Bir balık vardı kalbinde;

Çin denizlerinden getirmiş;

Ufacık, gelir geçerdi bazen Gözlerinin içinden.

Ötekinin sabun vardı dilinde;

Yıkadı sözlerini, sustu

Dünya dümdüz, dalga dalga deniz

Yüzlerce yıldız ve gemisi;

Çeşmeler görmüştü Roma'da

Ve yanık yüzler Küba'da,

Gözleri suda.

Birçok kere yitirdim denizde kendimi

Yeni kesilmiş çiçeklerle dolu kulaklarım

Dilim sevgiyle, acıyla dolu.

Birçok kere yitirdim denizde kendimi

Bazı çoçukların kalbinde yitirdiğim gibi.

Kimse yoktur duymasın yüzü olmayan insanların gülümseyişini

Kimse yoktur dokunurken, bir bebeğe unutsun Durgun kafataslarını atların.

Çünkü aranır alında güller O katı görünüşlü kemiklerin,

Başka işe yaramaz erkeğin elleri, Toprağın altındaki köklere benzemekten.

Bazı çocukların kalbinde yitirdiğim gibi,

Birçok kere yitirdim denizde kendimi.

Gidiyorum aramaya suyu bilmeden,

Beni çürütecek, ışık yüklü ölümleri.

Şenlik ateşleri yerleştirir boynuzlarını, Çıldırmış bir geyiğin ikindi tarlasına,

Gittikçe yayılır vadi.

O küçük rüzgar Sıçrar bayırlardan bayırlara.

Hava kristalleşir duman altında

Ben dallardan yürürüm gözlerimde,

Dallar, ırmaklardan yürür.

Gelirler bana gerçek şeylerim benim,

Aynı ezgileri tekrarlayarak,

Çok az melek var şarkı söyleyen,

Çok az köpek var havlayan,

Bin keman, bir avuca sığıyor;

Ama ağıt koskoca bir köpek,

Ağıt koskoca bir melek,

Ağıt koskoca bir keman,

Gözyaşı ağzını tıkıyor rüzgarın...duyulmaz başka bir şey ağıttan

İki karanlık güvercin gördüm defne dalları arasında

Biri güneşti, öteki ay

'Komşucuklarım' dedim onlara

'Mezarım nerde benim? '

Güneş 'kuyruğumda' dedi

'Boğazımda' dedi ay.

Ve belinin çevresinde dünyayla yürüyen ben,

kardan iki kartal ve çıplak bir kız gördüm

Herbiri bir ötekiydi onların

ve kız, hiçbiriydi

'Kartalcıklar' dedim onlara

'Mezarım nerde benim? '

Güneş 'kuyruğumda' dedi

''Boğazımda.'' dedi ay

Defne dalları arasında, iki karanlık güvercin gördüm

Biri ötekiydi onların

Ve her ikisi, hiçbiriydi

Konuşanlar var

Konuşup, bilmeden ve öngörmeden kendilerinin de kavrayamadığı bir hakikati ortaya çıkaranlar

Bir de, hakikati içlerinde taşıyıp da, kelimelere dökmeyenler var

Bana sessizliği ver ki, bilinmezliklerine dalayım gecenin...

Sen körsün, bense sağır ve dilsiz; o halde elini ver ki, birbirimizin farkına varalım...

Şikayet edersen,

O şeye büyüteç tutarsın.

Daha fazla ve büyük oranda yaşamaya başlarsın

Şükredersen,

O şeye mıknatıs tutarsın

Hızlı ve mucizevi şekilde, daha iyisini yaşamaya başlarsın

Kaçarsan,

O şeye kendini düğümlersin

En umulmadık yerlerdeki anlarda, yüzleşmek zorunda kalırsın

İzin verirsen,

O şeyi serbest bırakırsın

Şaşırtıcı şekilde ya hayatından çekilir,

Ya da çözümlenir

Neye direnç gösterirsen,

Onu hayatında başrole oturtursun

Neyi akışına bırakırsan,

Onu hayatından sorunsuzca gönderirsin

Bu yüzden hayatta

Sessiz ve sakin bir izleyici olmayı öğrenmek gerek

Bilmiyor musun ki, ruhun hayallerde aşamadığı mesafeden başka hiçbir mesafe yoktur?

