Solid Joys Devotionals (Tagalog)

Labanan ninyo ang diyablo at lalayuan niya kayo. (James 4:7)

Dahil mas kitang-kita si Satanas sa panahon natin ngayon — malinaw na mas aktibo siya — mas mahalaga ang tagumpay ni Cristo sa mga nagtitiwala sa Kanya.

Itinuturo sa New Testament na nang mamatay si Cristo at nabuhay muli, tiyak nang natalo si Satanas. Binigyan siya ng panahon para sa limitadong kalayaan, pero nasira na ang kanyang kapangyarihan laban sa mga anak ng Diyos at tiyak na ang kanyang pagkawasak.

Sa madaling salita, ang tiyak na pagkatalo ay nangyari sa Calvary. At isang araw, kapag tapos na ang limitadong kalayaan ni Satanas, sabi sa Revelation 20:10, “Ang Diyablo . . . ay itinapon sa lawa ng apoy at . . . pahihirapan sila doon araw at gabi, magpakailanman.”

Ano’ng ibig sabihin nito para sa atin na sumusunod kay Jesu-Cristo?

Kaya, “Labanan ninyo ang diyablo at lalayuan niya kayo!” Natalo na siya, at binigyan na tayo ng tagumpay. Tungkulin natin ngayon na ipamuhay ang tagumpay na iyan at ipaalam kay Satanas ang kanyang pagkatalo.

Para sa iglesya sa Tesalonica, na nasa Diyos na ating Ama at nasa Panginoong Jesu-Cristo. (2 Tesalonica 1:1)

Bilang church, “nasa” Ama at “nasa” Panginoon tayo. Ano’ng ibig sabihin nito?

Ipinapahiwatig ng salitang “Ama” ang pag-aalaga at paglingap at proteksyon at provision at disiplina. Kaya ang ibig sabihin ng “nasa” Ama ay maging nasa pangangalaga at proteksyon ng Diyos bilang ating Ama sa langit.

Ang isa pang designation ay Panginoon: Tayo ay nasa Panginoong Jesu-Cristo. Ang salitang “Panginoon” ay nagpapahiwatig ng awtoridad at pamumuno at pagmamay-ari. Kaya ang ibig sabihin ng “nasa” Panginoon ay maging nasa pamamahala, sa ilalim ng awtoridad, at pag-aari ni Jesus bilang ating pinakadakilang Panginoon.

Kaya binati ni Pablo ang Thessalonian church sa paraan na nagpapaalala sa kanila na sila’y pamilya (sa pangangalaga ng isang Ama) at mga lingkod (na pinamamahalaan ng isang Panginoon). Ang dalawang paglalarawang ito sa Diyos bilang Ama at Panginoon, at sa church bilang pamilya at mga lingkod, ay tumutugon sa dalawa sa ating deepest needs

Kailangan ng bawat isa sa atin ang pagsagip at tulong, sa isang banda, at ng layunin at kahulugan, sa kabilang banda.

1. Kailangan natin ng Ama sa langit na kakaawaan at sasagipin tayo mula sa kasalanan at paghihirap. Kailangan natin ang Kanyang tulong sa bawat hakbang, dahil napakahina natin.

2. Kailangan din natin ng panginoon sa langit na gagabay sa atin sa buhay at sasabihin kung ano ang mahusay at magbibigay sa atin ng malaki at makahulugang tungkuling dapat nating gawin, at dahilan para sa ating existence, na kapaki-pakinabang sa pagkakalikha sa atin ng Diyos. Hindi natin gustong basta lang maging ligtas sa pangangalaga ng isang Ama — kahit na mahalaga at kailangan natin ito. Gusto rin nating mamuhay nang maluwalhati.

Gusto natin ng maawaing Ama na magiging Tagapagtanggol natin, at nais nating ng omnipotent na Panginoon bilang ating kampeon at ng Kumander at Lider sa isang dakilang layunin. Kaya kapag sinabi ni Pablo sa verse 1, Kayo ang church “na nasa Diyos na ating Ama at nasa Panginoong Jesu-Cristo,” puwede tayong kumuha ng kapahingahan at tulong mula sa isa — ang Diyos Ama natin! At magkakaroon tayo ng tapang at kahulugan mula sa isa pa — si Jesus, ang ating Panginoon!

