Lily küçük bir kızdı

Büyük, geniş dünyadan korkuyordu

Kale duvarları içinde büyüdü

Sonra koşmaya çalıştı

Ve sonra batan güneşin olduğu gece ormana gitti

Onu uyardılar,

Oraya gitme

Karanlıkta saklanan yaratıklar var

Sonra ürpertici bir şey geldi

Ona endişelenme dedi...

Sadece gittiğim her yeri takip et

Dağların veya vadilerin üstünden geç

Sana hayal ettiğin her şeyi vereceğim

Sadece içeri girmeme izin ver

İstediğin her şey olacak

Gözlerini kapatıp

Rüyalar elinden tutup götürebilseydi,

Yükselir,

Süzülürdü yeni bir gökyüzünde

Kederlerini unuturdu

Hayalinde seyahat edebilseydi,

Aşkın ve umutların yeşerdiği,

Acının dindiği saraylar,

Ve geceler yaratırdı

Yarattığı her şeyi yok eden,

Acımasız gerçeklerin bıraktığı,

Zulümle gölgelenmiş

İnsanlardı gördüğü bu dünya

Düşlerimizi ezen,

Karanlık ve aç gözlülükle dolduran,

Zorbaların yükselen duvarlarını gördüğü bir dünya

Hipnotize edildiğini biliyordu

Ve soğuk ince buzda yürüyordu

Sonra kırıldı

Ve tekrar uyandı

Sonra daha hızlı koştu

Çığlık atmaya başladı

Dışarıda biri var mı?

Lütfen bana yardım et,

Gel ve al beni

Dışarıda yağmur yağarken tükendim

Her şey iyiymiş gibi devam etmek istemiyorum

Ne kadar görmezden gelirsek, daha fazla savaşacağız

Burası denizin parladığı,

Ve rüzgarın sert estiği yer

Ve etrafımızdaki her yer,

Paylaşabileceğimiz tek şeydi, eğer görebilseydik

Lütfen bana yardım et,

Gel ve al beni

Sen geri gel

Ben tam burada olacağım

Denizdeki bir duba gibi

Fırtınada net kalacağım

-Hiç uzun zaman önce bir yerlerde çuvalladığını hissettin mi? Yanlış hayatı yaşıyorsun. Sahip olman gereken hayatın kötü bir versiyonu gibi? Eskiden önemli biri olacağımı düşünürdüm. Tüm hayatını başından sonuna kadar görebiliyor olsaydın bir şeyleri değiştirir miydin?

''Belki, hissettiklerimi daha sık söylerdim. İyi birisi olmak, insanın kendisinden başka herkesin işine yarıyor. Sana ait olmayan şeyleri ararken, bizzat sana ait olanları da kaybettiğinin farkında mısın?''

-Hayatım bana hep cevaplanmamış bir soru gibi geliyordu. Günlerimi, gecelerimi bir şeylerin olmasını bekleyerek geçiriyordum. Ama neyi beklediğimi bilmiyordum. Sen ne zaman değiştin?

''Bu dünyadaki insanlar, mum ateşi önündeki üç kelebek gibidir.

İlki ateşe yaklaşmış ve demiş ki : ''Ben aşkı biliyorum.''

İkincisi ateşe yavaşça kanadıyla dokunmuş ve demiş ki : ''Aşkın ateşinin nasıl yaktığını bilirim.''

Üçüncüsü, kendini ateşin ortasına atarak yanarak kül olmuş. Gerçek aşkı işte sadece o kelebek bilir.

Bildiğim zaman değiştim.

Başıma gelen şey için fena halde kızabilirdim. Ama dünyada bunca güzellik varken kızgın kalmak oldukça zor. Bazen hepsini bir anda görüyormuşum gibi geliyor. Ve bu çok fazla. Kalbim, patlamaya hazır bir balon gibi doluyor. Sonra sakinleşmeyi hatırlıyorum. Tutunmaya çalışmaktan vazgeçmeyi. O zaman yağmur gibi üstümden akıp geçiyor. Ve sonsuz bir minnet duyuyorum- Küçük, aptal hayatımın her bir anı için.

Unutma, her geçen dakika, her şeyi değiştirmek için birer şanstır.''

