Solid Joys Devotionals (Tagalog)

Kaya nga, hindi lahat ng anak ni Abraham ay ibinibilang na anak ng Diyos, kundi iyon lamang mga ayon sa pangako ng Diyos. (Roma 9:8)

Tingnan si Abraham ng Lumang Tipan bilang isang pastor. Sabi ng Panginoon, “Pagpapalain kita at pauunlarin ko ang iyong ministry.” Ngunit ang church ay tigang at walang mga anak.

Ano ang ginawa ni Abraham? Nagsimula siyang mawalan ng pag-asa para sa isang divine intervention. Tumatanda na siya. Ang kanyang asawa ay nananatiling baog. Kaya nagpasya siyang isakatuparan ang pinangakong anak ng Diyos nang walang supernatural na pamamaraan. Nakipagtalik siya kay Hagar, ang katulong ng kanyang asawa (Genesis 16:4). Subalit ang resulta ay hindi isang “anak ng pangako,” kundi isang “anak ng laman,” si Ismael.

Ginulat ng Diyos si Abraham sa pagsasabing, “Magkakaanak ka sa [iyong asawang si Sarah]” (Genesis 17:16). Kaya’t umiyak si Abraham sa Diyos, “Bakit hindi na lang po si Ismael ang magmana ng mga ipinangako ninyo sa akin?” (Genesis 17:18). Nais niyang maging katuparan ng pangako ng Diyos ang gawain ng kanyang sariling pamamaraan. Ngunit sabi ng Diyos, “Hindi; ang asawa mong si Sara ay magkakaanak ng isang lalaki” (Genesis 17:19).

Ngunit si Sarah ay 90 years old na. Siya ay baog buong buhay niya, at dumaan na siya sa menopause (Genesis 18:11). Si Abraham ay 100. Ang tanging pag-asa para sa isang anak ng pangako ay isang napakagandang supernatural intervention.

Iyan ang ibig sabihin ng maging “anak ng pangako” — na isisilang hindi “ayon sa kalikasan o sa kagustuhan o sa kagagawan ng tao, kundi ayon sa kalooban ng Diyos” (Juan 1:13). Ang tanging mga batang nabibilang bilang mga anak ng Diyos sa mundong ito ay ang supernatural na ipinanganak na children of promise. Sinasabi ni Pablo sa Galacia 4:28, “Mga [Cristiano], tulad ni Isaac, tayo’y mga anak ayon sa pangako.” Kayo ay “ipinanganak ayon sa Espiritu,” hindi ayon sa laman (Galacia 4:29).

Isipin muli si Abraham bilang pastor. Hindi lumalago ang kanyang church tulad ng pinaniniwalaan niyang pinangako ng Diyos. Pagod na siyang maghintay ng supernatural na pamamaraan. Bumaling siya sa “Hagar” ng mga tao, at nagpasyang “maaakit niya ang mga tao” nang walang supernatural na pagkilos ng Banal na Espiritu.

Ngunit hindi ito magiging church ni Isaac, kundi ng mga Ismaelita — mga anak ng laman, hindi mga anak ng Diyos. Inililigtas tayo ng Diyos mula sa ganitong uri ng nakamamatay na tagumpay. Oo, gawin natin ang lahat ng dapat gawin. Ngunit laging umasa sa Panginoon para sa decisive at supernatural na gawain. “Ang kabayo’y naihahanda para sa digmaan, ngunit tanging si Yahweh ang nagbibigay ng tagumpay” (Mga Kawikaan 21:31).

Mangyayari ito sa Araw ng kanyang pagparito upang tumanggap ng papuri mula sa kanyang mga hinirang at ng parangal ng lahat ng sumasampalataya sa kanya. Kabilang kayo roon sapagkat sinampalatayanan ninyo ang patotoong ipinahayag namin sa inyo. (2 Tesalonica 1:10)

Sinasabi ni Pablo na paparito si Cristo upang maluwalhati at kamanghaan. Ito ang dahilan ng Kanyang pagbabalik.

Natitisod ang mga tao dahil sa katuruan na dinadakila ng Diyos ang Kanyang sarili at hinahangad Niyang purihin Siya ng Kanyang mga anak, dahil itinuturo sa atin ng Biblia na huwag maging ganito. Halimbawa, sinasabi sa Biblia na ang pag-ibig ay hindi “ipinipilit ang sariling kagustuhan” (1 Corinto 13:5, ABTAG2001).