“Ako ang tinapay ng buhay. Ang lumalapit sa akin ay hindi na magugutom kailanman, at ang sumasampalataya sa akin ay hindi na mauuhaw kailanman.” (Juan 6:35)

Itinuturo ng tekstong ito ang katotohanang ang paniniwala kay Jesus ay pagkain at pag-inom mula sa kung ano si Jesus. Sinasabi pa nga nitong natutugunan ang pagkauhaw ng ating kaluluwa kay Jesus, kaya’t hindi na tayo nauuhaw pa.

Siya ang katapusan ng paghahanap natin ng kasiyahan. Wala nang iba pa, at wala nang mas maganda pa rito.

Kapag nagtiwala tayo kay Jesus sa paraang nilayon ni Juan na gawin natin, ang presensya at pangako Niya ay talagang satisfying,  kaya hindi tayo panghihinaan ng loob sa lahat ng nakakaakit na kasiyahan ng kasalanan (tingnan sa Roma 6:14). Ipinapakita nito kung bakit ang ganitong pananampalataya kay Jesus ay nagtatanggal ng kapangyarihan ng kasalanan at binibigyan tayo ng kakayahang sumunod.

Tumuturo ang Juan 4:14 sa parehong direksyon: “[Ang] sinumang uminom ng tubig na ibibigay ko sa kanya ay hindi na muling mauuhaw kailanman. Ang tubig na ibibigay ko ay magiging batis sa loob niya, at patuloy na bubukal at magbibigay sa kanya ng buhay na walang hanggan.” Alinsunod  sa Juan 6:35, binanggit dito ang saving faith bilang pag-inom ng tubig na nagbibigay-kasiyahan sa pinakamatitinding pananabik ng kaluluwa. At nagiging produktibo ang kasiyahang ito, tulad ng isang umaapaw na balon.

Ganyan din sa Juan 7:37–38: “Sa kahuli-hulihan at pinakatanging araw ng pista, tumayo si Jesus at nagsalita nang malakas, “Kayong mga nauuhaw ay lumapit sa akin at uminom. Ang sumasampalataya sa akin, ayon sa sinasabi ng Kasulatan, ‘Mula sa kanyang puso ay dadaloy ang tubig na nagbibigay-buhay.’”

Sa pamamagitan ng pananampalataya, nagiging di-nauubos na bukal ng kasiya-siyang buhay si Cristo sa atin, na tumatagal magpakailanman at inaakay tayo patungo sa langit, at habang nasa daan tayo papunta roon ay pinapalaya tayo sa makasalanang ilusyon ng iba pang mga kasiyahan. Ginagawa Niya ito sa pamamagitan ng pagpapadala sa atin ng Kanyang Espiritu (Juan 7:38–39).

Gayundin naman, pinagtibay ng Diyos ang kanyang pangako sa pamamagitan ng panunumpa, upang ipakita sa kanyang mga pinangakuan na hindi mababago ang kanyang layunin. Hindi nagbabago at hindi nagsisinungaling ang Diyos tungkol sa dalawang bagay na ito: ang kanyang pangako at sumpa. Kaya't tayong nakatagpo ng kanyang kalinga ay panatag ang loob na umaasa sa mga pangako niya. (Hebreo 6:17–18)

Hindi inconsistent ang Diyos. Hindi Niya pinapagod ang sarili sa pagbigay ng mga pangako, panunumpa, at ang dugo ng Kanyang Anak, para lamang iangkla ang isang dulo ng ating seguridad habang hinahayaang palutang-lutang sa hangin ang kabilang dulo nito.

Ang kaligtasang nakuha ni Jesus sa pamamagitan ng Kanyang dugo ang lahat ng kailangan para iligtas ang Kanyang mga anak, hindi lamang bahagi nito.

Kaya naman, malamang maitatanong natin, Bakit ine-encourage tayo ng manunulat na  panghawakan ang ating pag-asa (Hebreo 6:18)? Kung ang ating paghawak ay nakuha at tiyak na tiyak na dahil sa dugo ni Jesus — at ito nga (’yan ang kaibahan ng bago at lumang covenant) — bakit sinasabi sa atin ng Diyos na humawak tayo nang mahigpit?

Ito ang sagot:

Namatay Siya para gawin mo mismo ang ginawa ni Pablo sa Filipos 3:12: “Sinisikap kong makamtan ang gantimpala sapagkat ito ang dahilan kung bakit ako’y tinawag ni Cristo Jesus.” Hindi kamangmangan, kundi ebanghelyo, ang sabihin sa makasalanan na gawin ang magagawa niya sa pamamagitan lamang ni Cristo — ang umasa sa Diyos.

