Solid Joys Devotionals (Tagalog)

Dahil dito, siya’y lubusang itinaas ng Diyos, at binigyan ng pangalang higit sa lahat ng pangalan. Sa gayon, sa pangalan ni Jesus ay luluhod at magpupuri ang lahat ng nasa langit, nasa lupa, at nasa ilalim ng lupa. At ang lahat ay magpapahayag na si Jesu-Cristo ay Panginoon, sa ikaluluwalhati ng Diyos Ama. Filipos 2:9–11

Minarkahan ng Pasko ang simula ng pinakamatagumpay na kabiguan ng Diyos. Lagi Siyang nalulugod na ipakita ang Kanyang kapangyarihan sa pamamagitan ng tila’y pagkatalo. Gumagawa Siya ng mga tactical na pag-atras upang manalo sa strategic na tagumpay.

Sa Lumang Tipan, Si Jose, isa sa labindalawang anak ni Jacob, ay pinangakuan ng luwalhati at kapangyarihan sa kanyang panaginip (Genesis 37:5–11). Ngunit upang makamit ang tagumpay na ito, kinailangan niyang maging alipin sa Ehipto. At kung hindi pa ito sapat, nang gumanda na ang kanyang kalagayan dahil sa kanyang integridad, ginawa siyang mas malala kaysa isang alipin: isang bilanggo.

Ngunit nakaplano ang lahat ng ito — may plano ang Diyos para sa kanyang kabutihan at sa kabutihan ng kanyang pamilya, at para rin sa kabutihan ng buong mundo! Sa bilangguan ay nakilala ni Jose ang butler ng Pharaoh, na kalaunan ay nagdala sa kanya sa Pharaoh, na nagbigay naman sa kanya ng kapangyarihan sa buong Ehipto. At sa wakas, nagkatotoo ang kanyang panaginip. Lumuhod ang kanyang mga kapatid sa harapan niya, at niligtas niya ang mga ito mula sa pagkagutom. Isang kakaibang daan patungong kaluwalhatian!

Ito ang paraan ng Diyos — kahit para sa Kanyang Anak. Tinanggal Niya kung anong meron Siya at kinuha ang anyo ng alipin. Mas masahol pa sa alipin — isang bilanggo — at pinatay. Ngunit tulad ni Jose, nanatili ang Kanyang integridad. “Dahil dito, siya’y lubusang itinaas ng Diyos, at binigyan ng pangalang higit sa lahat ng pangalan. Sa gayon, sa pangalan ni Jesus ay luluhod at magpupuri ang lahat” (Filipos 2:9–10).

At ito rin ang daan ng Diyos para sa atin. Pinangakuan tayo ng kaluwalhatian — kung tayo ay maghihirap kasama Niya, tulad ng sinasabi sa Roma 8:17. Ang daan pataas ay pababa. Ang daan pasulong ay paatras. Ang daan patungong tagumpay ay sa banal na itinalagang kabiguan. Lagi itong magmumukha at mararamdaman bilang kabiguan.

Ngunit kung may maituturo sa atin sina Jose at Jesus ngayong Pasko, ito’y ito: Ang masamang balak ni Satanas at ng mga makasalanang tao ay “ipinahintulot . . . ng Diyos para sa kabutihan. . .” (Genesis 50:20).

Kayong mga santong puno ng takot, maging matapang

Ang mga ulap na inyong kinatatakutan

Ay puno ng habag at magbubuhos

Ng mga biyaya sa inyong ulunan.[1]

[1] William Cowper, “God Moves in a Mysterious Way,” 1773.

Dumarating ang magnanakaw para lamang magnakaw, pumatay, at manira. Naparito ako upang ang mga tupa ay magkaroon ng buhay, buhay na masaganang lubos.

Juan 10:10

Nang sisimulan ko na ang devotional na ito, nakatanggap ako ng balitang pumanaw na si Marion Newstrum. Si Marion at ang kanyang asawa, si Elmer, ay matagal nang bahagi ng aming simbahan, mas matagal pa kaysa sa buhay ng karamihan sa aming mga miyembro ngayon. Eighty-five years old siya. Sixty-four years silang kasal.