-Ne istediğimi ifade etmek için doğru sözcüğü nasıl bilebilirim? İstediğim şeyi aslında istemediğimi nasıl bilebilirim? Ya da istemediğim şeyi istemediğimi?

İki tip aç insan vardır. Küçük açlık ve büyük açlık çekenler. Küçük açlık, fiziksel olarak aç olan kişidir. Büyük açlık hayatın anlamına aç olan kişidir. Dünyanın sen olduğunu anla.

Doğru yolun sen olduğunu. Senin senden, ve sana gideceğini anla. Sen, aradığın şeyin gayesisin. Anlayabildiğin şeyi anlatmak daha kolay olacaktır.''

''Önceden yaşadıklarının bedelini,

bugün henüz yaşamadığın tecrübelere ödetmeye kalkma.''

Sevgili 20 yaşım,

Bulunduğum yıldan hemen bildireyim. Asimov ve diğerleri fazlasıyla aceleci ve hayalperest davranmışlar. Biz burada, yani 2019’da henüz böyle gelişmeler yaşamış olmaktan çok uzağız.

20 yaşım. Seni anımsıyorum, ama sadece o kadar. Püfür püfür esiyor ne güzel.

Bir süre sarsılıyor, kendinle kalmanın çaresizliğini hissediyorsun.

Bunları neden yaşıyorum diyorsun. Bu yabancılıkları, çaresizlikleri... Bu soruyu sormakta da haklısın... Kendini bazen çok güçsüz, korunmasız ve kimsesiz bulmakta da. Aynalara bile bakmak istememekte de. İnsan dünyadan koptukça kendine yaklaştı. Beklentilerini azalttıkça, öz kimliğine sığındı.

Hani içimizde bir hüzün var ya, ağır duygu yükü. Aslında o doğal ve ham halde değil. Biraz kendi işçiliğimiz var. Biraz hüzün becerisi, yürek işçiliği. İşliyoruz günden güne. Bazen bir çekici elimize vurup kanatır gibi, hüznü de kanatıyoruz. Sevgi emek ister derken, çekiç elimizde patlıyor. Sevgi gibi, acı da ağır işçiliktir. Soylu bir hüzündür bu. Emeğimizin ve işçiliğimizin ürünüdür. Minicik bir acı tohumu, kocaman bir dert denizine dönüştürür.

Ama ağır ağır yaşanan bir ateş, alev alev bir yangında daha iyidir. İnsanı kazandıkları değil, kaybettikleri götürür başarıya...Hayatın küçük bir parçasına bakıp, tamamı hakkında karar verme.

Dert etme. Çay demle, kahve iç, kitap oku, çık gez, yağmuru içine çek, biraz üşü... Sonra ısıt içini.

Başka uğraşlara ver kendini. Basit şeylerle uğraş...Basit şeyler unutturur en büyük acıları.

İyilikle az, kötülükle çok karşılaşacaksın. Bunun nedeni nedir diyecek olursan, kötülüğün tek, iyiliğin çok hamlede tamamlanıyor olmasıdır.

"Kusursuz insan arayan, mükemmel bir yalnızlık yaşar" diyor Huxley. İnsanı güzel kılan da bu kusurlarıdır zaten. Birisini severken, onun eksik yönlerini görerek ve fakat onu bunların güzelleştirdiğine inanarak sevmelidir insan. Sevgi, kusurları yok etmez, görmezden gelir.

Geceleri uyumadan sabahladım. Gözlerime kan düşene kadar kitap okudum. Yanlış şeyleri sevdim...Zarar verdim kendime. Ama bunlar gerekliydi. Büyümem için, odama kadar getirilen bir bardak süt yoktu artık. Artık Dostoyevski okuyarak aydınlanmak, Tezer Özlü okuyarak kıvranmak vardı...

İşte size, 20 yaşındakiler için bir tavsiye. Ne istiyorsanız onu yapın. İçgüdülerinizin peşinden gidin. Peşinden giderken öğrenin. Esnek olun. Olabildiğince zevk almaya bakın.

Hayat kısa.

İnsanlar ölmeye devam edecekler. Kim bilir? Belki ağırlık kaldırırken, belki bir koşu maratonunun sonunda... Ya da sabahlara kadar dans ederken. Belki de ve en güzeli, sevişirken...