Kaya nga, pinapayuhan kita nang buong puso: Abutin at panghawakan mo ang bagay na iyong pinanghahawakan kay Cristo, at panghawakan ito nang buong kalakasan — na makapangyarihang ginagawa Niya para sa iyo.

“Sa simula pa’y itinakda ko na, at aking inihayag kung ano ang magaganap. Sinabi kong tiyak na magaganap ang lahat ng balak ko, at gagawin ko ang lahat ng gusto kong gawin.” (Isaiah 46:10)

Ang salitang “sovereignty” (tulad ng salitang “Trinity”) ay hindi matatagpuan sa Biblia. Ginagamit natin ito upang tukuyin ang katotohanang ito: Ang Diyos ay ang tunay na may kontrol ng mundo, mula sa pinakamalaking international na nakakapukaw-pansing bagay hanggang sa pinakamaliit na ibon na namatay sa kagubatan.

Ganito ang sabi ng Biblia: “Ako lamang ang Diyos, at maliban sa akin ay wala nang iba. . . . Sinabi kong tiyak na magaganap ang lahat ng balak ko, at gagawin ko ang lahat ng gusto kong gawin” (Isaias 46:9–10). At: “Ginagawa [ng Diyos] ang ayon sa kanyang kalooban sa hukbo ng langit, at sa mga nananahan sa lupa. Walang makakahadlang sa kanyang kamay, o makapagsasabi sa kanya, ‘Anong ginagawa mo?’” (Daniel 4:35, ABTAG2001). At: “Hindi siya nagbabago at di kayang salungatin, walang makakapigil sa nais niyang gawin. Isasakatuparan niya ang plano niya sa akin, ang marami niyang balak ay kanyang gagawin” (Job 23:13–14). At: “Ang Diyos nami'y nasa langit, naroroon ang Diyos namin, at ang kanyang ginagawa ay kung ano ang ibigin” (Mga Awit 115:3).

Isang dahilan kaya napakahalaga ng doktrinang ito sa believers ay dahil alam natin na ang dakilang hangarin ng Diyos ay magpakita ng awa (mercy) at kabutihan sa mga nagtitiwala sa Kanya (Efeso 2:7;  Mga Awit 37:3–7; Mga Kawikaan 29:25). Ang ibig sabihin ng sovereignty ng Diyos ay ito: Hindi mabibigo ang plano Niya para sa atin. Hindi ito mabibigo.

Wala, talagang wala, na sasapitin ang mga “nagmamahal sa Diyos” at “tinawag ayon sa Kanyang layunin” kundi kung ano ang para sa pinakamasidhi, pinakadakila, at pinakamagtatagal na kabutihan sa natin (Mga Taga Roma 8:28;  Mga Awit 84:11).

Kaya nga gusto kong sabihin na ang awa at ang sovereignty ng Diyos ay ang kambal na haligi ng aking buhay. Sila ang pag-asa ng aking hinaharap, ang lakas ng aking paglilingkod, ang sentro ng aking teolohiya, ang bigkis naming mag-asawa, ang pinakamagandang gamot sa lahat ng aking karamdaman, ang lunas sa lahat ng aking discouragements.

At kapag ako ay mamatay (sooner or later man), ang dalawang katotohanang ito ay tatabi sa aking higaan, at sa walang hanggang kalakasan at pagmamahal ay itataas ako sa Diyos.

“Ako'y gagawa sa kanila ng isang walang hanggang tipan, at hindi ako hihiwalay sa kanila upang gawan sila ng mabuti . . . Ako'y magagalak sa kanila na gawan ko sila ng mabuti.” (Jeremiah 32:40–41, ABTAG2001)

Isa ito sa mga pangako ng Diyos na binabalik-balikan ko kapag nadi-discourage ako. May naiisip ka bang mas nakahihikayat kaysa sa katotohanang nagagalak ang Diyos na gawan ka ng mabuti? Hindi lamang gawan ka ng mabuti. Hindi lamang committed na gawan ka ng mabuti — gaano man ka-glorious ito. Nagagalak Siyang gawan ka ng mabuti. “Ako’y magagalak sa kanila na gawan ko sila ng mabuti.”