Nang kinausap ko si Elmer at sinabi sa kanya na gusto ko siyang maging malakas sa Panginoon at huwag sumuko sa buhay, sinabi niya, “Siya’y naging tunay na kaibigan.” Dalangin ko na lahat ng Cristiano’y masasabi sa dulo ng kanilang buhay: “Si Cristo’y naging tunay na kaibigan.”

Tuwing Advent, minamarkahan ko ang anibersaryo ng kamatayan ng aking ina. Fifty-six years old siya nang namatay sa isang bus accident sa Israel. December 16, 1974 noon. Ang pangyayaring iyon ay buhay na buhay pa rin sa akin hanggang ngayon. Kung hahayaan ko ang aking sarili, madali akong maiiyak — halimbawa, kung iisipin kong hindi siya nakilala ng aking mga anak. Inilibing namin siya nang araw matapos ang Pasko. Natatangi ang Paskong iyon!

Marami sa inyo ay mas mararamdaman ang inyong kawalan ngayong Pasko. Huwag ninyo itong harangan. Damahin ninyo ito. Ano ba ang pag-ibig, kung hindi ang pagpapatindi ng ating pagmamahal — sa buhay at kamatayan? Pero huwag maging bitter. Nakakasira ng sarili ang pagpapasakop sa kapaitan.

Dumating si Jesus nang Pasko upang magkaroon tayo ng buhay na walang-hanggan. “Naparito ako upang ang mga tupa ay magkaroon ng buhay, buhay na masaganang lubos” (Juan 10:10). Pinag-usapan nina Elmer at Marion kung saan sila mananatili sa mga huling taon ng kanilang buhay. Sabi ni Elmer, “Nagkasundo kami ni Marion na ang aming huling hantungan ay sa piling ng Panginoon.”

Nakakaramdam ka ba ng pagkaligalig para sa iyong tahanan? May mga kapamilya akong darating para sa holidays. Masaya ito. Sa tingin ko, maganda ito sa pakiramdam dahil sila at ako ay nakatadhana para sa isang huling homecoming. Lahat ng ibang homecoming ay patikim lamang. At masarap ang mga patikim.

Maliban na lang kung sila’y maging kapalit. Huwag mong hayaan na ang matatamis na bunga ngayon ay pumalit sa panghuli at maganda at sobrang nakalulugod na tamis. Hayaan mong ang bawat kawalan at pananabik ay dalhin ang iyong puso sa langit.

Pasko. Ano ba ito kundi ito: Dumating ako upang sila’y magkabuhay? Si Marion Newstrum, si Ruth Piper, pati ikaw at ako — upang magkaroon tayo ng buhay, ngayon at kailanman.

Payamanin at palalimin ang iyong Pasko ngayon sa pamamagitan ng pag-inom sa bukal ng magpakailanman. Napakalapit lang nito.

Ayon sa Hebreo 8:6, Si Cristo ang tagapamagitan ng new covenant. Ano ang kahulugan nito? Ibig sabihin, nabayaran na’t sinigurado ng Kanyang dugo — ang dugo ng covenant (Lucas 22:20; Hebreo 13:20) — ang pagpapatupad ng mga pangako ng Diyos para sa atin.

Ibig sabihin, ayon sa mga pangako ng new covenant, pinapatupad ng Diyos ang pagbabago ng ating sarili sa pamamagitan ng Espiritu ni Cristo.

At ibig sabihin, kumikilos ang Diyos para sa pagbabagong ito sa pamamagitan ng pananampalataya — pananampalataya kung sino ang Diyos para sa atin kay Cristo.

Ang new covenant ay tinubos ng dugo ni Cristo, ginawang mabisa para sa atin ng Espiritu ng Diyos, at nilalaan sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo.

