Solid Joys Devotionals (Tagalog)

“Kapag iyong iurong ang iyong paa dahil sa Sabbath, sa paggawa ng iyong kalayawan sa aking banal na araw; at iyong tinawag ang Sabbath bilang isang kasiyahan, at marangal ang banal na araw ng Panginoon,at ito’y iyong pinarangalan, na hindi ka lalakad sa iyong mga sariling lakad, ni hahanap ng iyong sariling kalayawan ni magsasalita ng iyong mga salita; kung magkagayo’y malulugod ka sa Panginoon, at pasasakayin kita sa  mga matataas na dako sa lupa.” (Isaias 58:13–14 ABTAG 2001)

Posibleng sundin ang Diyos nang hindi niluluwalhati ang Diyos. Kung nais nating parangalan ang Diyos, dapat natin Siyang sundin para sa kagalakan ng fellowship sa Kanya.

Isipin ang Araw ng Sabbath bilang paglalarawan nito. Nire-rebuke ng Panginoon ang Kanyang mga anak dahil sa kanilang paghahanap ng sariling kasiyahan sa Kanyang banal na araw. “Iyong iurong ang iyong paa dahil sa Sabbath, sa paggawa ng iyong kalayawan sa aking banal na araw.” Pero ano ang ibig Niyang sabihin? Ibig ba Niyang sabihin ay hindi natin dapat hangarin ang ating kagalakan sa Araw ng Panginoon? Hindi, dahil ang sunod Niyang sinabi ay, “Iyong tinawag ang Sabbath bilang isang kasiyahan.” At sa talata 14, “malulugod ka sa Panginoon.” Kaya ang kini-criticize Niya ay ang mga natutuwa sa sarili nilang negosyo sa araw ng Sabbath sa halip na magalak sa kagandahan ng kanilang Diyos at ng kapahingahan at kabanalan na sinisimbolo ng araw na ito.

Hindi Niya nire-rebuke ang kanilang hedonismo. Nire-rebuke Niya ang kahinaan  nito. Tulad ng sabi ni C. S. Lewis, “Napakadali nating masiyahan.” Nakuntento sila sa sekular na interes at sa gayon ay pinarangalan ito nang higit sa Panginoon.

Pansinin na ang pagtawag sa Sabbath na “isang kasiyahan” ay katulad ng pagtawag na “marangal” sa banal na araw ng Panginoon. “At iyong tinawag ang Sabbath bilang isang kasiyahan, at marangal ang banal na araw ng Panginoon . . .” Ibig sabihin, pinararangalan mo ang kinasisiyahan mo. O niluluwalhati mo ang tinatamasa mo.

Iisa ang kasiyahan sa Diyos at ang pagluwalhati sa Diyos. Ang Kanyang eternal na layunin at ang ating eternal na kasiyahan ay nagkakaisa sa nararanasan natin sa pagsamba. Ito ang layunin ng Lord’s Day. Tunay ngang ito ang dahilan ng lahat ng buhay.

Nagagalak ako sa aking paghihirap alang-alang sa inyo, sapagkat sa pamamagitan nito’y naipagpapatuloy ko ang paghihirap na kailangan pang gawin ni Cristo para sa iglesya na kanyang katawan. (Colosas 1:24)

Naghanda si Cristo ng love offering para sa mundo sa pamamagitan ng pagdurusa at pagkamatay para sa mga makasalanan. Ito ay isang perpektong sakripisyo. Binayaran nito nang buo ang lahat ng kasalanan ng lahat ng Kanyang mga anak. Walang maidaragdag para maging mas maganda ang regalong ito. Wala itong kulang na anumang bagay—maliban sa isa, ang personal na pagpapakita ni Cristo sa mga bansa ng mundo.