Hindi Siya napipilitan lang sa pagtupad sa mga pangako ng Roma 8:28, na gagawin ang lahat ng bagay para sa ikabubuti natin. Kagalakan Niyang gawan tayo ng mabuti. At hindi lang paminsan-minsan. Palagi! “Hindi ako hihiwalay sa kanila upang gawan sila ng mabuti.” Walang agwat sa Kanyang katapatan o kagalakan na gawan ng mabuti ang Kanyang mga anak — ang mga nagtitiwala sa Kanya.

Dapat tayong magalak!

Ngunit minsan ay mahirap para sa ating maging masaya. Napakahirap ng ating sitwasyon kaya hindi natin makuhang magalak. Kapang nangyayari sa akin ito, sinusubukan kong gayahin si Abraham: “Umasa kahit wala nang pag-asa” (Roma 4:18). Sa madaling salita, titigan mo ang kawalan ng pag-asa at sabihing, “Hindi ka kasingtatag ng Diyos! Magagawa Niya ang imposible. At alam kong gustong-gusto Niyang gawin ito para sa mga nagtitiwala sa Kanya. Kaya, hopelessness, wala sa iyo ang huling salita. Nagtitiwala ako sa Diyos!"

Noon pa man ay tapat na ang Diyos sa pagbabantay ng kaunting kinang ng aking pananampalataya. At kalaunan (hindi laging agad-agad), ito’y nagiging maalab na apoy ng kagalakan at lubos na pagtitiwala. At ang Jeremiah 32:41 ay malaking bahagi ng kagalakang iyon.

Ah, masaya ako na kasama sa nagpapasaya sa puso ng makapangyarihang Diyos ang paggawa ng mabuti para sa iyo at sa akin! “Ako’y magagalak sa kanila na gawan ko sila ng mabuti.”

Kinaumagahan, nagkasundo ang mga Judio at ang bawat isa ay sumumpa na hindi kakain o iinom hangga’t hindi nila napapatay si Pablo. (Mga Gawa 23:12)

Paano naman ’yung mga gutom na taong nangakong ’di kakain hanggang hindi nila naa-ambush si Paul?

Mababasa natin ang tungkol sa kanila sa Mga Gawa 23:12, “Kinaumagahan, nagkasundo ang mga Judio at ang bawat isa ay sumumpa na hindi kakain o iinom hangga’t hindi nila napapatay si Pablo.” Hindi ito nangyari. Bakit? Dahil may mga pangyayaring malabong mangyari ang nangyari:

Bawat isa sa mga pangyayaring ito ay malabong mangyari. Kakaiba. Pero ’yan ang nangyari.

Ano’ng hindi naisip ng mga gutom na taong ’yon na naghihintay mang-ambush? Hindi nila alam ang nangyari kay Paul bago nila ginawa ang kanilang plano. Nagpakita ang Panginoon kay Paul sa bilangguan at sinabing, “Lakasan mo ang iyong loob! Kung paanong nagpatotoo ka tungkol sa akin dito sa Jerusalem, kailangang magpatotoo ka rin sa Roma” (Mga Gawa 23:11).

Sinabi ni Cristo na pupunta si Paul sa Roma. At ’yun na ’yun. Walang ambush na makakahadlang sa pangako ni Cristo. Hanggang makarating siya sa Roma, imortal si Pablo. May huling patotoong kailangang ipahayag. At sisiguraduhin ni Cristo na masasabi ito ni Paul.

Ikaw rin ay may huling patotoo na ipapahayag. At imortal ka hanggang masabi mo ito.

Devotional excerpted from “Nothing Stands Against Christ”

This article was translated by Joshene Bersales and was originally written by John Piper of Desiring God. To read the original version, click https://www.desiringgod.org/articles/when-you-are-immortal

Joshene Bersales considers Joshua her Bible hero, and strives to have faith that can make the sun stand still. She graduated with an AB Literature (English) degree from Ateneo de Manila University. She is a writer, editor, and translator. Joshene loves theater, traveling, and collecting children’s books. You can find her on IG: @joshenebersales

John Piper (@JohnPiper) is founder and teacher of desiringGod.org and chancellor of Bethlehem College & Seminary. For 33 years, he served as pastor of Bethlehem Baptist Church, Minneapolis, Minnesota. He is author of more than 50 books, including Desiring God: Meditations of a Christian Hedonist and most recently Providence.

