Solid Joys Devotionals (Tagalog)

“Ito ang inyong palatandaan: matatagpuan ninyo ang isang sanggol na nababalot ng lampin at nakahiga sa isang sabsaban.” Biglang lumitaw kasama ng anghel ang isang malaking hukbo ng mga anghel sa kalangitan. Sila’y nagpupuri sa Diyos at umaawit, “Papuri sa Diyos sa kaitaasan, at sa lupa ay kapayapaan sa mga taong kinalulugdan niya!” Lucas 2:12–14

Kapayapaan para kanino? May mapanglaw na tono ang papuri ng mga anghel. Kapayapaan para sa Kanyang pinapaboran. Kapayapaan para sa mga kinaluluguran Niya. Ngunit imposibleng bigyan-kaluguran ang Diyos nang walang pananampalataya (Hebreo 11:6). Kung gayon, ang Pasko’y hindi nagdadala ng kapayapaan sa lahat.

“Ganito ang paghatol ng Diyos,” sabi ni Hesus, “naparito sa sanlibutan ang ilaw, ngunit inibig pa ng

mga tao ang dilim kaysa liwanag, sapagkat masasama ang kanilang mga gawa” (Juan 3:19). O tulad ng sinabi ng matandang Simeon nang nakita niya ang batang Jesus, “Tandaan mo, ang batang ito’y nakatalaga sa ikapapahamak o ikaliligtas ng marami sa Israel. Siya ang magiging tanda mula sa Diyos ngunit tutuligsain siya ng marami, kaya’t mahahayag ang kanilang iniisip” (Lucas 2:34–35). O, kay-raming nakadungaw sa isang malungkot at maginaw na Pasko at walang ibang makikita kundi iyon — isang tandang kailangan salungatin.

“Pumunta siya sa kanyang bayan ngunit hindi siya tinanggap ng sarili niyang kababayan. Subalit ang lahat ng tumanggap at sumampalataya sa kanya ay binigyan niya ng karapatang maging mga anak ng Diyos” (Juan 1:11–12). Sa Kanyang mga alagad lamang Niya sinabi, “Kapayapaan

ang iniiwan ko sa inyo. Ang aking kapayapaan ang ibinibigay ko sa inyo; hindi ito katulad ng kapayapaang ibinibigay ng mundo. Huwag mabagabag ang inyong kalooban at huwag kayong matakot” (Juan 14:27).

Ang mga tumatamasa ng kapayapaan ng Diyos na hindi kayang maunawaan ng tao ay iyong mga humihiling sa Diyos ng lahat ng kanilang kailangan sa pamamagitan ng panalanging may pasasalamat (Filipos 4:6–7).

Ang susi na nagbubukas ng kaban ng kayaman ng kapayapaan ng Diyos ay pananampalataya sa mga pangako Niya. Kaya nanalangin si Pablo, “Nawa ay pagkalooban niya kayo ng kagalakan at kapayapaan sa pamamagitan ng inyong pananampalataya” (Roma 15:13). At kapag nagtiwala tayo sa mga pangako ng Diyos at nagkaroon ng kagalakan at kapayapaan at pag-ibig, naluluwalhati ang

Diyos.

Luwalhati sa Diyos sa kataas-taasan, sa kapayapaan sa lahat ng Kanyang kinaluluguran sa daigdig! Lahat — mula sa bawat bansa, lipi, bayan, at wika — na mananampalataya.

Day 6

“Ito ang inyong palatandaan: matatagpuan ninyo ang isang sanggol na nababalot ng lampin at nakahiga sa isang sabsaban.” Biglang lumitaw kasama ng anghel ang isang malaking hukbo ng mga anghel sa kalangitan. Sila’y nagpupuri sa Diyos at umaawit,

“Papuri sa Diyos sa kaitaasan,

at sa lupa ay kapayapaan sa mga taong kinalulugdan niya!”

Lucas2:12–14

Kapayapaan para kanino? May mapanglaw na tono ang papuri ng mga anghel. Kapayapaan para sa Kanyang pinapaboran. Kapayapaan para sa mga kinaluluguran Niya. Ngunit imposibleng bigyan-kaluguran ang Diyos nang walang pananampalataya (Hebreo 11:6). Kung gayon, ang Pasko’y hindi nagdadala ng kapayapaan sa lahat.