Sa Hebreo 13:20–21, pinakamagandang makikita ang pagkilos ni Cristo bilang tagapamagitaan ng new covenant:

Ang Diyos ng kapayapaan ang siyang muling bumuhay sa ating Panginoong Jesus, na naging Dakilang Pastol ng mga tupa dahil sa kanyang dugo na nagpatibay sa walang hanggang tipan. Nawa’y ipagkaloob niya sa inyo ang lahat ng kailangan ninyo upang maisagawa ang kanyang kalooban, at sa pamamagitan ni Jesu-Cristo ay gawin niya sa atin ang nakalulugod sa kanya. Papurihan nawa si Cristo magpakailanman! Amen.

Ang mga salitang “gawin niya sa atin ang nakalulugod sa kanya” ay naglalarawan ng nangyayari kapag sinusulat ng Diyos ang kautusan sa ating mga puso batay sa new covenant. At ang mga salitang “sa pamamagitan ni Jesu-Cristo” ay naglalarawan kay Jesus bilang tagapamagitan ng maluwalhating pagkilos ng sovereign grace sa atin.

Kung gayon, ang kahulugan ng Pasko ay hindi lamang ang pagpapalit ng Diyos ng mga anino sa realidad. Ito rin ay kung paano Niya kinukuha ang realidad na ito at ginagawa itong totoo para sa Kanyang mga anak. Sinusulat Niya ito sa ating mga puso. Hindi Niya basta na lang inilagay ang Kanyang aguinaldo ng kaligtasan at pagbabago sa ilalim ng Christmas tree para lamang damputin mo ito sa pamamagitan ng iyong sariling kalakasan. Kinukuha Niya ito at nilalagay sa iyong puso at sa iyong isip at binibigyan ka Niya ng selyo ng kasiguraduhan na ikaw ay anak ng Diyos.

Ito ang ibig naming sabihin: mayroon tayong ganyang Pinakapunong Pari, na nakaupo sa kanan ng trono ng Kataas-taasan. Siya’y naglilingkod doon sa Dakong Banal, sa tunay na toldang itinayo ng Panginoon, at hindi ng tao. . . . Ang paglilingkod ng mga ito ay larawan lamang ng nasa langit, sapagkat nang itatayo na ni Moises ang tolda, mahigpit na ipinagbilin sa kanya ng Diyos ang ganito, “Tiyakin mo na gagawin mo ang lahat ayon sa huwarang ipinakita ko sa iyo sa bundok.” Hebreo 8:1–2, 5

Nakita na natin ito dati. Pero meron pa. Ang Pasko ay ang pagpapalit ng tunay na bagay sa mga anino.

Isang pagbubuod nito ang Hebreo 8:1–2, 5. Ang punto ay ito: Ang nag-iisang pari na namamagitan sa atin at sa Diyos, at ginagawa tayong tama sa mata ng Diyos at ipinapanalangin tayo, ay hindi isang ordinaryo, mahina, makasalanan, at namamatay na pari ng Lumang Tipan. Siya ang Anak ng Diyos — malakas, walang kasalanan, at hindi magagapi.

Hindi lang iyon. Hindi Siya naglilingkod sa makamundong tabernakulo, na may limitasyon ang lugar at laki, na naluluma at kinakain ng gamu-gamo at nababasa at nasusunog at nasisira at nananakaw. Sabi sa Hebreo 8:2, si Cristo ay naglilingkod sa atin “sa tunay na toldang

itinayo ng Panginoon, at hindi ng tao.” Hindi ito anino. Ito ay tunay na nasa langit. Ito ang realidad na nagpakita sa Mount Sinai upang kopyahin ni Moises.

Ayon sa Hebreo 8:1, heto ang isa pang magandang bagay tungkol sa katotohanang higit pa sa anino: Nakaupo ang ating high priest sa kanang kamay ng Diyos sa langit. Walang pari mula sa Lumang Tipan ang puwedeng magsabi nito.