Ang sagot ng Diyos sa kakulangang ito ay ang tawagin ang mga anak ni Cristo (mga taong katulad ni Pablo) upang gumawa ng personal na paglalahad ng mga paghihirap ni Cristo sa mundo. Sa paggawa nito, “naipagpapatuloy [natin] ang paghihirap na kailangan pang gawin ni Cristo.” Tinatapos natin ang layunin ng mga paghihirap na ito—ang personal na presentation sa mga taong hindi alam ang tungkol sa kanilang walang-hanggang kahalagahan.

Ngunit ang kamangha-manghang bagay tungkol sa  Colosas 1:24 ay kung paano pinunuan ni Pablo ang kulang sa mga paghihirap ni Cristo.

Sinasabi niya na ang sarili niyang pagdurusa ang pumupuno sa mga paghihirap ni Cristo. Ibig sabihin, kung gayon, ipinapakita ni Pablo ang mga pagdurusa ni Cristo sa pamamagitan ng kanyang sariling pagdurusa para sa mga taong sinisikap niyang madala kay Cristo. Sa kanyang pagdurusa, dapat nilang makita ang mga pagdurusa ni Cristo.

Narito ang kamangha-manghang outcome: Nilalayon ng Diyos na maipakita sa mundo ang mga paghihirap ni Cristo sa pamamagitan ng mga paghihirap ng Kanyang mga anak.

Talagang plano ng Diyos para sa katawan ni Cristo, ang simbahan, na maranasan ang ilan sa pagdurusang dinanas Niya, para kapag ipinahayag natin ang krus bilang daan tungo sa buhay, makikita ng mga tao ang mga tanda ng krus sa atin at madama ang pagmamahal ng krus mula sa atin.

Tayo’y binuhay niyang kasama ni Cristo noong tayo’y mga patay pa dahil sa ating pagsuway. Naligtas nga kayo dahil sa kanyang kagandahang-loob. (Efeso 2:5)

Ang dakilang pag-asa ng pagmimisyon ay ito: Kapag ipinangaral ang ebanghelyo sa kapangyarihan ng Banal na Espiritu, ginagawa mismo ng Diyos ang hindi magagawa ng tao: lumilikha Siya ng pananampalatayang nagliligtas. Ginagawa ng panawagan ng Diyos ang hindi kayang tawagin ng tao. Binubuhay nito ang mga patay. Lumilikha ito ng espirituwal na buhay. Katulad ito ng panawagan ni Jesus kay Lazarus sa libingan, “Lumabas ka!” Sumunod ang patay na lalaki at lumabas. Nilikha ng pagtawag ang pagsunod sa pamamagitan ng paglikha ng buhay (Juan 11:43). Sa ganito naliligtas ang kahit sino.

Maaari nating gisingin ang isang tao mula sa pagtulog sa ating pagtawag, ngunit ang panawagan ng Diyos ay lumilikha ng mga bagay na hindi pa nalilikha (Roma 4:17). Ang tawag ng Diyos ay hindi mapipigil dahil matatalo nito ang lahat ng pagtutol. Ito ay laging effective ayon sa layunin ng Diyos — kaya’t masasabi ni Paul na, “Ang mga tinawag [ng Diyos] ay kanya ring pinawalang-sala” (Roma 8:30), kahit na naju-justify lang tayo ng ating pananampalataya.

Sa madaling salita, mabisang-mabisa ang panawagan ng Diyos, kaya talagang lumilikha ito ng pananampalataya kung saan ang isang tao ay naju-justify. Lahat  ng tinawag ay binibigyang-katwiran ayon sa Roma 8:30. Ngunit walang sinumang binibigyang-katwiran nang walang pananampalataya (Roma 5:1). Kaya ang panawagan ng Diyos ay hindi mabibigo sa layunin nito. Hindi maiiwasang likhain nito ang pananampalatayang nagbibigay-katwiran.