Ve ruh bu mesafeyi aşacağı zaman,

O ruhta bir ritme dönüşür

Tıpkı karın altında yatan tohumlar gibi hayaller kurar yüreğimiz

Aç gözlerini iyice bak, bütün şekillerde kendini göreceksin.

Ve kulaklarını açıp dikkatle dinle, bütün seslerde kendi sesini duyacaksın.

Ama sırtını Güneş'e dönersen,

Göreceğin tek şey, gölgen olur

Yaşamın özüne ulaştığında,

Her şeyde güzellik bulursun

Hatta güzelliği görmezden gelen gözlerde bile

Sedef, ancak denizin görüşüyle inci olur.

Ve kömür, zamanın görüşüyle elmas olur

Ne söylediğime inanmanı,

Ne de yaptığıma güvenmeni isteyeceğim senden...

Çünkü sözlerim, senin öz düşüncelerinin yankısından başka bir şey olmadığı gibi,

Eylemlerim de, senin eylem arzunun yankısından başka bir şey değildir

Hep böyle olmuştur ezelden beri

Ayrılık vakti gelip çatıncaya kadar, sevgi kendi derinliklerini bilmez

Neşeli olduğunda, kalbinizin derinliklerine bir bak

Seni neşelendiren şey, aslında kederlendiren şeydir

Kederli olduğunuzda tekrar bak kalbine

Ve gör;

Aslında seni mutlu eden şeydir, seni kederlendiren.

Keder varlığınızda ne kadar derin bir oyuk açarsa,

Taşıyabileceğiniz sevinç o kadar fazla olur.

Ben hayata: “Ölümün sesini duymak isterdim,” dedim

Ve hayat sesini biraz yükseltip bana:

“İşte duyuyorsun ya,” dedi.

Kim terk edebilir ki acısını pişmanlık duymaksızın?

Çünkü kalmak demek: Donmak, kristalleşmek ve bir kaba dökülmek demek. Gecenin içinde yanan saatlere rağmen...

Düşüncelerinle barış yapmaktan vazgeçtiğinde,

Başlarsın konuşmaya

İstek olmadığı zaman, hayat gerçekten karanlıktır

Bilgi olmadığı zaman, her istek kördür

İş olmadığı zaman her bilgi değersizdir

Aşk olmadığı zaman, her çalışma anlamsızdır

Sevdiğin zaman "Tanrı yüreğimde" değil, "Tanrı'nın yüreğindeyim" de

Sanma aşkın rotasını çizebileceğini

Çünkü aşk, senin rotanı çizer, seni buna layık bulursa eğer

Unutma,

Fesatlığa bir kalkandır alçakgönüllülük

Üzüme yetişsem de,

Şaraba geçmiyor sözüm

Işığınla ışıldasın gittikçe kararan yüzüm

Diyorsun ya

''Kendine mukayyet ol''

Bu ana, bir taze İstanbul sığdırmalıyız alelacele

Özgün bir ecel,

Özel bir ızdırap sığdırmalıyız

Bu ana bir anne,

Bir çocuk;

Bir anne:

Bir çocuk:

Ruhsuz.

Kötü yola düşmüş gecelerden geliyorum

Büyük cümleleri sen kur

Küçük kelimeler bana yeter

Kim bilir ne hoştur

Kim bilir ne kadar sarhoştur toprak oralarda

Anason kokar,

Sonsuzluk kokar,

Emek ve inanç

Ve direnç kokar.

Oysa, kokusuzdur sonbahar!

Ben şimdi kalkıp gel desem sana,

Hangi sıradan ölü tenezzül edecek bu çağrıya?

Seni görmem imkansız rüyalarım olmasa

“Acı çekeceksin, yok olacaksın’ diyor hâlâ

İsyan ediyorum Allaha

Olmalı, diye haykırıyorum

Sonra özlüyorsun işte

Onunla çok şey de yaşamış olsan,

Henüz neredeyse hiçbir şey yaşamamış da olsan,

Bir gün önce de görsen,

Hiç görmemiş de olsan, çörekleniyor içine

Beklerken bir kaç saat geçti

Yanımdan üç beş otobüs,

Beş on kedi,

Yirmi-Otuz insan geçti

Parkın üzerinden siyahın bir sürü tonu geçti

Sıkılıp eve döndüm

Kumandaya gitti elim,

Ekrandan peş peşe programlar geçti

Önümden elinde çay bardağıyla annem geçti.