Sürprizi bozmak istemem...Hiç düşünmediğin şeyler gelecek başına. Hiç planlamadığın bir hayat şekillenecek.

Cümlelere telaş gereksiz,

Gece varsa,

Hüzün de vardır.

Çay varsa,

Sabır da vardır.

Bu yüzden, en salak hataları bile denemelisin. O yüzden salaklık iyi bir şeydir, değerlendirmeyi bil. Bilinçli bir salaksan...

Başarılı insanlarda her zaman şu ikisi vardır:

Gülümsemek ve sakinlik.

Problemleri çözmek için gülümse

Problemleri önlemek için sakin ol.

Hata yapmaktan korkma, diyemem. Ölümüne korkacaksın hata yapmaktan, ancak cesaretli davranmayı da ihmal etmeyeceksin. En cesurlar, en çok korkanlardır.

Umberto Eco, Genç Bir Romancının İtirafları isimli eserinde, kitap yazmayı ıssız bir adada mahsur kalmışken, denize şişe içinde bir mektup bırakmaya benzetir.

Sevgili 20 yaşım,

Bu koskoca denizde,

Geçmişin uzak bir köşesinde, camdan dışarıya, karanlığa umutla baktığını ve dünyada yaşanan ve yaşanacak olan tüm acılara bir çare aradığını hayal edeceğim. Çünkü üzüntü verirsen, üzüleceksin.

Sen bu uğurda çıkacağın yolculuğu ve sonunda ne olacağını merak ederken, ben sadece o yolda yürüyor olmayı önemsediğin günlerin geleceğini bilerek, sakince tebessüm edeceğim.

Unutma,

Huzuru kendinde bulamazsan, hiçbir yerde bulamazsın.

Sevgili 20 yaşım,

Sana dört sözüm var sana

Sakın unutma:

Bir öğren,

Bir öğret,

Bir oku,

Bir yaz

Biz bu dünyaya çok sert çakıldık Baba. Fakat mıhlara pas vuran suyuzdur da. Gözyaşıyla alınmış bütün mevzilerinden kaçıp caysa da, huydur, biz oralardayız.

Yaralıyız...Yağmur cümle yaralarımızı bağışlar sağaltırsa da.

Suyuz. Kim bilir kaç mevsim, kaç fırtına yolumuzu yanıltır

Bizi bu dünyaya çok sert vurdular.

Oysa mıhlara pastık. Seslere aks, sözlere yankı...Adımlara ayak,

Ayaklara adım. Yürümeye sefer. Sefere menzil. Menzile kısrak.

Etrafıma ördüğüm bir duvarım vardır. Mutlu olsam bile, öyle olduğumu anlatamam veya gösteremem. Gözlerinin içine bakabilirim, ama senin derinliklerine ulaşmam. Beni anlıyor musun? Ben o duvarın gerisindeyim.

O kadar uzağım ki her şeye...

Bende hiç tükenmez bir hayat vardı. Kırlara yayılan ilkbahar gibi, kalbim hiç durmadan hızla çarpardı...Göğsümün içinde ateş var gibi. İçimde binlerce istekler vardı...

Ben şimdi, taşların üzerinde,

Hiçbir şey bilmeden

Sevmeden,

Şiir yazmadan,

Dünyayı görmeden

İnsanın ölümden korkmasını anlamadan daha

Üzümlerden, yıldızlardan, elmalardan, annemden, babamdan uzaklara uzaklara uzaklara bakıyorum.

Güneş yavaşça doğuyor ve batıyor. Soğuklar yaklaşıyor. Karanlık, sıcaklık, koku, her şey sessiz. Kaçıp kurtulamayız. Artık çok geç. Her şey için çok geç.

Sevmesini bilmeyenler, kaderlerine razı olmalıdırlar.

Hiç bir şey yapmadan, aptalca bir düzen içinde yaşarken kimse görmüyordu. Sonra, alışılmışın dışında en küçük bir davranışını görüyorlardı.

İnsan hiç, aşağılanmak yüzünden hasta olabilir mi?