“Ganito ang paghatol ng Diyos,” sabi ni Hesus, “naparito sa sanlibutan ang ilaw, ngunit inibig pa ng mga tao ang dilim kaysa liwanag, sapagkat masasama ang kanilang mga gawa” (Juan 3:19). O tulad ng sinabi ng matandang Simeon nang nakita niya ang batang Jesus, “Tandaan mo, ang batang ito’y nakatalaga sa ikapapahamak o ikaliligtas ng marami sa Israel. Siya ang magiging tanda mula sa Diyos ngunit tutuligsain siya ng marami, kaya’t mahahayag ang kanilang iniisip” (Lucas 2:34–35). O, kay-raming nakadungaw sa isang malungkot at maginaw na Pasko at walang ibang makikita kundi iyon — isang tandang kailangan salungatin.

“Pumunta siya sa kanyang bayan ngunit hindi siya tinanggap ng sarili niyang kababayan. Subalit ang lahat ng tumanggap at sumampalatayasa kanya ay binigyan niya ng karapatang maging mga anak ng Diyos” (Juan 1:11–12). Sa Kanyang mga alagad lamang Niya sinabi, “Kapayapaan ang iniiwan ko sa inyo. Ang aking kapayapaan ang ibinibigay ko sa inyo; hindi ito katulad ng kapayapaang ibinibigay ng mundo. Huwag mabagabag ang inyong kalooban at huwag kayong matakot” (Juan 14:27).

Ang mga tumatamasa ng kapayapaan ng Diyos na hindi kayang maunawaan ng tao ay iyong mga humihiling sa Diyos ng lahat ng kanilang kailangan sa pamamagitan ng panalanging may pasasalamat (Filipos 4:6–7).

Ang susi na nagbubukas ng kaban ng kayaman ng kapayapaan ng Diyos ay pananampalataya sa mga pangako Niya. Kaya nanalangin si Pablo, “Nawa ay pagkalooban niya kayo ng kagalakan at kapayapaan sa pamamagitan ng inyong pananampalataya” (Roma 15:13). At kapag nagtiwala tayo sa mga pangako ng Diyos at nagkaroon ng kagalakan at kapayapaan at pag-ibig, naluluwalhati ang Diyos.

Luwalhati sa Diyos sa kataas-taasan, sa kapayapaan sa lahat ng Kanyang kinaluluguran sa daigdig! Lahat — mula sa bawat bansa, lipi, bayan, at wika — na mananampalataya.

Day 5

Habang sila’y nasa Bethlehem, sumapit ang oras ng panganganak ni Maria. Isinilang niya ang kanyang panganay, na isang lalaki. Binalot niya sa lampin ang sanggol at inihiga sa isang sabsaban, sapagkat wala nang lugar para sa kanila sa bahay-panuluyan.

Lucas 2:6–7

Iisipin mo siguro na kung ang Diyos ay naghahari sa daigdig at kayang gamiting ang malawakang census ng kaharian upang dalhin sina Maria at Jose sa Bethlehem, masisiguro Niya na may bakanteng silid sa mga bahay-panuluyan.

Oo, puwede Niya itong gawin. Puwedeng-puwede! Puwedeng ipinanganak si Jesus sa isang mayamang pamilya. Puwede Niyang gawing tinapay ang bato sa wilderness. Puwede Niyang tawagin ang sampung libong anghel upang tulungan Siya sa hardin ng Gethsemane. Puwede Siyang bumaba sa krus at iligtas ang Kanyang sarili. Ang tanong ay hindi kung ano ang puwedeng gawin ng Diyos, kundi kung ano ang pinili Niyang gawin.

Kalooban ng Diyos na kahit mayaman si Jesus, Siya’y naging mahirap para sa ating kapakanan. Ang “No Vacancy” signs na nakapaskil sa mga bahay-panuluyan sa buong Bethlehem ay para sa iyong kapakanan. “. . . Kahit na mayaman [siya] ay naging dukha upang maging mayaman kayosa pamamagitan ng kanyang pagiging dukha” (2 Corinto 8:9).

Pinaghaharian ng Diyos ang lahat ng bagay — kahit ang kapasidad ng mga hotel at Airbnbs — para sa kapakanan ng Kanyang mga anak. Nagsimula ang daan patungong Kalbaryo sa “No Vacancy” sign sa Bethlehem at nagtapos sa pagdura at panunuya sa krus sa Jerusalem.