Uzaktan trenler geçti.

İçimden kısık sesle söylenen şarkılar geçti

Hatta bir ara içim geçti

Beklerken, bir sürü şey geçti

Zaman bir türlü geçmedi

Ve ben ne yarın,

Ne dün,

Ne bu akşam, onu sevmekten başka bir şey yapamam

Yüzüne ayet çarpılmış bir çocuk kadar hayretkar incinmelere doymuyoruz zaten

Sıralar boyunca çizik içinde kalbimiz

Denize paralel uzanmak bile, iyi gelmiyor dağlara

6 deyip kestirip atmak yerine,

1+1+1+1+1+1’i tartışarak mı geçirdik onca acıyı?

Neden gurur saydık acaba

İşin kolayına kaçmakla, özü birbirine karıştırmayı?

Ne yazar!

Sen sevmemişsin...

Belki doğmamışsın sen daha

Hiç serpilmemişsin bana

''...

Düştükçe kalkmayı öğrendim. Kalktıkça, kimsem olmadığını...Ne tuhaf, insan hiç düşmeyeceğini sanıyor. En azından ben öyle sanmıştım. Ama düştüm. Öyle bir kereyle de sınırlı kalmadı üstelik.

İnsanın çocuk olabilmesi için yaşının başının, boyunun posunun ne olduğu değil, anne babasının kim olduğu önemliymiş.

Ayakkabılarımı ilk babam bağlamıştı. Ayağımdan çıkmasın diye öyle bir düğüm atardı ki, bazen ayaklarım uyuşurdu. Sonraları bende öğrendim, ama onun gibi yapamadığımı öldüğü gün anladım. Çünkü babam öldüğünde, aynı düğümü Tanrı da boğazıma atmıştı...O gün anladım ki,

Yalnızlık, yoğun bir zihni hoş bir şekilde tazeliyor.

Bunca yıllık yaşamımda şunu öğrendim...Şu reçe­teyi:

Mutlu olmadığın ortamdan kaç git. Bunun için de güçlü ol, kendi kendine yet.

Mutluluğun parfüm gibi olduğunu, kendime bulaştırmadan başkalarına veremeyeceğimi öğrendim.

Tüm baharlarımı geride bırakan kışlar, görünmez bağları kaldırdı. Çoğu şeyi rayına oturttum. Can bağının kurdurduğu dostluklar, iki çift muhabbetin içimizi ısıttığı o şöminenin ateşi hiç eskimezmiş.''

Sevgili Dost,

Bugün yazmak değil, konuşmak istiyordum se­ninle. Ama yine yazdım.

‏‏‏‏‏‏‏

Sevgili Dost,

Yağmur korkuyu, çaresizliği ve yalnızlığı süpü­rüyor evimizden.

Rahmet! Toprak kokusu geliyor pen­ceremizden. Başlangıç topraktı. Son da toprak.

Üzül­me...

Sevgili Dost,

Bugün bayram ama parlamıyor gözlerin. Lütfen gülümse fotoğrafın çekiliyormuş gibi her an. Neşesi yağmalanmış bir bayramdan geriye ne kalır?

Düşünüyorum da , herkes kendi çocukluğunu kendi çocuklarına yaşatıyordu sanki. Kırılması gereken şiddet yüklü bir zincir var hayatın içinde. İşte yıkılmayacağını düşündüğümüz binalar, ço­cukların kumdan şatoları gibi un ufak.

Karanlıktan hoşlananların ışığı kıskanmaları, kı­şın sonbaharı kıskanması kadar masum değil.

İnsan değişmedi. Vicdanı ile tutkuları arasında bocalayıp duruyor. Tutkularına esir düştüğü zamanlarda bile, kendisini rahatlatacak nedenler ve yöntemler bulmakta zorlanmıyor.

