Antik diyarlardan bir gezgine rastladım

İki büyük ve çıplak taş bacak, dedi;
Duruyor çölün ortasında dikili.

Hemen yanında, kumların üzerinde,
Yarısı yere gömülmüş bir çehre;

O çatık kaşları ve soğuk dudakları
Belli ki, onu çok iyi resmetmiş heykeltıraşı.

Öykünen bir el ve besleyen bir yürek ile,
Öyle bir damgalamış ki tutkuları o cansız şeylere,
Dayanabilmeyi başarmış ta bu güne.

Kaidesinde ise şu sözler yazılı:
"Benim adım Ozymandias, kralların kralı;
Eserlerime bak ki, bilesin haddini."
Fakat hiçbir şey kalmamış geri.

Ve o yok olmakta olan harabenin dört bir yanında,
Yalnız ve dümdüz kumlar uzanıyor uzaklara.

Ne zaman seni düşünsem,
Bir ceylan su içmeye iner.
Çayırları büyürken görürüm.
Her akşam seninle
Yeşil bir zeytin tanesi,
Bir parça mavi deniz,
Alır beni.
Seni düşündükçe
Gül dikiyorum elimin değdiği yere,
Atlara su veriyorum,
Daha bir seviyorum dağları.

Saatim yok,

Tam olarak bilemem

Biraz bira,

Biraz şarap önceydi

Nasıl oluyor?

Vakit bir türlü geçmezken,

Yıllar, hayatlar geçiyor

Nasıl da dışardan bakıyorum kendime

Nasıl da yabancı...

Nasıl da tedirgin...

Kayıp bir bavul gibiyim havaalanında

Çok mu ayıp hâlâ mutluluk istemek?

Sanki girmediğim mücadeleleri bile kaybettim

Bütün arkadaşlarım gitti

Ben buralarda kaldım

Ama çok şey öğreniyor insan, öz yurdunda kalırsa

Gözlerim yaşarsa da,

Biliyorum

Bu soğuklar üşütmez beni

Durdukları yere bile geç kalmayı becerenler,

Yok kere yok olmanın ağrısını iyi bilir

Ömrü hayatımda yaptığım en ciddi iş, bir kadını deli gibi sevmek oldu

İyiliğim de oydu

Kötülüğüm de

Evim bildim

Geçmişim

Geleceğim

Oralarda bir yerdeyken o,

Ve en güzel ihtimalken,

Bir şey gelmiyor elimden

N'olur bana bir şey söyle

Ne yaptığını bileyim

Ne eksikse,

Sen tamamla

Görmüyor musun?

Bir tırnak, kendi etini parçalıyor

Sen kalkıp beni üzmemekten bahsediyorsun...

Laf uzun

Sabır az

Ağaç da olsam, ömür kısa

Gölgemin hatırına, bana bir iyilik yap

Beni sulama

Beni budama

Beni tam ortamdan,

Gövdemden

Beni gövdemin tam ortasından kes at!

Her gelmenin gelmek demek olmadığını,

Haliyle de her gitmenin aslında gitmekten sayılmayacağını çok küçük yaşta öğrendim

Biliyorsun,

Hayatta gol olmayacak

Ama başka ne çare var, ne de şans

Bir şey olmayacağını bile bile bekliyorsun...

Bir şey olmayacağını bile bile beklemek işte hayat..

Korku ve kaygılar yüzünden ''şimdi'' elimizden kaçıp gidiyor

Oysa hayat ''şimdi'de çiçek açıyor

Acil olanı yapmakla o kadar meşgulüz ki,

Önemli olanı yapmaya vaktimiz yok

Hiç yakalayamayacağın bir yalanın peşinde, kendinden kaçıyorsun

Biz koşarken,

Uçarken,

Düşerken

Gülümseyen gözlerle izliyor bizi hayat

Ve en umulmadık zamanda, yanağımıza bir bûse konduruyor

Kalbimizi serinleten inancımız olmasa,

Karanlık bir ormanda uğultuların peşi sıra kaybolur giderdik

Ateşle buz neyse,

Seninle ben de oyduk

Ayrı ayrı çok güzel

Birlikteyken ölümcül

Bir güle boyun eğdiren nedir aşk değilse?

Nedir kalbe çıkartılan tutuklama emri?

