Solid Joys Devotionals (Tagalog)

“Pinagpala ang mga nilalait at inuusig ng mga tao, at pinaparatangan ng lahat ng uri ng kasamaan [na pawang kasinungalingan] nang dahil sa akin.” (Mateo 5:11, MBBTAG)

“Ngunit magalak kayo, hindi dahil sa napapasunod ninyo ang masasamang espiritu, kundi dahil nakatala sa langit ang inyong mga pangalan.” (Lucas 10:20, MBBTAG)

Inihayag ni Jesus ang isang lihim na nagpoprotekta sa ating kaligayahan mula sa panganib ng pagdurusa at pagbabanta ng  tagumpay. Ito ang sekreto: Dakila ang iyong gantimpala sa langit. At ang kabuuan ng gantimpalang iyon ay ang pag-enjoy sa kabuuan ng kaluwalhatian ni Jesu-Cristo (Juan 17:24).

Pinoprotektahan ni Jesus ang ating kaligayahan mula sa pagdurusa kapag sinasabi Niya,

“Pinagpala ang mga nilalait at inuusig ng mga tao, at pinaparatangan ng lahat ng uri ng kasamaan [na pawang kasinungalingan] nang dahil sa akin. Magsaya kayo at magalak sapagkat malaki ang inyong gantimpala sa langit.” (Mateo 5:11–12)

Nililigtas ng ating dakilang gantimpala sa langit ang ating kagalakan mula sa panganib ng pang-uusig at panlalait.

Pinoprotektahan din Niya ang ating kagalakan mula sa tagumpay kapag sinasabi Niya,

“Ngunit magalak kayo, hindi dahil sa napapasunod ninyo ang masasamang espiritu, kundi dahil nakatala sa langit ang inyong mga pangalan.” (Lucas 10:20)

Tinukso ang mga alagad na ilagay ang kanilang kagalakan sa tagumpay ng ministeryo. “Kahit po ang mga demonyo ay napapasunod namin dahil sa kapangyarihan ng inyong pangalan.” (Lucas 10:17). Ngunit puputulin nito ang kanilang kagalakan mula sa tanging tiyak na anchor nito.

Kaya pinoprotektahan ni Jesus ang kanilang kagalakan mula sa banta ng tagumpay sa pamamagitan ng pangangako ng mas dakilang gantimpala sa langit. Magsaya rito: na ang inyong mga pangalan ay nakasulat sa langit. Ang inyong mana ay walang hanggan, walang hanggan, tiyak.

Ligtas ang ating kagalakan. Hindi kayang sirain ng pagdurusa o  tagumpay ang anchor nito. Malaki ang inyong gantimpala sa langit. Ang pangalan ninyo ay nakasulat doon. Ito ay tiyak.

Iniangkla ni Jesus ang kaligayahan ng mga nagdurusang santo sa gantimpala ng langit. At iniangkla Niya ang kaligayahan ng matatagumpay na santo sa ganito ring paraan.

Sa gayon, pinalaya Niya tayo mula sa naghaharing kalupitan ng makamundong sakit at kasiyahan — makamundong pagdurusa at makamundong tagumpay.

Devotional excerpted from “The Secret of Invincible Joy”

This article was translated by Joshene Bersales and was originally written by John Piper of Desiring God. To read the original version, click https://www.desiringgod.org/articles/the-anchor-of-joy

Joshene Bersales considers Joshua her Bible hero, and strives to have faith that can make the sun stand still. She graduated with an AB Literature (English) degree from Ateneo de Manila University. She is a writer, editor, and translator. Joshene loves theater, traveling, and collecting children’s books. You can find her on IG: @joshenebersales

John Piper (@JohnPiper) is founder and teacher of desiringGod.org and chancellor of Bethlehem College & Seminary. For 33 years, he served as pastor of Bethlehem Baptist Church, Minneapolis, Minnesota. He is author of more than 50 books, including Desiring God: Meditations of a Christian Hedonist and most recently Providence.

Isip-isipin ninyo kung gaano ang tiniis niyang pag-uusig sa kamay ng mga makasalanan, upang hindi kayo manlupaypay o panghinaan ng loob. (Mga Hebreo 12:3, MBBTAG)

Isa sa pinakapambihirang kakayahan ng isip ng tao ay ang kakayahang pagtuunan ang isang bagay na pinipili nito. Puwede tayong tumigil sandali at sabihin sa ating isip, “Pag-isipan ito, hindi iyan.” Kaya nating ituon ang ating pansin sa isang ideya o larawan o problema o pag-asa.

