Ve nihayet ikimiz, kaçtığımız aşkların toplamıyız

Sokakta yaralı bir köpek koşturuyor

İki buluşmadır koluma girmiyorsun

Ve birkaç milyon yıldır tutmadın ellerimi

Benimle çıkmıyorsun bu yolculuğa

Ve ben sırf bu yüzden yenilebilirim

Bu resimden çıkıp gidiyorum

Seni isteyen yanım, ölümsüz yanımdır

Bulutsuz da yağan nedir? Şimdi öğreniyorum ki, gözyaşı!

Seni isteyen yanım, aşk yanımdır

Babam romantik bir aşiret savaşçısıydı

Çapraz fişeklik duyardım yüzümde ona sarıldığım zaman

Sonrası jandarmalardı

Ağıt kadınlardı

Mezarlardı

O gün bugündür sayrıyım...

Çünkü insan, öldüğü yaşta kalır

Babam elin eskilerini giyerdi

Ben bu yüzden, ezik olurum bayram sabahlarında

Yani bir sömürgede doğan, kırılgan olur

Çünkü insan öldüğü yaşta..

Sokaktan askeri konvoylar geçiyor

İki buluşmadır koluma girmiyorsun

Ve birkaç milyon yıldır tutmadım ellerini

Ve ben sırf bu yüzden yenilebilirim

Yaşadığım, yitirdiklerim oluyor hep

Oysa tuttuğum elleri bırakmıyorum

Sonra korkuyorlar hasletimden

Ne denli sevgiye değer olduğumu söylüyorlar...

Gidiyorlar sonra

Ve biçimlendiremediklerimiz biçim oluyor bize

Ve sen, haftanın deniz ertesi günleri geliyorsun

Bir çizgi, diyorsun

Bir çizgideyim

Sağım neresi, solum neresi bilmiyorum....

Seni şiir duraklarına bırakıyorum o zaman

Güleç kalıyorsun.

Dudakların kırışıyor kenarlarından...

Zaten yorgunsun

Ben sancıyla kıvranıyorum geceleri sayrı bir yatakta

Terli terli seni içiyorum

Çünkü yüzüme bakınca seni görüyorum.

Çünkü yorgunsun

Parçalı bulutlu şiirler okuyorum sana

Şiir gibi bir çiselti başlıyor sonra

İki buluşmadır koluma girmiyorsun

Ve birkaç milyon yıldır tutmadın ellerimi

Ve ben sırf bu yüzden ezilebilirim

Biz emeklerken sevmeyi öğrenme de...

Ki ölenler, zafere en çok yakışanlardır!

Ki ölenler zafere en çok yaklaşanlardır!

Oturup tekdüze ağıtlar yakıyoruz onlara

Ve söz veriyoruz yarını kurtaracağımıza

Ama yarına ertelemekle, bugünü yitiriyoruz zaten

Ve zaten, yenik sayılırız yaşamakla!

En gizli yerimize çağırıyoruz acıyı

Ve hep yenik düşüyoruz çağırmakla!

Sulara benziyorsun bu yüzden....

Sular ki, dinginliğe gelir ancak

Isınırsa, uçar

Soğursa, kaskatı kesilir teninden

Sulara benziyorsun...Kapılmaya gelmez.

Sokaktan telsiz sesleri geliyor

İki buluşmadır koluma girmiyorsun

Ve birkaç milyon yıldır tutmadım ellerini

Ve ben sırf bu yüzden kaybedilebilirim

İhmal edilmeyen telefonlar bekliyorsun

Dakik

Ve ilgi dolu

Anne oluyorsun bütün aşıklarına

Ve çocukların oluyorlar bilmeden

Ve bu resimde kalmayı bu denli çok isterken, çekip.. çıkıp gitmeli diyorum

İnsanlar çoğalıyor etrafımda

Sen yoksun

Issızlığımdan anlıyorum

Çook uzakta oluyorum onlar konuşurken

Derken gece başlıyor

Çayları ödüyorlar

Ve bir parçamı alıyorlar karşılığında

Ve sen haftanın deniz ertesi günleri geliyorsun

Her aşk, yaşayamadıklarımızın özetidir, diyorum

Gülüyorsun

Seni daha önce öpmüş olmalıyım

Yoksa nasıl bulurum yüzünde gülen ağzının yerini?