Sevgili Dost,

Kim bilir hayatımızda kaç kez, "Nasıl da tanıyamamışım!" demiş,

Kaç kez ince buz tabakasına aldanıp, üzerinde yürüdüğümüz gölün soğuk sularında bulmuşuzdur kendimizi...

Eksik bilgi, bizi yanlış adreslere götürür.

O kadar insanla dostluk kurdum ki,

Ellerim dolu sanıyordum.

Başıma bir bela geldiğinde,

Kimseye acımayan zamandan şiddetliydi dostlarımın ihaneti...

Düşünüyorum da, İnsanın gereğinden çok şeyi fark ediyor olması, esas olan şeyi fark etmekten mahrum kalması anlamına gelebiliyor.

Sevgili Dostum,

‏‏‏‏‏‏‏‏Sen lazımsın bana. Ve ِnemlisin hadiselerden. اünkü büyük bir olaydır dostluk.

اok büyük...

Sevme beni sِzlerle, ؛uurlu ol.

Hem de duy içinden

Seversen beni eğer, samimi olmalı duygun.

Ya sev ta içten

Ya tamamen bırak.

اünkü çaba istiyor sevgi.

Tohum yetmiyor. اapa istiyor sevgi.

Kı؛ yolunu kesmeye çalı؛sa da, bahar ipi gِğüslüyor.

Sevgili Dost,

Bildiği ؛ehirlerden bilmediği ؛ehirlere,

Bildiği yüzlerden,

Bilmediği yüzlere sığınmayı aklından geçirmemi؛ kaç insan vardır?

Büyüyünce doktor olmak isteyen çocuklar, büyüyünce cellat oldular.

Mirasları için anne babalarını,

Kalpleri için sevgililerini,

İlkeleri için kendilerini ِldürdüler...

ھu günlerde herkes sesini duyurabilmek için hoparlِrün sesini daha fazla açması gerektiğini dü؛ünüyor.

Bense sadece senin duyabileceğin bir sesle fısıldıyorum kulağına.

Bize bir kahraman lazım. Bir tekmede kapıları kıran,

Ve ate؛ ederek içeri dalan biri.

Kulaklar i؛gal altında...Bu yüzden kelimeler yerlere dِkülüyorlar.

Ağızların kapıları kırık....Bu yüzden kelimeler ayağa dü؛üyorlar.

Bu sِz yığınlarını kim kaldıracak? Hiç kimse.

Ama azarlanacak, sokaktan “bak ne buldum” diye evlerine kelime ta؛ıyan çocuklar.

“At o pis ؛eyi” denilecek onlara.

اocuklarsa yıkayıp bazı kelimeleri saklayacaklar yastık altlarında…

Gِrmez misin? Kalemin ucu kalemtra؛ ile kesilince, kalemin dili daha keskin oluyor.

Sevgili Dost,

Birbirimizi tanımak için neyi bekliyoruz?

Birbirimizi anlamak için neyi bekliyoruz?

Birbirimize anlatmak için neyi bekliyoruz?

Sevginin eli, Midas'ın elleri gibi dokunduğu her ؛eyi altına çeviriyor.

Simitlerin susamlarını,

Balıkların pullarını,

Dolma kalemlerin uçlarını parlatan o el i؛te.

O elle düğmeye dokunuyorsunuz, ı؛ık yanıyor.

O elle veda ediliyor hüzne.

Sevgili Dost,

Tahterevalliye tek ba؛ına binen, a؛ağıda durmayı hak eder.

Sevgili Dost,

Gel ve yüksel !

İnsanlar gerçeğe karşı kördür

Sadece istediklerini görürler

Zihnin hapishanesinde tutsaklar

Halbuki tek yapacakları, bakış açılarını değiştirmek. Ve kendilerini dinlemek.

O zaman her şeyi kavrayabilirler

Sana sesten bahsetmeme izin ver

''Bu'' sesten değil

İçeride olandan

O fısıldayan sesten

Bana neyin doğru,

Neyin yanlış olduğunu,

Ne zaman bırakıp gitmem gerektiğini söyler

O Shakespeare değil

Öyle akılda kalan dizeleri yoktur

İç sesim, bana kimin gerçek dost olup olmadığını,

Ne zaman evet,

Ne zaman hayır demem gerektiğini,

Hayatımın geri kalanını, yanımda oturan kişiyle geçirip geçirmemem gerektiğini söyler

Bu ses bazen çok açık ve nettir

''Kal''

''Doğru''

''Yanlış''

Bazen sadece fısıldar...