Paano magiging mapagmahal ang Diyos ngunit devoted sa “pagpilit sa Kanyang sariling” kaluwalhatian at papuri at kagalakan? Paano magiging para sa atin ang Diyos kung Siya ay lubos para sa Kanyang sarili?

Ito ang sagot na iminumungkahi ko: Dahil ang Diyos ay unique bilang isang all-glorious at self-sufficient na Nilalang, dapat Siyang maging para sa Kanyang sarili kung Siya ay magiging para sa atin. Ang rules ng pagpapakumbaba na para sa isang nilalang ay hindi maaaring ma-apply sa parehong paraan sa Lumikha nito.

Kung tatalikuran ng Diyos ang Kanyang sarili bilang Pinagmumulan ng walang-hanggang kagalakan, titigil siya sa pagiging Diyos. Itatatwa Niya ang walang-hanggang kahalagahan ng Kanyang sariling kaluwalhatian. Ipahihiwatig Niya na may isang bagay na mas mahalaga bukod sa Kanyang sarili. Magkakasala Siya sa pagsamba sa mga diyus-diyusan.

Wala tayong makukuha sa ganito. Sapagkat saan tayo pupunta kapag naging di-matuwid ang ating Diyos? Saan tayo makakahanap ng Bato ng integridad sa sansinukob kapag tumigil na ang puso ng Diyos sa pagpapahalaga sa  pinakamahalaga? Saan tayo babaling sa ating pagsamba kapag tinalikuran na mismo ng Diyos ang pag-angkin ng walang-hanggang kahalagahan at kagandahan?

Hindi, hindi natin ginagawang pag-ibig ang sariling pagdadakila ng Diyos sa pamamagitan ng pag-demand na ang Diyos ay tumigil sa pagiging Diyos.

Sa halip, dapat nating makita na ang Diyos ay pag-ibig dahil walang humpay Niyang hinahanap ang mga papuri ng Kanyang pangalan mula sa puso ng Kanyang mga anak. Ang papuri natin sa Kanyang kadakilaan ang capstone ng ating kagalakan at kadakilaan.

Sa galak at tuwa ako ay puspusin; butong nanghihina'y muling palakasin. . . . Ang galak na dulot ng iyong pagliligtas, ibalik at ako po'y gawin mong tapat. (Mga Awit 51:8,12)

Bakit hindi umiiyak si David para sa sexual restraint? Bakit hindi niya ipinagdarasal na panagutin siya ng mga tao? Bakit hindi niya ipinagdarasal na protektahan ang kanyang mga mata at isip mula sa mga sekswal na kaisipan? Sa awit ng pagtatapat at pagsisisi, matapos niyang halayin si Bathsheba, tila aasahan ninyong hihilingin ni David ang ganito.

Ang dahilan ay alam niya na ang sexual sin ay isang sintomas, hindi ang sakit mismo.

Bumibigay ang mga tao sa sexual sin dahil wala silang ganap na kagalakan kay Cristo. Hindi matatag ang kanilang mga espiritu. Nag-aalinlangan sila. Nahihikayat sila, at bumibigay sila dahil wala ang Diyos sa nararapat Niyang lugar—ang Kanyang supreme place—sa kanilang mga damdamin at isipan.

Alam ito ni David tungkol sa kanyang sarili. Totoo rin ito para sa atin. Ipinapakita sa atin ni David, sa paraan ng kanyang pagdarasal, kung ano ang tunay na kailangan ng mga nagkasala ng sexual sin: Ang Diyos! Kagalakan sa Diyos.

Ito’y profound na karunungan para sa atin.

Yamang sa pamamagitan ng kanyang dugo, tayo ngayon ay napawalang-sala, lalong tiyak na maliligtas tayo sa poot ng Diyos. Dati, tayo'y mga kaaway ng Diyos, ngunit tinanggap na niya tayo bilang mga kaibigan sa pamamagitan ng pagkamatay ng kanyang Anak. At dahil dito, tiyak na maliligtas tayo sapagkat si Cristo ay buháy. At hindi lamang iyan! Tayo'y nagagalak dahil sa ginawa ng Diyos sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesu-Cristo, sapagkat dahil sa kanya ay tinanggap tayo bilang mga kaibigan ng Diyos. (Roma 5:9–11)

Saan tayo kailangang iligtas? Malinaw na sinabi ng talata 9: “Yamang sa pamamagitan ng kanyang dugo, tayo ngayon ay napawalang-sala, lalong tiyak na maliligtas tayo sa poot ng Diyos.” Pero ito ba ang pinakamataas, pinakamabuti, pinakaganap, at pinaka-satisfying na gantimpala ng ebanghelyo?

