Gençtim,

Şiire hevesim vardı

Büyük sözlerden utanmıyordum henüz

Alnım kırış kırıştı daha o yaşta

Bir nalbant çırağı kadar sıkıntılıydım

Atların toynaklarını yonta yonta,

Çöl gemileri yapıyordum

Uçan gemiler,

Bej üstüne lacivert duygular bırakan ruhumda

Yelkenlerine su renginde atlar koşulmuş,

İçimizin karanlığından türemiş sayısız hayaletin,

Mağripli cinlerin,

İsimsiz ifritlerin kum üstünde iterek yürüttüğü

Can sıkıntısı ve boğuk neşidelerle yüklü sahra gemileri...

Kaleleri yıkan,

Şehirleri,

Ehramları yutan şiir sefineleri...

Eğilip taş gemiden bakıyorum şimdi

Boz bulanık akşam saatlerinden geçen

İskelede bekliyor gemi

Önce kuşlarımızı uçurup,

Dallarımızı budayıp,

Gövdelerimizi soyan

Sonra her boya uygun bir çarmıh mıhlayan

Çarmıh mı dedim,

Bağırdım mı?

Bunu yolcular duydu mu?

Nasıl da tükenmişiz biz yolcular

Göz oyuklarımıza, batan şehirlerin kumu dolmuş

Oturmak istiyorum

Biraz sıkışır mısınız?

Bakın ellerim dolu

Ellerim,

Ceplerim

Ve kafam...

Yolcuyum

Sorulur mu?

Nereye gidiyor bu gemi?

Biraz sıkışır mısınız?

Ruhumu kurtarmaya çalışıyorum

Biz zavallı küçük sırlar,

Biz zavallı sırlar,

Biraz sıkışır mısınız?

Öleceğim, efendim

Bir gün mutlaka öleceğim

Ama beşkırkbeş vapuru

Kim durdurabilir onu?

Beşkırkbeşte kalkacak yine

Biraz sıkışır mısınız?

Günahlarım,

Tövbelerim, sadakalarım

Heveslerim,

Erdemlerim

Başarılarım

Burda büyüğüm,

Burda küçüğüm

Biraz sıkışır mısınız biraz?

Sıkışır mısınız?

Biraz sıkışır mısınız?

Kalkıp,

Bazı fikirleri, bazı hacimlere koymam gerekli

Aklı sicimlerle bağlamam,

Kamçılamam...

Günlük hayatı balkondan yuvarlamam,

Delilleri yok etmem,

Hatıraları yakmam gerekli

Ve önsezisini eşeğimin, almam gerekli

Önce gemiye bakmak için

Düşünceyi kaptan köşküne koyuyorum

Hayâlgücünü, güverteye

Uykuyu, yelkenlere

Ve ölümü dümene...

Sonra inip gemiye kıyıdan bakıyorum

Ve bu fazlasıyla insan biçimli,

İnkâr yüklü gemiyi,

Gaz döküp yakıyorum

Şüpheyi abesle azdırılmış zekâyı,

O cam gözlü geometriyi,

Bin başlı levyetanı kabaran sulara salıyorum-Biraz hafiflesin diye gemi -

Sonra kırk yıl peşinde dolaşıyorum onun

Ve inançla,

Sonunda, ''İyi huylu'' bir merak türetiyorum ondan

İlham'la yürüyen bir dağ,

Yaklaştıkça gizemlenen ada,

Ve yollarda yitirilen İthaka

Uykuyu çocuklara ayırıyorum

Gençliği, annelere babalara

Umudu gemiden bakanlara bırakıyorum

Korkuyu kıyıdan bakanlara

Tufanı kendime

Ve biletsiz yolculara

''...Sevgili Kızım,

Şunu unutma:

İyi niyetli bir insan, çoğunluğu oluşturabilir.

Cehaletin sunduğu saçmalıklarla karşılaşmak, nerede yaşarsan yaşa mümkün...

Şeylerin mutlaka iki yüzü vardır: İyi yüzü ve pek fena olmayan diğer yüzü.

Büyük şey yoktur; küçük şeyleri büyük bir aşkla yapmak vardır.

Bazı sanatçılar tüm insanlara, tüm dünyaya, tüm zamanlara aittir.