At hindi natin dapat kalimutan na sinabi ni Jesus: “Ang sinumang nagnanais sumunod sa akin ay kinakailangang itakwil ang kanyang sarili, pasanin araw-araw ang kanyang krus, at sumunod sa akin” (Lucas 9:23).

Sinasamahan natin Siya sa daan patungong Kalbaryo at naririnig Siyang magsabi, “Alalahanin ninyo ang sinabi kong ito: walang aliping higit kaysa kanyang panginoon. Kung ako’y inusig nila, uusigin din nila kayo” (Juan 15:20).

Para sa taong masiglang nagsasabi, “Susunod po ako sa inyo kahit saan kayo pumunta,” tumugon si Jesus, “May lungga ang asong-gubat, at may pugad ang mga ibon, ngunit ang Anak ng Tao ay wala man lamang mapagpahingahan” (Lucas9:57–58).

Oo, puwede sanang sinigurado ng Diyos na may matutuluyang kuwarto si Jesus sa Kanyang kapanganakan. Pero ito’y maaaring maging palayo sa daan papuntang Kalbaryo.

Day 4

Nang panahong iyon, iniutos ni Emperador Augusto na magkaroon ng sensus sa lahat ng nasasakupan ng Imperyo ng Roma. Ang unang sensus na ito ay ginawa noong si Cirenio ang gobernador ng Siria. Kaya’t umuwi ang mga tao sa sarili nilang bayan upang magpatala. Mula sa Nazaret, isang lungsod sa Galilea, si Jose ay pumunta sa Judea, sa Bethlehem na bayang sinilangan ni Haring David, sapagkat siya’y mula sa angkan ni David. Kasama rin niyang umuwi upang magpatala si Maria na kanyang magiging asawa, na noon ay nagdadalang-tao.

Lucas 2:1–5

Naisip mo na ba kung gaano kamangha-mangha na naunang naitalaga ng Diyos ang Mesias na ipanganak sa Bethlehem (na pinapakita ng propesiya sa Micah 5:2)? Namamangha ka ba na itinalaga Niya ang mga bagay-bagay na pagdating ng panahon, hindi nakatira sa Bethlehem ang ina at legal na ama ng Mesias, kundi sa Nazareth? Na upang matupad ang Kanyang Salita at pagbukludin ang dalawang di-kilala, di-mahalaga, at abang tao sa Bethlehem para sa unang Pasko, inilagay ng Diyos sa puso ni Caesar Augustus na dapat magpatala ang buong mundo ng Romano sa kanyang sariling bayan? Isang kautusan para sa buong mundo upang paglakbayin nang pitumpung milya ang dalawang tao!

Tulad ko, naramdaman mo na bang maging maliit at di-mahalaga sa mundong may pitong bilyong tao, kung saan ang lahat ng balita ay tanging tungkol sa malalaking politikal at ekonomiko at social na pagkilos at namumukod-tanging mga tao na may halaga sa mundo at may kapangyarihan at reputasyon? Kung oo, huwag mo hayaang ito’y ikalungkot o ipanghina mo ng loob. Dahil ipinahihiwatig sa Kasulatan na ang mga dambuhalang political forces at industrial complexes ay ginagabayan ng Diyos, nang hindi nila nalalaman, hindi para sa kanilang kapakanan, kundi para sa kapakanan ng mga abang tao ng Diyos — ang maliit na Maria at maliit na Jose na kinailangang maglakbay mula Nazareth patungong Bethlehem. Gumagamit ang Diyos ng mga kaharian upang tuparin ang Kanyang salita at pagpalain ang Kanyang mga anak.

Huwag mong isipin na dahil nakakaranas ka ng paghihirap sa iyong maliit na mundo ng pagdurusa ay maiksi ang kamay ng Panginoon. Hindi ang ating pag-unlad o katanyagan ang Kanyang buong-pusong hinahanap kundi ang ating kabanalan. At para sa layuning iyon, pinaghaharian Niya ang buong mundo. Sabi sa Kawikaan 21:1, “Hawak ni Yahweh ang isip ng isang hari at naibabaling niya ito kung saan igawi.” At lagi Niya itong ginagamit para sa Kanyang pagliligtas, pagpapabanal, at eternal na layunin sa Kanyang mga tao.

