Bende hiç tükenmez bir hayat vardı

Kırlara yayılan ilkbahar gibi

Kalbim hiç durmadan hızla çarpardı

Göğsümün içinde ateş var gibi

Bazı nur içinde, bazı sisteyim

Bazı beni seven bir göğüsteyim

Kah el üstündeydim, kah hapisteydim

Her yere sokulan bir rüzgar gibi

Aşkım iki günlük iptilalardı

Hayatım tükenmez maceralardı

İçimde binlerce istekler vardı

Bir şair, yahut bir hükümdar gibi

Hissedince sana vurulduğumu

Anladım ne kadar yorulduğumu

Sakinleştiğimi, durulduğumu

Denize dökülen bir pınar gibi

Şimdi şiir bence senin yüzündür

Şimdi benim tahtım, senin dizindir

Sevgilim, saadet ikimizindir

Göklerden gelen bir yadigar gibi

Sözün şiirlerin mükemmelidir

Senden başkasını seven delidir

Yüzün, çiçeklerin en güzelidir

Gözlerin bilinmez bir diyar gibi

Başını göğsüme sakla sevgilim

Güzel saçlarında dolaşsın elim

Bir gün ağlayalım, bir gün gülelim

Sevişen yaramaz çocuklar gibi

Sen elimden tutunca, Deniz basardı içimi

Sen elimden tutunca, yüreğim

Yeşil yosunlara takılıp

günlerce dip akıntılarının peşisıra gitmek isterdi.

Günlerce, gözbebeklerini tutuşturan o gizli alevin kaynağını Sorardım kendime.

Geceler boyu yolumu arardım

zor ve aşılmaz tepelerde

Sonra ışıklar söner,

sonra yıldızlar Düşerdi içimdeki serin göllere.

Sen elimden tutunca, Ben miydim, yoksa bir başkası

yürüyen seninle?

Dalgalara ve rüzgâra basmadan yürüyen.

Sen elimden tutunca,

Bir mavilik çökerdi gözlerime

Sonra tüm denizler çekilir,

Bir orman uğultularla sarsılır,

Bir güvercin sürüsü havalanırdı,

Sen tutunca ellerimden,

Avlunun beyaz taşlarına dökülürdü Kızıl yaprakları bir çınarın

Ve ben günlerce

O yapraklara gömülüp ölmek isterdim.

Panjurları açık kalmış eski evler gibiydik

Rüzgârda çarpan, başıboş ve ürkek

Sen elimden tutunca

Kayaları delip çıkardı bir çiçek.

Sen elimden tutunca

Yolculuk basardı içimi

Külrengi bulutlara takılıp günlerce...

Tüm saatleri durdurun, telefonu kesin,

Köpeği havlatmayın arkasında sulu bir kemiğin,

Piyanoları susturun,

ve çalarken boğuk sesli davullar

Tabutu çıkarın dışarı, gelsin yas tutanlar.

Uçaklara inleyerek daireler çizdirin göklerde

Yazarken bu haberi, “O öldü.” diye,

Siyah fiyonklar takın beyaz boyunlarına güvercinlerin,

Trafik polislerine siyah eldivenler giydirin.

O benim Kuzey’imdi, Güney’imdi, Doğu’mdu ve Batı’mdı,

Çalışma haftam ve Pazar rahatımdı.

Öğlem, gece yarım, konuşmam, şarkım;

Sevgi sonsuza dek sanırdım, yanıldım.

Yıldızlar artık gereksiz, söndürün hepsini

Ay’ı paketleyin, parçalayın Güneş’i

Dökün okyanusu, süpürün ormanı

Artık hiçbir şey güzelleştiremez hayatı.

İki kalp arasında en kısa yol:

Birbirine uzanmış ve zaman zaman

Ancak parmak uçlarıyla değebilen

İki kol.

Merdivenlerin oraya koşuyorum,

Beklemek gövde gösterisi zamanın;

Çok erken gelmişim, seni bulamıyorum

Bir şeyin provası yapılıyor sanki.