Çok kötüydüm, sormadın. Hastaydım, merak etmedin. Çok istediğim bir şey vardı, başardım. Ama seninle paylaşamadım. Beni gör diye çırpındığım günler oldu, görmek istemedin.

Şimdi gelsen ne olur, gelmesen ne olur?

Susuyorsam, unuttuğumdan değil, sevdiğimden susuyorum. Özlediğimden en çok...

Kandığımdan değil, yandığımdan susuyorum.

Başkası, ateşi suyla öldürür.

Ben ateşle, suyu öldüreceğim.

Nasıl bir his biliyor musun?

Oda geniş, ama sığamıyorsun.

Kapı orada. Ama çıkamıyorsun.

Pencere açık,

Ama nefes alamıyorsun.

Bir yalnızlığı dönüp,

Aynalara baka baka çoğalmaya çalışmak.

Yıpranmış giysiler içinde mağrur,

Her gün bir başka yenilgiden dönmek...

Gönül yorgunluğu ne, biliyor musun? Ölümün, yaşarken hüküm sürmesi insanda.

Eskiden olsa dokuz köyü ateşe vereceğin şeylere, zamanla kibrit bile yakmıyorsun.

Tahammül etmeyi ve şaşırmamayı öğreniyorsun.

Artık hiçbir şeye şaşırmadığını fark ettiğin gün, büyüdüğünü de fark etmiş oluyorsun aslında.

Ben, hayat bir şiir olsun istemez miydim?

Hayat sonsuz ve lekesiz bir sarılma olsun, istemez miydim?

Kimse yaşamadan bilemezdi elbet,

İnsan nereye, neden giderse gitsin, tüm yolculukların insanı çocukluğuna götürdüğünü.

Gittiğim her evden, koşar adım uzaklaşmak ve kalacak hiçbir yerim olmadığı için, içimi sevmek ne demektir biliyorum.

Artık sarılacak kimse kalmadığında kendime sarılmanın ne demek olduğunu biliyorum.

İnsan kendisini hangi açıyla omuzlarından öper, biliyorum artık.

Balkona astığım umutların, güneşte solduğunu, kuruduğunu değil bak, solduğunu kimse görmedi hiç. Yine de sevdim gülümsemeyi, sokak köpeklerine bakarak.

Sen benim kim olduğumu biliyor musun? Bilmiyorsun elbette. Bilsen severdin.

Tanısan, azalırdı sevgin. Öyle olur. Tanıyınca azalmayanını görmedim. Ama yine de yeterdi bana, beni tanıdığında kalacak olan.

Ben bir insanım

Nasıl saat günün bir parçasıysa,

Ben de bütünün bir parçasıyım

Saat gelir ve geçer

Ben de gelir,

Geçerim

Gelip geçmenin biçimi önemli değil

İster ısıtmadan

İster suda boğulmadan

Hepsi aynı...

Ben tek başıma da çok­luğum

Ben tek başıma da kalabalık

Ve kendime dos­tum

İnsanım

Yanlış yollarda yürüyebilir,

Yanlış insanlara güvenebilir,

Yanlış kararlar verebilirim

Yine de kendim olmaktan vazgeçmedim

Kendimi olduğum gibi kabullenmekten ve iyileştirme çabamdan vazgeçmedim

Yanlış yaptığım her şeye sahip çıkıyorum,

Çünkü yanlış bir insan değilim.

Bazen her şeyi boş vermem gerekir. Devirmek gerekir bazen.

Çünkü

Kimse yıllarını yerine koyamayacak,

Kimse sana yıllarını geri vermeyecek

Ömür başladığı yoldan gidecek

Ne kendi rotasını değiştirecek ne de dümeni tümüyle eline alacak

Gürültü yapmayacak,

Hızına dair seni uyarmayacak,

Sessizce kayıp gidecek...

Ne bir kralın buyruğuyla,

Ne de halkın beğenisiyle geciktirilecek

Başkalarından bizim gibi davranmasını bekleyerek, aslında kendimize gecikiyoruz

Kendi ellerinden tutmadıkça, düşüşünü engelleyemezsin

Kendi ellerinden tutmadıkça, kimseye çare değilsin

Karanlık günler olacak

Düşeceksin de

Yaralar da açılacak

O zamanlarda şunu unutma:

Tünel bitecek,

Kalkacaksın da.