Sokakta ölümsüz bir yanından yaralıyorlar birini

İki buluşmadır koluma girmiyorsun

Ve birkaç milyon yıldır tutmadın ellerimi...

Yatağın içinde hiçbir şey yapmaya cesaret edemeden korkuyorum. Kafka'nın korkusu gibi değil. İnsanın evrendeki hiçliğiyle ilgili bir korku değil. Anlamsız bir korku. Zavallı bir böceğin vücudunda duyduğu ve anlamını bilmediği bir korku. Bitkisel bir korku.

Beni korkutan bu yaşama içgüdüsünü göğsümden söküp atabilsem, gururla kişiliğimi sürdüreceğim. Fakat ebe dönmek bile, beni ne pahasına olursa olsun yaşamak isteyen bir solucan yapıyor.

İnsanların, güneşin ve hareketin olduğu yerde, ölüm kavramına daha kolay dayanabiliyorum.

Eve dönünce, duvarlara, eşyaya sinmiş olan karanlık düşüncelerim üzerime saldırıyor. Ölüme evde katlanamıyorum.

Meselenin derinine inince, beklediğini bulamazsan, yıkılıyorsun.

Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım.

Kuşkulu ve ürkektim. Bütün hayatımızı yersiz çekingenliklerle mi geçireceğiz? Cesareti yalnız kafamızda mı yaşayacağız?

İnsanlara ancak benim yanımda oldukları zaman güveniyordum. Benden ayrılınca, beni yargılamaya başlayacaklarını ve tekrar bana döndüklerinde, artık eski sevgilerinin tükenmiş olacağını düşünüyordum. İnsanlara çok önem veriyordum aslında...Benim için ne düşünecekler diye içim titriyordu.

Öldüğüm zaman çiçek istemiyorum ben. Gözyaşı istemiyorum.

Ve kesinlikle, insanların çok uzaktan gelmesini istemiyorum. Eğer beni bu kadar çok seviyorsan, neyi bekliyorsun?

Şimdi gel ve beni gör.

Lütfen ben ölene kadar bekleme.

Beni bugün sev.

Sonra ben de çareyi anneme çatmakta buldum. Kalıtım nedeniyle, Mendel yasalarıyla hırpalardım onu.

Anneme şunları söylerdim:

Eksik yönlerini düşünseydin, bunların çocuğuna da geçeceğini düşünerek evlenmezdin. Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. Her yere aitmiş gibi davranırlar.

İkiniz, aşırı çelişik uçlarda bulunan karakterlerinizin, bana nasıl etki edeceğini, benim hücrelerimi nasıl bir çıkmaza sokacağını hiç düşünmediniz mi?

Neden sadece sevmek, ya da nefret etmek zorundayız ki?

Neden bu iki aşırı uca mecburuz? Arada bir yerde durmak çok mu zor?

Sevgili gelecekteki eşim,

Baban seni sever miydi,

Başını okşar mıydı,

Sen bir şey söylemeden dönüp gülümser miydi, inanır mıydı sana? Ağlarken gördün mü hiç? Gözlerinin önünde anneni öptü mü? Sesi sabaha mı benzerdi, geceye mi? Türkü söylediğini duydun mu? Yanında gülebilir miydin? Evini başkalarının evi kadar sevebildin mi hiç...

Sevgili gelecekteki eşim,

Düştüğümde kalkabiliyorum. Kötü insanları gözünden tanıyor, ait olmadığım yerde durmuyorum. Sessizleştim.

Az konuşuyor, çok hissediyorum.

İnsanlara değil, hislerime güveniyorum.

Tecrübelerimin yara bantlarıyla, kalbimi sarıyorum.

Sevgili gelecekteki eşim,

Hayat benimle asla kolay olmayacak.