Kuşlar toplanmış göçüyorlar,

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Eşdeğeriyle yan yana yürürken

Cehennem sokağında birey olmak,

Ve en inceldikten sonra, ilkel sözcüklerle konuşmak seninle.

Yalnızlığı soruyorlar

Yalnızlık, bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.

Hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Tanrım, siz şu uzun Anadolu'yu

Çocukluk günlerinizde mi yarattınız?

Senaryocu bayanla bir bankta oturuyoruz

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

İlkokulu bitirdiği gün Cumhuriyet şairi,

Saçında kurdelesi Lozan gibi...

Sonra her yıl öldürüldü,

Öldürüldükçe de hemeninden göğe huthutler çizildi.

Gelecek zaman, oldu şimdiki zaman

Irmak aşağı inen güz parçası,

Çok süslü bir halkın arasından,

Benimsin!

İyi anlarında sesin kalınlaşıyor

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni

Afyon garındaki küçük kızı anımsa,

Hani,

Trene binerken pabuçlarını çıkarmıştı;

Tanrım gerçekten çocukluk günlerinizde mi?

Eşiklere oturmuş bir dolu insan

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Fazıl Hüsnü diyor ki,

Ne diyor Fazıl Hüsnü?

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Küçük anne,

Bir şey söyle bana,

Bana bir laf et ki binlerce,

On binlerce görüntü anlatamasın.

Genceli Nizami'nin dediği gibi

''Taşı onunla yıkasalar

Üzerinde akik biter,

Bakışların ki...

İkinci bir parıltı var senin bakışlarında

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.''

Olur mu anımsamamak On altıncı Louis'yi?

14 Temmuz 1789 akşamı, Louis,

Şöyle yazmamış mıydı defterine:

"Bugün kayda değer bir şey yok.."

"Kehanet" adlı kısacık bir şiir buldum

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Mutsuzluk gülümseyerek gelir,

Adıyla süslenmiştir;

O ipekböceği sesli kadın;

Birinin Grönland'ı olmaya hazırlanıyordu.

Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde,

Bir yanlışı düzeltircesine açmış;

Gelmiş ta ağzımın kenarında

Konuşur durur.

Bir gemi bembeyaz teniyle açıklarda,

Güverteleri uçtan uca orman;

Aldım çiçeğimi şurama bastım,

Bastım ki, yalnızlığımmış.

Bir başına arşınlıyor bir adam mavi treni

Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Bol dökümlü gömleğinin içinde

Sırtını ve karnını dolanan

Ve sonunda sincap olan

O kuş.

Seni o kadar yakından görünce,

Keşke keşke yalnız bunun için sevseydim seni...

''İnsan gördüğüne, dokunduğuna inanç besler. Tanrı bir paroladır sadece, rüyaları ısıtır.''

Kimse okumuyor, herkes yazıyor.

Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor.

Kimse susmuyor, herkes konuşuyor.

Bir şey söylemeden gidenler

Bir şey söyleyip de, unutanlar...

İnsan dersen

Ha var, ha yok.

Vefasızlık insanın büyük yalnızlığı

Küçük ölümü, kendine verdiği bir eksilme cezası

Tam kendini seveceksin,

Ölüyorsun...

Zamanla alıştığını hissedersin.

Yerinde duran şeylere saygı duyarsın. Seni bekletenlere ''tamam.'' dersin. Sevdiklerine zamanla dua edersin.

Bazı şeylerin orada olduğunu bilirsin, geri getiremezsin.

Sadece görürsün.

Sevinirsin...Belki acı bir mutlulukla izlersin.

Ama susmalısın, susmalıyız.

Bazı şeyler oradadır.

Anlatacaklarım çok

Öyle şeyler görüm ki, hiçbir göz hak etmezdi böylesini

Karanlıktan hiç korkmadım.

Gündüzden, insanlardan daha çok korkuyorum.

Geceyi çok seviyorum...Yalnızlığı. Yani çok sevmiyorum da...Sevgi hissetmem ben.

İnsanlardan nefret ediyorum.