Kabuk da bağlayacaksın

Bedeninde, sahip olduğun bilgelikten daha fazla akıl vardır

İnsan aslında şimdiki halinden daha fazlasıdır ama bunu fark etmesi zaman alır.

''Unutulmaz'' denilen her şey unutulur

''Kabullenilmez'' denilen her şey kabullenilir

''Daha kötüsü yok'' denilen her şeyin daha kötüsü vardır

Kötü denilen,

Karanlığı temsil eden Lucifer, aslında ''ışığı getiren, onu taşıyan'' anlamına gelir.

Peki kötü olan,

Karanlık olan şeytan, bize ışığı getirebilir mi?

Kim bilir, belki de bize ışığı getirmek için, önce karanlığı var etmek zorunda kalan bir

şeytandır

Asıl mesele, yapabilecek kudrete sahip olsan bile,

Yapmama kudretini ve gücünü gösterebilmektedir

Mücadele eden herkes düşmanın,

Sana yardım eden herkes dostun değildir

Tanrı sana bir şey söylemek istediğinde, bir insana bunu söyletecektir

Hep gülemezsin

İşler hep yolunda gitmez

Hep mutlu olmak mümkün değildir

''Hep kazanmak'' diye bir şey olmaz

Hep ''doğru'' yapamazsın

Ama ''hep'' acı çekemezsin de

İşler hep kötüye gitmez

Hep mutsuz olmaz,

Hep kaybetmez,

Hep yanlış da yapmazsın

İşte bunlar hep yaşamak

Yöntem Üzerine Konuşma- Descartes/ Kaderini Sev, Çünkü Aslında Hayatın Bu- Taner Şanlıoğlu/ İyileşmek- Caner Yaman

Sen,

Sen olalı böyle gün

Böyle el

Böyle alkış görmedim

Tam soruyordum:

''Madem ölecektin,

Niçin bu kadar güzeldin?''

Seni böyle sevmenin saatindeyim

Sabaha karşıyım

Gece yanlısıyım

Dünyanın en kalabalık yalnızıyım

Mısralarımı çare bilenler bilsinler

Ayan beyan

Bir insan kadar acılıyım

Sen sen olalı, güzel günler yaşamadın

Bensiz Kasımlar geçti üstünden

Hiçbir sevdayı ıslatmayan yağmurlarla,

Gözlerinden tam olarak nereye gidilir bilmem

Sen güzel olmadan önce,

Güzel böyle değildi güzel

Sen deniz olalı, böyle görünmeye başladı mavi

Gülme üstüme

Kaçacak yerim yok

Gelme yareme

Yarın

Veya başka seyir,

Tarih,

Tevellüt,

İklim,

Cetvel yok

Sebebim sensin

Bu mürekkepbalığı

Bu kalem

Bu yokluğun...

Bir uykunun en güzel yanı seninle uyanmaktır

Senden uzak bir uykuyla

Kandıramıyorum hiç bir geceyi

Yineleniyorum:

Yeniliyorum

Galip sandığım yerlerimden

Yenileniyorum

Yenileniyor aramızdaki duvar

Yeniliyorum galip gelen yerlerine

Önsözlerini ezberliyorum okumadığım kitapların

Kahramanlar adam gibi ölsün istiyorum

Son sözü intiharla yazılan romanlarda,

Herkes için mutsuz sonlarım var

Bütün iç savaşlarda rehin alındı bu yürek

Kandıramazsın

Gülüşünde bir mana var

Saklayamazsın

Sarılışında ne düşler,

Ne düşükler

Sakınamazsın

Keşke gelsen

-De sustursan bu kafayı,

Her neredeysen

-De orası da gelse,

Keşke gelsen

Her neredeysen.

Sanki burası herkesin unuttuğu bir yerdi. Ve kar, sessizce dünyanın sonuna yağıyordu.

Oturdum ve ağladım!

Efsaneye göre, bu ırmağın sularına düşen her şey,

Yapraklar,

Böcekler,

Kuş tüyleri,

Bunların hepsi ırmağın yatağında taşa dönüşürmüş.

Bir gün, güz mevsiminde, yüksek bir dağda dünyaya baktım.