Geçmiş tramvalarım, kendime rehber olmayı öğretti.

Cevap verip, kendimi savunmaya geçebilirim.

Duygularım kolayca incinebilir.

Her şeyi çok fazla düşünebilirim.

Genelde kötü senaryolar düşünürüm.

Bana karşı açık sözlü ve dürüst olmalısın.

Çünkü geçmişimdeki insanlar, güvenilmez ve yalancı olduklarını kanıtladılar.

Selim Işık'ın İntihar Notu (Tutunamayanlar)- Oğuz Atay/ Benim İşim Mihnet İle Zor Değil- Şükrü Erbaş/ Hala Savaşıyorum

Bir şarkın olsun. Senin olsun. Hayatına her giren insana "Bu benim şarkım bak" diye dinlet. Bir gün o kişinin hayatından çıktığında bir radyoda denk gelirse, seni hatırlasın.

Bir tane en yakın arkadaşın olsun. Sadece kötü günde değil, iyi günde de aradığın ilk kişi o olsun. Birlikte düşün, birlikte kalkın. Birbirinizi toparlayın. Yaralarınızı sarın. Herkes gittiğinde "şanssızlığınıza" biraz gülün, biraz ağlayın.

Bir tane çok büyük aşkın olsun. Bir dönem çok sevmiş ol, bir dönem nefret etmiş. Her şey küllendikten sonra tebessümle hatırla. Biraz da bir yanın acıyarak. "O olsaydı nasıl olurdu acaba hayatım?" diye sorgulayarak. Artık bir şey hissetmesen de "başına bir şey gelse yine de ilk ben koşarım" diyecek kadar. Unutma, masallar mutlu sonla, efsaneler kavuşamamakla biter.

Bir evlat edin. Bir kedi olur, bi köpek de. Ama olsun. Kapılarını aç. Senden olmayan ama senin ilgine bakımına muhtaç bir kalbin atışlarını ellerinde hisset. Bir canlının hayatını değiştirmek acayip bir şey. Birinin kahramanı olmak istersen, bundan büyük fırsat olamaz. Sevmek çok güzel. Hele bir de her koşulda sevilmek.

Şansız bir dönemden geçtiğinde ve işler istediğin gibi gitmediğinde, kendi hikayenin yazarı olduğunu hatırla.

Her şey kasvetli bir hal almaya başladığında bu durumların geçici olduğunu hatırla. Senin değerini, içinde bulunduğun durumlar belirlemez. Değerini belirleyen, her şey yanıp bittiğinde küllerinden nasıl doğduğundur.

İplerimizi yönlendiren şeyin içimizde olduğunu hatırla. Bu hitabetimizdir, yaşamımızdır, deyim yerindeyse, bizi insan kılandır. Onu asla etrafını saran damarlarla, üstüne yapışmış organlarla canlandırma kafanda. Çünkü bunlar sadece dülgerin baltası gibidir. Tek farkı, vücudumuza yapışık olmalarıdır. Onları hareket ettiren ve durduran neden olmadan hiçbiri dokumacının mekiğinden, yazarın kaleminden, arabacının kamçısından daha yararlı değildir.

Koşmak zorunda değilsin. Düşersen, kalkmak zorunda değilsin. Düşersen, çayır çimenin tadını çıkar. Ve hatırla: Kimseyi dinlemek zorunda hiç değilsin.

Bol bol kitap oku. Biri seni derinden etkileyene kadar oku. Onu bulduğunda kimseyle paylaşma. O hikaye sana ait. Beğenmediğin sayfayı yırt, sevdiğin sayfayı yıldızla donat. Başucunda dursun. Belki bir gün, biri gizlice o sayfaları keşfeder. Seni daha iyi tanıma imkanı olur.

Salaş bir restaurant edin. Patronundan, garsonuna kadar tanı. Kafan mı bozuk, mekan dolu mu, sana yer açacakları kadar müdavimi ol. Bir masan olsun, hep oturduğun. Bir başına gitsen bile, başına bir şey gelmeyeceğini bil. Bir gün belki kapanır ya da yıkılır. Ama sen önünden her geçtiğinde "burda eskiden hep bir yerim vardı" dersin.