Daha gürültülü bir sesin, ona galip gelmesine izin verme

Çünkü günün sonunda, ne başka biri,

Ne de başka bir algoritma senin iç sesin kadar güvenilir olamaz

İç sesine her zaman güven

Yaşamı kaçıranlar,

Hep eski zamanları uzaktan seyretmekle yetinmek zorunda kalır.

Sen sesleri, görüntüleri, duyguları, renkleri, "an"ı derin derin soluyarak yaşa...

Bir gün çok seveceksin, uçsuz bucaksız

Bir gün, hiçbir şeyin farkında olmadan elinden kelebek gibi uçacak her şey

Bir gün, beklemediğin bir anda dibinde bitecek mutluluk

Sen kendini adayacak bir şey bulamadığında başlıyor sorunlar

Anlamı bulamadığın yerde depresyon var

Kaygı var, belirsizlik var, korku var

Varlıkların tümü, şiddetli bir selin ortasından geçiyormuş gibi geçer gider evrenin özünün içinden

Beden büyük bir akıldır

Tek bir duygusu olan çoğunluktur,

Hem savaş hem barıştır, hem sürü hem de çobandır.

Sana hayatın küçük bir sırrını vereceğim:

Her şey düşüncene bağlı, düşüncen de sana.

İstediğin düşünceni ortadan kaldırırsan, bir burnu dönüp huzurlu,

Dingin bir koya ulaşmış gibi olursun

En sessiz sözcüklerdir fırtınayı getirenler

Dünyayı, iç sesini güvercin adımlarıyla getiren düşünceler yönetir

Herkesin bir iç sesi vardır.

Çok azı onu dinler.

Seni arıyorum kalabalık caddelerde

Tanımadığım insanlar geçiyor,

Sen yoksun

Perişan hayallerimin başladığı yerde,

Sana sesleniyorum. Duyuyor musun?

Beyaz güller açtı bahçelerde, sevdiğin...

O karanfil, baygın kokulu çiçek...

Gel! Yalnızlık bahçeme

Beyazlar giyin,

Anladım ki, bu ömür sensiz geçmeyecek

Taş zindanlar,

Korkunç mağaralar gördüm

Derken

Sen çıktın karşıma

Sende yıldızlar, sende güneşler

Sende dünyalar gördüm

Hiçbir yol çıkmasa sana,

Gökyüzü tutar, yanına koyar beni

Bir gülüşlük sevda da olsa,

Bu dünyaya sığdıramam bizi

Sen yıldız mısın? Öyleyse yine teksin.

Senden başkasını görmüyor gözlerim gökyüzünde,

Görmeyecek de

Sen yokken çok okudum, çok söz birikti heybemde

İstesem didaktik didaktik konuşurum şimdi

Ama bilirim,

Sevmezsin spesifik sözleri

Bağışla...

Ruhuma bir hayat yakıştıramadım

Neyi tutsam elimde kaldı

Oysa içimde bir tohum, su versen filizlenecek.

Hatırla...

Bana başka gülüyorsun

"Ben de seni sevecek gibiyim ama...Daha değil" der gibi gülüyorsun

''Bekle'' diyorsun sanki bana

Hayat mısın, ölüm müsün nesin

Demin candaydın,

Şimdi tendesin

Bir kalbim var et, kan, sinir

İki gözüm var

Seni görür

Ayaklarım sana gelir

Ellerim seni arar

Bir dünya ki, kocaman

Bir evren ki, sonsuz

Sen olmasan neye yarar?

Acılardan daha büyük acılar var

Büyük acılardan daha güzel acılar...