Hindi ito magagawa ng tao. Imposible ito. Tanging Diyos lang ang makaaalis sa pusong bato (Ezekiel 36:26). Tanging Diyos lang ang makakatawag ng mga tao sa Anak (Juan 6:44, 65). Tanging Diyos lang ang makapagbubukas ng spiritually dead na puso upang makinig ito sa ebanghelyo (Mga Gawa 16:14). Tanging ang Good Shepherd lang ang nakaaalam ng Kanyang mga tupa, at tinatawag sila sa pangalan nang may kapangyarihan, na lahat sila ay sumusunod — at kailanman ay hindi masawi ( Juan 10:3–4, 14).

Ang pinakadakilang biyaya ng Diyos—gawin ang imposible para ng tao sa pamamagitan ng ebanghelyo ni Jesu-Cristo—ay ang dakilang pag-asa ng mga pagmimisyon.

Mga lalaki, mahalin ninyo ang inyong asawa na gaya ng pagmamahal ni Cristo sa iglesya. Inihandog niya ang kanyang buhay para sa iglesya upang ialay ito sa Diyos, matapos linisin sa pamamagitan ng paghuhugas sa tubig at sa salita. Ginawa niya ito upang ang iglesya ay maiharap niya sa kanyang sarili na nasa kagandahan nito . .  . . (Efeso 5:25–27)

Ang dahilan kaya napakaraming pagdurusa sa pagsasama ng mag-asawa ay hindi dahil hinahangad nila ang pansariling kasiyahan, kundi dahil hindi nila ito hinahanap sa kasiyahan ng kanilang asawa. Ang utos ng Biblia sa mga mag-asawa ay hanapin ang inyong kagalakan sa kagalakan ng inyong asawa.

Halos wala nang mas hedonistic na talata sa Biblia kaysa ang tungkol sa pag-aasawa sa Mga Taga Efeso 5:25–30. Sinasabihan ang mga lalaki na mahalin ang kanilang asawa sa paraan ng pagmamahal ni Cristo sa church.

Paano Niya minahal ang church? Sinasabi sa talata 25 na “inihandog niya ang kanyang buhay para sa iglesya.” Pero bakit? Sabi sa talata 26, “upang ialay ito sa Diyos” at linisin siya. Pero bakit Niya gustong gawin iyon? Sumagot ang talata 27, “upang ang iglesya ay maiharap niya sa kanyang sarili na nasa kagandahan nito!”

Ah! Ito ’yun! “Dahil sa kagalakang naghihintay sa kanya, hindi niya inalintana ang kahihiyan ng pagkamatay sa krus” (Mga Hebreo 12:2). Anong kagalakan? Ang kagalakan ng pagpapakasal sa Kanyang bride, ang church. Ang kagalakan ng paghaharap ng church sa Kanyang sarili, sa kagandahan na binayaran ng dugo.

Hindi balak ni Jesus na magkaroon ng marumi at di-banal na asawa. Kung gayon, handa Siyang mamatay para i-sanctify at linisin ang Kanyang betrothed upang maiharap Niya sa Kanyang sarili ang isang asawa “sa kagandahan nito.” Natamo Niya ang hangarin ng Kanyang puso sa pamamagitan ng pagbibigay ng Kanyang sarili sa pagdurusa para sa kabutihan ng kanyang bride.

Ina-apply ito ni Pablo sa mga lalaki sa mga talata 28–30: “Gayundin naman, dapat mahalin ng mga lalaki ang kanilang asawa tulad ng sarili nilang katawan. Ang lalaking nagmamahal sa kanyang asawa ay nagmamahal sa kanyang sarili. Walang taong namumuhi sa sarili niyang katawan. Sa halip, ito’y kanyang pinapakain at inaalagaan, tulad ng ginagawa ni Cristo sa iglesya. Tayo nga'y mga bahagi ng kanyang katawan.”