Kamangha-manghang kapangyarihan ito. Duda ako kung may ganito ang mga hayop. Marahil ay hindi sila nagmumuni-muni tungkol sa kanilang sarili, kundi pinamamahalaan ng impulse at instinct.

Hindi mo ba pinapansin ang matinding sandatang ito na kasama ng ibang sandata sa iyong pakikidigma laban sa kasalanan? Paulit-ulit tayong tinatawag ng Biblia na gamitin ang pambihirang regalong ito. Kunin natin ang regalong ito mula sa istante, pagpagin, at gamitin.

Halimbawa, sinabi ni Paul sa Roma 8:5–6, “Ang mga namumuhay ayon sa hilig ng laman ay inilalagay ang isipan sa mga bagay na ukol sa laman, ngunit ang mga namumuhay ayon sa Espiritu ay inilalagay ang isipan sa mga bagay na espirituwal. Sapagkat ang isipang nakatutok sa laman ay kamatayan, ngunit ang isipang nakapaloob sa Espiritu ay buhay at kapayapaan” (sariling salin).

Nakamamangha nito. Ang nilalagay mo sa iyong isipan ang tumutukoy kung ang isyu ba’y buhay o kamatayan.

Marami sa atin ang naging masyadong pabaya sa paghahangad na magbago at maging buo at mapayapa. Sa tingin ko, sa ating therapeutic age, nahulog na tayo sa passive mindset na “pag-usapan ang ating mga problema” o “harapin ang ating mga isyu” o “tuklasin ang ugat ng ating basag-basag na pinagmulan."

Ngunit may nakikita akong mas agresibo at di-pabayang paraan para magbago sa Bagong Tipan. Ito’y ang pagtatakda ng isipan. “Ang mga bagay na panlangit ang isaisip ninyo, hindi ang mga bagay na panlupa” (Colosas 3:2).

Malaki ang epekto ng ating mga iniisip sa ating mga emosyon  — kung ano ang pinapatira natin sa ating isipan. Halimbawa, sinabi sa atin ni Jesus na pagtagumpayan ang anxiety gamit ang ating mga isinasaalang-alang: “Tingnan ninyo ang mga uwak . . . Tingnan ninyo ang mga bulaklak sa parang” (Lucas 12:24, 27).

Ang isipan ang bintana ng puso. Kung hahayaan nating palaging manahan sa dilim ang ating isipan, magdidilim din ang ating puso. Pero kung bubuksan natin ang bintana ng ating isipan sa liwanag, madarama ng ating puso ang liwanag.

Higit sa lahat, ang matinding kakayahan ng ating isipan na mag-focus at mag-isip ay para isipin si Jesus (Mga Hebreo 12:3). Kaya, gawin natin ito: “Isip-isipin ninyo kung gaano ang tiniis niyang pag-uusig sa kamay ng mga makasalanan, upang hindi kayo manlupaypay o panghinaan ng loob.”

Daranas muna tayo ng maraming kapighatian upang makapasok sa kaharian ng Diyos. (Mga Gawa 14:22, MBBTAG)

Hindi lamang pagod dahil sa pang-araw-araw na stress nagmumula ang pangangailangan para sa inner strength. Mula rin ito sa pagdurusa at paghihirap na dumarating paminsan-minsan. At dumarating nga ang mga ito.

Hindi maiiwasang maidagdag ang pagdurusa sa panghihina ng puso sa daan papuntang langit. Pagdating nito, maaaring mag-alinlangan ang puso at puwedeng magmukhang napakahirap lakaran ng makitid na daan ng buhay. Mahirap na ngang magkaroon ng makitid na kalye at matarik na bundok na sinusubok ang lakas ng isang lumang kotse. Ngunit ano ang gagawin natin kapag nasira ito?

Tatlong beses iniyak ni Paul ang tanong na ito dahil sa ilang paghihirap sa kanyang buhay. Humingi siya ng ginhawa mula sa kanyang tinik sa laman. Ngunit ang biyaya ng Diyos ay hindi dumating sa anyong hiniling ni Paul. Dumating ito sa ibang anyo. Sumagot si Cristo, “Sapat na sa iyo ang aking biyaya, dahil ang kapangyarihan koʼy nakikita sa iyong kahinaan” (2 Corinto 12:9, ASND).