Bağımsızlık sert bir içki gibidir; gençliğinizde içecek olursan, beyin üzerinde taze şarapla aynı etkiyi yapabilir. Tadının güzel olup olmaması önemli değildir. İnsanda bağımlılık yaratır. Ve her kadehle birlikte, içen kişi daha fazlasını ister.

Sevgili kızım, pembe raflarımızı dizeceğiz gökyüzünün mavi tenine.

Salıncalar kuracağız, beyaz bulutların gri eteklerine.

Ve ikimiz için uzun ve sonsuz bir türkü icat edeceğim. Birlikte tekrar edeceğiz.

Birlikte " Asla seni yalnız bırakmayacağım." diyeceğiz.

Sevgili kızım unutma,

Senin için Tanrı neyse baban da odur;

Onun yoğurduğu hamurdan bir şekilsin

İster bezer,

İster bozar...''

Teşekkür ediyorlar,

Çok yaşıyorlar,

İşe geç kalmıyorlar

Çeyrek altını önemsiyorlar

Küresel ısınmayı

Ve beş çaylarını

Ortadoğu’yu ihtiyaç halinde seviyorlar,

Gökdelenleri her haliyle

Eve geç gelmeyi borsaya bağlıyorlar, geriye kalanları astrolojiye

“Konuşan tartı”lardan korkmuyorlar bir de,

ben bazen korkuyorum

Artist diyorlar erken ölenlere

Bir akşamüstü her yer kalabalık

Her yer kalabalık,

Sırayla ölüyor kumbarası kırılmış çocuklar,

Tez konusu bile değiller

İçinde ortadoğu geçmeyince şiir de olmuyor,

Bir şeyler kahrolsun!

İşgal edilmiştir inandığımız tüm çiçekler!

Stratejik bir aşk yaşıyorum

Devlet görmesin,

Bu saklambaç bizden uzak,

Kavimler göçü konumuz değil,

Seni seviyorum!

İdeolojiler söylüyorum dünyayı kurtarmak isteyenlere

Ve çok rüya görüyorum

İnsanı anlamakla meşgulüz

Üstelik görünürde hiç ipucu da yok

Renkli topaçlar yok,

Leblebi tozu yok,

Eti Puf kokan marketler yok

Terden ıslanan çocuk tişörtlerinin sıcaklığı yok,

Seksek oynadığın tebeşir izleri yok, iyi orta açan bir sağbek yok,

Vicdan yok,

Bilmişlik çok, kibarlık yok

Nicedir girmedin bir bahçeye,

Yeşil yok...

Umut yok,

Gelecek yok,

Eskiye özlem çok

Ben bazen korkuyorum,

Annem duruyor hemen kalbime

Bazen anneler ölüyor

Anneler ölünce çocuklar hep hüzünlü bakıyor. Hep yorgun bakıyor. Hep kırmızı bakıyor. Hep düşecekmiş gibi bakıyor

Seni ne çok öldürmüşler anne

Beni ne çok dövmüşler

''Beni hep yanlış öldürüyorlar anne.'' diyesim geliyor

Aslında çok acıyor da belli etmiyorum

Yemeklerden sonra pişman oluyorlar,

Kravat takıyorlar,

Az seviyorlar

Aşık olamıyorlar...Çok şişmanlıyorlar ve hiç gülmüyorlar

Manavlar da şiire inansın diye kırmızıydı belki elmalar

Elmalar deyince aklıma annem geliyor

Bir yanağın elma oluşunu, devrik cümlelerle düşünüyorum…

Durdum

Dinlendim

Güneşler geçti üzerimden

Yağmurlar,

Rüzgarlar geçti

Bekledim,

günler geçti üzerimden

Başta saydım bir bir,

sonra bıraktım.

Aylar geçti.

Bir başıma düşündüğüm balkonlardan serin, sessiz yaz akşamları geçti.

Gittim sonra.

Şehirler geçti yanı başımdan...

Şehirler dolusu insanlar geçti el sallamadan.

Hepsini sevdim.

Çağırdım

Ay göründü karşıdan,

kuşlar geçti.

İnsan, yalnız gelmeyeceğini bildiğini böyle fazla çağırır dedim

Acılar geçti.