Sinabi ni Jesus sa mga mag-asawa  — at sa lahat — “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng pag-ibig mo sa iyong sarili” (Mateo 22:39). Ang kasal ay isang pambihirang lugar ng aplikasyon. Hindi lamang ito “katulad” ng pagmamahal mo sa iyong sarili. Pero minamahal mo ang iyong sarili. Kapag mahal mo ang taong pinag-isa sa iyo ng Diyos, minamahal mo rin ang iyong sarili. Ibig sabihin, ang pinakamalaking kagalakan mo ay matatagpuan sa paghahangad ng pinakamalaking kagalakan ng iyong asawa.

“Ako ang puno ng ubas at kayo ang mga sanga. Ang nananatili sa akin, at ako sa kanya, ang siyang nagbubunga nang sagana, sapagkat wala kayong magagawa kung kayo'y hiwalay sa akin.” (Juan 15:5)

Kunwari ay lubos kang paralisado at wala kang magagawa para sa iyong sarili kundi makipag-usap. At kunwari’y may matatag at maaasahan kang kaibigan na nangakong titira kasama mo at gagawin ang anumang kailangang gawin. Paano mo maluluwalhati ang kaibigang ito kung may dumating kang bisita?

Igo-glorify mo ba ang kanyang kabaitan at lakas sa pamamagitan ng pagsisikap na makatayo sa kama para buhatin siya? Hindi! Sasabihin mo, “Kaibigan, pakiusap, maglalagay ka ng unan sa likuran ko para makita ko ang panauhin ko. At puwede mo bang isuot sa akin ang aking salamin?”

Kaya matututuhan ng iyong bisita mula sa iyong mga kahilingan na helpless ka at ang kaibigan mo’y matatag at mabait. Niluluwalhati mo ang iyong kaibigan sa pamamagitan ng pangangailangan sa kanya, at sa paghingi sa kanya ng tulong, at pag-asa sa kanya.

Sa Juan 15:5, sinabi ni Jesus, “Wala kayong magagawa kung kayo’y hiwalay sa akin.” Kaya talagang paralisado tayo. Kung wala si Cristo, hindi natin kayang gumawa ng Christ-exalting na kabutihan. Tulad ng sinabi ni Pablo sa Mga Taga Roma 7:18, “Alam kong walang mabuting bagay na naninirahan sa aking katawang makalaman.”

Ngunit sinabi rin sa Juan 15:5 na nilayon ng Diyos na gumawa tayo ng maraming kabutihang nagpapadakila kay Cristo—ang magkaroon ng bunga: “Ang nananatili sa akin, at ako sa kanya, ang siyang nagbubunga nang sagana.” Kaya bilang ating matatag at maaasahang kaibigan — “itinuring ko kayong mga kaibigan” (Juan 15:15) — nangangako Siyang gagawin para sa atin, at sa pamamagitan natin, kung ano ang hindi natin magagawa para sa ating sarili.

Paano natin Siya niluluwalhati? Ibinigay ni Jesus ang sagot sa Juan 15:7: “Kung nananatili kayo sa akin at nananatili sa inyo ang aking mga salita, hingin ninyo ang anumang nais ninyo at matutupad iyon para sa inyo.” Nagdarasal  tayo! Hinihiling natin sa Diyos na gawin Niya sa pamamagitan ni Cristo kung ano ang hindi natin magagawa para sa ating sarili — ang magbunga.

Nagbibigay ng resulta ang Juan 15:8: “Napaparangalan ang aking Ama kung kayo’y masaganang nagbubunga at sa gayon kayo’y magiging mga alagad ko.”

Kaya paano naluluwalhati ang Diyos sa panalangin? Panalangin ang bukas na pagtanggap na kung wala si Cristo, wala tayong magagawa. At panalangin ang pagtalikod sa ating sarili at pagharap sa Diyos, sa pagtitiwalang magbibigay Siya ng tulong na kailangan natin.

“Ipinahayag ko na sa kanila kung sino ka, at patuloy ko itong ipapahayag, upang ang pagmamahal mo sa akin ay manatili sa kanila, at ako ay manatili rin sa kanila.” (Juan 17:26)

Iyan ang ipinagdasal ni Jesus nang gabi bago Siya mamatay. Ipalagay na puwede mong ma-enjoy ang pinaka-enjoyable nang may di-nauubos na lakas at passion. Hindi na ito ang ating karanasan ngayon. Tatlong bagay ang nakaharang sa ating lubos na kasiyahan sa mundong ito.