Büyüğü nerde bilmiyorum

Güzel olanı sensin

Yanmak var sana yaklaştıkça, biliyorum

Yok olmak var,

Kahrolmak var,

Kül olmak var

Öyle bakma gözlerime bakma artık

Sen yalnızlığın bu türlüsünü bilmezsin

Çepçevre bir ilgi çemberi ile sarıldığı anda, kişinin aslında nasıl bir yalnızlık kuyusuna

düştüğünü göremezsin

Senin yokluğundan gelen o yalnızlık olmasa,

Öbür yalnızlıklar bana bu kadar koymazdı

Her insanın yüzünde sana benzeyen bir şey aramak da varmış.

Sesini duymak varmış şarkılarda....Bütün kitaplarda seni okumak varmış

Şimdi bir kutup var sana çeker beni...

Bir kutup var senden öteye

Ben onun için böyle ortalıkta kaldım

Dağ yollarında, caddelerde, sokaklarda

Onun için bulup bulup yitirdim seni...

Hangi kapıyı çaldıysam, sen açtın bana

Hangi gözümü yumduysam,

Seni gördüm

Şehrin orta yerinde

Güneş desem, değil

Ay desem, değil

Gözlerindir yanan

Gözlerinden, dudaklarından yana

Güzel bir rüya kadar güzelsin

İnan bana

İnsanlar içinde bir sana inandım,

Bir seni sevdim kendimden başka

Damarlarımda dayanılmaz yokluğun...

Bir kadeh daha

Engindir dünya ve

Ve nicedir diyarlar

Ben hepsini tanıdım

Bütün kulelerden seyrettim kentleri,

İnsanları

Ve engindi dünyanın ağzı bir dolu sözcükle kulaklarımda

Sende, kadınların ağlamadığı bir ülke görüyorum.

Yoksa sen,

Çocukların açlıktan ölmediği, bir dünya mı biliyorsun?

Beni de götürsene oraya...

Kalbimde kapanmış bir yarasın

Ama geçmiyor izi

Silip atmak istediğim bir anısın

Aylar unutturmuyor seni

Ne tuhaf şey seni sevmek... Şimdiye dek hiç sevmediğim, hiç güvenmediğim, kendimi sevmek gibi bir şey...

Seni sevmek, yıllar sonra, onca yoldan, onca insandan, onca yalnızlıktan sonra, kendime dönmek gibi bir şey...

Birden çıksan karşıma,

Yine atar kalbim

Özlemle değil belki,

Sevgiyle değil belki

Ama biliyorsun işte

Bir şekilde atar kalbim

Yanımdan geçip gidersin belki

Yanından geçip giderim belki

Akşamında kafamız buluşunca yastıkla,

Gözyaşlarıyla anarız belki...

Sessizliğimizle başbaşa kalınca,

Titrek nefeslerimizi duyarız belki

Belki pişmanlıkla yanarız

Üzüntüyle ıslanırız

Kızgınlıkla iç çekeriz

Ama biliyorsun....

Hep birbirimize kanarız

Belki yine aynı sokağa gider,

Birbirimizi bekleriz

Belki yine aynı parka gider,

Son sarılmalarımızı yaşatırız zihnimizde

Yıllar geçer belki?

Birimiz ölür, birimiz kalırız.

Ölüp ölmediğimizi bilmeden yaşarız.

Birimiz anne olur belki

Birimiz baba olur

Çocuklarımıza, sıradan bir insandan bahsediyormuş gibi yaparız

Yada sonsuza dek yalnız kalırız

Birbirimizin haberi olmadan,

Yalnızlığımızla yaşarız

Zirvesine göz koyduğum dağlara bak...

Koşup takıldığım çitlere bak...

Hayat bazen öyle insafsız ki

Küçük bir boşluğundan yakalar

Seni yüreğinden yaralar...

Biliyorsun

Kokunu alsam bir yerde,

Acıyla çekerim belki içime

Kokumu alsan bir yerde,

Hüzünle çekersin belki içine...

Belki aynı gecede,

Aynı saatte

Bir kalem tutuştururuz elimize,

Birbirimizi yazarız

Belki aynı gecede uyku tutmaz

Çaresizce birbirimizi ararız

Kapatırız gözlerimizi çatılmış kaşlarımızla,

Çehremizi hatırlamaya çalışırız

Birkaç damla süzülür ruhumuzun kıyısından

Birbirimizin toprağını sularız

Hava ayaz mı ayaz, ellerim ceplerimde

Bir türkü tutturmuşum,

Duyuyorsun değil mi?