''Görev'' sözü bana ağır ve sıkıcı gelir.

Ben görevlerimi teke indirdim...Benim görevim özgürlüğümü sürdürmek.

O yüzden, umarım gittiğim yer kalabalık olmaz.

Umarım ışık anlık bir olgudur da, diğer taraf kapkaradır.

Orada beni bekleyen bir gelecek varmış, es geçiyorum

Şurada beni bekleyen bir dün varmış, es geçiyorum

Burada beni bekleyen bir bugün varmış, es geçiyorum

Beni unutmaktan koru

Beni yalnızlıktan koru...

İçimdeki merhamet soğumasın

Yüzünü çevirme acımdan...

Beni taşa dönmekten koru

Umarım sana kanat verecek birini bulursun.

Ve bu kişi, seninle uçmaya karar verir...

Umarım seni hak ettiğin kadar hak eden birini bulursun, ve umarım öyle insanlar hala hayattadır...

Umarım hiçbir zaman gökyüzüne bakmaktan vazgeçmezsin...Gök gürültülü zamanlarda bile.

Gece her şeye biraz daha şahit...Galaksiler, yıldızlar.

Umarım hiçbir zaman, küçük, güzel ayrıntıları kaçıracak kadar büyümezsin.

Unutma, güneş her zaman, her hareketini izliyor.

Ay’ı anlamak gerek...Ve geceyi alnından öpmek. Dünyaya şiir içirme işini, çok sevgili yıldızlara bırakıyorum.

Ay bütün sırlarını biliyor.

Unutma...En çok ağlarken yalnız olmadığını unutma.

Sol şeritten ağır ağır giden o eski traktöre herkes söylenirdi

Ama kimse korna çalmazdı

Meyveler dallarında olgunlaşır,

Dallarında çürürlerdi. Kimse toplamazdı

Karıncalar ölü örümcekleri nasıl taşırlardı yuvalarına,

yahut bir karınca yolunu kaybedip nasıl takılırdı örümceğin ağına,

Kimse aldırmazdı.

Sevgisiz büyürdü çocuklar.

Korunaksızlardı, yalnızlardı.

Tırtıl kozasındaydı hala. Umudu nasıl da azalmıştı...

Balıklar roka yer mi hiç öğrenemedim

Tavşanlar ne diye bağırırlar, hiç öğrenemedim

İnsan nasıl da unutuverir zamanı? Ve nasıl zamansız hatırlayıverir insanlığını?

Hiç öğrenemedim

Vazgeçmek nedir bilmeyen,

Topraktaki kökünden başka hiç bir şeye bağlı kalmadan,

Solsa bile, geçen vakte aldırmadan,

Hep güzellikler sunmayı,

Çiçeğe bakıp hakikat aramayı,

Bulmayı belki öğrendim

Fakat çiçeğe bakıp, çiçek gibi olmayı, hiç öğrenemedim...

Öğrendim ki, biz ne kadar bakarsak gökyüzüne, o kadar yıldız kayar

Hiç sevilmeyenler,

Tek arzusu sonsuz bi denize bakıp, sonsuz düşünmek olanlar:

Kırık camları birleştirmenin mümkün olduğunu düşünürdüm ben hep

Hayatla nasıl savaşırım, birini geride nasıl bırakırım,

Acıyla baş edemedim. Acı beni değiştirdi

Travmalarla baş edemedim, travmalar beni değiştirdi

Özlemle baş edemedim

Gözyaşlarıyla baş edemedim... Kötülükle baş edemedim.

En çok yoran kendimdi. Kendimle hiç baş edemedim

İnsan nasıl öğrenir ki zaten? Belki bir sürü cevabı vardır...Nasıl öğreneceğimi bile öğrenemedim.

Benim yüreğim,

Bazen ürkek...

Tedirgin

Benim dengem,

Hiç yollara düşmediğimdendir

Fırtınada bir teknedir bedenim...