Duruldum.

Yüreği dedim, yumuşak tutmalı her zaman.

Kurumuş olan kırılır her zaman.

Ne kadar özledim desem,

Ne kadar aradım desem,

Ne kadar seviyorum desem,

Ne kadar âşığım desem,

Ne kadar tutkunum desem,

Yine de sana olan duygumu anlattım diyemem.

Sen,

Seni,

Vereme yakalansan,

Kötü huylu bir kansere tutulsan,

Kör kalsan,

Yatalak olsan,

Sevebilecek birini kaybettin.

Sen, Tanrı'nın sana o muhteşem elleriyle uzattığı armağanı, tuttun duvara vurdun.

Sen, Tanrı'ya ayıp ettin.

İyi olmak, iyi hissetmeye yetmiyor.

İyi olmak, sevilmeye yetmiyor.

Bazıları vazgeçmiştir aramaktan,

Bazıları bulduğunun farkında değildir.

Bazıları kaybolmuş gibi hisseder,

Bazıları geri döner yolun yarısından.

En baştan başlamaya kiminin hali yoktur, vakti kalmamıştır kiminin.

Bazıları çekip gitmek ister,

Bazıları mutlu sonlara inanmayı seçer.

Herkesin vardır kıyamet ilan ettiği günler.

Benim sırtımı dayayabileceğim bir duvarım yok

Gölgesinde dinleneceğim bir omuzum da yok

Kim anlar ki içimin yandığını?

Ya da kime anlatabilirim ciğerimi deşen acıyı?

Kime söylenir böyle şeyler?

Bu yalnızlık kiminle paylaşılır?

Yalnızlığın da kemiği var

Kırılabilen,

Çatlayabilen

Kendimi bir çiçeğe benzetecek olsam,

Papatyalara benzetirdim.

Önce kökünden, sonra yapraklarından bencilce koparılmış papatyalara

Ve keşke,

Bir şehir olabilseydim ben

O zaman dokunmazdı terk edilmeler içime

Bu yollar benim diyebilirdim

Bu gökyüzü benim

Bu yağmur

Sen,

Onca sahtekarın,

Onca vicdansızın,

Onca ihanetin içinde durabilmeyi nasıl başarıyorsun?

Çocukların vurulduğu,

Çiçeklerin koparıldığı,

Sevgilerin harcandığı,

Umudun tükendiği bir dünya var dışarıda

Kanını emecek bir sürü vampir

Sana kullanılıp, köşeye atılmış pis bir mendil gibi hissettirecek bir sürü katil...

Sen neden burada değilsin?

Biliyorum,

Uzaklara giden biri artık korkaktır.

Altındaki attan,

Üstündeki gökten,

Hatta içindeki acıdan bile korkar.

Dokunduğun her şeyin bir gün yok olmak için var olduğunu hatırla

İplerimizi yönlendiren şeyin içimizde olduğunu hatırla

Bir gün savaşmaktan vazgeçecek olursan, beni hatırla

Tüm yaralarıma rağmen pes etmediğimi,

Seni sevdiğimi hatırla

Şimdi ne ararsan,

Bir sevdanın içinde fazlasıyla bırakıyorum sana bu kitapta...

Yine de sözlerine,

Ve hafızana ihtiyacım var

Beni hatırla

Hepsi Geçti- Ezgi Ayvalı/ Küfrüm Aşar Edebimi (2)- Nursen Yıldırım

Başarılı insanların geri çekilip, başlarına bir şey gelmesini bekleyen insan olmaları uzun zamandır dikkatimi çekiyor.

Onlar kendileri hamle ediyor, dünyanın başına gelen şey oluyorlar.

Sanatçının yolu da budur.

Dünyanın başına gelen şey olmak.

Başlamak zor olabilir. Konu ister tasarım, ister yazma olsun. Yeteneklerimizi test etme hakkına sahip değilmişiz gibi hissedebiliriz. Bir şekilde değersisizdir.

İşte bu koşullar altında, başarısızlıkla flört etmekte olduğumuzu düşünüyorum. Bir başarısızlık ruhuyla.