Una, walang anumang bagay sa nilikhang mundong ito ang may sapat na personal worth upang matugunan ang pinakamatinding inaasam ng ating mga puso.

Ang isa pa ay kulang tayo ng lakas upang namnamin ang mga pinakamagandang kayamanan to their maximum worth.

At ang ikatlong balakid na nakaharang sa ating lubos na kasiyahan ay ito: Natatapos ang ating mga kagalakan dito sa mundo. Walang tumatagal. Ngunit kung ang layunin at panalangin ni Jesus sa Juan 17:26  ay totoo, lahat ng ito ay magbabago. Ipinagdasal Niya, “na pagmamahal mo sa akin ay manatili sa kanila, at ako ay manatili rin sa kanila.” Ang walang hanggan pagmamahal ng Diyos sa kanyang Anak ay nasa atin!

Kung ang kasiyahan ng Diyos sa Anak ay magiging kasiyahan natin sa Anak, ang layunin ng ating kasiyahan, si Jesus, ay di-mauubusan ng halaga sa sarili. Hindi Siya kailanman magiging boring o disappointing o frustrating.

Wala nang hihigit pang kayamanan kaysa sa Anak ng Diyos.

Bukod pa rito, ang kakayahan nating namnamin ang di-mauubos na kayamanang ito ay hindi limitado ng kahinaan ng tao. Ma-e-enjoy natin ang Anak ng Diyos nang may buong kasiyahan ng kanyang Ama. Iyan ang ipinagdasal ni Jesus!

Ang kaluguran ng Diyos sa Kanyang Anak ay mapapasaatin at magiging atin — ang ating kagalakan sa Anak. At ito ay hindi kailanman magwawakas, dahil hindi nagwawakas ang Ama o ang Anak kailanman.

Ang pagmamahal Nila sa isa’t isa ay ang ating magiging pagmamahal sa kanila at samakatuwid, ang ating pagmamahal sa kanila ay hindi mamamatay ni mababawasan kailanman.

Ako nama’y lalakad sa kalayaan, yamang ako sa utos mo’y sumusunod namang kusa. (Mga Awit 119:45, sariling salin)

Isang mahalagang bahagi ng kagalakan ay ang kalayaan. Walang sinuman sa atin ang magiging masaya kung hindi tayo malaya mula sa ating kinaaayawan at malaya para sa ating minamahal.

At saan natin mahahanap ang tunay na kalayaan? Sabi sa Mga Awit 119:45, “Ako nama’y lalakad sa kalayaan, yamang ako sa utos mo’y sumusunod namang kusa.”

Ang larawang ito ay isang maluwag na espasyo. Pinalalaya tayo ng salitang ito mula sa kaliitan ng isipan. “Binigyan ng Diyos si Solomon ng . . . kalawakan ng pag-iisip, gaya ng buhanging nasa tabing-dagat” (1 Mga Hari 4:29, ABTAG2001). Pinalalaya tayo ng salitang ito mula sa nagbabantang pagkabilanggo. “Inilabas niya ako sa maluwag na dako” (Mga Awit 18:19, ABTAG2001).

Sabi ni Jesus, “Makikilala ninyo ang katotohanan, at ang katotohanan ang magpapalaya sa inyo” (Juan 8:32). Ang kalayaang nasa isipan Niya ay kalayaan mula sa pagkaalipin sa kasalanan (Juan 8:34). O, kung titingnan ito sa positibong paraan, ito’y kalayaan para sa kabanalan.