Makikita natin dito ang biyayang ibinigay sa anyo ng sustaining power ni Cristo sa di-inaasahang paghihirap — masasabi nating ito’y isang biyayang ibinigay sa loob ng isang biyayang itinanggi. At tumugon si Paul nang may pananampalataya sa kasapatan ng future grace na ito: “Kaya buong galak kong ipinagmamalaki ang aking mga kahinaan, nang sa ganoon ay lagi kong maranasan ang kapangyarihan ni Cristo” (2 Corinto 12:9, ASND).

Madalas tayong pagpalain ng Diyos ng “biyayang ibinigay” sa loob ng “biyayang itinanggi.”

Halimbawa, isang napakainit na araw ng Hulyo, tumigil ang water pump ng aming kotse. Dalawampung milya mula sa anumang bayan ang layo namin nang kami’y ma-stranded sa interstate sa Tennessee.

Ipinagdasal ko nang umagang iyon na tumakbo nang maayos ang kotse namin at ligtas kaming makarating sa aming destinasyon. Ngayon ay namatay ito. Itinanggi ang biyaya ng walang problemang paglalakbay. Walang tumitigil habang nakapaligid kami sa kotse namin. Pagkatapos ay sinabi ng anak kong si Abraham (mga labing-isang taong gulang siya noon), “Tay, dapat manalangin tayo.” Kaya yumuko kami sa likuran ng kotse at humingi sa Diyos ng future grace — isang tulong sa oras ng pangangailangan. Nang matapos kaming manalangin, may isang pickup trak na huminto.

Ang drayber ay isang mekanikong nagtatrabaho nang mga dalawampu't dalawang milya ang layo mula sa aming puwesto. Sinabi niyang handa siyang kumuha ng mga piyesa at bumalik upang ayusin ang aming kotse. Sumakay ako sa trak kasama niya papunta sa bayan at naibahagi ko sa kanya ang ebanghelyo. Mga limang oras kaming bumiyahe.

Ang kamangha-mangha tungkol sa sagot sa aming panalanging iyon ay nasa loob siya ng isang panalanging tinanggihan. Humingi kami ng walang problemang biyahe. Binigyan kami ng Diyos ng problema. Ngunit sa gitna ng itinangging biyayang ito, nabigyan kami ng ibang biyaya. At natututo akong magtiwala sa karunungan ng Diyos, sa Kanyang pagbibigay ng biyaya na pinakamabuti para sa akin at sa mga di-mananampalatayang mekaniko at sa sumusubaybay na pananampalataya ng labing-isang taong gulang na mga binatilyo.

Hindi tayo dapat magulat na binibigyan tayo ng Diyos ng kahanga-hangang biyaya, sa gitna ng pagdurusang hiniling nating huwag Niyang pahintulutang mangyari. Alam Niya kung paano parti-partihin ang Kanyang biyaya para sa ating ikabubuti at sa Kanyang ikaluluwalhati.

Kaya nga, kung kayo’y kumakain o umiinom, o anuman ang ginagawa ninyo, gawin ninyo ang lahat sa ikararangal ng Diyos. . . . At anuman ang inyong gagawin o sasabihin, gawin ninyong lahat sa pangalan ng Panginoong Jesus at sa pamamagitan niya’y magpasalamat kayo sa Diyos Ama. (1 Corinto 10:31; Colosas 3:17)

Sa pagbangon mo sa umaga at pagharap sa bagong araw, ano ang sinasabi mo sa iyong sarili tungkol sa mga inaasam mo para sa araw na iyon? Kung titingnan mo ito mula sa simula hanggang sa pagtatapos nito (ng araw), ano ang gusto mong mangyari dahil sa buhay mo (nabuhay ka)?

Kung sasabihin mong, “Ni hindi ko iniisip iyan. Tumatayo lang ako at ginagawa ang kailangan kong gawin,” tinatanggal mo ang iyong sarili mula sa isang basic na pinagkukunan ng biyaya at pinagmumulan ng patnubay at lakas at fruitfulness (pagiging mabunga) at kagalakan. Napakalinaw sa Biblia, kabilang na sa mga tekstong ito, na nais ng Diyos na malay (may kamalayan) tayong maghangad ng mahalagang bagay sa ating mga araw.