Siya ay isang malaking Diyos para sa maliliit na tao. Mayroon tayong malaking dahilan na ipagdiwang ang katotohanang ito: na hindi alam ng mga hari at presidente at premier at chancellor at hepe ng mundo na sila’y sumusunod sa makapangyarihang utos ng ating Ama sa langit, upang tayong mga anak Niya’y matulad sa imahe ng Kanyang Anak, si Jesu-Cristo — at makapasok sa Kanyang walang-hanggang kaluwalhatian.

Day 3

Purihin ang Panginoong Diyos ng Israel! Tinulungan niya at pinalaya ang kanyang bayan. Nagsugo siya sa atin ng isang makapangyarihang Tagapagligtas, mula sa angkan ni David na kanyang lingkod. Ito’y ayon sa ipinangako niya noong una sa pamamagitan ng kanyang mga banal na propeta, na ililigtas niya tayo mula sa ating mga kaaway, mula sa kamay ng lahat ng napopoot sa atin.

Lucas1:68–71

Pansinin ang dalawang kamangha-manghang bagay mula sa mga salita ni Zechariah, ang asawa ni Elizabeth, sa Lucas 1:68–71.

Una, siyam na buwan ang nakararaan, hindi naniwala si Zechariah na magkakaroon ng anak ang kanyang asawa. Ngayon, puspos ng Espiritu Santo, siya’y lubos na naniwala sa redeeming work ng Diyos sa paparating na Mesias, kaya sinabi niya ito na tila nangyari na: “Tinulungan niya at pinalaya ang kanyang bayan.” Para sa isip ng pananampalataya, ang isang pangakong gagawin ng Diyos ay maituturing na naganap na. Natutunan ni Zechariah na panghawakan ang sinasabi ng Diyos at dahil dito’y nagkaroon siya ng kakaibang kasiguraduhan: “Tumulong at nagpalaya ang Diyos!” (Lucas 1:68).

Ikalawa, ang pagdating ni Jesus, ang Mesias, ay pagbisita ng Diyos sa ating daigdig: Ang Diyos ng Israel ay bumisita at nagligtas. Ilang siglong nanamlay ang mga Judio sa paniniwalang iniwan na sila ng Diyos: Tumigil na ang espiritu ng propesiya, at nahulog ang Israel sa mga kamay ng Roma. At lahat ng makadiyos sa Israel ay naghihintay ng pagbisita ng Diyos. Ayon kay Lucas, may isang matandang lalaki, ang debotong si Simeon, na “naghihintay sa katubusan ng Israel” (Lucas 2:25). Gayon din, ang mapanalangin na si Anna ay “naghihintay sa pagpapalaya ng Diyos sa Jerusalem” (Lucas 2:38).

Ito ang mga araw ng matinding pag-asa. Ngayon, ang pinakahihintay na pagbisita ng Diyos ay magaganap na — tunay nga, Siya’y paparating sa isang paraang hindi inaasahan ninuman.

Ang puso ko’y nagpupuri sa Panginoon,

at ang aking espiritu’y nagagalak sa Diyos na aking Tagapagligtas,

sapagkat nilingap niya akong kanyang abang alipin!

Mula ngayon, ang lahat ng tao’y tatawagin akong pinagpala;

dahil sa mga dakilang bagay na ginawa sa akin ng Makapangyarihan.

Banal ang kanyang pangalan!

Ang kanyang kahabagan ay para sa lahat ng salinlahing may takot sa kanya.

Ipinakita niya ang lakas ng kanyang mga bisig,

nilito niya ang mga may palalong isip.

Tinanggal sa kanilang luklukan ang mga may kapangyarihan,

at itinaas ang mga nasa abang kalagayan.

Pinasagana niya sa mabubuting bagay ang mga kapus-palad,

at pinaalis nang walang dalang anuman ang mga mayayaman.

Tinulungan niya ang Israel na kanyang lingkod,

at hindi niya kinalimutang kahabagSi Maria’y may nakikitang isang pambihirang bagay tungkol sa Diyos: Babaguhin Niya ang takbo ng buong kasaysayan ng tao; magsisimula na ang tatlong pinakamahalagang dekada sa lahat ng panahon.