Bir hobin olsun. Kaçmak için. Hiçbir şey düşünmediğin. Dünyadan uzaklaşabildiğin. Onunla övün. En iyi yaptığın şey olsun. İnsanlar şaşırsın. Senin için çocuk oyuncağı olsun.

Bir şey iste. İmkansız olsun. Peşinden koş. Yorul. Defalarca kaybet, defalarca dene ama pişman olma.

Bazı insanlar kalbinde kalabilir. Ama hayatında değil...Ve hiç sorun değil.

Hayatta bir şeylere başlamak için, tamamen ''hazır'' ve ''iyileşmiş'' olmak zorunda değilsin.

Erteleme. O aşkın peşinden git. O hayalin için ilk adımı at. Sevilmene izin ver. Mutluluğun bir varış noktası değil, yürüyüşünün arka fonu olması gerektiğini unutma.

Mutluluğun, senin yola çıkıp, onu bulmanı beklediğini unutma.

Dünyada olabilecek her bir olay için, misal aleminde sayısız ihtimal uyur. Sen ağzından çıkardığın o sözlerle, o ihtimali uyandırırsın.

Güzel kelimeler söyle ki, güzel ihtimaller uyansın. İnsanın kaderine müdahelesi buradadır.

Ve kalbini temiz tut. Çevreni de.

Unutma, yaptığın her iyilik bir gün sana geri döner.

Gül, mum gibi yanınca,

Bülbül ona vuruldu

Gül,

Gül dalından ötürü,

Bülbül gülden ötürü ötmeye başladı

Sen saray mumusun,

Bense yanmış bir mum

Sen gökyüzünde dolunaysın

Bense bir hilal

İlkbaharın gelişiyle bahçe puthaneye döndü

Gülün yanağı muma;

Rüzgâr ise pervâneye döndü.

Onun mum gibi olan yüzü,

Cihanın güzellik evi olduğu için,

Can sahibi olanlar ise kendini onun yüzüne pervane eyledi.

Ağlamaktan bir an olsun vazgeçersem eğer,

Mum gibi ateş saçarım ben

Benim gibi küçülmüş,

Erimiş yeni ayı görünce, canın hakkı için olsun,

Benim zayıf ve perişan halimi hatırla!

Gecenin ordusu dünyayı işgal ederek onu karanlıklar içinde bıraktığını görünce,

Kafir ayrılık gecesinin ele geçirdiği esirleri hatırla!

Gökyüzünde ateşler içinde yanan yıldızı görünce,

Kolu kanadı yanmış gönül kuşunun yanışını hatırla!

Güneşi gördüğün zaman,

Sevgilinin yüzünü hatırla

Kim kalbini çalan? dersin

Kim aklını alan? dersin

Soran derim,

Yalan dersin

Sen küsüp giderken bir çift sözüme,

Sessizce karşıma çıktı yalnızlık...

Bir gece aklına delin düşmedi,

Yaktığın ateşe külün düşmedi,

Yıllardır insafa yolun düşmedi;

Merhamet ne kadar yokuşmuş sana

Ağlarsın kırdığın gülleri bilsen...

Ar ettim,

Sakladım uğraşlarımı,

Haberdâr etmedim sırdaşlarımı

Gizlemek isterken gözyaşlarımı,

Ağlarsın seçtiğim yolları bilsen...

Ateşe su dedim göz göre göre,

Aklım zavallıydı duyguma göre,

Bahtına şükretti Mecnun bin kere,

Ağlarsın düştüğüm çölleri bilsen...

Canan için canıma eziyetim var benim

Mecnun’ a gıpta eder vaziyetim var benim

Şükür Allah’ıma ki, dertten şiir üretip

Halimi arz edecek meziyetim var benim...