Direktang nakikipag-usap si Jesus sa Diyos Ama. Mayroon Siyang lugar ng karangalan sa tabi ni Diyos. Walang hanggan ang pag-ibig at respeto sa Kanya ng Diyos. Palagi Niyang kasama ang Diyos. Hindi ito ang realidad ng mga anino, tulad ng mga kurtina at mangkok

at mesa at kandila at balabal at palawit at tupa at kambing at kalapati. Ito ang panghuling realidad: Nag-uusap ang Diyos at ang Anak sa pag-ibig at kabanalan para sa ating

panghabang-buhay na kaligtasan.

Ang pinakamataas na realidad ay ang relasyon ng Diyos Ama, Anak, at Espiritu Santo, ang kanilang pakikipagugnayan sa isa’t isa tungkol sa kanilang kadakilaan at kabanalan at pag-ibig at katarungan at kabutihan at katotohanan na makikita sa mga tinubos na tao.

Day 12

Ito ang ibig naming sabihin: mayroon tayong ganyang Pinakapunong Pari, na nakaupo sa kanan ng trono ng Kataas-taasan. Siya’y naglilingkod doon sa Dakong Banal, sa tunay na toldang itinayo ng Panginoon, at hindi ng tao.

Hebreo 8:1–2

Ito ang punto ng Hebreo: Pumarito si Jesu-Cristo, ang Anak ng Diyos, hindi lamang upang makibagay sa makamundong sistema ng pagpapari, bilang pinakamahusay at huling taong pari. Dumating din Siya upang tuparin at tapusin ang sistemang ito at ituon ang lahat ng atensyon sa Kanya, upang paglingkuran tayo — una, sa Kalbaryo, bilang ang panghuling sakripisyo, at pagkatapos ay sa langit, bilang ating panghuling pari.

Ang tabernakulo, mga pari, at sakripisyo ng Lumang Tipan ay pawang mga anino lamang. Ngayon ay dumating na ang tunay, at ang mga anino’y nawala na.

Ito ay isang ilustrasyon ng Advent para sa mga bata — at para sa atin na dati’y mga bata at naaalala kung paano maging ganito. Kunwari’y nagkahiwalay ka ng iyong ina sa grocery store, at nagsimula kang makaramdam ng takot at pangamba at hindi mo alam saan ka pupunta, at tumakbo ka sa dulo ng aisle, at bago ka maiyak, nakita mo ang isang anino sa sahig sa dulo ng aisle na tulad ng iyong ina. Nakaramdam ka ng pag-asa dahil dito. Pero ano ang mas mainam? Ang pag-asa nang makita mo ang anino, o ang makita mo mismo ang iyong ina?

Ganito ang pakiramdam nang dumating si Jesus upang maging ating punong pari. Ito ang Pasko. Ang Pasko ay ang pagpapalit ng tunay sa mga anino: ang pagpapakita ng iyong ina sa dulo ng aisle at ang ginhawa at ligayang binibigay nito sa isang maliit na bata.

(Para sa dagdag na kaalaman kung paano pinalitan ng pagdating ni Cristo ang Lumang Tipan, tingnan ang appendix sa dulo ng aklat na ito.)

Day 11

Dahil sa ang mga anak na tinutukoy niya ay tao, naging tao rin si Jesus at tulad nila’y may laman at dugo. Ginawa niya ito upang sa pamamagitan ng kanyang kamatayan ay mawasak niya ang diyablo na siyang may kapangyarihan sa kamatayan. Sa pamamagitan din ng kanyang kamatayan ay pinalaya niya ang lahat ng tao na buong buhay nila’y inalipin ng takot sa kamatayan.

Hebreo 2:14–15

Hebreo 2:14–15 yata ang paborito kong teksto para sa Advent dahil wala na akong ibang alam na kasinglinaw sa pagpapakita ng koneksyon sa pagitan ng simula at wakas ng buhay sa daigdig ni Jesus — sa pagitan ng Kanyang pagkakatawang-tao (incarnation) at ang pagkapako sa krus (crucifixion). Malinaw na ipinapakita ng dalawang talatang ito kung bakit dumating si Cristo — upang mamatay. Mainam itong gamitin sa mga kaibigan at kapamilyang di-mananampalataya upang paunti-unti silang dalhin sa iyong Cristianong pananaw ng Pasko. Maaari mong gawin ang tulad nito:

                     Dahil sa ang mga anak na tinutukoy niya ay tao. . .