At nasaan ang Diyos? Kumikilos Siya sa dalawang di-kilala at mapagkumbabang babae — isang matanda na’t baog (Elizabeth), isang bata pa’t birhen (Maria). At lubos ang pagkamangha ni Maria sa vision ng Diyos, ang Mangingibig ng mga aba, na siya’y napaawit — isang awit na nakilala bilang “Magnificat.”

Sina Maria at Elizabeth ay mga kamangha-manghang bida sa kuwento ni Lucas. Gustong-gusto niya ang pananampalataya ng dalawang babaeng ito. Tila ang pinakahinangaan niya, at ang nais niyang tumatak kay Theophilus — ang marangal na tagabasa ng kanyang Ebanghelyo — ay ang pagpapakababa at masiglang pagpapakumbaba nina Elizabeth at Maria sa pagpapasakop nila sa kanilang kamangha-manghang Diyos.

Sabi ni Elizabeth (Lucas 1:43), “Sino ako upang dalawin ng ina ng aking Panginoon?” At sabi ni Maria (Lucas 1:48), “Sapagkat nilingap niya akong kanyang abang alipin!”

Ang mga tanging taong kayang tunay na dakilain ang Panginoon ay ang mga katulad nina Elizabeth at Maria — mga taong kinikilala ang kanilang pagkaaba at napupuspos ng ulan na dulot ng kamangha-manghang Diyos.an ito.

Tulad ng kanyang ipinangako sa ating mga ninuno,

kay Abraham at sa lahi nito, magpakailanman!

Lucas 1:46–55

Day 1

Sa pamamagitan niya’y maraming Israelita ang magbabalik-loob sa kanilang Panginoong Diyos. Mauuna siya sa Panginoon na taglay ang espiritu at kapangyarihan ni Elias upang pagkasunduin ang mga ama at ang kanilang mga anak, at panumbalikin ang mga suwail sa karunungan ng mga matuwid. Sa gayon, ipaghahanda niya ng isang bayan ang Panginoon.

Lucas 1:16–17

Ang ginawa ni John the Baptist para sa Israel, kayang gawin ng Advent para sa atin. Huwag mong hayaang datnan ka ng Pasko na hindi handa. Ibig kong sabihin ay hindi handa spiritually. Mas magiging maganda ang ligaya at epekto nito kung ikaw ay handa!

Para maging handa ka . . .

Pagbulay-bulayan ang katotohanang kailangan natin ng Tagapagligtas.

Ang Pasko ay isang pagdedemanda laban sa iyo bago ito maging kagalakan. “Isinilang sa inyo ngayon sa bayan ni David ang Tagapagligtas, ang Cristong Panginoon” (Lucas 2:11). Kung hindi mo kailangan ng Tagapagligtas, hindi mo kailangan ng Pasko. Hindi magkakaroon ng nilalayong epekto ang Pasko hanggang hindi natin lubos na mararamdaman ang pangangailangan ng Tagapagligtas. Hayaan mong tulungan ka ng maiiksing Advent meditations na ito na gisingin ang mapait na pakiramdam ng pangangailangan ng Tagapagligtas.

Ikalawa, simulan ang malalim na pagkilatis sa iyong sarili. Ang Advent ay para sa Pasko, tulad ng Lent ay para sa Easter. “O Diyos, ako’y siyasatin, alamin ang aking isip, / subukin mo ako ngayon, kung ano ang aking nais; / kung ako ay hindi tapat, ito’y iyong nababatid, / sa buhay na walang hanggan, samahan mo at ihatid” (Mga Awit 139:23–24). Let every heart prepare Him room . . . sa pamamagitan ng paglilinis.

Ikatlo, bumuo ng pag-asa at pananabik na nakasentro sa Diyosat excitement sa iyong tahanan — lalo na para sa mga bata. Kung excited ka para kay Cristo, magiging excited din sila. Kung gagawin mong exciting ang Pasko dahil lamang sa mga materyal na bagay, paano magkakaroon ng pagkauhaw ang mga bata para sa Diyos? Gamitin ang iyong imahinasyon upang maipakita ang hiwaga ng pagdating ng Hari sa mga bata.