Eski kayaların adını sordum, yaşamışız dediler.

Canım istedi, yoruldum.

Ne zaman kırlara gitsem, neden olduğunu anlamadan hayal kırıklığıyla dönerdim.

Ne zaman gri gökyüzüne baksam, kalbim sıkışırdı.

Ne zaman duysam kuş cıvıltılarını, baharın sesini nedendir bilmediğim bir acıya tutulurdum.

İnce düşünceli olmamanın insanı boş biri yaptığı ve bu boşluğun da kaygısızlaştırdığı söylenir.

Fakat çok fazla hissedip, çok az şey bilen hassas biri, güneşin altında yaşayan en talihli canlıdır. İki ayrı güç tarafından parçalanmıştır. İlk güç, onu yukarılara taşıyıp, bir rüya bulutunun içinden, ona var olmanın güzelliğini gösterirken, diğeri toz toprakla doldurarak korku ve karanlıkla hakkından gelir.

On yıl önce olsaydı, belki biraz daha düşünürdüm. Belirsiz tehlikelerden korkmazdım.

On yıl önce olsaydı, kımıldardım yerimden belki.

Ama bu bana şunu öğretti:

Her şeyin beklediğin gibi gelmesini bekleme;

Bir kişi gelmeyecek.

Sen alışmayasın diye,

Korkmayasın diye.

Düşünesin diye.

Kendine yetmen için.

Herkesin kendinden kaçacağı yerlerde,

Sen kaçmayasın diye.

Gelenler hiç gitmeyecekmiş gibi...

Doğumlarda, ölümlerde

Duyasın diye.

Bildiğini bildirmek için,

Bilmeme'yi öğrenmelisin.

Tam kalasın diye.

Hepsinin gelmesini bekleme,

Sen var olasın diye.

Bir kişi gelmeyecek,

Sen, bir olasın diye.

Bir hayat,

Bazen kalbimizi buz gibi yapar. Ruhumuzu ağırlaştırır.

Senin elin soğukken, benimki ateş gibi…

Herkes kendi ışığıyla ışıldar.

Hiçbir alev öbürüne benzemez.

Büyük alevler vardır, küçük alevler, her renkten alev.

Kimi insanların alevi öyle durağandır ki, rüzgarda bile dalgalanmaz.

Kimi insanlarınsa, havayı kıvılcıma boğan çılgın alevleri vardır.

Güneş sanıyor ki, bir tek o yanıyor

Ay sanıyor ki, bir tek o tutuluyor

Ateş sanıyor ki, bir tek o yanıyor

Hayat dediğimiz şey, bitmez biliyorsunuz değil mi?

Hep yeniden okumaya başladığımız bir kitap gibi ya da hep baştan çalmaya başlayan bir şarkı gibi...

Belki en sevdiğin kitap, henüz okumadığındır.

Belki en sevdiğin çiçek leylak değildir, hiç koklamadığındır.

Belki de yanında olmasını istediğin, hayatından geçip gitmiş birisi değildir.

Henüz karşılaşmadığındır.

Zamanın götürdüklerinden haberdarsın, getireceklerinden değil.

O yüzden, zamana zaman tanımak gerek.

Söylemeye geldiğim şarkı bugüne kadar söylenmedi

Söylenmedi- Çıplak kaldı mı ruh

Asıl fotoğraflar çekilemedi ki

Doğru sözler henüz söylenmedi

Yağmur olsan,

Binlerce damla arasında bulur, tutardım seni

Çünkü korkarım...Toprak aldığını vermiyor geri

Bir sözü olmalı insanın son anında haykıracak hayata

Bir yanardağın ağzında, soluğunu tutmuş bekliyor bile olsa...

Ben tembelleştikçe, dünya hızlanıyor yörünge­sinde

Kendimi bu karanlıktan sevgiyle çıkarıyorum

Seni her dakika,

Her saniye özlüyorum.

Senden ayrılmanın benim için ne derece korkunç,

Hatta olanaksız olduğunu biliyorum.

Tıpkı artık beni sevmediğini bildiğim gibi.

Çaresizlik nedir bilir misin?

Aklına geldiğinde,

Yüzünde burukta olsa, bir gülümseme oluşturacak hiçbir anının olmamasıdır.