Ayrıca yaratıcılık, kendi kendini ifade etmenin de önemli ve güçlü bir formudur. Yoksa neden despotik diktatörler, şairleri hapse tıksınlar?

Ve aşırılıkçılar, insan yapımı eserleri yıkmakla uğraşsınlar?

Kendi fikirlerine muhalefet eden fikirlerden korkuyorlar.

Ve o fikirleri ifade edebilen insanların tehdidi altında olduklarını hissediyorlar. Yaratıcılık, fark yaratır.

Şimdi,

Üstelik...Belki her zamankinden çok.

Dünyanın pek çok noktasındaki sınıflarda, öğrenciler derslerde uslu uslu otururlar.

Einstein ile Galileo'nun bilimsel keşiflerini, Sheakspeare'in oyunlarını, Napoleon'un kahramanlıklarını dinlerler.

Dinler,

Öğrenir,

Ve not alırlar. Sonra da öğretilenleri iyi öğrenip öğrenmediklerini ölçen bir teste tabi tutulurlar.

Halbuki bu insanlarla ilgili bir şey öğrenmelerinin öncelikli sebebi Einstein, Galileo, Sheakspeare ve Napoleon'un hepsinin, hakim bilgi yok sayarak ve yıllanmış varsayımları sorgulamaya cüret ederek, büyük işler başarmış olmalarıdır.

Başka bir deyişle, sivrilmişlerdir.

Çünkü, kendilerine söyleneni yapmamışlardır. Öğrenciler, bu büyük zihinlerin başardığı şeyleri öğrenirken, bunları nasıl başardıklarına dair daha değerli dersi, her zaman alamıyor olmasınlar sakın?

Thomas Edison işin peşini bırakmama denilen şeyi gayet iyi biliyordu.

Peki elektrik ampülünü bulan Amerikalı, ilk denemesinde doğru sonuca varmış mıydı? Hayır.

İkinci denemesinde de tutturamamıştı. Bininci denemesinde de...Ticari olarak kullanılabilir bir ürüne varana dek, on bin deney yapması gerekmişti.

Ama hiçbir noktada, başarısızlığa izin vermedi.

''10.000 bin kez başarısız olmadım ben.'' diyordu. ''Bir kez bile başarısız olmadım.'' O yolun 10.000 yolun işe yaramayacağını kanıtlamada başarılı oldum. İşe yaramayacak yolları elediğimde, yarayacak olanı bulacağım.'' Eğer ilk denemenizde başarısız olursanız, tam aynı şeyi bir kez daha denemeyin. Gene başarısız olursunuz. Onun yerine bir düşünün, tartın, düzeltin, değiştirin ve sonra tekrar deneyin.

Yaratıcılık, yenilemeli bir süreçtir.

1970'li yıllarda böyle bir yığın, çerden çöpten fantastik film çekildi Türkiye'de. Kızılmaske, Dracula- Korkmak Bazen Günahtır, Uçan Kız gibi tonla film. Saymakla bitmez. Sinema salonları dolup taşıyordu. Fiyakamız yerindeydi. Bir anda şöhrete kavuşmuştuk. Cebimiz para görmüştü. Gerisi çocuk oyuncağıydı.

Hiç de öyle değildi. Yıldızımız saman alevi gibi parladı. Süper kahramanlıktan çulsuzluğa kesin dönüş yaptık. Davul benim boynumda, tokmak Venüs'ün elindeydi. Dikensiz bir kaktüsün bitkisel yalnızlığı içindeydim.

Sistemi, kuralları, prensipleri bir anda unuttum.

Kolumdaki saati çıkarıp, cebime koydum. Gömleğimden birkaç düğme çözdüm. Telefon konuşması sırasında Şebnemi gördüm. Çöle düşen ilk yağmur damlasını duymanın heyecanı içindeyim. Baharı fetheden ordunun sancağı gibi, dalgalanan elbisesi karşısında hazır ola geçiyorum. Fırtınalı bir geceden sonra yükselen güneş gibi gülümsüyor.

Gözleri, zamanın başlangıç gecesi kadar derin. Kirpikleri kıpırdıyordu.

Sol bileğimin üstüne vurup, yüzümü eğip bükerek saati sorarken, başımı rastgele sallıyordum.