Ikaapat, magbabad sa Kasulatan at mag-memorize ng magagandang talata! “Parang apoy ang aking salita at katulad ng martilyo na dumudurog sa malaking bato” (Jeremias 23:29). Magtipon-tipon sa paligid ng apoy na ito ngayong Advent. Ito’y mainit-init. Ito ay nagniningning sa mga kulay ng biyaya. Ito ay paghihilom sa libo-libong sakit. Ito ay ilaw para sa madidilim na gabi.

Ang kanyang dugo ang lumilinis sa ating mga budhi sa mga gawang walang kabuluhan upang tayo’y makapaglingkod sa Diyos na buháy. (Hebreo 9:14)

Narito tayo sa makabagong panahon — ang panahon ng internet, smartphones, space travel, at transplant ng puso — at ang ating problema ay tulad pa rin ng dati: Hinahatulan tayo ng ating konsensya at pinaparamdam sa atin na hindi tayo katanggap-tanggap sa Diyos. Tayo ay napalayo sa Diyos. At ang ating mga konsensya ay patotoo nito.

Maaari nating sugatan ang ating sarili, o ihagis ang ating mga anak sa sagradong ilog, o magbigay ng milyun-milyong piso sa charity, o magpakain ng mahihirap, o mag-penitensya at saktan ang sarili nang sandaang paraan, at pareho lang ang resulta nito: Mananatili ang mantsa at matatakot pa rin tayo sa kamatayan.

Alam natin na ang ating konsensya ay nadungisan — hindi sa panlabas na mga bagay tulad ng paghipo sa isang bangkay, maruming lampin, o karne ng baboy (ayon sa Lumang Tipan). Sinabi ni Jesus na ang lumalabas sa tao, hindi ang pumapasok dito, ang nagpaparumi sa kanya (Marcos 7:15–23). Nadudungisan tayo ng mga pag-uugaling tulad ng pride at self-pity at poot at pagnanasa ng laman at inggit at selos at pag-iimbot at apathy at takot.

Ang tanging sagot sa makabagong panahong ito, tulad sa iba pang panahon, ay ang dugo ni Cristo. Kapag tumindig ang iyong konsensya at hinatulan ka, saan ka babaling? Ibinibigay ng Hebreo 9:14 ang sagot: “Ang kanyang dugo ang lumilinis sa ating mga budhi sa mga gawang walang kabuluhan upang tayo’y makapaglingkod sa Diyos na buháy.”

Ang sagot ay ito: Bumaling sa dugo ni Cristo. Bumaling sa tanging tagapaglinis ng sansinukob na makapagbibigay sa iyo ng ginhawa sa buhay, at kapayapaan sa kamatayan.

Ang matigas na pagkain ay para sa may sapat na gulang at dahil sa pagsasanay ay marunong nang kumilala ng pagkakaiba ng mabuti at masama. (Hebrews 5:14)

Kamangha-mangha ito. Wag mo itong palampasin. Maliligtas ka nito sa maraming taon ng sayang na pamumuhay.

Ito ang sinasabi ng talatang ito: Kung nais mong maging mature at maunawaan at pahalagahan ang mas solid na turo ng Salita, kailangan ma-transform ng mayaman, masustansya, at mahalagang gatas ng mga pangako ng ebanghelyo ng Diyos ang iyong moral na pandama — ang inyong espirituwal na kaisipan — upang mabatid mo kung ano ang mabuti at masama.

Tingnan ito sa ibang paraan: Hindi isang intellectual na hamon ang paghahandang magpakabusog sa Salita ng Diyos; isa muna itong hamon sa moralidad. Kung nais mong kainin ang solid food ng Salita ng Diyos, kailangan mong gamitin ang iyong espirituwal na pandama upang magkaroon ng kaisipang nakababatid ng mabuti at masama. Ito ay isang hamon sa moralidad, hindi lamang sa intellect.

Ang nakakagulat na katotohanan ay ito: Kung natitisod ka sa pag-unawa kay Melchizedek sa Genesis at Hebreo, maaaring ito’y dahil nanonood ka ng mga questionable na programa sa TV. Kung natitisod ka sa doktrina ng election, maaaring ito’y dahil gumagawa ka pa rin ng mga kahina-hinalang gawain. Kung nadadapa ka sa gawain ni Cristo sa krus na nakasentro sa Diyos, maaaring ito’y dahil mahal mo ang pera at mahilig kang gumastos at kakaunti lamang ang ibinibigay mo sa iba.

