün gibi bakman lazım. Çürümesin, çökmesin, eskimesin. Ona hayatını vermen lazım. Bunlar yoksa, heves, balon gibi bir şey, sönüp gidiyor.

Üzerime kaç kışın karı yağdı, kaç sonbaharın yaprağı döküldü. Sular aktı, taşlar yuvarlandı, çukurlar doldu. Tümsekler eridi.

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

Bir sokaktan geçmek için diğerlerinden geçmemeyi seçmek gibi, yaşamak da bazen görmezden gelmeyi gerektirir.

Kendi sesimden, kendi kulağımla dinlerdim kendi hikâyemi. Yüksek sesle okurdum içimi. Nasıl ihtiyacım vardı buna. Temize çeker gibi müsveddeleri, kendimi yabancı birine anlatmak nasıl iyi gelirdi bana. Çerini çöpünü ayıklardı aklımın. O yüzden anlatıyorum bunları.

Hayatı geçirmek yetmiyor, onu kazanmak da lazım.

Ot Dergisi (Sayı 117/ Yaşam- Tarkovski/ Şehirde Yürüyen Kadınlar- Lauren Elkin/ Süt ve Bal- Rupi Kaur/ Bir Yanım Diyor Ki- Murat Ali Ersan/ Küçük Yuvarlak Taşlar- Melisa Kesmez

Bu gün ordaydım

Aynı yerde, aynı evde

Aynı kapıdan girdim içeri.

Tesadüf bu ya aynı anahtar kalmış bende.

Sandalyede yeleğini unutmuşsun,

Masada kahkahanı,

Mutfakda bardağını.

Salonda duruşunu unutmuşsun.

Sonra yan odada hıçkırığını,

Koridorda gözyaşlarını.

Kapıda çarpıp çıkışını unutmuşsun.

Bir çiçeğin zehri düşmüş zigon sehpaya.

Bir rujunun rengi düşmüş oval aynaya.

Duvardaki resminde gülüşün,

Son içtiğin fincanda dudak izlerin,

Portmantonun yanında gidişin kalmış.

Kapıda bıraktığın ayak izleri.

Yastığının üstünde saçını buldum.

Posta kutusunda mektuplarını,

En son dinlediğin şarkını buldum.

O hicazda kalmış göz yaşlarını.

Yazan böyle yazmış demek şarkıyı.

Nasıl anlam buldu sen olmayınca

Neyleyim köşkü, neyleyim sarayı?

Seni her özlediğimde sevgilim,

Gökyüzüne bakıyorum;

Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü.

Seni her özlediğimde bir tanem,

Denizlere bakıyorum.

Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü.

Seni her özlediğimde bir tanem,

Kuşlara bakıyorum.

O kanatlardaki özgürlüğünü görüyorum çünkü.

Ve aşkım, seni her özlediğimde,

Adında isyan ediyorum.

Seni özlemek istemiyorum ben,

Ben seni yaşamak istiyorum,

Seni her özlediğimde sana bakmak istiyorum

Ve seni sende görmek sadece

Kırgınım,

Saçılmış bir nar gibiyim

Sessiz akan bir ırmağım geceden

Git dersen giderim,

Kal dersen kalırım

Git dersen

Kuşlar da dönmez, güz kuşları

Yanıma kiraz hevenkleri alırım

Ve seninle yaşadığım o iyi günleri, kötü günleri bırakırım.

Aynı gökyüzü, aynı keder

Değişen bir şey yok ki

Gidip yağmurlara durayım.

Söylenmemiş, sahipsiz bir şarkıyım

Belki sararmış eski resimlerde kalırım

Belki esmer bir çocuğun dilinde.

Bütün derinlikler,

Sığ sözcüklerin hepsi iğreti

Değişen bir şey yok hiç,

Ölüm hariç.

Aynı gökyüzü aynı keder.

Sen bu şiiri okurken

Ben belki başka bir şehirde olurum

Kötü geçen bir güzü,

Ve umutsuz bir aşkı anlatan

Rüzgarla savrulan,

Kağıt parçalarına yazılmış

Dağıtılmamış bildiriler gibi

Uzun bir yolculuğa hazırlanan,

Yalnız bir yolculuğa.

Çünkü beyaz bir gemidir ölüm

Siyah denizlerin hep çağırdığı,

Batık bir gemi,

Sönmüş yıldızlar gibidir

Yitik adreslere benzer,

Yanık otlar gibi,

Sen bu şiiri okurken

Ben belki başka bir şehirde ölürüm..