Batacak olsa bile, bir kendine sarılır

İnsanın gereğinden çok şeyi fark ediyor olması, esas olan şeyi fark etmekten mahrum kalması anlamına da gelebiliyor

Ben yağmuru ateşe verdim

İçimde bir şeylerin öldüğünü hissettim

Küçülüp küçülüp, yok olmak istiyordum

Ama vardım işte...

Toz olup havaya karışamıyordum

Yargılar kesin,

Benlikler yaralı,

Affedişler mecburi,

Vazgeçişler sıradan...

Bu kadar insan, insanlığını unuttuğu anılarının yükünü artık hissetmiyor. Hissetmedikçe yaşanır zannediyorlar. Ama hissetmemek öldürüyor...

Ama beni kesip atmak zorunda değildin.

Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi davranmak zorunda değildin.

Ama bana bir yabancı gibi davranıyorsun.

Ve bu çok kötü hissettiriyor.

Sevgiyi gerçek kılan şey mücadeledir.

Sevdiklerini kadere bırakamazsın.

Çok beklenti yuttum ben

Ruhumdan çok dövme sildirdim

Hislerimden çok kayıp verdim

İşte şimdi doğmak biraz da

Ölüme yakınlıktır, diyorum da

Kimseler inanmıyor bana

''Duvar o yumruğa hazırdı da, el bu acıyı hiç tatmamıştı.''

Mağlup olunmuş bir savaşın ertesi sabahı

Telefonu kapattı.

Göğsünde adını bilmediği bir ağrı vardı. Geceyi omzundan atamadı, içinden çıkamadı kendinin. Geri dönülmez yolların kenarında bağdaş kurmuştu. Yarım kaldım zannediyordu, hiç başlamamıştı.

Yangınlardan,

Yanılgılardan,

Ve yalnızlıktan sıyrılmak için duvarları yumruklayacaksın bir gece.

Küf ve katran kokulu odalarda kendini arayacak, baktığın her yerde ona rastlayacaksın.

Sokaklarca gezip, evini arayacaksın.

Ara.

Senin ev bildiğin dört duvar değil yalnızca, bilirsin.

Yenilgilerinden ev yapıp, yola devam ediyorsun.

Etmek zorundasın.

Her şeyi tek başına halletmiş olma güçlülüğü, insanı bazen bir bankta hüngür hüngür ağlatıyor.

Ardından, bir kedinin başını okşarken bile mahzun bakıyorsun etrafa.

Çok güçlü olmak da, yenilmektir bazen.

İnsan bazen, en dik yokuşları aşıp bir düzlükte yere yıkılabilir.

Olabilir.

Güçlü olmak zorunda değilsin

Birilerine boyun eğmek zorunda değilsin

İstemediğin şeylere ''evet'' demek zorunda değilsin

Kendini omuzlarından öpmeyi bilmeyen herkes mutsuz olur

Sana iyi gelmeyen şeyleri bıraktığında, daha iyilerini kucaklarsın

Birileri gittiyse, başkaları gelir

Kapanan bir kapının yerine, yenileri açılır

Geçinmeye gönlü olan geçinir

Anlaşmak isteyen, orta yolu bulur

Telafi etmek isteyen, önemser

''Ben böyleyim...'' diye bir şey yok

''Ben sana karşı böyleyim'' diye bir şey var

Saatlerce konuşmanın hiçbir şeye yaramadığını göreceksin

Seni anlamayacaklar, üşüyeceksin.

Cehennem, insanın insanı anlamadığı yerdir

Varacak yeri olmayan için tüm yollar önemsizdir, bilirsin

Kimi kaldırırsan yerden, koşup seni geçmek ister, bilirsin

Takılıp düşmekle, sırtını yaslamışken düşmek çok ayrı şeylerdir, bilirsin.

Yenilgilerinden ev yapıp yola devam etmek zorundasın.

Kendini o olmayan şeylerden yeniden sil baştan inşa etmek zorundasın.