Hindi ang pagiging matalino ang daan tungo sa maturity at matatag na biblical food kundi ang pagiging masunurin. Mas may kinalaman ang ginagawa mo sa alak at sex at pera at paglilibang at pagkain at computer, at ang paraan ng pakikitungo mo sa ibang tao, sa iyong kakayahan para sa solid food kaysa sa iyong paaralan o kung anong mga aklat ang binabasa mo.

Napakahalaga nito dahil sa ating hi-tech na lipunan, madali nating isipin na ang edukasyon — lalo na ang intellectual na edukasyon — ay ang susi sa maturity. Maraming Ph.D.’s ang nabibilaukan sa kanilang spiritual immaturity sa mga bagay na may kinalaman sa Diyos. At maraming di-gaanong edukadong santo ang lubhang mature at kayang namnamin nang may kasiyahan at pakinabang ang pinakamalalim na mga bagay sa Salita ng Diyos.

Ako’y sasaiyo, huwag kang matakot, ako ang iyong Diyos, hindi ka dapat mangamba. Palalakasin kita at tutulungan, iingatan at ililigtas. (Isaiah 41:10)

Kapag nababalisa ako sa ilang risky (na bagong proyekto o miting, nilalabanan ko ang unbelief  gamit ang isa sa pinakamadalas kong gamiting pangako: Isaiah 41:10.

Noong araw ng aking pag-alis para sa tatlong taong pag-aaral sa Germany, nag-long distance call ang tatay ko sa akin mula New York at ibinigay sa akin ang pangako ng talatang ito. Sa loob ng tatlong taon, daan-daang beses ko yata itong binanggit sa aking sarili para malagpasan ang matinding stress.

Kapag naka-neutral ang takbo ng aking isipan, ang huni ng kambyo nito ay ang tunog ng Isaiah 41:10. Mahal ko ang talatang ito.

Siyempre, hindi lang ito ang patalim sa arsenal ng aking pananampalataya.

Kapag nababalisa ako sa aking ministeryo na tila walang silbi at walang laman, nilalabanan ko ang unbelief gamit ang pangako ng Isaiah 55:11, “Gayundin naman ang mga salita na lumalabas sa aking bibig, ang mga ito’y hindi babalik sa akin na walang katuturan. Tutuparin nito ang aking mga balak, at gagawin nito ang aking ninanais.”

Kapag nababalisa ako sa aking kahinaan para gawin aking trabaho, nilalabanan ko ang unbelief gamit ang pangako ni Cristo, “Ang kagandahang-loob ko ay sapat na para sa iyo, sapagkat lubusang nahahayag ang aking kapangyarihan kapag ikaw ay mahina” (2 Corinto 12:9).

Kapag nababalisa ako sa mga desisyong kailangan kong gawin tungkol sa hinaharap, nilalabanan ko ang unbelief gamit ang pangakong ito, “Aakayin kita sa daan, tuturuan kita at laging papayuhan” (Mga Awit 32:8).

Kapag nababalisa ako sa pagharap sa mga katunggali, nilalabanan ko ang unbelief gamit ang pangakong, “Ano pa ang masasabi natin tungkol dito? Kung ang Diyos ay panig sa atin, sino ang makakalaban sa atin?” (Roma 8:31).

Kapag nababalisa ako tungkol sa kapakanan ng mga mahal ko sa buhay, nilalabanan ko ang unbelief gamit ang pangako na kung ang masamang taong tulad ko ay alam kung paano magbigay ng mabubuting bagay sa aking mga anak, “gaano pa kaya ang inyong Ama na nasa langit? Bibigyan niya ng mabubuting bagay ang sinumang humihingi sa kanya!” (Mateo 7:11).

By all means, labanan mo ang lahat ng unbelief gamit ang lahat ng pangakong mayroon sa Salita ng Diyos. Pero nakakatulong na magkaroon ng isang sentral at default na sandata. At para sa akin, ito ay Isaias 41:10, “Ako’y sasaiyo, huwag kang matakot, ako ang iyong Diyos, hindi ka dapat mangamba. Palalakasin kita at tutulungan, iingatan at ililigtas.” Isang katangi-tanging pangako!