Ang salitang “anak” ay kinuha mula sa nakaraang talata (Hebreo 2:13) at tumutukoy sa espiritwal na anak ni Cristo, ang Mesias (tingnan ang Isaias 8:18; 53:10). Sila rin ang mga “anak ng Diyos” (Juan 1:12). Sa madaling salita, sa pagsugo kay Cristo, nakikita ng Diyos ang kaligtasan ng Kanyang “mga anak.”

Totoong “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sangkatauhan, kaya’t ibinigay niya [si Jesus]” (Juan 3:16). Ngunit totoo na tinipon ng Diyos “ang mga anak ng Diyos na nasa iba’t ibang dako” (Juan 11:52). Dinisenyo ng Diyos na ialay si Cristo sa mundo at isagawa ang kaligtasan ng Kanyang mga anak (tingnan ang 1 Timoteo 4:10). Maaari mong maranasan ang pag-aampong ito sa pamamagitan ng pagtanggap kay Cristo (Juan 1:12).

                   . . . naging tao rin si Jesus at tulad nila’y may laman at dugo . . .

Ibig sabihin, naroroon na si Cristo bago pa ang Kanyang pagkakatawang-tao. Siyay’s espiritu. Siya’y Salitang walang wakas. Siya’y kasama ng Diyos at Siya’y Diyos (Juan 1:1; Colosas 2:9). Ngunit Siya’y naging laman at dugo, at dinamitan ang Kanyang pagka-Diyos ng pagiging tao. Siya’y naging buong tao at nanatiling buong Diyos. Ito’y isang malaking misteryo sa maraming paraan. Ngunit ito ang nasa puso ng ating pananampalataya — at kung ano ang tinuturo ng Biblia.

                  . . . upang sa pamamagitan ng kanyang kamatayan . . .

Kamatayan ang dahilan ng Kanyang pagkakatawang-tao. Bilang Diyos, hindi Siya maaaring mamatay para sa mga makasalanan. Ngunit bilang tao, maaari Niyang gawin ito. Layunin Niyang mamatay. Kung gayon, kailangan Niyang ipanganak bilang tao. Pinanganak Siya upang mamatay. Biyernes Santo ang layunin ng Pasko. Ito ang kailangan marinig ng maraming tao ngayon tungkol sa dahilan ng Pasko.

                 . . . mawasak niya ang diyablo na siyang may kapangyarihan sa kamatayan. . .

Sa Kanyang kamatayan, tinanggalan ni Cristo ng pangil ang Diyablo. Paano? Sa pamamagitan ng pagpawi sa lahat ng ating kasalanan. Ibig sabihin, wala nang lehitimong batayan si Satanas upang akusahan tayo sa harapan ng Diyos. “Sino ang makakapagharap ng paratang laban sa mga hinirang ng Diyos, gayong ang Diyos ang nagpapawalang-sala sa kanila?” (Roma 8:33) — ano’ng batayan ng Kanyang pagpapawalang-sala? Ang dugo ni Jesus (Roma 5:9).

Day 10

Ganoon na lamang ang kanilang kagalakan nang makita ang bituin. Pagpasok sa bahay, nakita nila ang bata sa piling ni Maria na kanyang ina. Nagpatirapa sila at sinamba ang bata. Inihandog din nila sa kanya ang mga dala nilang ginto, insenso at mira.

Mateo 2:10–11

Hindi nangangailangan ang Diyos ng anumang tulong o paglilingkod ng tao (Mga Gawa 17:25). Ang mga regalo ng mga mago ay hindi ibinigay bilang tulong sa isang pangangailangan. Kahiya-hiya para sa isang hari kung may darating na mga banyagang bisita na may-dala-dalang ayuda.