Ito ang inihayag na will (kalooban) ng Diyos para sa iyo: Kapag bumangon ka sa umaga, hindi ka dapat palutang-lutang lang (sa buong araw na walang layunin), na hahayaang kung ano-anong mga bagay lang ang magdidikta ng iyong mga gagawin. Sa halip, dapat kang maghangad ng isang bagay — mag-focus sa isang partikular na layunin. Tinutukoy ko ang mga bata rito, at mga teenager, at matatanda — single, may-asawa, balo, ina, at lahat ng trabaho at propesyon.

Ang kawalan ng layunin ay tulad ng kawalan ng buhay. Maaaring mas gumagalaw ang mga patay na dahon sa bakuran kaysa anumang bagay — higit pa sa aso, higit pa sa mga bata. Kapag umihip ang hangin parito, pupunta sila rito. Kapag umihip ang hangin paroon, doon sila pupunta. Sila’y sumisirko, tumatalbog, tumatalon-talon, dumidikit sa bakod, pero wala silang layunin. Puno sila ng paggalaw at walang buhay.

Hindi nilikha ng Diyos ang mga tao sa Kanyang larawan upang maging aimless walang layunin, gaya ng mga patay na dahon na tinatangay sa bakuran ng buhay. Nilikha Niya tayo upang magkaroon ng hangarin — magkaroon ng focus at layunin sa lahat ng ating mga araw. Ano ang layunin mo ngayon? Ano ang layunin mo para sa bagong taon? Isang magandang lugar para magsimula ay ang 1 Corinto 10:31, “Kaya nga, kung kayo’y kumakain o umiinom, o anuman ang ginagawa ninyo, gawin ninyo ang lahat sa ikararangal ng Diyos.”

Marami pang mga himalang ginawa si Jesus na nasaksihan ng mga alagad na hindi nakasulat sa aklat na ito. Ngunit ang mga nakasulat dito ay isinulat upang kayo’y sumampalataya na si Jesus ang Cristo, ang Anak ng Diyos, at sa pagsampalatayang iyon ay magkaroon kayo ng buhay sa pamamagitan niya.

Juan 20:30–31

Ito ang talagang pinaniniwalaan ko: Ang mga kasamahan natin na lumaki sa simbahan at kayang bigkasin ang mga doktrina ng ating pananampalataya habang tulog pero naghihikab naman sa Apostles’ Creed — kailangan may gawin sa atin upang muling maramdaman ang pagkamangha, ang takot, ang surpresa, ang paghanga sa Anak ng Diyos, nagmula sa Ama noong una pa lang, sinasalamin ang kaluwalhatian ng Diyos, mismong imahe Niya, at kung saan ang lahat ay nilikha Niya, sinusuportahan ang sansinukob gamit ang salita ng Kanyang kapangyarihan.

Puwede mong basahin ang lahat ng naisulat na fairy tale, lahat ng nakapananabik na nobela, kuwentong katatakutan, at wala kang makikitang mas nakakagulat, kakaiba, at mahiwaga tulad ng kuwento ng pagkakatawang-tao ng Anak ng Diyos.

Bakit parang patay tayo sa ganito! Bakit kami manhid at patay malisya sa Iyong kaluwalhatian at kuwento, O Diyos! Ilang ulit kong kinailangang magsisi at sabihing, “Diyos, patawarin Ninyo ako dahil mas napupukaw ng mga kuwento ng tao ang aking damdamin, ang aking pagkamangha at paghanga at ligaya, higit sa iyong totoong kuwento.”

Marahil ay maaaring gawin ito ng malalaking movie thrillers ng ating panahon para sa atin: Kaya nilang gawin tayong mapagkumbaba at dalhin tayo sa pagsisisi, sa pagpapakita na kaya talaga nating makaramdam ng pagkamangha na bihira nating maramdaman kapag pinagbubulay-bulayan natin ang eternal na Diyos at ang cosmic na kaluwalhatian ni Cristo at isang tunay at buhay na ugnayan sa kanila kay Jesus ng Nazareth.

Nang sinabi ni Jesus, “Ito ang dahilan kung bakit ako ipinanganak at naparito sa sanlibutan” (Juan 18:37), ang sinabi Niya’y kakaiba at kamangha-mangha at kakila-kilabot, tulad ng anumang sanaysay sa science fiction na iyong nabasa.