Sertçe koparılan bir gelincik gibi irkilmişti. Gözleri korkuyla irileşmişti. ''Saati mi soruyorsunuz?''

Evet anlamında başımı salladım.

Bildiğim bir şey varsa, kaderimin en keskin virajına girdiğim sırada ''Saat 3'ü 20 geçiyor.''du.

''Çölü geçtikten sonra içilen soğuk suyun ilk yudumu gibisiniz.'' demem bir oldu.

Şebnem, ani bir kararla sağ yanağıma bir tokat patlattı.

Kibarlığı ve pişkinliği harmanladım. ''Sol tarafıma vuracağınızı düşünmüştüm.'' dememle, sol yanağıma da şamarı indirmesi bir oldu.

Zirveye yeni yağmış kar kadar güzeldi. Ve bana karşı çığ gibi büyüyen bir öfkeden başka bir şey hissetmiyordu.

Bildiğim bir şey varsa, bir çığın ortalama hızı, saatte 380 kilometrenin üzerindedir.

Cesedimi yörüngeye oturtmuş bir astronotun ümitsizliğiyle seslendim: ''Namık Mıknatıs'ı öyle bir tekmeleyeceğim ki, aşırı hızdan tutuklanacak.''

''Ayağına gelen fırsatı tepmek'' diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim.

İşe yaramadı. Şebnem uzaklaştıkça sesimi yükseltiyordum. İlkesel olarak hiç kimseyi öldürmüyordum. Fakat Şebnem isterse, kendimi bile vurabilirdim.

Bildiğim bir şey varsa, ıskalanan aşklar, yaşananlardan daima daha çoktur.

''Ruhunun selameti için, çaresizce kendini kandırmak'' diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim.

Zaten senin adından daha güzel bir kelime bilmiyorum. İsmin bir büyü cümlesinin kısaltması sanki. Bir duanın özeti, meleklerin kendi aralarında kullandığı parola.

Ah neler saçmalıyorum....Hiçbir şarkıda ikimizden bahsedilmediği aşikar. Yine de sonsuza dek ancak sen sevilirsin Şebnem.

Ağzının bir kıvrımından cesaret bularak,

Ter yürekte susayışlar yaratan yağmurlara açıldım

Kalmışsa tomurcuklar önünde sendeleyen çocuklar ,

Kalmışsa bir kaç ısrar ölümle yarışacak ,

Onların yardımıyla dünyaya acıdım

Dünya.

Çıplak omuzlar üzerinde duran.

Herkes alışkın ağulanmış bir dünyaya

Benimse dar,

Dargın havsalamın gücü yok bazı şeyleri taşımaya.

İnsanlar

Hangi dünyaya kulak kesilmişse,

Öbürüne sağır

O ferah gözüken birçok alınlarda,

Betondan tanrılara kulluğun zırhı vardır

Tehlikededir çiçek koklamak

Bardakta su,

Ateşte yemek,

Bahçede güneş tehlikededir.

Çelik teller ve baruttan çatılınca iskeletim,

Şakaklarıma dayanınca güneş,

Uğultudan farkedilmez olunca konuştuğum,

Çocukların sahiden doğrulduğuna

Toprağın da sürüldüğüne inanmıyorum...

Dem'e ne kadar su katarsan kat, çayın tadına dem hakim olur

80 lik bir ihtiyar bile olsan,

Çocukluk daha ağır basar ruhta

Nicedir kavrayamam haller içinde halim

Demiri bir hecenin sıcağında eriyorken gördüm

Bir somunu bölünce silkinen gökyüzünü,

Su içtiğim tas bana "merhaba" dedi,

Duydum

Duydum yağmurların gövdemden ağdığını.

Sen ol küçük bir kıvrımdan,

Bir heceden

Aşk için bir vaha değil, aşka otağ yaratan

Sen ol zihnimde yüzen dağınık şarkıları

Bir harfin başlattığı yangın ile söndür

Beni bir ses sahibi kıl,

Öyle mahzun Ki hüzün,

Ciltlerinde adına rastlanmasın.

-Bana bir nasihat verecek olsaydınız, bu ne olurdu?