Aşk değilse,

O sığınaklardan yitikleri toplayan

Ve düşlere vuran gemi

Nedir? Aşk değilse?

Demek ki benim,

Sivil,

Dayanılmaz bir yüreğim vardı

Demek ki benim,

Haylaz

Ve militan bir yüreğim...

Yazabilirdin

Yazmadın

Demesin sevdiklerim

Ağlayabilirdin,

Ağlamadın

Tek istediğim, sel gibi,

Çağlayan gibi, hiç kontrol etmeden boşalması gözlerimden yaşların

Kuru kuru,

İçin için ağlamak çok acı acı veriyor

Daha az seviyorum seni

Giderek daha az

Unutur gibi seviyorum

Azala azala

Aramızdaki uzaklığın karanlığında geceler kısalıp, gündüzler uzuyor böyle olunca

Daha az seviyorum seni

Kendini iyileştiren bir yara gibi

Daha az

Ve zamanla

Sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini

Uzak dağ kışlalarında görmüyoruz birbirimizi

Usul usul sis iniyor kopmuş yollara

Işığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin

Bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda

Sevgilim, sevgilim

Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin

Nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da

Artık daha az seviyorum seni

Unutur gibi, ölür gibi,

Daha az

Yeniden ödetiyorum kendime onca aşkın öğretemediğini

Kolay değildi

Yalnızca sevgilimi değil, evladımı da kaybettim ben

Kaç acı birden imtihan etti beni

Bir tek gece vardır insanın hayatında

Ömür boyu sürer nöbeti

Bu da öyleydi,

İyi ol, sağ ol, uzak ol

Ama bir daha görme beni.

Yalanlı, dolanlı, alçak, doğruca yaşanmamış

Bir gözsüz, kulaksız elsiz, ayaksız, güdük bir gün

Bütün yitiklerim, karalarım üst üste

Bütün karışıklığım

Gelip geçtiğim macera,

Şu kadar binler yıllık

Şu kadar, binler yıllık karalarım

Karışıklığım üst üste

Usul usul, insan insan, ölüm ölüm üst üste

Şu kadar güneş,

Şu kadar su

Şu kadar su yılanı

Şu kadar düzen

Ben sebepliyim denizlere, aylara, kavgalara, umursuzluğa

Bir maviyi durup dururken birine benzetiyorum

Bir balığın ağzını anıyorum durup dururken serinliyorum

Ben üç yer tasarlamıştım,

Üçü de sana, bana uygun

Biri günebakanlarda biri otuz yaşta,

Birini sorma

Birini sorma, gün gelir ben söylerim

Daha usta olurum, daha yiğit

O zaman söylerim

Bu kırgın karanlığı bir ışıtalım ilkin

Yeniden şehirler kuralım şimdikilerine benzeyen

Baştan başlayalım susamlara, ekmeklere, denizaşırılarına

Sevmelere

Gidip dönelim

Belki bir yerde, bir tohumda bir durumda belki

Belki o ses, o yudum, o yumuşak döşekler yeşil yeşiller

Ben taş çekerim, yılmam, çamur kararım, yol döşerim

Bakarsın göneniriz

Gidip dönelim

Ben yılmam taş çekerim, çamur kararım ben

Senin de gürül gürül saçların var nasıl olsa

“Hayat hiç mavi yerinden vurmadı… Çünkü ben maviyi beyazı koruyan masumiyet olarak tanırım, karanlığı görünür kılan bir renktir mavi, öyle bilirim… Sürükleyendir, bitmeyendir…Mavi olarak anlatmalıyım her şeyi…

Kaldırın başınızı gökyüzüne, görmek istediğinizi değil gördüğünüzü söyleyin bana! Yaşamın ta kendisidir mavi… Belki de sadece bu yüzden ölmeye değil… yaşamaya mahkum

edilmiştir…

Maviyi soruyordun, gözlerimden yüzüme yayılan maviyi mi?

Bir renk değildir mavi, huydur bende

Ve benim yetinmezliğimdir

Ve herkesin yetinmezliğidir belki

Denecektir ki bir süre

Ve denenecektir bir akşamüstünü düşünmek bir akşamüstünü düşünmekten başka nedir ki?

Gönül gözü görendedir, derinler mavidir...”

Kadere inanır mısın?

-Hayır.

Neden?