Hatırladığında, güzel günlerdi diyebileceğin hiçbir zaman diliminin bulunmamasıdır.

Her gece yatağa yattığında, sonu mutsuz bitse bile,

Güzel hatırlayabileceğin anılar olsun diye, Allah'a dua etmektir.

Benim gözümde çaresizlik budur işte...

Tebessüm edebileceğin küçük bir anı için, seni nefessiz bırakacak hıçkırıklara boyun eğersin.

Benim sorunum bu.

Çok düşünüyorum,

Ve çok derinden hissediyorum.

Ve bu çok tehlikeli bir kombinasyon.

Ben hiçbir şeyi umursamadan,

Hayatı öylece yaşayan insanlardan biriydim.

İstemeyi durdurmak gerek belki de

Hatta bazen sevmeyi bile...

Çabam sevilmek için değil,

Sevdiğim içindi, diye yazmıştı biri.

Kalbimin bir köşesinde durur bu söz.

Gitme

Seninle güzelleşiyorum ben

Kaybettiğim kimliğimi buluyorum kokunda

Baharlar buluyorum

Sebepler buluyorum

Yarınlar buluyorum

Siyah beyaz tuşlarında piyanomun

Seni çalıyorum şimdi

Çaldıkça çoğalıyorsun odada

Sen arttıkça, ben kayboluyorum

Seni doğuruyorum geceye

Sesini duyuyorum rüyalarımda

Rüzgar sen gibi dokunuyor bana

Ben doğuyorum

Yüreğim konsa omuzlarına,

Beslesem seni baharımdan biraz?

Güneşimden biraz?

Taşısam yükleyip kanatlarına,

Bir umudu birlikte beslesek?

Versek onu geceye,

Ve aya saklasak?

Sabahı beklesek?

Sonra yeni doğan güneşle desek...Merhaba...

Her ne hal ise,

Seni düşünmek iyi geliyor bana

Ama sen,

Duymak istediklerimi söylemiyorsun hiç

Dokunmuyorsun bana

Kurtarılmaya ihtiyacı olan tek kişi benim

Işığı hiç görmediğinden,

Hangimizin karanlıkta yaşadığını bilmek zor oluyor

Senin gibi bir şimşek çakıyor

Tam kalbime düşüyor yıldırımı

Ben gidiyorum

Ey benim gülen yüzüm,

Sevgilim

Senin güzelliğin, dünyaya dedikodudur

Bu ne güzellik,

Bu ne yüz,

Bu ne güldür?

Acaba saçın amberi görüp mis kokulu mu olmuş?

Bu ne saç,

Bu ne kahkül,

Bu ne zülüftür?

Yüzünün aydınlığını görüp de yansam,

Yıkılsam ayıp mıdır?

Aydınlık görünce yakar kanatlarını kelebekler

Seni cân ile sevmek eğer günah ise bana

Baştan ayağa günah ile yüzü kara benim

Aklım, saçının kokusuyla doludur..

Bu ne güzel koku,

Bu ne ıtır,

Bu ne hoştur..

Gözyaşı dalgaların taşıp başımdan aştı

Bu ne deniz,

Bu ne ırmak,

Bu ne nehirdir

Muhibbi ansızın divane oldu

Bu ne dert,

Bu ne aşk,

Bu ne huydur

Öyle nam sahibi ki, sabah rüzgarı gibi merhamet artırıp saçar

Öyle selam ki, gönül kapan şeker dudaklıların kavuşması gibi,

Öyle dualar ki, aşıkların avazı gibi yanık,

Öyle övgüler ki, arzuların ve kalbin meyillerinin sözleri gibi ateşi şulelendirir.

Eğer denizler mürekkep,

Ağaçlar kalem olsa dahi bu ayrılığın açıklamasını yazabilirler mi?

Ey benim gülen yüzüm, ey benim hayalim, hakikatim, içine sevgiliden başka hiçbir şey olmayan şu gönlüme yemin ederim ki, senin sevmediklerini ben de sevmem.

Canımı sana feda edemezsem eğer, o can dertsiz kalmasın. Gamdan kurtulmasın. Başından bela eksik olmasın.