Hindi. Sabi sa talata 10, “lalong tiyak . . . tiyak na maliligtas tayo sapagkat si Cristo ay buháy.” At dinala ito ng talata 11 sa pinakahuling hantungan at layunin ng ebanghelyo: “At hindi lamang iyan! Tayo'y nagagalak dahil sa ginawa ng Diyos.”

Ito ang panghuli at pinakamataas na kabutihan ng magandang balita. Wala nang isa pang “at hindi lamang iyan” pagkatapos nito. Ang natitira na lang ay ang pagsasabi ni Pablo kung paano tayo nakarating rito, “sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesu-Cristo, sapagkat dahil sa kanya ay tinanggap tayo bilang mga kaibigan ng Diyos.”

Ang dulo ng ebanghelyo ay “tayo'y nagagalak dahil sa ginawa ng Diyos.” Ang pinakamataas, pinakaganap, pinakamatamis na kabutihan ng ebanghelyo ay ang Diyos mismo, na nae-enjoy ng Kanyang mga tinubos.

Ang Diyos kay Cristo ay naging bayad (Roma 5:6–8), at ang Diyos kay Cristo ay naging gantimpala (Roma 5:11).

Ang ebanghelyo ay ang mabuting balita na tinubos tayo ng Diyos para sa Kanyang walang-hanggang kasiyahan.

At yamang ang mga anak ng Dios na binanggit niya ay mga taong may laman at dugo, naging tao rin si Jesus upang sa pamamagitan ng kanyang kamatayan ay malupig niya ang diyablo na siyang may kapangyarihan sa kamatayan. Sa ganitong paraan, pinalaya niya sila na naging alipin ng takot sa kamatayan sa buong buhay nila. (Hebreo  2:14–15, ASND)

Paano tayo pinalaya ni Cristo sa takot sa kamatayan at hinayaan tayong mabuhay nang may tapang, na kayang bitawan ang mga ari-arian at kapamilya, pati ang ating mortal na buhay (“let goods and kindred go, this mortal life also”)?

At yamang ang mga anak ng Dios na binanggit niya ay mga taong may laman at dugo . . .

Ang mga salitang “mga anak” ay kinuha mula sa naunang talata at tumutukoy sa espiritwal na mga anak ni Cristo, ang Mesiyas. Sila rin ang “mga anak ng Diyos.” Sa madaling salita, sa Kanyang pagpapadala kay Cristo, tinitingnan ng Diyos ang kaligtasan ng Kanyang “mga anak.” “At yamang ang mga anak ng Dios na binanggit Niya ay mga taong may laman at dugo . . .”

naging tao rin si Jesus . . .

Ang Anak ng Diyos, na buhay na bago pa ang Kanyang incarnation bilang eternal na Salita (Juan 1:1), ay nagkatawang-tao — laman at dugo — at dinamitan ang Kanyang pagka-Diyos ng pagkatao. Siya’y naging buong tao at nanatiling buong Diyos.

upang sa pamamagitan ng kanyang kamatayan . . .

Ang dahilan ng pagkakatawang-tao ni Cristo ay upang mamatay. Bilang Diyos (bago Siya naging tao), hindi Siya maaaring mamatay para sa mga makasalanan. Ngunit bilang isa sa laman at dugo, maaari na Niyang gawin ito. Ang layunin Niya ay mamatay. Kaya naman kinailangan Niyang ipanganak bilang tao, isang mortal.

ay malupig niya ang diyablo na siyang may kapangyarihan sa kamatayan.

Sa Kanyang kamatayan, tinanggal ni Cristo ang pangil ng dyablo. Paano? Sa paghandog sa ating mga kasalanan (Hebreo 10:12). Ibig sabihin, wala nang lehitimong dahilan si Satanas upang akusahan tayo sa harapan ng Diyos. “Sino ang makakapagharap ng paratang laban sa mga hinirang ng Diyos, gayong ang Diyos ang nagpapawalang-sala sa kanila?” (Roma 8:33). Ano ang batayan ng Kanyang pagpapawalang-sala? Ang dugo ni Jesus (Hebreo 9:14; Roma 5:9).