Hindi rin suhol ang mga regalong ito. Sabi sa Deuteronomy 10:17, hindi tumatanggap ng suhol ang Diyos. Kung gayon, ano ang ibig sabihin ng mga regalong ito? Paano sila naging pagsamba?

Ang mga regalong ibinibigay sa mayayaman at self-sufficient na tao ay tanda ng kagustuhan ng nagbigay na ipakita kung gaano kahanga-hanga ang taong kanyang pinagbigyan. Kung baga, ang pagbibigay ng mga regalo kay Cristo ay tulad ng pag-aayuno — pagsasakripisyo ng isang bagay upang ipakitang mas mahalaga si Cristo sa bagay na iyong sinakripisyo.

Kapag nagbigay ka ng regalo kay Cristo tulad nito, para mong sinabing, “Ang ligayang aking hinahanap [pansinin ang Mateo 2:10! “Ganoon na lamang ang kanilang kagalakan nang makita ang bituin.”] ay hindi ang pag-asang yumaman sa pakikipag-barter o ang makipagkasundo ng bayad sa Iyo. Lumapit ako hindi para sa Iyong mga ari-arian kundi para sa Iyo. At pinapatindi at pinapakita ko ang kagustuhang ito sa pamamagitan ng pagsasakripisyo ng mga bagay, sa pag-asang mas ma-e-enjoy Kita. Sa pagbibigay ko ng hindi Mo kailangan at maaari kong i-enjoy, taimtim kong sinasabi nang buong katotohanan, ‘Ikaw ang aking kayamanan, hindi ang mga bagay na ito.’”

Sa tingin ko’y ito ang ibig sabihin ng pagsamba sa Diyos gamit ang mga regalo ng ginto, insenso, at mira. O kung ano pa man ang maisip nating ibigay sa Kanya.

Nawa’y gisingin ng Diyos sa iyo ang paghahangad mismo kay Cristo. Nawa’y sabihin natin mula sa puso, “Panginoong Jesus, ikaw ang Mesias, ang Hari ng Israel. Lahat ng mga bansa ay lalapit at luluhod sa Iyong harapan. Pinamamahalaan ng Diyos ang mundo upang siguraduhing Ika’y sasambahin ng lahat. Samakatuwid, anumang oposisyon ang aking harapin, maligaya kong idadahilan ang Iyong awtoridad at dignidad, at dadalhin ang aking mga regalo upang sabihing Ikaw lamang ang makakalulugod sa aking puso.”

Day 9

Nang mabalitaan ito ni Haring Herodes, siya’y naligalig, gayundin ang buong Jerusalem.

Mateo 2:3

Nakakabahala si Jesus para sa mga taong ayaw sumamba sa Kanya, at nagdudulot naman Siya ng oposisyon laban sa mga taong nais gawin ito. Malamang ay hindi ito ang pangunahing punto ni Mateo, ngunit isa itong di-maiiwasang implikasyon sa pagpapatuloy ng kanyang kuwento.

Sa kuwentong ito, may dalawang uri ng tao na ayaw sumamba kay Jesus.

Ang una ay ang mga taong walang pakialam kay Jesus. Wala lang Siya sa kanilang buhay. Ang grupong ito’y kinakatawan ng mga punong pari at tagapagturo ng Kautusan sa umpisa ng buhay ni Jesus. Sabi sa Mateo 2:4, “Kaya’t tinipon niya ang lahat ng mga punong pari at mga tagapagturo ng Kautusan at sila’y tinanong [ni Herodes], ‘Saan ba isisilang ang Cristo?’” Siya’y sinagot nila, at doon na iyon nagtapos: Balik trabaho na sila pagkatapos. Lubhang napakalaki ang naging katahimikan at di-pagkilos ng mga lider na ito kung ikukumpara sa bigat ng mga pangyayari.

Pansinin na sinabi sa Mateo 2:3, “Nang mabalitaan ito ni Haring Herodes, siya’y naligalig, gayundin ang buong Jerusalem.” Sa madaling salita, may sabi-sabing kumakalat na may nag-aakalang ipinanganak na ang Mesias. Nakakagulat ang di-pagkilos ng mga punong pari: Bakit hindi sila sumama sa mga mago? Hindi sila interested. Hindi sila passionate sa paghahanap sa Anak ng Diyos at pagsamba sa Kanya.