O, ako’y nananalangin na mag-alab ang Espiritu ng Diyos sa iyo at sa akin, na ang Banal na Espiritu ay pumasok sa aking mga karanasan sa kamangha-manghang paraan, upang gisingin ako sa di-mawaring realidad ng Diyos.

Balang-araw, mapupuno ng kidlat ang langit mula sa pagsikat ng araw hanggang sa paglubog nito, at magpapakita sa mga ulap ang Anak ng Tao kasama ang Kanyang malalakas na anghel. At malinaw natin Siyang makikita. At sa takot man o excitement, tayo’y manginginig at mamamangha kung paano tayo namuhay nang pagkatagal-tagal kasama ang maamong Cristo.

Ang mga ito’y naisulat — ang buong Biblia’y naisulat — upang tayo’y maniwala, upang tayo’y magulat at magising sa hiwaga, na si Jesu-Cristo ang Anak ng Diyos na dumating sa daigdig.

“Kung ganoon, isa ka ngang hari?” sabi ni Pilato.

Sumagot si Jesus, “Ikaw na ang nagsasabing ako’y hari. Ito ang dahilan kung bakit ako ipinanganak at naparito sa sanlibutan, upang magpatotoo tungkol sa katotohanan. Nakikinig sa aking tinig ang sinumang nasa katotohanan.”

Juan 18:37

Ang Juan 18:37 ay isang magandang talatang pampasko kahit na ito’y nagmula sa pinakadulo ng buhay ni Jesus sa daigdig, hindi sa simula nito.

Pansinin na sinabi ni Jesus na hindi lamang Siya ipinanganak, kundi “naparito sa sanlibutan.” Unique ang Kanyang kapanganakan dahil hindi Siya nagmula rito. Naroon na Siya bago pa Siya ipinanganak sa sabsaban. Ang pagkatao, ang katauhan, ang personalidad ni Jesus ng Nazareth ay naroon na bago pa ipinanganak ang taong Jesus ng Nazareth.

Ang teolohikal na salita upang ilarawan ang misteryong ito ay hindi paglikha (creation) kundi pagkakatawang-tao (incarnation). Ang Kanyang kapanganakan ay hindi pagkakaroon ng bagong tao, kundi pagdating sa daigdig ng isang walang-hanggang tao. Sabi sa Micah 5:2 (ABTAG2001), pitong daang taon bago ipanganak si Jesus:

Ngunit ikaw, Bethlehem sa Efrata,

na maliit upang mapabilang sa mga angkan ng Juda,

mula sa iyo ay lalabas para sa akin

ang isa na magiging pinuno sa Israel;

na ang pinagmulan ay mula nang una,

mula nang walang hanggan.

Ang misteryo ng kapanganakan ni Jesus ay hindi lamang na Siya’y ipinanganak ng isang birhen. Ang himalang ito ay nilayon ng Diyos na maging saksi sa isang mas malaking himala, na ang sanggol na ipinanganak nang Pasko ay isang taong naroon na “mula nang una, mula nang walang hanggan.”

Kung gayon, may layunin ang Kanyang kapanganakan. Bago pa Siya ipinanganak, inisip na Niya ang pagpapanganak sa Kanya. Mayroon Siyang plano kasama ang Kanyang Ama. At bahagi ng magandang planong ito ay Kanyang binanggit sa mga huling oras ng Kanyang buhay: “Ito ang dahilan kung bakit ako ipinanganak at naparito sa sanlibutan, upang magpatotoo tungkol sa katotohanan. Nakikinig sa aking tinig ang sinumang nasa katotohanan” (Juan 18:37).

Siya ang walang-hanggang katotohanan. Katotohanan lamang ang Kanyang binibigkas. Ang Kanyang ginawa ay bunga ng pinakamatinding uri ng pag-ibig. At tinitipon Niya sa Kanyang eternal na pamilya ang lahat ng pinanganak sa katotohanan. Ito ang Kanyang plano mula nang walang hanggan.

Kaya’t naparito ang Anak ng Diyos upang wasakin ang mga gawa ng diyablo.

1 Juan 3:8

Ang pagawaan ni Satanas ay naglalabas ng milyon-milyong kasalanan bawat araw. Binabalot niya ang mga ito sa malalaking eroplano at pinapadala sa langit at inilalatag sa harap ng Diyos at siya’y tumatawa nang tumatawa nang tumatawa.