Ang mga pangako ng biyaya ng Diyos ay nagbibigay ng kapangyarihan na gawing karanasan ng kalayaan ang hinihingi ng kabanalan ng Diyos, sa halip na takot at pagkabilanggo. Ganito inilarawan ni Pedro ang nagpapalayang kapangyarihan ng mga pangako ng Diyos: “Sa paraang ito ay binigyan niya tayo ng mga dakila at napakahalagang pangako upang makaiwas kayo sa nakakasirang pagnanasa sa sanlibutang ito at upang makabahagi tayo sa kanyang likas bilang Diyos” (2 Pedro 1:4).

Sa madaling salita, kapag nagtitiwala tayo sa mga pangako ng Diyos, pinuputol natin ang ugat ng katiwalian at makasalanang hangarin sa pamamagitan ng kapangyarihan ng mas dakilang pangako.

Napakahalaga ng salitang sumisira sa kapangyarihan ng huwad na kasiyahan! At dapat tayong maging maingat na ilawan ang ating mga landas at kargahan ang ating mga puso ng Salita ng Diyos!

“Salita mo’y isang tanglaw na sa akin ay patnubay, sa landas kong daraanan, liwanag na tumatanglaw” (Mga Awit 119:105). “Ang banal mong kautusa’y sa puso ko iingatan, upang hindi magkasala laban sa iyo kailanman” (Mga Awit 119:11).

“Huwag kayong mag-impok ng mga kayamanan dito sa lupa; dito'y may naninirang insekto at kalawang, at may nakakapasok na magnanakaw. Sa halip, mag-impok kayo ng kayamanan sa langit; doo'y walang naninirang insekto at kalawang, at walang nakakapasok na magnanakaw. (Mateo 6:19–20)

Ito ang mensaheng kailangang isigaw mula sa mga bahay ng high finance: Sekular na tao, hindi ka pa ganoong ka-hedonistic!

Huwang kang masiyahan sa kakarampot na 2% na ani ng kaligayahang kinakain ng naninirang insekto ng inflation at ng kalawang ng kamatayan. Mamuhunan sa blue-chip, high-yield, banal at siguradong kayamanan ng langit.

Ang paglalaan ng buhay sa mga materyal na kaginhawaan at seguridad at katuwaan ay parang paghahagis ng pera pababa ng isang rat hole. Ngunit ang pamumuhunan ng buhay sa gawain ng pag-ibig ay nagbubunga ng kagalakang di malalagpasan at walang katapusan:

“Ipagbili ninyo ang inyong ari-arian, at ipamahagi sa mga dukha ang pinagbilhan! [At sa gayon ay] gumawa kayo ng mga sisidlang hindi naluluma at mag-ipon kayo sa langit ng kayamanang hindi nauubos” (Lucas 12:33).

Ang mensaheng ito ay napakagandang balita: Lumapit kay Cristo, na ang presensya ay puno ng kagalakan at kasiyahan magpakailanman. Makiisa sa atin sa gawain ng Cristianong Hedonism. Sapagkat sinabi ng Panginoon: Mas pinagpala ang magmahal kaysa mamuhay sa karangyaan! Mas pinagpapala ngayon, at magpakailanman.

“Kaya't huwag kayong mag-alala na baka kayo kapusin sa pagkain, inumin o damit. Hindi ba't ang mga Hentil ang nababahala tungkol sa mga bagay na ito? Alam na ng inyong Ama na nasa langit na kailangan ninyo ang lahat ng ito. Ngunit higit sa lahat ay bigyang-halaga ninyo ang kaharian [ng Diyos] at ang pamumuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ibibigay niya sa inyo ang lahat ng mga bagay na ito. Kaya nga, huwag ninyong alalahanin ang bukas; sapagkat ang bukas ang mag-aalala sa sarili niya. Sapat na ang inyong mga suliranin sa bawat araw.” (Mateo 6:31–34)

Naglalaman ang Matthew 6:25–34 ng at least pitong pangakong dinisenyo ni Jesus para tulungan tayong labanan ang kawalan ng pananampalataya at maging malaya tayo sa pagkabalisa. Ngayon ay titingnan natin ang huling tatlo sa mga pangakong ito.