-Çünkü hayatımı yönlendiremediğimi düşünmeyi sevmiyorum.

Geçmiş günleri mi düşünüyorsun?

-Hayır, o günleri değil. Yalnızca o günlerde hayalini kurduğum yaşamı özlüyorum. Hayat hep böyle zor mudur, yoksa sadece çocuk olduğunda mı böyle gelir?

En içten dilediğimiz şeyler, acılarımızdan doğmuş olanlardır. Vücudun haraplığı zekanın olgunluk zamanına tesadüf eder. Manasız çocukluk, tatsız gençlik, şen olgunluğa hazırlanmaktan başka bir şey değildir. Hayat sana küçük şeyleri sevdirir. Olgunlaştıkça büyük şeylere sahip olma isteğini bırakıp, küçük şeylere değer vermeye başlarsın. Yalnız başına sinemaya gitmek, sakin bir uyku, yeterli bir beslenme ve kaliteli zaman geçirme. Hayat hep zordur. Ama yalnız başına kalmayı bilmediğin sürece.

İnsan nedensiz bir şey yapamaz mı?

-Nedensiz bir şey yoktur.Geçirdiğin kötü günler sana ders olmuştur,mutluluğun değeri böyle bulunur. Fakat tecrübe en mantıklı ve en makul testtir. Ama bazen bizi yanıltabilir. ''Akıllı bir adam yalnız kendi tecrübelerinden, daha akıllı bir adam başkalarının da tecrübelerinden yararlanır," demişler.

Bana yük olan duygularım neler?

Bir insanın, bir insana verebileceği en pahalı hediye, ona ayırabileceği zamandır. Bazı insanları kırmamak için vereceğin her taviz, seni daha kırılgan, karşındakini ise daha cüretkar ve hadsiz yapar.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

Yapabilir. Bu mümkün. Çiçeklerin çöpten daha güzel olduğuna sinekleri ikna edemezsin. Öldürmenin zor olduğunu mu düşünüyorsun? Bir şeyi iyileştirmeyi dene. Asıl zor olan budur. Bu sabır gerektirir. Bir şeyi iki saniyede kırabilirsin. Ama onu düzeltmek, sonsuza kadar sürebilir.

Anne, ben geldim

Yavrunun karnında sızı,

Kalbinde ağrı,

Aklının her kuytusunda karıncalar koşuyor....

Alazlanmış şahdamarı

Yine eskisi gibi başucumda bekle

Tertemiz bir bez ıslatıp, alnıma koy

Geçer,

Düşer bu ateş diyemiyorum

Yok! Yüzüm yok anne...

"Ne bu hal?" dersen,

Konuşacak sözüm yok

Ben geldim anne

Yalancı nasılsınlardan kaçıp,

Sözde iyiyimlerden kapına vardım

Yıllardır olmayacak rüyalara aldanıp,

Şefkatine muhtaç kaldım

Bir sırla geldim anne

Bana bir şey sormadan

Anlat, demeden

İçimde yıkılmış her yanı

Kopmuş her dalı,

Hepsinden mühim olanı

Kırılmış ruhumu onar...

Bana öğrettiğin ilk şey bu çiçek...

Benim büyük kayıplarım oldu Anne

Yüreğim yangın yeri gibi

Anne,

Göğsümde yumruğumun mührü taze...

Her adımda tökezlemiş ayaklarım eşiğinde,

Zulme uğrak kalbim kapında bekliyor işte

Öksürüyorum ara sıra

Belki içimdeki sır da, sızı da...

Öksürüyorum anne

Aç kapıyı...

Girer girmez pencereleri yine kapatırsın

Kötülükle yoğrulmuş hayatı dışarda bırakırsın

Anne,

Dönmek istemiyorum tekrar

Döneceğim yerde insanlar soğuk

Vicdanları kuru

Gözyaşları yağmurlarda saklanırken,

Bakışlar boşluğa asılıyor vicdana karşı,

Havalar ısınsa bile, insanlar hep aynı kalıyor

Yanından harici her yer uçurum

Kalbimle merhametine tutundum

İzin verme,

Nolur

Aşksız ve paramparçaydı yaşam

Bir inancın yüceliğinde buldum seni

Bir kavganın güzelliğinde sevdim

Bitmedi daha sürüyor o kavga

Ve sürecek

Aşk demişti yaşamın bütün ustaları

Aşk ile sevmek bir güzelliği

Ve dövüşebilmek o güzellik uğruna.