Ang ibang tao ay full-time na nagtatrabaho sa pagawaan ni Satanas. Ang iba’y umalis na rito pero bumabalik pa rin paminsan-minsan.

Sa bawat minuto sa pagawaang ito, nagiging katatawanan ang Diyos sa harapan ni Satanas. Negosyo ni Satanas ang kasalanan dahil galit siya sa liwanag at kagandahan at kadalisayan at kaluwalhatian ng Diyos. Wala nang mas makapagpapasaya sa kanya kaysa sa mga nilikhang di nagtitiwala at di sumusunod sa kanilang Tagapaglikha.

Kung gayon, mabuting balita ang Pasko para sa mga tao at sa Diyos.

“Totoo ang pahayag na ito at dapat paniwalaan ng lahat: Si Cristo Jesus ay dumating sa sanlibutan upang iligtas ang mga makasalanan” (1 Timoteo 1:15). Mabuting balita ito para sa atin.

“Kaya’t naparito ang Anak ng Diyos upang wasakin ang mga gawa ng diyablo” (1 Juan 3:8). Ito’y mabuting balita rin para sa Diyos.

Mabuting balita ang Pasko para sa Diyos dahil dumating si Jesus upang pangunahan ang pagsalakay sa pagawaan ng kasalanan ni Satanas. Sumugod Siya sa loob ng pagawaan, nanawagan ng pagkakaisa ng mga tapat, at nagsimula ng malawakang pag-aalsa.

Ang Pasko ay panawagang mag-alsa sa pagawaan ng kasalanan. Walang negosasyon sa kinauukulan. Walang bargaining. Ang mayroon lang ay iisa at di-mababagong pagtutol sa produkto ng pagawaan. Hindi na tayo magiging bahagi sa paggawa nito.

Layunin ng pagkakaisa sa Pasko na panatilihin sa paliparan ang mga eroplano ni Satanas. Hindi ito gagamit ng puwersa o dahas. Gamit ang walang-tigil na debosyon sa katotohanan, ipapakita nito ang mapanira sa buhay na industriya ng Diyablo.

Hindi susuko ang pagkakaisa sa Pasko hanggang magsara nang tuluyan ang pagawaan.

Kapag nawasak na ang kasalanan, tuluyan nang mapapalaya ang pangalan ng Diyos. Wala nang tatawa rito.

Kung nais mong magbigay ng regalo sa Diyos ngayong Pasko, umalis ka sa pagawaan ng kasalanan at huwag kang lilingon pabalik dito. Pumuwesto ka sa pilahan ng pag-ibig. Sumali sa pagkakaisa ng Pasko hanggang ang banal na ngalan ng Diyos ay mapalaya, at Siya’y matagumpay na tumayo sa gitna ng mga papuri ng mga makatwiran.

Dahil sa ang mga anak na tinutukoy niya ay tao, naging tao rin si Jesus at tulad nila’y may laman at dugo. Ginawa niya ito upang sa pamamagitan ng kanyang kamatayan ay mawasak niya ang diyablo na siyang may kapangyarihan sa kamatayan. Sa pamamagitan din ng kanyang kamatayan ay pinalaya niya ang lahat ng tao na buong buhay nila’y inalipin ng takot sa kamatayan.

Hebreo 2:14–15

Naging tao si Jesus dahil kailangan ng kamatayan ng isang taong higit pa sa tao. Ang pagkakatawang-tao Niya ay ang pagkukulong ng Diyos sa Kanyang sarili sa death row.

Hindi nakipagsapalaran sa kamatayan si Jesus. Pinili Niya ito. Niyakap. Ito ang dahilan kung bakit Siya dumating: “Hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at upang mag-alay ng kanyang buhay para sa ikatutubos ng marami” (Marcos 10:45).

Kaya naman pala sinubukan ni Satanas na ilayo si Jesus sa krus — sa ilang (Mateo 4:1–11) at sa bibig ni Pedro (Mateo 16:21–23)! Ang krus ang pagkawasak ni Satanas. Paano siya winasak ni Jesus?

Sinasabi sa Hebreo 2:14 na si Satanas ay “may kapangyarihan sa kamatayan.” Ibig sabihin, may kakayahan si Satanas na gawing nakakatakot ang kamatayan. “Kapangyarihan sa kamatayan” ang kapangyarihan na umaalipin sa tao sa pamamagitan ng takot sa kamatayan. Ito ang kapangyarihang ikulong ang tao sa kasalanan upang maging nakakakilabot ang kamatayan.