Ang pangunahing sandata ni Satanas laban sa atin ay ang ating sariling kasalanan. Kung tinanggal na ito ng kamatayan ni Jesus, ang pangunahing sandata ng dyablo ay mawawala na sa kanyang kamay. Kung gayon, siya’y mawawalan din ng kapangyarihan.

Sa ganitong paraan, pinalaya niya sila na naging alipin ng takot sa kamatayan sa buong buhay nila.

Kung gayon, tayo’y malaya mula sa takot sa kamatayan. Pinawalang-sala tayo ng Diyos. Future grace na lamang ang nasa ating harapan. Hindi ito mababago ni Satanas. At nais ng Diyos na magkaroon ng agad-agarang epekto sa ating buhay ang ating kaligtasan. Layunin ng Diyos na tanggalin ng ating happy ending ang pagkaalipin at takot sa kasalukuyan.

Sapagkat ang pag-ibig sa salapi ay ugat ng lahat ng kasamaan. (1 Timoteo 6:10)

Ano ang ibig sabihin ni Pablo nang sinulat niya ito? Hindi ito tungkol sa palaging pag-iisip ng salapi habang nagkakasala ka. Maraming kasalanan ang nangyayari kapag hindi natin iniisip ang salapi.

Ito ang aking suggestion: Ibig sabihin ni Pablo, lahat ng kasamaan sa mundo ay nagmumula sa isang uri ng puso, isang pusong umiibig sa sa salapi.

Ano ba ang ibig sabihin ng pag-ibig sa salapi? Hindi ito ang sobrang paghanga sa kulay-ubeng 100-peso bills o mga baryang tigsa-sampung piso. Upang malaman ang ibig sabihin ng pag-ibig sa salapi, dapat mong tanungin, Ano ba ang salapi? Sasagutin ko ito nang ganito: Ang salapi ay simbolo na tumatayo sa resources ng tao. Tumatayo ito sa makukuha mo mula sa tao — ibang tao — imbis na sa Diyos.

Grace ang currency ng Diyos, hindi salapi: “Narito ang tubig, kayong mga nauuhaw. Ang mga walang salapi ay lumapit din dito, bumili kayo ng pagkain at ito’y kainin ninyo!” (Isaiah 55:1). Salapi ang currency ng resources ng tao. Kaya naman ang pusong umiibig sa salapi ay isang pusong umaasa rito, hinahabol ang kaligayahang dulot nito, at nilalagay ang tiwala sa mga kayang ibigay ng resources ng tao.

Kaya ang pag-ibig sa salapi ay kapareho ng pananampalataya sa salapi — paniniwala (tiwala, kumpiyansa, kasiguraduhan) na tutugunan ng salapi ang iyong mga pangangailangan at paliligayahin ka nito.

Ang pag-ibig sa salapi ay alternatibo sa pananampalataya sa future grace ng Diyos. Ito ay pananampalataya sa resources ng tao sa panghinaharap — bagay na iyong makukuha gamit ang salapi. Kaya naman ang pag-ibig sa salapi o pagtitiwala rito ay nakapaloob sa di-paniniwala sa mga pangako ng Diyos. Sinabi ni Jesus sa Mateo 6:24, “Walang aliping makakapaglingkod sa dalawang panginoon. . . . Hindi ninyo maaaring paglingkuran nang pareho ang Diyos at ang kayamanan.”

Hindi ka puwedeng sabay na magtiwala sa Diyos at sa salapi. Ang paniniwala sa isa ay hindi paniniwala sa kabila. Ang pusong umiibig sa salapi — ang umaasa sa salapi para sa kaligayahan — ay hindi umaasa sa kung sino ang Diyos para sa atin kay Jesus bilang kasiyahan ng ating mga kaluluwa.