Pangako #5: “Kaya't huwag kayong mag-alala na baka kayo kapusin sa pagkain, inumin o damit. Hindi ba't ang mga Hentil ang nababahala tungkol sa mga bagay na ito? Alam na ng inyong Ama na nasa langit na kailangan ninyo ang lahat ng ito.” (Mateo 6:31–32)

Huwag mong isipin na hindi alam ng Diyos ang iyong mga pangangailangan. Alam Niyang lahat ito. At Siya ang “iyong Ama na sa langit.” Hindi Siya tumitingin nang walang pakialam mula sa malayo. Nagmamalasakit Siya. Kikilos Siya para ibigay ang iyong pangangailangan sa  pinakatamang oras.

Pangako #6: “Ngunit higit sa lahat ay bigyang-halaga ninyo ang kaharian [ng Diyos] at ang pamumuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ibibigay niya sa inyo ang lahat ng mga bagay na ito.” (Mateo 6:33)

Kung ibibigay mo ang iyong sarili sa Kanyang layunin sa mundo imbis na mamroblema sa iyong private material needs, titiyakin Niya na taglay mo ang lahat ng iyong kakailanganin upang gawin ang Kanyang kalooban at bigyan Siya ng kaluwalhatian. Sa ganitong paraan ko nauunawaan na “Ibibigay niya sa inyo ang lahat ng mga bagay na ito.” Lahat ng pagkain at inumin at damit — at lahat ng iba pa — na kailangan mo para gawin ang Kanyang kalooban at luwalhatiin Siya. Maaaring nangangahulugan ito na ang Kanyang layunin ay mamatay ka para sa Kanya, ngunit ibibigay Niya ang lahat ng kailangan mo para magawa ito, for His glory.

Katulad ito ng pangako ng Romans 8:32, “Hindi kaya ibibigay nang masagana sa atin [ng Diyos kasama ni Cristo] ang lahat ng bagay?” Sinundan pa ito ng, “Sino ang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ni Cristo? Ang kaguluhan kaya, ang kapighatian, pag-uusig, pagkagutom, kahirapan, panganib, o kamatayan? Ayon sa nasusulat, ‘Dahil sa inyo'y buong araw kaming pinapatay, turing nila sa amin ay mga tupang kakatayin lamang.’ Hindi! Sa lahat ng mga ito, tayo'y lalong higit pang magtatagumpay sa pamamagitan niya na nagmamahal sa atin” (Romans 8:35–37). Maaaring dumating ang pagkagutom at kahirapan. Ngunit mapapasaatin ang lahat ng kailangan natin para maging higit pa sa isang conqueror.

Pangako #7: “Kaya nga, huwag ninyong alalahanin ang bukas; sapagkat ang bukas ang mag-aalala sa sarili niya. Sapat na ang inyong mga suliranin sa bawat araw.” (Matthew 6:34)

Sisiguraduhin ng Diyos na sa anumang araw ay hindi ka susubukin nang higit pa sa iyong makakaya (1 Corinthians 10:13). Siya ay kikilos para sa iyo, upang “maging mahaba at matatag . . . ang iyong pamumuhay” (Deuteronomy 33:25).

Ang bawat araw ay may itinakdang panganib. Ngunit ito’y hindi kailanman higit pa sa iyong makakaya ayon sa Kanyang biyaya. Araw-araw ay magkakaroon ng kahabagan na sariwa bawat umaga — kahabagan para sa problema sa araw na iyon (Lamentations 3:22–23). Hindi Niya aasahan ang anumang good deed mula sa iyo nang hindi Niya ibinibigay ang lahat ng biyayang kakailanganin mo (2 Corinthians 9:8).

Sino ang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ni Cristo? Ang kaguluhan kaya, ang kapighatian, pag-uusig, pagkagutom, kahirapan, panganib, o kamatayan? (Romans 8:35)

Pansinin ang tatlong bagay sa Romans 8:35.