Var olmak, savaşıyor olmaktan farksız

Öyle bir anda yazılır ki hikayen,

Sen bile şaşırırsın

Hiç düşünmüyorken,

En dipteyken,

Kaybetmişken,

Bir anda döner devran

Eğer yaşamında yenilik istiyorsan,

Direnç göstermeyi bırakmalısın

Sevgili 20 yaşım,

Aydınlanma çağının ilk ışıklarıyla birlikte, "rutin"e meydan okumaya başlamıştım. Özgürlüğünü bayrak yaparak, teke tek kavgaya girecektim onunla. Yaşamın sıradan uğraşılarına teslim olmayacaktım.

Ancak bazı beklentiler, umulmadık limanlara savuruveriyordu insanı.

İnsan bir kere doğar ve binlerce kez ölür. İnsan hem iyi hem kötü olur. Hem bostan hem mısır eker pazara göre. Hem hain hem dürüst olur kadına göre, adama göre ve onun verdiği ya da vermediği sevgiyi göre.

Kim olduğunu değil, kimin gözünde nasıl biri olarak algılanmak istediğini daha fazla önemsemek zorunda kaldığın bir dünyada yaşıyorsun zaten.

Anlayanlar yüzünden yalnızlık çektin,

Bundandır anlamayanlar yüzünden kalabalık olman.

Kendinden kaçmaktan yorulduysan, tüm kaçışlarından ellerin boş döndüysen, sığındığın limanlarda dalgakıranlara maruz kaldıysan, güvenli bulduğun sığınaklarda üşüdüysen, artık kaçınılmazdır kendine dönüşün.

Her tecrübe, her karşılaşma, her beklenmedik durum, her zorluk, her sıkıntı, her felaket, her kayıp, her kazanç, her yenilgi hep bir mertebeye hazırlar insanı...Her yara kabuk bağlar, bilirsin.

Sevgili 20 yaşım,

Zamanın yel değirmenleri günlük yaşamı öğütürken, "rutin" hep yaralar seni. Şu yaşlarında yaptığı gibi. Sonsuzluğa tırmanıyorsan, rutine yakalanamazsın. Bir yanılsamadır o...

Bir an gelir, bir tel kopar içinden sebepsiz. Bir tuğla yerinden oynar, yıkılır ellerinle yaptığın evin. Ürker kuşlar, göğüs kafesinin ta içinden havalanır. Bir an gelir yıkılır evin.

Bir an gelir, bir bakarsın hayatının bütün camı çerçevesi inmiş ayazın ortasında çırılçıplaksın.

Hayat kimseye yolun sonunu görme garantisi sunmaz...Yaşamayı serüvene dönüştüren şey de budur zaten.

Ama ne en güçlü olan tür hayatta kalır ne de en zeki olan...Değişime en çok adapte olabilendir, hayatta kalan.

Bugün kendine zaman ayır ve bir yürüyüşe çık. Aklında çözülmeye bekleyen bir sürü iş, geri dönmeni bekleyen bir dolu cevapsız çağrı, halledilmesi gereken birçok sorun olabilir. Beklesinler... Sen yürürken dünya batmayacak. En azından sen yürüdün diye batmaz.

Nietzsche, "Bir dağın zirvesine tırmanırken karlılaştığımız güçlükler, sıkıntılar, acılar, hayal kırıklıkları, zaferler, başarılar, hepsi birden hayatın anlamını oluşturur." der.

Zaten en dibe vurduğunda, yukarı çıkmaktan başka gidecek bir yer kalmamıştır, senin, benim gibi inatçılar için.

Dibe yayılıp da, boğulmayı bekleyenlerden olamayız biz.

İnceldiğin yerden kopmasına izin vermediğin her şeyin, en sağlam yerinden hiç beklemediğin anda canını göğüs kafesinden çıkartırcasına koptuğunu göreceksin.

En soğuk gecelerde çırılçıplak kalacaksın bir yalnızlık sokağında. Ama korkma, geçecek.

Bir gün, umudunun bittiği bir anda bir el uzanacak sana.

Bütün dünyayı karşısına alıp, herkesin sana sırtını çevirdiği yerde sana her şey olacak.