Kaya't huwag tayong mag-atubiling lumapit sa trono ng mahabaging Diyos upang mahanap natin ang kalinga para sa napapanahong pangangailangan. (Mga Hebreo 4:16, sariling salin)

Alam kong madalas isalin ang mahalagang talatang ito na, “Kaya't huwag tayong mag-atubiling lumapit sa trono ng mahabaging Diyos upang makamtan natin ang habag at kalinga sa panahon ng ating pangangailangan.” Ngunit isa itong tunay na paraphrase upang ipakita na ang Diyos ay dumadating sa eksaktong oras na kailangan natin Siya. Ngunit ang literal na pokus ay kung gaano ka-timely ang tulong na ito.

Lahat ng ministeryo ay nasa hinaharap — mangyayari sa susunod na sandali, isang buwan, isang taon, o isang dekada. May sapat tayong oras upang mabalisa tungkol sa ating kakulangan. Kapag nangyayari ito, dapat tayong manalangin.

Ang panalangin ay isang anyo ng pananampalataya na kumokonekta sa atin ngayon sa biyayang kailangan natin upang maging sapat tayo para sa ministeryo ng kinabukasan. Mahalaga talaga ang timing.

Paano kung masyadong maaga o huli na ang pagdating ng grace? Hindi nagbibigay-linaw sa mahalagang pangako ang tradisyonal na salin ng Hebreo 4:16. Kailangan natin ng mas literal na pagsasalin upang makita ito. Ang pangako ay hindi lang upang mahanap natin ang kalinga “upang tulungan tayo sa panahon ng pangangailangan,” kundi ang grace ay eksaktong itinakda sa oras ng Diyos.

Ang punto ay ito: Ang panalangin ay paraan upang mahanap ang future grace para sa napapanahong tulong. Itong kalinga ng Diyos ay laging dumadating on time mula sa “trono ng mahabaging Diyos.” Ang ibig sabihin ng mga salitang “trono ng mahabaging Diyos” ay ito: Ang grace para sa kinabukasan ay nagmumula sa Hari ng sansinukob na nagtatakda ng panahon gamit ang Kanyang sariling kapangyarihan (Mga Gawa 1:7)

Ang timing Niya ay perpekto, pero bihirang sa atin: “Ang sanlibong mga taon ay para bang isang araw, sa mata mo, Panginoon, isang kisap-mata lamang; isang saglit sa magdamag na ito ay dumaraan” (Mga Awit 90:4). Itinatakda Niya ang simula’t hangganan ng mga lahi sa buong mundo (Mga Gawa 17:26). Sa personal na level, “hawak [Niya ang] aking buhay” (Mga Awit 31:15).

Kapag ating pinag-iisipan ang timing ng future grace, kailangan nating mag-isip sa “trono ng mahabaging Diyos.” Walang makakapigil sa plano ng Diyos na magpadala ng kalinga kapag ito ang pinakamabuti para sa atin. Palaging tama ang panahon ng future grace.

Ang layunin ng tagubiling ito ay upang magkaroon kayo ng pag-ibig na nagmumula sa pusong dalisay, malinis na budhi at tapat na pananampalataya. (1 Timoteo 1:5)

Pag-ibig ang layunin ni Pablo. At isa sa mahalagang pinagkukunan nito ay ang tapat na pananampalataya. Ang dahilan kung bakit ang pananampalataya ay isang siguradong pinagkukunan ng pag-ibig ay ito: Tinatanggal ng pananampalataya sa grace ng Diyos mula sa puso ang makasalanang kapangyarihan na pumipigil sa pag-ibig.

Kung nagi-guilty tayo, puwede tayong malugmok sa makasariling depresyon at awa sa sarili. At hindi natin makikita o bibigyan ng pakialam ang pangangailangan ng kahit sino. O tayo’y magiging ipokrito upang pagtakpan ang ating kasalanan, at sisirain nito ang katapatan ng mga ugnayan at gagawing imposible ang pag-ibig. O pag-uusapan natin ang mga pagkakamali ng ibang tao upang paliitin ang ating sariling kasalanan — bagay na hindi ginagawa ng pag-ibig. Kung tayo’y magmamahal, kailangan nating mapagtagumpayan ang nakasisirang epekto ng kasalanan.

Ganito rin sa takot. Kung natatakot tayo, madalas na hindi natin nilalapitan ang isang bisita sa church na nangangailangan ng welcome at encouragement. O tinatanggihan natin ang pagmimisyon bilang bokasyon, dahil parang masyado itong delikado. O nag-aaksaya tayo ng pera sa mamahaling insurance, o nilalamon ng maliliit na phobia, kaya naman nakatutok na lang tayo sa ating sarili at nabubulagan sa mga pangangailangan ng ibang tao. Lahat ng ito ay ang kabaligtaran ng pag-ibig.