Konuşmam artık, ağır sözler söylemem

Bir düş için, sabahları göğsüme sedeften

Bir çiçek işlerim

Hiç bilmedim, konuştuklarımdan ne anladın,

Ormanın korkunçluğunu söyledim,

Ovanın serinliğini sustum,

Sen uzun bir uykuyu uyudun, ben düş gördüm

Durmadan bir yoldan söz ettim:

Suyum ben, adımı unutmadım,

Dolanıp, bir gün yanına düştüğüm bir dağdan söz ettim;

Dünyanın işine karışmadım,

Beni avutmaz dünya, beni tutmaz da,

Dolanıp içinde kirinin

Yine temiz geldim.

Göğsümde sedeften bir çiçek taşırım:

Bir büyü bu, hayata karşı yaptırdım

Konuşmam artık, kalbini kırdımsa senin

Bil ki yanına düştüm.

Hangi şehirde olsa,

Sabahları yabancı

Boğulmuş geceler mahallesini bir türlü bulamıyor

Hangi otobüse binmesi lazım, bilemiyor

Kime sorsanız derdini kimseye anlatamıyor

Hepsi anlatıyor, ama hiç kimse kimseyi anlamıyor

Yine kendisini bir başkası sanıyor

Bütün aynalardan yapayalnız dönüyor

Dünyadaki yerini eskitmiş gibi...

Bulutlu uykulardan uyanamıyor

Akşamları dağılan sonbahar, bulutları götürüyor

Dünya bu yüzden batıyor işte

Biri onu incitir diye mi korkuyor acaba?

Ayakkabısı vuruyor mu?

Değiştir ya da yalınayak kal...

Kirpilerini okşarken elleri mi acıyor?

O halde okşama...

Karanlıktan korkuyor mu?

O halde bir mum yak.

Beklemekten yoruldu mu?

O halde bekleme....

Karşısına bir engel mi çıktı?

Üzerinden atla ya da etrafından dolaş....

Hangi şehirde olsa,

Geceleri yalnız

Fırat rüzgara karşı aktığı zaman,

Yeryüzüne başka bir yıldızdan inmiş gibi yabancılar

'Şu beyazlıklar, elli yaşlarında olduğunu söylemiyor mu?

Anılara gömülmüş, sigara dumanları içinde kaybolmuş bir hali yok mu?

Zaman geçti deniyor ya hep

Kimse söylemiyor,

Geçiyor da, nereye gidiyor?

Çocuksanız, kimse size öleceğinizi söylemiyor

Dünya bu yüzden batıyor işte

Canımızın yanmayacağını söylemiyor.

Korkmadığımızı da kastetmiyor

Söylediği şu: Buradayız.

Gelgitte yüzmek, yeryüzünde yürümek

Ve ayaklarına değdiğini hissetmek böyle bir şey.

Yaşamak böyle bir şey

Çocukluk bu kadar bir şey aslında

Taşlar arasında yeşeren otlar

Biraz sevinç,

Biraz keder,

Biraz yalnızlık

Ve büyü

Biraz güneş,

Biraz gökyüzü

Hangi şehirde olsa,

Hala ıssız

Ben pırıl pırıl bir gemiydim eskiden

İnanırdım saadetli yolculuklara.

Adalar var zannederdim güneşli,

Mavi,

Dertsiz.

Bütün hızımla koşardım dalgalara.

O zaman beni görseydiniz

Ben pırıl pırıl bir gemiydim eskiden.

Beni o zaman görseydiniz

Siz de gelirdiniz peşimden

Özlemek için Nazım var

Mavi için Edip

Sevmek için Süreya,

Sevda için Ahmed Arif,

Özlemek şudur:

Yanında olmasını istediğin biri vardır.

Ama yapabilecek hiçbir şeyin yoktur.

Bazen özlüyorum diyemezsin

Nazım okuyorum dersin

Ben Nazım okuyorum,

Sen ne yapıyorsun?

Ama şimdi şu akşam saatinde

Son liman kendim,

Bu döndüğüm,

Bilmiş,

Bulmuş,

Anlamış.

Hatırımda bir vakitler güldüğüm.

Yoluna can serdiğim o kaçış

Beni bundan böyle,

Beklese beklese hüzün bekler,

Çağırsa çağırsa hüzün.

Ölüm beklemez beni..

Çünkü, ben gene de

Bir şeye,

Bir yer'e

Ya da bir kimseye giderken de,

Kendimden uzakta olacağım.

İşte,

Bunun adı hüzündür.

Başka seçeneği olmayan birinin nelerle başa çıkabildiğini bilseydiniz, şaşardınız

Benim kelimelerim, sesimden kırılıp kimseye çarpmayacak

Keşke bunun anlamını biraz bilseydiniz...

Bildiğimi bilseydiniz,

Çok ağlar, az gülerdiniz

İnsanlığı,

İnceliği biraz bilseydiniz,

Beni böyle kırmaz, incitmezdiniz