İşte yüzünde badem çiçekleri

Saçlarında gülen toprak,

Ve ilkbahar.

Sen misin seni sevdiğim o kavga?

Sen o kavganın güzelliği misin yoksa?

Bir inancın yüceliğinde buldum seni

Bir kavganın güzelliğinde sevdim.

Bin kez budadılar körpe dallarımızı

Bin kez kırdılar.

Yine çiçekteyiz işte

Yine meyvedeyiz

Bin kez korkuya boğdular zamanı

Bin kez ölümlediler

Yine doğumdayız işte,

Yine sevinçteyiz.

Bitmedi daha sürüyor o kavga

Ve sürecek

Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Geçtiğimiz o ilk nehirlerden beri, suyun ayakları olmuştur ayaklarımız

Ellerimiz,

Taşın

Ve toprağın elleri.

Yağmura susamış sabahlarda çoğalırdık

Törenlerle dikilirdik burçlarınıza...

türküler söylerdik hep aynı telden

Aynı sesten, aynı yürekten

Dağlara biz verirdik morluğunu,

Henüz böyle yağmalanmamıştı gençliğimiz...

Ne gün batışı ölümlerin üzüncüne,

Ne tan atışı doğumların sevincine

Ey bir elinde mezarcılar yaratan!

Bir elinde ebeler koşturan doğa

Bu seslenişimiz yalnızca sana

Yaşamasına yaşıyoruz ya güzelliğini

Bitmedi daha sürüyor o kavga

Ve sürecek

Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Saraylar,

Saltanatlar çöker

Kan susar

Birgün zulüm biter

Menekşelerde açılır üstümüzde

Leylaklarda güler

Bugünlerden geriye, bir yarına gidenler kalır

Bir de yarınlar için direnenler...

Şiirler doğacak kıvamda yine

Duygular yeniden yağacak kıvamda.

Ve yürek,

İmgelerin en ulaşılmaz doruğunda

Ey herşey bitti diyenler!

Korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler

Ne kırlarda direnen çiçekler,

Ne kentlerde devleşen öfkeler henüz elveda demediler

Bitmedi

Daha sürüyor o kavga

Ve sürecek

Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Yazılı olarak cevap versem de hep bir yeri eksik kalacak.

Çünkü korkumu ve sonuçlarını yazmak bile, aramızda bir engelin yükselmesine neden olacak...

Sorunun büyüklüğü hafızamın ve aklımın sınırlarını epey aşıyor.

Bana öğrettiğin ilk ve tek şey bu çiçek,

Ve adı baba...Bana yaşamasını öğretmedin. Savaşmayı öğretmedin. İyiliği öğretmedin. Beni sevmediğin için, kimseyi sevmeyi öğrenemedim. Bu yüzden sadece Leylaklar açtığında geliyorsun aklıma.

Bugün bu ses karşısında, çocukluğumdaki kadar titremeyişimin biricik nedeni, çocukluğun o suçluluk duygusunun yerini kısmen ortak çaresizliğimizin sezgisine bırakmış olmasıdır.

İnsanlar anne baba olmanın dünyanın en zor işi olduğunu söylüyorlar

Haksızlar...En zor iş büyümek

Bana yaptığın en büyük kötülük ne biliyor musun?

Ben senin yüzünden,

Bir daha kimsenin beni sevebileceğine inanmayacağım

Ben senin yüzünden,

Bir daha hiç kimseye güvenemeyeceğim

Ben senin yüzünden,

Hayatım boyunca hiçbir insana güvenemeyeceğim

Ben senin yüzünden,

Hayatım boyunca yalnız kalacağım

Yaşım ilerledikçe,

Değersizliğimin kanıtı olarak önüme sürdüğün malzeme büyüyordu.

Gitgide bir bakıma gerçekten haklı çıkıyordun.

Senin karşında kendime güvenimi kaybettim. Kaybettiğim güvenimin yerine sınırsız bir suçluluk duygusu koydum.

Ben, olduğum halimle, senin eğitiminin

Ve kendi itaatkarlığımın bir sonucuyum.

Bana Çok iyi Kardeş,

Büyük baba,

Dede

Ve üvey baba oldun

Ancak bir baba olamadın..