Ganito rin sa kasakiman. Kung sakim tayo, puwedeng gumagastos tayo para sa mga karangyaan — perang dapat ginagamit sa pagpapahayag ng ebanghelyo. Hindi tayo gumagawa ng anumang delikado, dahil baka manganganib ang ating mahahalagang ari-arian at financial future. Nakatutok tayo sa mga bagay imbis na sa tao, o nakikita lamang natin ang mga tao bilang pagkukunan ng ating materyal na benepisyo. Kaya naman nasisira ang pag-ibig.

Ngunit ang pananampalataya sa future grace ay nagdudulot ng pag-ibig sa pamamagitan ng pagtutulak ng kasalanan at takot at kasakiman palabas ng puso.

Tinutulak nito ang kasalanan dahil kumakapit ito sa pag-asa na ang kamatayan ni Cristo ay sapat na upang masiguro ang pagpapawalang-sala at katwiran ngayon at habang-buhay (Hebreo 10:14).

Tinutulak nito ang takot dahil umaasa ito sa pangakong, “Ako’y sasaiyo, huwag kang matakot . . . Palalakasin kita at tutulungan, iingatan at ililigtas” (Isaias 41:10).

At tinutulak nito ang kasakiman dahil sigurado ito na si Cristo ay nakahihigit sa anumang kayamanang inaalok ng mundo (Mateo 13:44).

Kaya nang sinabi ni Pablo, “Ang layunin ng tagubiling ito ay upang magkaroon kayo ng pag-ibig na nagmumula sa . . . tapat na pananampalataya,” tinatalakay niya ang pambihirang kapangyarihan ng pananampalataya upang mapagtagumpayan ang lahat ng balakid sa pag-ibig. Kapag tayo’y lumalaban para sa pananampalataya — isang laban para maniwala sa mga pangako ng Diyos na pumapatay ng kasalanan at takot at kasakiman — tayo’y lumalaban para sa pag-ibig.

Mga minamahal, huwag kayong maghihiganti; ipaubaya ninyo iyon sa Diyos. Sapagkat nasusulat, “Akin ang paghihiganti, ako ang gaganti, sabi ng Panginoon.” (Roma 12:19)

Bakit napakahalaga ng pangakong ito sa pagtatagumpay natin laban sa pagkiling sa poot at paghihiganti? Ang dahilan ay ito: Sinasagot ng pangakong ito ang isa sa pinakamatinding udyok sa likod ng galit — isang udyok na hindi naman talaga mali.

Maraming beses ay totoong may maling ginawa sa atin. Kaya hindi naman talaga mali na makaramdam ng paghahanap ng hustisya para sa nangyari. Ang mali ay kapag nararamdaman nating dapat ay may gawin tayo upang mangyari ito, at makararamdam tayo ng poot hanggang hindi ito nangyayari. Ito’y isang nakamamatay na pagkakamali.

Nang panahon ko sa seminaryo, ako at si Noël ay kasali sa isang small group para sa mga mag-asawa. Ang mga nasa grupo ay nagbabahagi ng malalalim at personal na saloobin. Isang gabi, pinag-uusapan namin ang tungkol sa pagpapatawad at galit. Isa sa mga nakababataang asawang babae ay nagsabing hindi niya kaya, at ayaw niyang patawarin ang kanyang ina para sa isang bagay na ginawa nito noong siya’y bata pa.

Pinag-usapan namin ang ilan sa mga biblikal na kautusan at babala tungkol sa espiritung hindi nagpapatawad.

Ngunit hindi nagbago ang kanyang isip. Kaya binalaan ko siya na nasa panganib ang kanyang kaluluwa kung ipagpapatuloy niya ang ugaling hindi nagpapatawad at may poot. Ngunit matibay niyang sinabing hindi niya patatawarin ang kanyang ina.

Ang grace ng paghatol ng Diyos ay ipinangako sa atin sa Roma 12 upang tulungan tayong mapagtagumpayan ang nakamamatay na espiritu ng paghihiganti at poot.