Çalacak bir kapım yok

Mutluluğa hasretim

Artık sokaklar benim...Görüyorsun değil mi?

Zaman akmıyor sanki,

Saatler durmuş bugün

Sonsuz yalnızlığımda, bir tek sen varsın bugün

Ya dön bana

Ya çık dünyamdan,

Anlıyorsun değil mi?

Yaşam öylesine güç bir çaba ki.

Gençtim ya,

Ne far keder deyip geçerdim

Nehrin uğultusu da olur, dalların hışırtısı da

Gözyaşı, çiğ tanesi,

Gizli dert veya verem

Ne fark eder demişim

Bilmeden farkı istemişim

Yola madem çöllerdeki başına buyrukluğu yalvartmak için çıkmıştım,

Hava bozar, yüzüm eğik giderdim yine

En kuduzuyla sabahlar, yola devam ederdim

Ölmeye sevdalı olan da bendim.

Zaman, yaşamı geçtiğinde,

Oysa yaslandığım duvarların penceresi yoktu.

Ağaçlar ıslandığında, yıllanmış aşkları kurtarıyordu

Adam olmaya çalışırken çocuk kalmıştım.

Çünkü benim yerime yetimliğim büyüyordu.

Her aşk kendi ağırlığında sonsuzdu.

Tehlikeli sularda olduğunu bilip de, bundan tuhaf bir haz duyduğun

Hiçbir önlem almaya tenezzül etmediğin,

İçinde bulunduğun duruma ters düşecek bir şeyin yaklaştığını gördüğün halde, kılını

kıpırdatmadığın anlar vardır ya

Olur ya,

Anlaşılmadığını gördüğü yerin kıyısından eve döner insan hep

Her zaman, kendimi olanca yalınlığıyla anlatmaktan utanmışımdır. Kendime dair bir şeyleri anlatıyor oluşumun yaramın nerede olduğunu açık etmek olduğunu düşünürüm. Ve bunun insanlara “beni vuracaksanız işte buradan vurun” demek olduğunu.

Anlattıklarımdan sonra, sana karşı savunmasız kalacağım...Bu da, vuruluşu göze aldığım anlamına geliyor. Senden yana bir kaygım yok demeyi isterdim...Ama bunu diyemiyorum.

Çünkü çoğu zaman bizi vuranlar, hiç ummadıklarımızın arasından çıkar.

Benim içime yerleştirmiş olduğun kuşku, senin başkalarına karşı duyduğun güvensizlikten çok daha büyük.

Bana karşı dürüst olunmadığını hissettiğimde, beynim, hikayedeki boşlukları doldurur.

Sen buna ''Kafanda kuruyorsun.'' dersin. Ben ''Şeffaf olsaydın da, kurmasaydım.'' derim.

Bir şeylere olan inancımı yitirdim. Sorsan, ne olduğunu söylemem. Her şey beni yordu. Ama tek tek sayamam.

Ne kadar çok düşünürsen, o kadar yalnız kalırsın. O zaman anlarsın, seni tamamlayacak şeyin insanlarda olmadığını. Olamayacağını.

Bu dünya, hassas bir kalbin yaşamasına izin vermeyecek kadar kötü bir yerdi.

İnsan hayallerinin öldüğü gün, ölürdü.

Ama ölüm en büyük kayıp değil...En büyük kayıp, biz yaşarken, içimizde ölendir.

Hayat demek, biraz da zamanında anlamadıklarımıza karşı duyduğumuz pişmanlıklar demek değil midir?

Hayatta sahip olduğumuz iki kıymetli şey var. Biri zaman, diğeri enerji. İkisini de boşa harcamak konusunda birbirimizle yarışıyoruz.

Işığı yalnızca, sönmeye başladığında ihtiyaç duyuyoruz

Güneşi yalnızca kar yağmaya başladığında özlüyoruz

Birini sevdiğimizi yalnızca gitmesine izin verdiğimizde anlıyoruz

Yalnızca dipte hissedince, yükselmiş olduğumuzu...

Yalnıca, evi özleyince, yoldan nefret ediyoruz

Bazen karanlık bir yerdeyken, gömüldüğünü zannedersin.