Ang ikalawang uri ng mga taong ayaw sumamba kay Jesus ay ang mga nakakaramdam ng lubhang pagbabanta mula sa Kanya. Ito si Herodes sa kuwentong ito. Siya’y tunay na natatakot — sobra-sobra ang takot Niya kaya nagplano siya’t nagsinungaling at nagpapatay ng maraming sanggol para lamang mapatay si Jesus.

Ngayon, dadating ang dalawang uri ng oposisyon laban kay Cristo at sa Kanyang mga tagasunod: ang kawalan ng pakialam at ang kapootan. Umaasa akong wala ka sa isa sa mga grupong ito.

At kung ikaw ay isang Cristiano, hayaan mong ang Pasko’y maging panahon upang iyong pag-isipan ang kahulugan nito — ang halaga — para sambahin at sumunod sa Mesias na ito.

Day 8

Nasaan ang ipinanganak na hari ng mga Judio? Nakita namin sa silangan ang kanyang bituin, kaya’t naparito kami upang siya’y sambahin.

Mateo 2:2

Paulit-ulit na kinikiliti ng Biblia ang ating isipan kung gaano katiyak ang mga pangyayari noon. Paano nadala ng “bituing” ito ang mga mago mula sa silangan patungong Jerusalem?

Hindi sinabi ng Biblia na dinala ng bituin ang mga mago o nanguna ito sa kanila papunta sa Jerusalem. Sinabi lang na may nakita silang bituin sa silangan (Mateo 2:2) at pumunta sila sa Jerusalem. At paano nanguna sa kanila ang bituin sa limang-milyang paglalakbay nila mula Jerusalem patungong Bethlehem, gaya ng sinasabi sa Mateo 2:9? At paano ito tumigil sa tapat ng kinaroroonan ng sanggol?

Ang sagot? Hindi natin alam. Napakaraming pagsisikap upang maipaliwanag ito batay sa mga planeta o kometa o supernovas o mahimalang ilaw. Hindi lang talaga natin alam. At gusto ko kayong payuhang huwag maging abala sa mga teorya na tentatibo lamang at walang masyadong espiritwal na halaga.

Nakikipagsapalaran akong magbigay ng generalization upang balaan kayo: Ang mga taong abala sa mga ganitong bagay — kung paano naging gabay ang bituin at paano nahati ang Red Sea at paano dumating ang manna at paano nabuhay si Jonah sa loob ng isda at paano nagkukulay-dugo ang buwan — ay madalas mga taong tinatawag kong may mentalidad para sa marginal.

Hindi mo nakikita sa kanila ang malalim na pag-ibig sa mga sentral na bagay ng ebanghelyo: ang kabanalan ng Diyos, ang kapangitan ng kasalanan, ang kawalan ng kakayahan ng tao, ang kamatayan ni Cristo, ang pagbibigay-katwiran sa pamamagitan lamang ng pananampalataya, ang pagpapawalang-sala ng Espiritu, ang kaluwalhatian ng pagbabalik ni Cristo, at ang panghuling paghuhukom. Tila lagi ka nilang nililihis sa daan gamit ang isang bagong artikulo o libro na exciting para sa kanila, na tumatalakay sa isang bagay na marginal. Kaunti lamang ang pagdiriwang sa malalaking sentral na katotohanan.

Ngunit malinaw na makikita sa usapin ng bituin na ginagawa nito ang isang bagay na hindi nito kayang gawin mag-isa: Ginagabayan nito ang mga mago patungo sa Anak ng Diyos upang sambahin Siya.

Sa biblikal na kaisipan, iisa lamang ang nasa likod ng ginagawa ng mga bituin: ang Diyos mismo.

Hayaang maging malinaw ang aral: Ginagabayan ng Diyos ang mga dayuhan kay Cristo upang Siya’y sambahin. At ginagawa Niya ito sa pamamagitan ng paggamit ng pandaigdigan — malamang ay universal — na impluwensiya at kapangyarihan.