''Hata yap, ama pişman olma. Onlardan ders al. Çünkü yaşlandığın zaman, en ağır yük, pişmanlıktır.''

-Ben kaybeden olmak istemiyorum.

''Dur bi dakika. Kaybeden nedir biliyor musun? Gerçek kaybeden, kaybetmekten çok korkan insandır. Denemezler bile. Sen deniyorsun, değil mi? Öyleyse kaybeden değilsin.''

-Bir kere yaralandım. Oldukça kötü bir şekilde. Ve dış tarafım iyileşmiş olsa bile, içim asla iyileşmedi.

''Acıtan kısım bundan sonra başlar.

Ne kadar sert ve agresif bir hayat sürersen sür, bir gün ılımlı ve sabırlı yaşamayı öğrenirsin.

Ne kadar kızgın ve sinirli bir hayat sürersen sür, bir gün soğukkanlılıkla yaşamayı öğrenirsin.

Bazı şeylere sabretmeyi, bazı şeyleri kafaya takmamayı öğrenirsin.

Bir iple intihar da edebilirsin, o iple salıncak da kurabilirsin.

Hayatın ipleri senin elinde.

-Hayattaki bu değişim ne vakit olur? Ne zaman bizi boğacakmış gibi sıkılaşır?

''Kendi rüzgarının, başkasının güneşinden daha sıcak olduğunu hissettiğinde.

Her insan üç hayat sürer:

İlki, saflığın yitirilmesiyle.

İkincisi, masumiyetin yitirilmesiyle,

Üçüncüsü de bizzat hayatın yitirilmesiyle sonuçlanır.

Hayatında üç çeşit insanı asla unutma:

Zor zamanlarda sana yardım edenleri,

Zor zamanlarda, seni terk edenleri,

Ve seni zor durumda bırakanları.''

Deli Çocuğun Güncesi-Özgür Bacaksız/ Suç ve Ceza- Fyodor Dostoyevski/ Dark

Hep ve daima. Şimdi 1944’te.

Yaşanan tüm saatlerden sonra. Vektörler asıl yönlerinde devam ediyor. Hiçbir şey onları durdurmuyor. Canlı histen başka bir bilgileri yok. Tek istedikleri bir yerde buluşana kadar devam etmek. Yavaşça. Büyük bir huzursuzlukla...Ama “altın parçanın” her şeye kılavuzluk ettiğine dair güvenle. Hücresel bir diziliş var. Hareket var. Işık var. Tüm merkezler aynı.

Budalalık diye bir şey yok. Her zaman olduğumuz ve olacağımız gibiyiz. Aptal kadere bel bağlamıyorum.

Mesela bir kuş kanadı kırıldı diye ölmez. Ama kanadı kırıldı diye kahrından ölür. Sana halimi başka türlü nasıl anlatabilirim bilemiyorum.

Resimleri özenle seçenleri, mektupları özenle yazanları, en ince ayrıntıya dikkat edenleri, ses vurgusuyla veya bir bakışla başkalarını anlayabilenleri her şey üzer.

Her kadın, saçma sapan bir adam sevmeden olgunlaşmaz. Muhakkak en güzel duygularını, en ruhsuz adamlar öldürür.

Sevmeyi öğrenmen için hayatına girenler vardır, bir de kendini sevmeyi öğrenmen için hayatına girenler vardır...

Çocukken, bir kıvılcım gibi çıtırdadım. Büyüyünce, tepeden tırnağa alev kesildim.

Ben bir devrimin kızıyım...Buna hiç şüphe yok. Bir de atalarımın taptığı ateş tanrısının.

Ben sizden değilim. Diğerlerinden de... Ben ölüme dair yemin etmeyenlerden, tehdit savurmayanlardan, dinini ve ırkını aklının yerine koymayanlardanım. Ben, hala şiir okuyanlardanım.

Dünyaya açılan pencerelerimden ilk kez gördüğüm gülen yüzler, hiç tanıdık gelmiyor artık. Her öğretilen, bildiklerimin yerini alıyor. Hızla siliniyor zihnime, ruhuma işlenen yalın hisler ve bilgiler. En yakınım diye bir varlık yok. Biliyorum. En yakınım benim.