Ama aslında ekilmişsindir.

Baharlar yazlar göreceksin, çiçekler, kuşlar unutacaksın.

Hüngür hüngür ağlayacak, dolu dizgin güleceksin.

Düşüp kalkacaksın, korkma bundan.

Hikayeni anlatmak isteyeceksin birisine, dinlemeyecek. Arkanı dönüp eve geleceksin.

Ev sana sarılır. Anlatamamak da cehennemdir bazen…

İleri gitmek lazım. Beylik laflar kullanmamak lazım.

Sükutun da bir sesi vardır. Onu duyacak yürek lazım.

Suskunluğumun da bir dili var ama, onu anlayacak bir yürek de lazım.

Akıl bazen her şeyi çözemez. Hissetmek lazım.

Bilmek için, yaşamak lazım.

Doğrusu,

Dünyada rahat yaşamak için aptal olmak lazım. Fakat aptal olmaktansa, biraz daha rahatsız yaşamak daha iyidir bence...

Denemekten de,

Denenmişi masaya yatırıp dersini almaktan da kaçmamak, korkmamak lazım...

Çocuk olmak lazım şu hayatta...

Hatta mümkünse çocuk kalmak lazım.

Hatırlamayacaksın demiyorum sana. Zaten hiç unutmayacaksın...

Münacaat- İsmet Özel/ Karantina- Kudret Alkan/ Derim- Tarık Tufan/ Let Her Go- Passenger/ Lazım- Şems-i Tebrizi/Canım Aliye, Ruhum Filiz - Sabahattin Ali

Eğer şu cihan, tamamıyla yok olsa, ne gam!

Sen gözden uzak düşünce,

Göz de senin arkana takıldı gitti.

Can, gözsüz kaldı da kanlar saçmaya başladı.

Bana inciler yağdırasın diye, toprak kesildim sana

Başımı kaşıyasın diye, kıl gibi inceldim sana karşı

Elimi tutasın diye, varlığımdan el yudum...

Gönlüme gelesin diye, hayale döndüm

Gönül doğusundan ay gibi doğup başgösteresin diye, gece-gündüz aşıklığa düştüm,

Aşkla yakalar yırttım.

Güzellik ilkbaharın beni de bahara döndürür dedim de, bahar bulutları gibi gözyaşları döktüm

Balık olmadıktan sonra, eline deniz geçmiş neye yarar?

Elimde taş yok

Kimseyle savaşım yok benim

Kimseyle kavga etmiyorum

Şu dünya can gibiyse,

Biz canın da, canına can olmuşuz

Şu gökyüzü başsa, onun aydın iki gözüyüz biz

Ne vedaya gerek var, ne de mektuba hacet

Seninle Cehennem ödüldür bana

Nereye gizlendimse aşikâr oldum,

Hedefte gördüler sensiz iki gün

Dertler avcı oldu, ben şikâr oldum

İnsafsız vurdular sensiz iki gün

Armağan ettiğin kutsal mendile,

Akarken içimi dağlayan çile,

Manavgat denilen çağlayan bile,

Benim gözyaşımdan durgun sayılır!

Alemde gam kişiye demâdem gelir gider

Her kişiye belâ yükünü çektirir felek

Kimdir ki bu cihâna müsellem gelir gider?

Nergis meğer ki bildi vefâsız-durur cihân

Bâğın yolunda gözleri pür-nem gelir gider

Göz yum cihândan, aç gözünü kendi hâline

Sen göz yumup açınca bu 'âlem gelir gider

(Etrafı, dünyayı ve hayatı doğru okumaktır bütün mesele. Dünya hayatı bir uykudan ve hayâlden ibarettir.

Tut ki, hayâlinde sultan oldun, tut ki hayâlinde dilenci oldun. Uyandığın zaman ikisi de geçici olacağına göre ele geçmiş olan her şey sonsuz ve hakiki hayata başladığın zaman rüya hükmüne gireceğine göre ne diye gam çekersin?)

İçinde bulunduğumuz dünya hayatında safa geç gelir tez gider.

Hâlbuki elem sıkça uğrar, biraz da zor gider. Dünya hayatının tabiatı o, çünkü ta işin başında)