Ngunit tinanggalan ni Jesus ng kapangyarihang ito ni Satanas. Tinanggalan Niya ito ng sandata. Humubog Siya ng baluti ng katuwiran para sa atin upang hindi tayo tablan ng paninisi ng Diyablo. Paano Niya ginawa ito?

Sa Kanyang kamatayan, binura ni Jesus ang lahat ng ating mga kasalanan. At ang isang taong walang kasalanan ay hindi maaaaring hatulan ni Satanas. Dahil tayo’y napatawad na, hindi tayo mawawasak. Ang plano ni Satanas ay wasakin ang kautusan ng Diyos sa pamamagitan ng paninisi sa mga tagasunod Niya sa korte mismo ng Diyos. Ngunit ngayon, kay Cristo, wala nang kahatulang pagsumpa. Naudlot ang pagtataksil ni Satanas. Ang kanyang planong pandaraya ay napigilan. “Magpapatuloy ang kanyang galit, dahil, aba, sigurado na ang kanyang kapalaran.”[1] Sinaksak na siya ng krus. At di magtatagal ay malalagutan na siya ng hininga.

Si Cristo ay para sa kalayaan — kalayaan mula sa takot sa kamatayan.

Nagkatawang-tao si Jesus sa Bethlehem upang mamatay sa nakalaang kamatayan para sa atin sa Jerusalem — upang tayo’y mawalan ng takot kung saan tayo ngayon. Oo, walang takot, dahil kung ang pinakamalaking banta sa ating kagalakan ay wala na, bakit pa tayo matatakot sa mas maliliit na banta? Paano natin masasabi nang totoo, “Hindi ako takot mamatay pero takot akong mawalan ng trabaho”? Hindi. Hindi. Mag-isip kayo!

Kung ang kamatayan (sinasabi ko, kamatayan! — walang pulso, malamig, wala na!) ay hindi na kinatatakutan, tayo’y malaya na talaga. Malaya na tayong makipagsapalaran para kay Cristo at para sa pag-ibig. Hindi na tayo magiging alipin sa takot.

Kung pinalaya ka na ng Anak, ika’y tunay na ngang malaya!

[1] Martin Luther, “A Mighty Fortress Is Our God,” 1527–1529.

Kung paanong isinugo mo ako sa sanlibutan, gayundin naman, isinusugo ko sila sa sanlibutan.

Juan 17:18

Ang Pasko ay isang modelo para sa mga misyon. Ang pagmimisyon ay salamin ng Pasko. Kung ano ako ay ikaw din.

Halimbawa, panganib. Dumating si Cristo nang mag-isa, at hindi Siya tinanggap ng mga kalahi Niya. Ikaw din. Siya’y pinagbalakan nila nang masama. Ikaw din. Wala Siyang permanenteng tirahan. Ikaw din. Siya’y hinagupit at nilibak. Ikaw din. Namatay Siya matapos ang tatlong taon ng ministeryo. Ikaw din.

Ngunit may mas malalang panganib kaysa sa lahat ng ito, na natakasan ni Jesus. Ikaw din!

Noong mid-sixteenth century, sumulat ang misyonerong si Francis Xavier (1506–1552) kay Father Perez ng Malacca (ngayo’y bahagi ng Malaysia) tungkol sa mga panganib ng pagmimisyon sa China. Sabi niya, “Ang pinakamapanganib ay mawala ang tiwala sa habag ng Diyos . . . Ang mawalan ng tiwala sa Kanya ay mas masahol pa sa anumang pisikal na kasamaan na maaaring iparanas sa atin ng lahat ng kalaban ng Diyos, dahil kung walang pahintulot ay hinding-hindi tayo mapipigilan ng mga demonyo o ng kanilang mga tauhan.”[1]

Hindi kamatayan ang pinakamalaking panganib na hinaharap ng misyonero kundi ang kawalan ng tiwala sa habag (mercy) ng Diyos. Kung maiiwasan ang panganib na ito, mawawala na ang sakit ng iba pang panganib.