Aşkça konuşmayı bilmeyenlere sağır, insanca yaşamayı başaramayanlara körüm.

Renklerimi sildirmek, soldurmak istemiyorum. Gülüşüme engel gölgeler istemiyorum.

Herkes gibi benim de, bana ait bir gökyüzüm var.

Kendi fırtınam,

Yağmurum,

Şimşeğim,

Baharlarım

Ve yakıcı yaz günlerim, karanın görünmediği.

Kendi okyanusum var.

Verdiği hasarın farkında olmayan insana neyi nasıl anlatacaksın?

Bir kere ben sana bunu nasıl yaptım diye, ben seni nasıl bu hale getirdim diye üzülmeyen, bir kere kaybetme korkusuyla eli ayağına dolanmayan insana neyi anlatacaksın?

İnan bana seni hiç aldatmadım. Aldatmayacağım. Başka başka bedenlerle hayatım geçecek. belki ama seni aldatmayacağım. Çünkü hiç kimseye sana dokunduğum o temiz Frida'nın aşkıyla dokunmayacağım.

''...Sevgili 20 Yaşım, Bir yargıda bulunman gerekiyorsa dikkatli ve özenli ol. Yargılamak, anlayışlı olmanın düşmanı olabilir. Zayıf yanlarımı biliyorsan, benden güçlüsündür.

Ama zayıf yanlarımdan vurmuyorsan herkesten güçlüsündür. Sözleşmeleri iyi oku. Küçük harfle yazılanlar zamanla büyüyecek, büyük harfle yazılanlar küçülecektir.

Hormonların olmadığı bir dünyada da birlikte olmaktan keyif alacağın biriyle evlen.

Çocukların varsa, öyle bir yaşam sürmeye çalış ki "dürüstlük","iyilik" ve "sabır" kelimelerini duyduklarında akıllarına seni getirsinler.

Kimse, senin sorularını cevaplayamaz, cevaplamamalı. Eğer biri bunu yapmaya kalkarsa, oradan hızla kaç. Bu soruları sen cevaplamalısın. Arada bir vites değiştir, özünü bul.

Çevrende ne kadar enerjini çalan insan varsa, kafanda bir o kadar gürültü vardır.

Öyle yalnızım deme, o karanlık köşede insan kendi kendine yetmeyi öğrenir, akıntıya karşı kürek çekmeyi öğrenir. Bazı şeyleri yıpratırken bazı şeyleri olgunlaştırır… Öyle yalnızım deme, yalnız değilsin.

Bu derin duygular, bazen sana kendini yalnız hissettirir, biliyorum. Onca kalabalığın içinde, herkesten farklı görüp duyduğun için, hissettiğin bu yalnızlık.

Karşılaştığımız güçlük ve kötülüklerin tek bir amacı vardır, öğretmektir her bir acının sebebi. Eğer bizi öldürmemişse güçlendirmek için gelmiştir başımıza.

Hayat insanı her şekilde sınar. Bazen vazgeçmen gerekir, bazen düşmen. Umutla girdiğin yollardan bir sokağa çıkamaman gerekir. Acıya karşı hissizliği öğrenmek için, olmadığında zorlamamak için. Yokuşlardan düşmek, tekrar ayağa kalkabilmek için. Çiçek soldu, vazonun bir önemi kalmadı.

Aramız bozulmasın diye uğraştığım herkes bencilleşti. Zor anında yanına koştuklarım nankörleşti. Yüzüne gerçekleri vurmayıp, susmayı tercih ettiğim herkes kendine haklı zannetti. İnsanlar da öyledir, mesafe iyidir. Ertelenen bir arama, geç kalınan af dileyişler, geç gelen farkındalıklar, o anın güzelliğini kaçırmalar, içinden geleni söyleyememişler insanın omzunda bir yük olarak duruyor. O yüzden içinden geleni yap. Taktiksiz, tertemiz ve içten. Kazanıp kaybetmenin bir önemi yok, ölüm var.

Sevgili 20 Yaşım,

Ben sana hiçbir şey diyemem. Sadece geldiğim yolu bildim. Tohumu sen attın, sen şekillendirdin, bana getirdin. Sana bambaşka öğütler verirsem başka birine dönüşürsün diye korkarım...''