Ang alipin nang tawagin ng Panginoon ay malayang tao ng Panginoon. Gayundin naman, ang taong malaya nang siya’y tawagin ni Cristo ay alipin ni Cristo. (1 Corinthians 7:22, sariling salin)

Aasahan ko sanang pagpapalitin ni Paul ang “Panginoon,” na ibig sabihin ay Master, at “Cristo,” na ibig sabihin ay Messiah.

Iniuugnay Niya ang ating kalayaan kay Jesus bilang ating Master (“malayang tao ng Panginoon”). At iniuugnay niya ang ating bagong pagkaalipin kay Jesus bilang ating Messiah (“alipin ni Cristo”). Tila kakatwa ito dahil dumating ang Messiah para palayain ang Kanyang bayan mula sa kanilang mga mananakop; at kinokontrol ng masters ang buhay ng kanilang mga alipin.

Bakit niya sinasabi ito sa ganitong paraan? Bakit niya iniugnay ang pagkaalipin (imbis na kalayaan) sa Messiah, at kalayaan (imbis na pagkaalipin) sa Master?

Isang mungkahi: Ang pagpapalit ay may dalawang epekto sa ating bagong kalayaan at dalawang epekto sa ating bagong pagkaalipin.

Sa isang banda, sa pagtawag sa atin na “malayang tao ng Panginoon,” nililigtas at nililimitahan Niya ang ating bagong kalayaan:

1. Ang Kanyang Pagkapanginoon ay mas mataas sa lahat ng ibang panginoon; kaya walang kokontra sa ating kalayaan — siguradong ligtas tayo.

2. Ngunit, kahit malaya tayo sa lahat ng ibang panginoon, hindi tayo malaya sa Kanya. Ang ating kalayaan ay limitado dahil sa habag. Si Jesus ang ating Master.

Sa kabilang banda, sa pagtawag sa atin na “alipin ni Cristo,” niluluwagan Niya ang ating pagkaalipin:

1.  Inaangkin tayo ng Messiah bilang pag-aari Niya, para dalhin tayo mula sa pagkaalipin patungo sa bukas na lugar ng kapayapaan. “Itatatag niya ito at pamamahalaan na may katarungan at katuwiran mula ngayon at magpakailanman” (Isaias 9:7).

2. At inaangkin Niya tayo para bigyan ng pinakamatamis na kagalakan. “Ang gusto ninyong masarap na pulot, ang siyang sa inyo’y aking idudulot” (Mga Awit 81:16). At ang Batong iyon ay si Cristo, ang Messiah.

Kaya, Cristiano, magalak tayo rito: “Ang alipin nang tawagin ng Panginoon ay malayang tao ng Panginoon”  — ang Master. “Gayundin naman, ang taong malaya nang siya’y tawagin ni Cristo ay alipin ni Cristo” — ang nagbibigay kaluwagan at tamis na Messiah.

Ang sariling dati-rati’y namumuhay nang baluktot, nang ako ay parusahan, salita mo ang sinunod. (Mga Awit 119:67)

Ipinapakita sa talatang ito na nagpapadala ng paghihirap ang Diyos para tulungan tayong matutuhan ang Kanyang salita. Paano ito nangyayari? Paano tayo natutulungan ng pagdurusa na matutuhan at sumunod sa Salita ng Diyos?

May di-mabilang na mga sagot, tulad ng di-mabilang na mga karanasan ng dakilang kahabagang ito. Ngunit heto ang lima:

1. Inaalis ng pagdurusa ang kababawan ng buhay at ginagawa tayo nitong mas seryoso, kaya mas nakakasabay ang ating isipan sa kahalagahan ng Salita ng Diyos. At ating tandaan: Walang ni isang mababaw na pahina sa aklat ng Diyos.

2. Tinutumba ng paghihirap ang mga makamundong tuntungan ng ating mga paa at pinupwersa tayong umasa sa Diyos. Tinutulungan tayo nitong mas makasabay sa sa layunin ng Salita. Dahil ang layunin ng Salita ay umasa tayo sa Diyos at magtiwala sa Kanya. “Anumang nasa Kasulatan noon pang una ay nasulat sa ikatututo natin, upang sa pamamagitan ng pagtitiis at sa pagpapalakas ng loob mula sa kasulatan ay magkaroon tayo ng pag-asa” (Roma 15:4). “Ang mga nakasulat dito ay isinulat upang kayo’y sumampalataya na si Jesus ang Cristo, ang Anak ng Diyos” (Juan 20:31).