Gözlerim uykuyla barıştı sanma

Sen gittin gideli dargın sayılır

Ben de bir zamanlar sevildim ama,

Seninki düpedüz vurgun sayılır

Kaç ölçek kim bilir gözyaşı borcum birikti geleceğe

Duyuramadım sesimi hiç kimseye,

Hiçbir iklimde.

Mademki yalnızlık hep vardı derim,

Keşke ilk yaratılan ben olsaydım dünyada

Ve uçurumun dibindeki adsız bir çiçek gibi,

Aşkı ilk yaşayan da ben olsaydım sudaki gölgemle baş başa

İnceliği kim kime öğretti bilinmez ama,

İncitmemişlerdi birbirlerini bakışlarıyla sonuçta

Ne olurdu sanki ilk sözcüğü ben haykırsaydım sağır kayalara?

Sesimin yankısı bir yanıt verirdi belki bana.

İlk ölen ben olsaydım, doğduğumu sanarak bir başka aydınlığa?

Madem çok küçüğüm

Yok gibiyim aslında,

Keşke ben,

Zaman olsaydım,

İçime evren dolardı gözlerimi her açışta boşluğa

Yetmedi suyun

Derenin

Irmağın

Çatlayan kalpleri

Yetmedi

Yetmez öyleyse benim de kalbim!

Yetmez deniz olmaya!

Sen gündüzü ve ışığı seversin,

Ben akşamı ve geceyi.

Sen sabah gündoğumunda ve gündüz yazarsın

Ben akşam gün batarken,

Ve gece yazarım

Demiştik ya, farklı iki dağdan aşağı inip, ovada buluşmak gibi

Herkesin dağı kendine göre güzel,

Herkesin dağının karı daha ak.

Dağların karını mendile sarıp eritmeden, düz ovada paylaşmayı öğrenmek gerek derim

Anlamasan da olur

Kimse anlamasa da olur

Gerçek hürriyet budur

Ben anlıyorum

Anlatamasam da olur

Her evde kitaplar asılıydı

Okuyan kimseyi göremedim

Okusa da, anlayanı görmedim

Saptım kendime

Hayırlar,

Nakışlar,

Kusurlar işledim

Ay denize düştü, ben ıslandım

Merakla sustum

Belki susmak mavidir diye

İlmektir boynumdaki

Ama ben kimsenin kölesi değilim

Tarantula yazdılar diye göğsümdeki yaftaya,

Tarantulaymış benim adım diyecek değilim

Yüreğime gömülü camdan bir güldür özlem

Işığı görünce başı dönen öylesine incinmiş bir güldür ki,

Yapraklarını içine katlayarak gizlenir güneşten

Sen çıkardın utancını duvara astın

Ben masanın üstüne koydum kuralları

Sonuçta kendini nasıl seviyorsan,

Öyle öğretirsin başkalarına seni sevmeyi

Varamayacağın yerlere de git düşüncelerinle korkma

Düşünmekle yitirmez kendini insan

Bilgiyi ağır bir yük gibi değil,

Hava gibi çekmelisin içine kolayca

Ve yorgun bir anında sırtını bir şeye yaslarsan,

Yaslandığın bir insan mı

Bir ahlat ağacı mı

Ot bir minder mi,

Yoksa bir kaya parçası mı iyi tanı

İnsanın içine gireceği en iyi beklentinin, en kötüden sakınmak olduğunu biliyorsun

Biliyorsun,

Gerçek acıtır

Ama sırlar öldürür

Olağanüstü bir varlıksın

Bilmek istediğinden daha azını bildiğin gibi,

Bildiğini düşündüğünden daha fazlasını da biliyorsun

Biliyorsun çünkü,

Yumuşak sertten daha güçlüdür

Su kayadan daha güçlü,

Sevgi zorbalıktan güçlüdür

Dünyada bir başına olmak şaka konusu yapılmaz, biliyorsun

Aktığın nehir nereye taşır seni?

Nerede kalır incelmiş kumun?

Kıyıya vuran dalga arınır mı senden?