Ang katuwiran ni Pablo ay ito: Makasisiguro tayo na ang lahat ng kamalian ay aaksyunan ng Diyos at maaari natin itong iwan sa Kanyang mga kamay dahil ang paghihiganti ay sa Kanya. Upang kilusin tayong bitiwan ang ating pagnanasa sa paghihiganti, nangako Siya: “Ako ang gaganti,  sabi ng Panginoon.”

Ang pangakong nagpapalaya sa atin mula sa espiritung hindi makapagpatawad, may poot, at paghihiganti ay ang pangakong aaksyunan ng Diyos ang nangyari sa atin. Gagawin Niya ito nang mas may katwiran at may habag at lubusan kaysa sa atin. Parurusahan Niya ang lahat ng kasalanan. Walang makakatakas sa kahit ano. Parurusahan Niya ito kay Cristo sa krus para sa mga nagsisi at nagtiwala sa Kanya, o sa impyerno para sa mga hindi gumawa nito. Kaya naman puwede tayong umatras at mag-iwan ng espasyo upang gawin ng Diyos ang Kanyang perpektong gawain.

Ituon natin ang ating paningin kay Jesus. Sa kanya nakasalalay ang ating pananampalataya mula simula hanggang katapusan. Dahil sa kagalakang naghihintay sa kanya, hindi niya inalintana ang kahihiyan ng pagkamatay sa krus. (Hebreo 12:2)

Minsan, mahirap ipaliwanag ang layon ng pananampalataya.

Sa kanyang librong Miracle on the River Kwai, kinuwento ni Ernest Gordon ang tunay na istorya ng isang grupo ng POWs na nagtrabaho sa Burma Railway noong World War II.

Sa pagtatapos ng araw, tinitipon ang mga kagamitan mula sa mga trabahador. Sa isang okasyon, may sundalong Hapon ang sumigaw na may nawawalang pala at tinanong kung sino ang kumuha nito. Sumigaw siya nang sumigaw, mabaliw-baliw sa galit, at inutusan na umamin ang magnanakaw. Walang gumalaw. “Mamatay kayong lahat!” sigaw niya, sabay kasa ng baril at itinutok ito sa mga bilanggo. Sa puntong iyon, may umamin na isang bilanggo at binugbog siya ng sundalo gamit ang kanyang baril. Nanatili lang nakatayo ang bilanggo hanggang ito’y binawian ng buhay. Pagbalik sa kampo, binilang muli ang mga gamit at nakita nilang walang nawawalang pala.

Ano ang kayang magpanatili ng kaloobang mamatay para sa iba, kung ikaw ay inosente? Dinala at pinanatili ni Jesus ang Kanyang pag-ibig sa atin “dahil sa kagalakang naghihintay sa Kanya.” Naniwala Siya sa isang hinaharap na may pagpapala at galak. Ito ay nagdala at nagpanatili ng Kanyang pag-ibig sa kabila ng Kanyang paghihirap.

Kahabag-habag tayo kung iniisip nating dapat o kaya tayong itulak at palakasin para sa radikal at mahalagang pagsunod ng “higher motive” kaysa ng kagalakang inilaan para sa atin. Nang tinawag tayo ni Jesus para sa mahalagang pagsunod na humihingi ng sakripisyo sa buhay na ito, sinabi Niya sa Lucas 14:14: “Kapag ganito ang ginawa mo, pagpapalain ka, dahil hindi man nila masuklian ang ginawa mo, ang Diyos ang magbibigay sa iyo ng gantimpala sa muling pagkabuhay ng mga matuwid.” Sa madaling salita, maging malakas ka sa lahat ng iyong kabiguan para sa ngalan ni Cristo, dahil nakahanda na ang kagalakan para sa iyo.

Sinabi ni Pedro ito: Nang nagtiis ng hirap si Jesus nang walang paghihiganti, binigyan Niya tayo ng halimbawang dapat tularan — at kasama rito ang tiwala ni Jesus sa kagalakang nakahanda para sa Kanya. Ibinigay Niya ang layuning ito sa Diyos (1 Pedro 2:21) at hindi tinangkang bumawi at maghiganti. Nilagay Niya ang Kanyang pag-asa sa resurrection at sa lahat ng kagalakan sa muling pagsasama Nila ng Ama at ang kaligtasan ng Kanyang mga anak. Ganito rin dapat tayo.