Ellerini tut. Nefes almayı hatırlatacak, yaralarından öpecek seni. Korkma öpsün.

Aradığın şey kitaplarda değil. Okuyarak bileceksin. Ama ancak severek anlayacaksın.

Sevmek biraz da yaralarını sevmektir.

Sevgili 20 yaşım,

Kiminle sohbet ederken için rahatsa, kelime seçmiyor ve acaba bir gün bunları bana karşı bir koz olarak kullanır mı şüphesine düşmüyorsan o kişi doğru kişidir. O kişi, insanın sahiden evidir.

Sevgili 20 yaşım,

Seni çok sık düşündüğümü bilmeni isterim. Ama seni hatalarınla birlikte ilerleyip, yol almaya bırakıyorum. Sen en çok kendinden öğreneceksin.

Gerçekleri görmeni engellemek için,

Gözlerinin önüne çekilen bir dünya bu

''Ne gerçeği''

Bir köle olduğunun gerçeği

"Gerçeği" nasıl tanımlarsın?

Eğer, hissedebildiğin koklayıp, tadıp, görebildiğin şeylerden söz ediyorsan,

"Gerçek", beyne iletilen elektrik sinyallerinin yorumlanmasıdır.

Mesele de bu değil mi? Neyin gerçek olduğunu bilmezsek, karşı da koyamayız.

Hiç gerçek olduğunu sandığın bir rüya gördün mü?

Ya o uykudan hiç uyanmasaydın rüya olduğunu nasıl anlayacaktın?

Bu açıklanamaz ama hissedersin. Hayatın boyunca, dünyayla ilgili bazı şeyleri yanlış olduğunu hissetmişsindir. Ne olduğunu bilmezsin ama o ordadır. Beynine saplanmış bir kıymık parçası gibi... Seni deli eder.

Milyonlarca insan düşün

Aynı telefona sahip olabilmek için deliriyorlar

Aynı dizileri izliyorlar

Aynı şarkıları dinliyorlar

Aynı kıyafetleri dinliyorlar

Daha da önemlisi ne biliyor musun?

Aynı şeylere duygulanıp,

Aynı şeylere gülüyorlar

Bu insanların köleden,

Ya da robotlardan ne farkı var?

Reklamlar yüzünden,

Araba ve kıyafet peşinde,

Nefret ettiğimiz işlerde çalışıp, gereksiz şeyler alıyoruz

Daha komik olan ne biliyor musun?

Kendi hür iradeleriyle yapıyor olduklarını sanmak

Çocukların eğitilmesini istemiyorlar

Çok fazla düşünmenizi istemiyorlar

Perdenin arkasındaki adamların istediği en son şey, bilinçlenmiş ve düşünme yetisine sahip bir toplum

Bu yüzden sürekli olarak, düzmece bir yaşam,

Din,

Medya ve eğitim yoluyla bizlere sunuluyor

İlginizi dağıtmak ve sizi her şeyden habersiz bırakmak istiyorlar

Matrix her yerdir

Pencereden baktığında,

Ya da televizyonda onu görebilirsin

Çalışmaya gittiğinde onu hissedebilirsin

Matrix'in içerisindeki o insanlar, seni aşağıya çekmekten zevk alıyorlar

Ne zaman kendine odaklansan, senin dikkatini bozmaya çalışacaklar

Kendine olan öz saygını hatırla

Kaşık bükmeyi deneme .Ve bükme. Bu imkânsız. Bunun yerine sadece gerçeği görmeye çalış. Kaşık yok... O zaman göreceksin ki, bükülen kaşık değil, sadece kendinsin.

Bizim savaşımız ruhani bir savaş

En büyük buhranımız: Hayatlarımız

Kader nadiren biz istediğimiz zaman devreye girer

Şunu unutma

Bize olan güvenini kaybedebilirsin

Kendine olanı kaybetme

Bundan böyle sizin savaşınız

''Hepimiz birimiz,

Birimiz hepimiz için''

Bu, gerçekten özgür olan bireylerin sloganıdır