Pinapakita ni Lucas ang pag-impluwensiya ng Diyos sa Roman Empire upang magkaroon ng census sa eksaktong panahon para dalhin ang isang mahalagang birhen sa Bethlehem upang matupad ang propesiya sa kanyang panganganak. Pinakita ni Mateo ang pag-impluwensiya ng Diyos sa mga bituin sa langit para dalhin ang iilang dayuhan sa Bethlehem upang sambahin nila ang Anak.

Ito ang disenyo ng Diyos. Ginawa Niya ito noon. Ginagawa pa rin Niya ito ngayon. Layunin Niyang sambahin ng mga bansa — lahat ng mga bansa (Mateo 24:14) — ang Kanyang Anak.

Ito ang kalooban ng Diyos para sa lahat ng tao sa iyong opisina at sa iyong classroom at sa iyong kapitbahayan at sa iyong tahanan. Sabi sa Juan 4:23, “Sapagkat ganyan ang uri ng pagsambang ninanais ng Ama.”

Sa simula ng Mateo, mayroon tayong “Halina’t silipin” na pattern. Ngunit sa pagtatapos ay naging “ipahayag sa iba” ang pattern na ito. Pumunta ang mga mago at nakita ito. Tayo’y dapat humayo at magpahayag.

Ngunit hindi nagkakaiba ang layunin at kapangyarihan ng Diyos sa pagtitipon ng mga bansa upang sambahin ang Kanyang Anak. Ang pagma-magnify ng naglalagablab na pagsamba kay Cristo sa mga bansa ang dahilan kung bakit mayroong daigdig.

Day 7

Panahon ng paghahari ni Herodes sa Judea nang ipanganak si Jesus sa Bethlehem. May mga pantas mula pa sa silangan na dumating sa Jerusalem. Nagtanung-tanong sila, “Nasaan ang ipinanganak na hari ng mga Judio? Nakita namin sa silangan ang kanyang bituin, kaya't naparito kami upang siya’y sambahin.”

Mateo 2:1–2

Di tulad ni Lucas, hindi itinala ni Mateo ang tungkol sa mga pastol na bumisita kay Jesus sa sabsaban. Naka-focus agad siya sa mga dayuhan — mga Hentil, hindi Judio — na dumayo mula sa silangan upang sambahin si Jesus.

Ipinakita ni Mateo si Jesus, sa umpisa at dulo ng kanyang Ebanghelyo, bilang pangkalahatang Mesias para sa lahat ng mga bansa, hindi lamang para sa mga Judio.

Dito, ang mga unang sumamba ay court magicians, o manghuhula, o mga pantas na hindi mula sa Israel kundi sa silangan — malamang ay mula sa Babilonia. Sila ay mga Hentil. Sila’y hindi malinis, ayon sa mga seremonyal na kautusan ng Lumang Tipan.

Sa pagtatapos ng Mateo, ang mga huling salita ni Jesus ay, “Ibinigay na sa akin ang lahat ng kapangyarihan sa langit at sa lupa. Kaya’t humayo kayo, gawin ninyong alagad ko ang mga tao sa lahat ng mga bansa” (Mateo 28:18–19).

Hindi lamang nito binuksan ang pinto para sa ating mga Hentil na magdiwang sa Mesias; nadagdag din ito bilang katibayan na si Jesus ang Mesias dahil isa sa mga inuulit na propesiya ay lalapit sa Kanya ang mga bansa at mga hari bilang pinuno ng daigdig. Halimbawa, sa Isaias 60:3:

Ang mga bansa ay lalapit sa iyong liwanag,

ang mga hari ay pupunta sa ningning ng iyong pagsikat.

Nagdagdag si Mateo ng katibayan ng pagka-Mesias ni Jesus at nagpakita na siya ang Mesias — isang hari, at tagatupad ng pangako — para sa lahat ng bansa, hindi lamang ng Israel.