İnsana en çok şiir yakışıyor,

Yeryüzüne yağmur,

Gökyüzüne mavi

İnsana vefa yakışıyor,

Yüreğe sevda

Gözlere haya

En çok yaşamak yakışıyor,

İnsanca,

Sevdaca,

Duruca...

''Sevmek hep sen.''

Elveda kavalın türküsü...

Duyumların ateşi, elveda...

Dua eder gibi mırıldanıyorum
Kuşlarla, otlarla yıkanıyorum
Rüzgarla, ilkbaharla
Güneş gözkapaklarımı ısıtıyor
Ah! Güvenilmez ilkbahar güneşi
Rüyada mıyım, gerçek mi bu
Hem var gibiyim, hem yok gibi...
Bir güney kentinde,

Bir kıyı kahvesinde
Başakların sonsuz salınışı
Burada, kendimle baş başa ömrümü böylece tamamlayabilirim
Bir kuşu dilinden hiç öpmedim
Belki bir gün öpebilirim
Belki bir gün rüzgar olurum ben de...
Eserim başakların üzerinden
Kalbim bir yaz gününe karışsın isterim
Bir kuş cıvıltısında doğmak için yeniden

Maviyi çok seviyorum, seni de...
Kapkara utanç veren dünlerden sonra, yepyeni bir ben yarattın bende
Eskiden arta kalan ne varsa içime sindirdiğim, bir çırpıda siliverdin yüreğimden

Ben en çok seni sevmiştim, tabii maviyi de...
Başucumda duran korkularımı sıradanlaştıran ellerini,
Gözlerini…
Ve kim bilir kaç sevgiyi sığdırdığın yüreğini

Sen yarınlarda şarkılarım, şarkılarda yarınlarımdın
Artık yarınlar ürkütüyor beni...
Gözlerime kan oturuyor, yüreğim bıçak sırtında.
Yüreğini yaşatıyorum yüreğimde.
Bir dizi acı saklıyorum sana tattırmak için.
El değmemiş baharlar, izi sürülmemiş yollar,
Ve bedeli olmayan mutluluklar...
Yolculuyorum gözyaşlarımı

Hani sen ağlamamı istemezdin ya bir zamanlar,

Maviyi çok seviyorum, seni de...
Dizlerimi kanatan bu patikayı da...
Artık kendini inatla gizlemeyen baharı da...

Ben yalnızım şu yeryüzünde yapayalnız.
Hata mı yaptım bir yerlerde?

Ne kadar çabuk askıya alındı verilen sözler, vaatler
Cehennemi yaşıyorum ellerinsiz,
Kolay değil geceleri tüketmek sensiz.
Sen başka yerde, ben başka yerde.
Sensizlik ne dayanılmaz işkenceymiş böyle.

Sırtımı dönüp çaresizliğe,
Bin bir ümitle seni bekliyorum.
İçime çöreklenen hasretinle baş edemiyorum.
Sesin yankılanıyor bomboş odada,
Bir bulup, bir kaybediyorum seni.
Nedir bu yakan gözbebeklerimi?
Yokluğun zehir ediyor bana gecelerimi.
Mavi bahane...
Ben yalnız seni seviyorum, seni...

Doğrultup belimizi kalktığımızdan beri iki ayak üstüne,
Kolumuzu uzunlaştırdığımızdan beri bir lobut boyu
Ve taşı yonttuğumuzdan beri
Yıkan da, yaratan da biziz,
Yıkan da yaratan da biziz bu güzelim, bu yaşanası dünyada

Çocuklar ölebilir yarın

Ne kuş palazından

Ne karlı ağaçlar.

Ölülere ağlanmayacak,
Ölülere ağlayacak gözler kalmayacak ki..
Eller kalmayacak

Sizi çağırıyorum :
Kitaplar, ağaçlar ve balıklar için,
Buğday tanesi, pirinç tanesi ve güneşli sokaklar için,
Üzüm karası, saman sarısı saçlar ve çocuklar için.

Çocukların avuçlarında günlerimiz sıra bekler,
Günlerimiz tohumlardır avuçlarında çocukların,
Çocukların avuçlarında yeşerecekler.