1. Iniibig tayo ni Cristo ngayon.

Maaaring sabihin ng isang babae tungkol sa kanyang pumanaw na asawa: Walang makapaghihiwalay sa akin sa kanyang pagmamahal. Maaari niyang sabihin na ang alaala ng kanyang pag-ibig ay mananatiling matamis at makapangyarihan buong buhay niya. Ngunit hindi iyan ang ibig sabihin ni Pablo rito.

Malinaw na sinasabi sa Romans 8:34, “Si Cristo Jesus na namatay, oo, siyang muling binuhay mula sa mga patay, na siya ring nasa kanan ng Diyos, na siya ring namamagitan para sa atin” (ABTAG2001). Ang dahilan kung bakit nasasabi ni Pablo na walang anumang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ni Cristo ay dahil buhay si Cristo at minamahal pa rin Niya tayo ngayon.

Siya ay nasa kanang kamay ng Diyos at naghahari para sa atin. At Siya ay namamagitan para sa atin. Ibig sabihin, sinisigurado Niyang ang Kanyang natapos na gawain ng redemption ay inililigtas tayo oras-oras, at ligtas tayong ihahatid sa walang-hanggang kagalakan. Hindi lamang isang alaala ang Kanyang pag-ibig. Ito ay bawat sandaling pagkilos ng makapangyarihang Anak ng Diyos, upang ihatid tayo sa walang-hanggang kagalakan.

2. Epektibong pinoprotektahan tayo ng pag-ibig na ito ni Cristo mula sa pagkakahiwalay sa Kanya. Samakatuwid, hindi ito universal na pag-ibig para sa lahat, kundi isang partikular na pag-ibig para sa Kanyang mga anak — ayon sa Romans 8:28, ito ang mga umiibig sa Diyos at tinawag alinsunod sa Kanyang layunin.

Ito ang pag-ibig ng Ephesians 5:25, “Mga lalaki, mahalin ninyo ang inyong asawa na gaya ng pagmamahal ni Cristo sa iglesya. Inihandog niya ang kanyang buhay para sa iglesya.” Ito ang pag-ibig ni Cristo sa church, ang Kanyang bride. Si Cristo ay may pagmamahal sa lahat, at Siya’y may espesyal, nakapagliligtas, at preserving na pag-ibig para sa Kanyang bride. Alam ninyong bahagi kayo ng pagiging bride na iyon kung nagtitiwala kayo kay Cristo. Sinuman — walang exception — sinumang nagtitiwala kay Cristo ay puwedeng sabihin, Bahagi ako ng Kanyang bride, ng Kanyang church, ang Kanyang tinawag at pinili, na, ayon sa Romans 8:35, ay iingatan at poprotektahan magpakailanman, anuman ang mangyari.

3. Hindi tayo inililigtas ng epektibo’t makapangyarihang pag-ibig na ito mula sa mga kalamidad sa buhay, kundi ligtas tayong inihahatid tungo sa walang hanggang kagalakan sa Diyos.

Mangyayari sa atin ang kamatayan, ngunit hindi tayo ihihiwalay nito sa Diyos. Kaya kapag sinabi ni Pablo sa talata 35 na ang “kamatayan” ay hindi maghihiwalay sa atin sa pag-ibig ni Cristo, ibig niyang sabihin: kahit tayo ay patayin, hindi tayo mahihiwalay sa pag-ibig ni Cristo.

Kaya ang kabuuan ng bagay na ito sa talata 35 ay ito: Si Jesu-Cristo ngayon ay lubos na iniibig ang Kanyang mga anak gamit ang makapangyarihan at bawat sandaling pag-ibig. Hindi nito tayo laging sinasagip mula sa kalamidad, kundi iniingatan tayo para sa walang hanggang kagalakan sa piling ni Cristo, maging sa pamamagitan ng pagdurusa at kamatayan.