Sa dulo ng lahat, ginagawang scepter ng Diyos ang bawat patalim sa ating kamay. Sabi nga ni A.J. Alexander, “Ang bawat pagpapagal ay may biyayang binabayaran ng milyon-milyong taon ng kaluwalhatian.”[2]

Naiwasan ni Cristo ang panganib na ito — ang panganib na hindi pagkatiwalaan ang Diyos. Kung gayon ay itinaas siya ng Diyos. Tulad Niya, ikaw din.

Tandaan ngayong Advent na ang Pasko ay modelo para sa pagmimisyon.

Kung ano ako ay ikaw din. At ang misyon na ito ay nangangahulugan ng panganib. At ang pinakamatinding panganib ay hindi pagkatiwalaan ang awa ng Diyos. Sumuko rito at mawawala ang lahat. Pagtagumpayan ito at walang makakasakit sa iyo nang milyong taon.

[1] From “A Letter to Father Perez,” in Classics of Christian Missions, ed. Francis M. DuBose (Nashville, TN: Broadman Press, 1979), 221f.

[2] J. W. Alexander, Thoughts on Preaching: Classic Contributions to Homiletics (Edinburgh: Banner of Truth, 1975), 108.

Darating ang panahon na gagawa ako ng bagong tipan sa Israel at sa Juda.

Jeremias 31:31

Ang Diyos ay makatarungan at banal at hiwalay sa mga makasalanang tulad natin. Ito ang ating pangunahing problema sa Pasko — at iba pang panahon. Paano tayo magiging tama sa harap ng isang matuwid at banal na Diyos?

Gayon pa man, ang Diyos ay mahabagin at nangako sa Jeremias 31 (limang daang taon bago kay Cristo) na balang-araw ay may gagawin Siyang bago. Papalitan Niya ang mga anino ng realidad ng Mesias. At makapangyarihan Siyang papasok sa ating mga buhay at isusulat ang Kanyang kalooban sa ating mga puso upang hindi tayo mapigilan sa labas ngunit pumayag mula sa kaibuturan natin na mahalin Siya’t pagkatiwalaan at sundin.

Ito ang pinakadakilang kaligtasang maaari nating maisip — kung ibibigay sa atin ng Diyos ang pinakamagandang katotohanan ng buong sansinukob upang ating ma-enjoy at pagkatapos ay pumasok sa atin upang malaman natin ang realidad sa paraang mae-enjoy natin ito nang buong kalayaan at kagiliwan. Isa itong regalong pampasko na dapat inaawitan natin.

Ito ang Kanyang pinangako sa new covenant. Ngunit may malaking balakid. Ang ating kasalanan. Ang ating pagkakahiwalay sa Diyos dahil sa ating hindi pagiging matuwid.

Paano pinapakitaan ng isang banal at makatarungang Diyos ang mga makasalanang tulad natin ng sobrang kabutihan, na binigay sa atin ang pinakadakilang katotohanan sa sanlibutan (ang Kanyang Anak), upang ating i-enjoy nang buong kagalakan?

Ang sagot ay ito: Nilagay ng Diyos ang ating mga kasalanan sa Kanyang Anak, at hinusgahan ang mga ito roon, upang matanggal ito sa Kanyang isipan at pakitunguhan tayo nang may habag habang Siya’y nananatili pa ring makatarungan at banal. Sabi sa Hebreo 9:28, si Cristo ay “minsan lamang inihandog upang pawiin ang mga kasalanan ng mga tao.”

Pinasan ni Cristo ang ating mga kasalanan nang Siya’y namatay (1 Pedro 2:24). Siya ang umako ng ating hatol (Roma 8:3). Tinanggal Niya ang kahatulang parusa para sa atin (Roma 8:1). Ibig sabihin, ang ating mga kasalan ay wala na. Hindi sila nananatili sa isipan ng Diyos bilang batayan ng ating hatol. Kung baga, “kinalimutan” na Niya iyon (tingnan ang Jeremias 31:34). Kinuha na sila ng kamatayan ni Cristo.

Ibig sabihin, malaya na ang Diyos, sa Kanyang katarungan, na paulanan tayo ng di-mailalarawang pangako ng new covenant. Binigay Niya sa atin si Cristo, ang pinakadakilang realidad sa buong sansinukob, para sa ating enjoyment. At sinulat Niya ang sariling kalooban — ang sariling puso — sa ating mga puso upang ibigin natin si Cristo at pagkatiwalaan si Cristo at sumunod kay Cristo mula sa ating mga puso, na may kalayaan at kaligayahan.