Gözlerim senin için ağlamıyorsa eğer, kararsın, hiçbir şey göremez olsun.

Senden başkasına ümit bağışlarsam, umudu gerçekleşmesin. Olmasın. Ve ben hayal kırıklığından kurtulmayayım.

Senin için yaşamıyorsam eğer, varlığım sana ait değilse, ben o varlığı istemiyorum. Yıkılsın gitsin.

Gönlümde düşmanlara ait, düşmanlara karşı hiçbir dilek bulunmasın. Çünkü benim gönlümde senin rızanı kazanmaktan başka dilek yoktur.

Sensiz bir canı, bir an dahi kaza edemem.

Lakin ne çare ki, başa gelen senin dertlerinden başka bir şey değildir.

Şu dünyada hangi güzel,

Hangi güzellik vardır ki, senin güzelliğinden onda bir kırıntı bulunmasın.

Senin ışığının vuruşundan ibaret olmasın.

Hangi padişah hangi emir vardır ki, senin dilencin, senin yoksulun olmasın...

Karşında ben pervaneyim,

Sen parlayan mumsun bana.

Mumun hayatı ateşle değil mi? Ateş ile mutludur o.

Aşkınla ben divaneyim, sen can afetisin bana.

Zulüm ve eziyet,

Zorlama ve haksızlık,

Sevgi ve vefa,

Cömertlik ve eli açıklık...Ne istersen yap.

Ben fermanının kuluyum,

Sen şah ve sultansın bana.

Geceye nur bahşeden güneş cemalindir senin,

Ruhuma hançer çeken her dem kaşın hilalindir senin.

Ben inleyen bülbülünüm, sabaha dek ağlayanın.

Derdime vakıf değil canan.

Benüm bu derdİmi derde giriftâr olmayan bilmez

Derûn âteş-i ışka yanup nâr olmayan bilmez

Beni handan bilir.

Hakkı vardır şad olanlar.

Herkesi şadan bilir.

Cânına cân olan, bilmez cânın kıymetini

Cânân da bilmez cânına cân olanın kıymetini...

Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil. Çektiğim alamı bir ben birde Allah’ım bilir.

Sana öyle hayranım ki, sen bile hayransın bana.

Ayrılık içinde ölü bulmuşken,

İltifat ettin sen bana.

Buldum dudağından ben hayat, sen ölümsüzlük suyusun bana.

Gönlüm saçlarına bağlıdır,

Can verme gam-ı aşka ki, aşk âfet-i cândır;

Aşk âfet-i cân olduğu meşhûr-ı cihandır

Öyle bed-hâlem ki, ahvâlim görende şâd olur

Her kimin devr cevrinden dil-i nâ-şâdı var

(Halim öyle kötü ki, devrin zulmünden dolayı kimin gönlü kederliyse,

Benim halimi görünce neşelenir. (kendi haline şükreder)

Ahım gökyüzüne ulaşmıştır.

Ey canım Muhibbî hastadır,

Sen derde dermansın

Yıldız hücreler yarattım ölmeden önce
El yazısı ile sattığım dükkânlar
Yok ettiğim kitaplar, köklü şiirler bıraktım
Onların küllerini sordum yaratıcı bedenime
Kravatımı ters bağladım, bundan kime ne!

Beni yıkadınız, sonra örttünüz, gerisi bilmem ne!

Direksiyon mu? O benim işte:
Dünyamı döndüren, kil içeriği bir toprak üzerinde
İyi ki örttünüz; küçüldüm, yaşarken görmedim

Mercan kayalıklarda yüzdüm
O insan yavrusu yüzgeçlerle
Kanat çırptım, uçtum, aştım
Bir kuştum, bir büyük balık
Benden iyisi mi vardı bulut üstünde?
Dalga sırtında, yürüyüşlerde ve izinlerde
Görmediniz, ömür biçtiniz
Sonra üstüme basmak için toprak örttünüz
Hepsi bu işte!

Sormayacaklar şimdi de: Nereye gittin, neydin?
Tehlike bağımlısı...
Kağıt geri dönüyor yaz artık
İstenmeyen sayfaları, kalan dürtüleri yaz artık
Ben sendim, bu ölü kim?
Doğrusu yaşamak isterdik hep birlikte...