3. Dahil sa pagdurusa, mas desperado tayong naghahanap ng tulong mula sa Banal na Kasulatan, imbis na ituring itong hindi mahalaga sa buhay. “Kapag hinanap ninyo ako, ako'y inyong matatagpuan; kung buong puso ninyo akong hahanapin” (Jeremias 29:13).

4. Ang paghihirap ay ginagawa tayong partner ni Cristo sa Kanyang paghihirap, kaya mas nakaka-fellowship natin Siya at nakikita natin ang daigdig sa Kanyang mga mata. Ang matinding pagnanais sa puso ni Pablo ay “lubusang makilala si Cristo, maranasan ang kapangyarihan ng kanyang muling pagkabuhay, makibahagi sa kanyang mga paghihirap, at maging katulad niya sa kanyang kamatayan” (Filipos 3:10).

5. Pinapatay ng pagdurusa ay mapanlinlang at nakagagambalang pagnanasa ng laman, at dinadala tayo sa mas espirituwal na kaanyuan at ginagawa tayong receptive sa espirituwal na Salita ng Diyos. “Yamang si Cristo’y nagtiis ng hirap noong siya’y nasa buhay na ito, kayo man ay dapat maging handang magtiis, sapagkat ang nagtiis na ng hirap sa buhay na ito ay tumalikod na sa kasalanan” (1 Pedro 4:1). May malaking epekto sa pagpatay ng kasalanan ang paghihirap. At kapag mas malinis ang ating puso, mas makikita natin ang Diyos (Mateo 5:8).

Nawa’y bigyan tayo ng Banal na Espiritu ng grace na huwag ipagdamot ang katuruan ng Diyos sa pamamagitan ng sakit.

Subalit kung ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, patatawarin tayo ng Diyos sa mga ito, at lilinisin tayo sa lahat ng ating kasalanan. (1 Juan 1:9, MBBTAG)

Ang malabo’t pangit na pakiramdam na ikaw ay isang masamang tao ay hindi kapareho ng kombiksyon sa kasalanan. Hindi magkatulad ang guilty feeling at pagsisisi.

Ngayong umaga, nagsimula akong manalangin, at naramdaman kong hindi ako karapat-dapat makipag-usap sa Creator ng universe. Isa itong malabong pakiramdam ng unworthiness. Kaya sinabi ko ito sa Kanya. Ano’ng nangyari?

Walang nagbago hangga’t hindi ako naging partikular sa mga kasalanan ko. Ang pangit na pakiramdam ay puwedeng maging kapaki-pakinabang kung hahantong ito sa kumbiksyon para sa partikular na mga kasalanan. Ngunit ang di-malinaw na pakiramdam ng pagiging masamang tao ay hindi karaniwang nakakatulong.

Kailangang hubugin ang hamog ng unworthiness sa malinaw at madilim na mga haligi ng pagsuway. Pagkatapos ay puwede mong ituro ang mga ito at magsisi at humingi ng tawad at itutok ang bazooka ng iyong ebanghelyo upang pasabugin sila.

Kaya sinimulan kong alalahanin ang mga utos na madalas kong suwayin. Ito ang mga pumasok sa aking isipan.

Anong pagkukunwari sa kabanalan! Sirang-sira ako.

Mas masahol pa ito kaysa sa malabo’t pangit na pakiramdam. Ah, ngunit nakikita na ngayon ang kaaway. Specific na ang mga kasalanan. Lumabas na sila mula sa kanilang pinagtataguan. Tinititigan ko na sila. Hindi ako nagrereklamo sa pangit kong pakiramdam. Humihingi ako ng tawad kay Cristo sa hindi paggawa ng specific na mga bagay na iniutos Niya.

Wasak ako, at galit ako sa aking kasalanan. Gusto kong patayin ito, hindi ang sarili ko. Hindi ako suicidal. Isa akong sin-hater at sin-murderer. (“Patayin na ninyo ang mga pagnanasang makamundo,” Colosas 3:5; “Patayin ang mga gawa ng katawang makalaman,” Roma 8:13.) Gusto kong mabuhay. Kaya nga isa akong mamamaslang — ng aking kasalanan!

Sa labanang ito, naririnig ko ang pangako, “Subalit kung ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, patatawarin tayo ng Diyos sa mga ito, at lilinisin tayo sa lahat ng ating kasalanan, sapagkat siya'y tapat at matuwid” (1 Juan 1:9). Nangingibabaw ang kapayapaan.

Ngayon, ang panalangin ay posible at tama at makapangyarihan nang muli.